Terug naar Af. U ontvangt géén 200 euro...

19 februari 2019. Vanmorgen bleek ik weer flink aangekomen te zijn, terwijl ik gisteren echt geen gram suiker of chocola had genuttigd. Balen dus! De bloeddruk is ook weer aan het stijgen, dus wat dat betreft heeft Ineke's interventie weinig geholpen. Een van de oudere familieleden bleek overleden, de laatste van de vijf nichten van mijn vader. Ik zie mij niet om kwart voor tien in het Oosten van het land zijn. Volgens het spoorboekje moet ik dan voor achten al in de trein zitten, en dat wordt dan vast niet zitten. Dus heb ik met spijt een brief geschreven en gepost vanmiddag. Eieren waren er niet meer, dus die ben ik maar gaan halen. En ja, ik zag de supermaan vrij groot vlak boven de huizen staan. Maar de atmosfeer was nogal sfeerrijk, dus dat was een vaag geheel. Later, toen de maan veel hoger stond, probeerde ik het nog eens. Maar dat leverde nog steeds een dikke witte plak op. Daarna las ik op internet dat je handmatig je instellingen moet doen. Dat kan wel op dit toestel, maar ik kan het niet. Jammer dus. Laat maar zitten. Het leven is nu eenmaal vol teleurstellingen. Vanmiddag kreeg ik een onaangenaam telefoontje, met als gevolg dat ik een half uurtje zat te computeren en te zoeken. Misschien is het probleem opgelost. Daarvan had ik gedacht dat het al netjes afgedaan was, maar niet dus. Weer iets geleerd. Ik heb zojuist twee colleges van ds. Piet van Midden bekeken over psalm 12. Als zelfs hij het niet helemaal weet... ;-) De belangrijkste mensen in mijn leven konden frank en vrij zeggen: Dat weet ik niet, of: dan heb ik een fout gemaakt. Mooie mensen zijn dat. 

18 februari 2019. Het was nog redelijk weer vandaag, weinig wind. Ik dacht vanmiddag het platte dakje boven de keuken aan te pakken met de bladzuiger, maar de bladen waren te groot, en verstopten de ingang. Ook was alles nog nat, terwijl het al dagen niet geregend had. Dus heb ik maar wat bij elkaar geveegd. Maar nóg ligt alles vol met platanenzaadjes... Ik zag zelfs al een paar van die opgerolde 2-lobbige ontkiemende plantjes waar later taaie bomen uit komen. Dus die bladzuiger liet ik maar liggen. Op het dak helemaal boven lag  het vol met takken en takjes, en met heeeeeeel veel van die zaadpluisjes van de platanen. Uiteindelijk heb ik bijna een hele vuilniszak naar beneden gegooid. Die kwam zo te zien redelijk neer. Maar toen ik de rubber bezem een verdieping omlaag gooide bràk die! Niet dat de veger er af schoot, maar net onder de verbinding brak het geheel van de staal. :-( Gelukkig had ik daarvoor die bezem al gebruikt voor een stuk goot voor. Daar lag veel pluis en takjes en wat bladeren. Die komen van de buren, want die vertikken het hun goot schoon te maken, dus als de wind uit het Noorden waait, ligt het weer op mijn gedeelte. Grrrrrrrrrrrrrr! Nu ja, zielige arme oude mensen, zullen we maar denken. (Ja, die van het verbouwde huis bedoel ik.) Hoe dan ook: na half zes was ik gevloerd. In feite heb ik niets meer gedaan, behalve wat back-up-taakjes op de computer. Nu is het opeens tien over twaalf. De tijd is vandaag kennelijk vloeibaar. :-( 
Morgen moeten we maar weer eens serieus gaan leven. ;-)

17 februari 2019 zondag Septuagesima. De eerste zondag op weg naar Pasen. Mijn weg voerde naar de Lutherse kerk, waar een cantatedienst was. Er was veel zorg aan dienst én muziek besteed. Bach blijft voor mij redelijk slaapverwekkend. Het is zo geconstrueerd. Nu heb ik jaren geleden ook wel eens wat muziek geconstrueerd, maar ook als iets goed in elkaar zit, maakt dat het nog geen muzíék! Gelukkig waren Ton en ik het wat dat betreft altijd eens. ;-) Na de dienst viel er veel na te praten met verschillende mensen, en de vriendelijke koster maakte dat nog mogelijk toen bijna iedereen al weg was. Zo lief! Het was nog lente-achtig, en omdat de slogan van Fly-Lady's echtgenoot was: Do It Now! heb ik penselen en tubetjes bij elkaar gezocht, een schraper, waar ik niets aan bleek te hebben, een ijzeren bezem, een knielkussen en nog zo een en ander. Zo ging ik vlijtig  fietsend richting het Luie End, waar ik bij het hek van de begraafplaats toch maar netjes afstapte. Er ligt veel rul grind, en al kwám de gedachte aan een recht stuk fietsen héél even bij me op, foei! - het zou niet eens mogelijk geweest zijn. Nu ja, die vijf minuten lopen konden er wel bij. De stenen heb ik voorzichtig geschrobd, een beetje. Met blauw en bruin en wit heb ik nette vlekjes gemaakt op de zwarte spettertjes van gisteren, in de felle zon zag het er redelijk uit, en verder ben ik een hele tijd bezig geweest met het bestrijden van de taaie planten, die vanaf het pad een invasie hadden gepleegd op beide graven van Tons eerste echtgenote en heur ouders. Links daarvan stond nog een boompje in aanbouw, dat kreeg ik ook niet kapot. Roundup? Je kunt het niet eens meer kopen, geloof ik. Het zou ook zonde zijn van de rijke natuur daar. 
Minstens drie armen vol heb ik weggebracht, en de woeste baard is nu een net sikje, verder kreeg ik het niet weg. De rest laat ik over aan de jongere generaties!!!
Ik heb het voorlopig wel gehad met begraafplaatsen. Morgen moet ik misschien eens aan het platje beginnen, of de tuin, of het dak... Of... nu ja, de rest van al die dingen die allang gedaan hadden moeten zijn. Maar nu even niet. Straks heb ik nog postzegels afgeweekt. Ik had er van Geneviève en Gerard gekregen, en daar was ik erg blij mee. Ze zijn nu wel droog, dus die leg ik aanstonds plat onder zware boeken (stapels genoeg hier), zodat ik ze volgende week kan sorteren. Blijft leuk, en het zijn zulke kunstwerkjes soms!!! Het was een prettige dag, en die is nu wel om. Een prettige week verder! 

16 februari 2019. Vandaag had ik om twaalf uur een afspraak met Ineke. Zij werkt nu veel minder, en dat kan ik goed merken! Maar ze heeft heel wat gedaan, dus ik ben benieuwd. Omdat het nog steeds zonnig en droog was, en omdat ik en passant een busje zwarte verf had meegenomen en een rollersetje (koop die nooit bij de Aldi!!!) ben ik op de fiets gestapt en ben ik naar het kerkhof gegaan, om die letters wat bij te werken. Ze zijn nu wel heel leesbaar, maar omdat de rollertjes van het handvat sprongen, onder het werken, een paar keer zelfs, zitten er hier en daar ook een paar minder gewenste plekjes. Ik zal wel een keer teruggaan met grijze verf, om díe weg te werken. Ik had de indruk dat Alkydverf zich met water liet wegwerken, maar dat bleek niet het geval, al had ik water en keukenpapier meegenomen. Maar goed, dat werken we wel een keer bij. Er bloeiden veel sneeuwklokjes, en al is Kovelswade niet zo'n mooie begraafplaats als Soestbergen, ik bracht er een prettig uurtje door. Op de terugweg haalde ik nog wat boodschappen bij AH, daar kwam ik toch langs. En verder heb ik betreurenswaardig weinig gedaan. Ik heb mijzelf en mijn haren verwend met een heel lang bad, met meerdere maskertjes achterelkaar, en het herlezen van mijn laatste bad-boek, dat ik niet uitkreeg, maar wel half... en zo werd het laat. Alweer veel te laat. Morgen zondag septuagesima. De eerste zondag die gerekend wordt vanaf Pasen. Het is niet helemaal 70 dagen voor Pasen, maar het 'bekt wel lekker'. 
En wat mij betreft is dit dus de eerste groene zondag. Het weer is er wel naar. Ik zie morgen wel verder. Heb een gezegende zondag!

15 februari 2019. Slecht geslapen heb ik weer vannacht, en tegen 8 uur ging de wekker. Inderdaad, de postbode kwam om kwart voor negen. :-( Maar wel met een aangetekende brief uit Spanje, waar ik al twee weken op gewacht had. :-D  
Daarna heb ik allerlei brieven geschreven, dus ik was zo druk als een klein (een héél klein) baasje. In de ochtend was het nog behoorlijk koud, maar na de noen haalde de thermometer de 10 graden Celsius. Gisteren kwam het er niet van, omdat Tonio kwam en de post weg moest, dus ging ik met een dagje vertraging naar Soestbergen met een fraaie ruiker rozen. Die kon ik mooi schikken in Betty's glazen vaas met het kerstboompje, waar een aardige laag water in stond. ;-) De roze rozen, en de witte liet ik daar, met één rode roos. Ton liet me weten dat hij het prettig vond als de rode rozen naar het graf van Beppie gingen. Daar heb ik één witte aan toegevoegd. Voor het evenwicht. En voor haar beide ouders, die ernaast lagen, allebei een roze roos. Ik heb geprobeerd de restanten van de Alchemilla van vorig jaar weg te halen, maar met blote handen lukte dat niet erg. Er piepen alweer enkele verse lichtgroene scheuten onder het donkerbruine restant uit. De letters moeten echt bijgewerkt worden. Maar goed, ik heb het graf gevonden, dat was lastig, want ik liep in het begin 30 graden teveel naar rechts. In elk geval heb ik mijn Valentijnsboodschapjes gedaan. :-) Het tuincentrum is iets verderop, maar ik vond er niet wat ik zocht, en toch gaf ik aan kleinigheden nog veel te veel uit! Het was wel prettig fietsen. Maar toen ik thuis was, viel ik telkens weer in slaap. Tja, de man met de hamer. Maar ook vanavond is het niet beter. Ik probeerde Face Off (op MTV, rond etenstijd) te kijken, ik vind dat wel heel kunstig, maar ik sufte telkens weg. Dus ook al is het kwart over acht, ik denk dat ik aanstonds in mijn bed duik. Fijn dat ik binnenkort weer naar Ineke mag. Zo gaat het niet echt. (Maar verder heb ik niets te klagen hoor!) ;-) 
<Zeuren is nu eenmaal een van de (weinige) dingen waar ik erg goed in ben!>
 

14 februari 2019. Valentijnsdag. In de brievenbus lag een heel persoonlijk briefje van de postbode, dat hij iets voor me had, en dat ik er niet zou zijn geweest. Ik was nog niet weggeweest, en ik had de radio of tv niet hard aangehad. Dat flikt ie vaker. Niet leuk dus. Tonio kwam even na half twaalf, en toen lag het nog niet in de brievenbus. Ik was wel even populair, dat half uur, want ik kreeg een telefoontje van iemand die nooit om die tijd belt, en de koster van de Lutherse kerk kwam mijn rollator brengen, de schat! Toen kon ik later - nadat ik het briefje van de postbode had gevonden, plastic, glas en blik wegbrengen. Vervolgens moest ik mij haasten om de Valentijnskaarten voor de zieken te maken en sturen, hetgeen voor de meeste net lukte voor de bus werd gelicht. Daarna wilde ik nog een paar spulletjes naar de ARM brengen, maar daar waren ze net dicht. 'Tot vijf uur, mevrouw.' O. 'Maar wilt u daar van af?, dan pak ik het wel even voor u aan!' Er zijn zoveel aardige mensen op de wereld! 
Tonio kwam de batch-file voor xcopy nog even verfijnen, en dat lijkt goed te gaan. Natuurlijk heb ik nog wat tijd besteed aan het proberen hoe en of het werkte. ;-) Verder heb ik het 'Verborgen verleden' van Angela Groothuis gekeken. De Alkmaarse tongval is zalf op een zeer gemoed. :-) Subtiel maar onmiskenbaar. :-) 
Vanavond laat kwam mijn buurman nog met een DVD'tje langs, want zijn DVD-speler was niet te vinden onder Windows. De mijne wel, maar ik wist ook niet meer hoe het moest. Imageburn was mijn idee, maar dat werkte niet zoals Max graag wilde. Hij dacht dat het via de Mediaspeler kon. Dat kon uiteindelijk, maar één file stond er wel op, werd edoch niet getoond. Toen probeerde ik Moviemaker, maar die knapte er uit. Als iemand een goede, gratis en veilige optie heeft, hoor ik het graag. Intussen is het ruim over half twee, dus ik haak af. Heb een goede nacht, en een fijne dag morgen. ;-) 

13 februari 2019. Na een prettig lange nacht, nog lang niet lang genoeg, maar ja... werd het programma van de dag drastisch omgegooid doordat ik een aankondiging van een lief bezoek kreeg. Het lukte me niet om ervoor goed te ontbijten, dat werd erna, en helaas... niet gezond. Later heb ik wel netjes avondeten genuttigd. Ik heb vanavond wat achter de computer gezeten, wat dingen geprobeerd, maar het lukte niet. We strepen deze dag gewoon uit als mislukt. Soms heb je dat. Morgen beter! Vast!
Alle geliefden wens ik een liefdevolle Valentijnsdag. God houdt van je, en ik ook!

12 februari 019. Na een korte nacht - de wekker ging om 8 uur - moest ik nog even een boodschapje doen op de fiets, en daarna naar de kerk in de Hamburgerstraat, waar om 1 uur de rouwdienst voor mevrouw Visser zou beginnen. De kerk zat bijna vol, al kon Elia er nog makkelijk bij... Ds. van Opstal deed het onmogelijke: ze deed recht aan de overledene en haar zeer eigen denkbeelden, én aan haar opdracht als predikant. Mijn complimenten. Zo had ik dat niet kunnen doen. Een gelukkige keuze. De begrafenis zelf was gepland om 3 uur, te beginnen met nog een wereldlijk deel van het afscheid. Drie kinderen spraken, er was muziek, en ook werd er prima en spits gesproken door Herma Haaksema namens de Lutherse gemeente Heusden. Die was met 7 personen ruim vertegenwoordigd. :-) Herma, Hanny en ik werden helemaal vanuit Zeist opgehaald, en na afloop weer bij mij thuis afgezet. Wat zijn Lutheranen vaak toch een buitengewoon fijne mensen. :-D Op de begraafplaats werd ik in de plaatselijke rolstoel gereden. Mijn rollator had ik in de kerk achtergelaten, want ik wist dat die niet mee kon met de auto! 
Er werd plezierig nagepraat, al ontbrak het geörganiseerd condoleren. Daardoor sprak je de ene wel en de andere niet, en had je ook niet echt zicht op degenen die wel en die niet bij de familie hoorden. Dank zij Frans en Marijke was ik net voor zes uur weer binnen. Ik heb wat eten gemaakt, en verder viel ik telkens in slaap. Nu is het iets over negen uur, en ik ga mijn bed in. Niets voor mij, maar ik ben op. Morgen beginnen we opnieuw met leven. Toch? 

11 februari 2019. Redelijk droog vandaag. Ik ben niet verder gekomen dan de familie van L. Sterfdag van Joop, alweer 9 jaar geleden. Ik was moe, en feliciteerde met de verjaardag. :-( Het is wel de verjaardag ten hemel, maar toch... Vervelend. Had ook een paar intensieve telefoontjes gehad. Vanavond heb ik nog wat back-ups gedaan, ik ben bijna bij, maar het lukt niet goed te vergelijken of alles klopt. Daar komt vast een oplossing voor. Zalig zijn de optimisten. 

Zondag 10 februari, de laatste zondag van de Epifanie. Volgens de Lutherse traditie dan. Evengoed was het kleurenschema in de Pieterskerk ontleend aan een andere denktrant. Verwarrend, maar ach... De voorganger sprak lekker rustig, dat was prettig, toch kon ik me niet voldoende concentreren. Ik dwaalde telkens af. Dat lag vast niet aan hem. Het is een deskundig prediker. Na de dienst was er een kringgesprek met 2 visitatoren, dat ordelijk en redelijk prettig verliep. De gemeente is voor een groot deel betrokken, en dat is prettig. Toen ik halverwege de middag thuis was, had ik mij zolang en zo hard geconcentreerd, dat ik nergens meer puf voor had, anders dan TV kijken en een spelletje doen. Ook vanavond heb ik lang TV gekeken, een krimi en de Rembrandtklas. Spannend. Daar had ik nou best aan mee willen doen, als ik iets meer talent en kennis en kunde had gehad. :-) Verder heb ik geprobeerd 3 drives op te bakken op de NAS. (Nee, back-ups maken is de correcte formulering, ik wéét het wel). Ook moest er wat heen en weer gebeld worden voor dingen die deze week moeten gebeuren en andere dingen die volgende maand niet gaan gebeuren. Nu ja, dat zien we dan wel weer. Morgen wordt het weer een regendag. Nu regende het al te hard om het vuil buiten te zetten. Maar ik ben vanmorgen helemaal en vanmiddag bijna helemaal droog overgekomen. Dat zullen velen mij niet na kunnen zeggen. ;-D 

9 februari 2019. Om zeven uur pas in slaap gevallen, dan is tien uur wakker gebeld worden wel vroeg. Maar dat kan een ander niet weten. :-) Vandaag heb ik veel overtolligs gewist van de NAS, zodat er weer ruimte is om verse back-ups te maken. Vanavond heb ik mezelf getracteerd op een lang bad-met-een-boek, in de hoop dat ik aanstonds beter zal slapen. Dan moeten de krulspelden er wel uit, natuurlijk. Grote zijn het, want anders is het allemaal kroes. Ik zal noooooooooooooooooooit meer een seconde langer de permanentvloeistof laten zitten dan er op het doosje staat. Al staat de koning voor de deur. Morgen is de laatste witte zondag, daarna krijgen we een paar groene overgangszondagen, voordat we aan de vasten beginnen. Grappig, de maatschappij graait het kerstspul al gretig naar zich toe, maanden tevoren, en wij blijven daarna rustig in de feeststemming. :-) 
De komende maand zijn er heel wat feesten in de familie. Jammer dat een van de dochters er net niet kan zijn op het moment dat ik met mijn zusje iets leuks had bedacht. Nu ja, anders volgend jaar maar. :-( 
Hoe dan ook: heb een gezegende zondag!

8 februari 2019. Een dag waarop allerlei dingen op een holletje moesten gebeuren, brieven etc. Om vijf uur was er een lezing aangekondigd in het Bartholomeetje over de Domschat, maar degene die de lezing zou geven, kon niet komen. Dus werd het een impromptu - lezing over liturgische gewaden in het Catharijneconvent. Een paar jaar geleden hebben Ton en ik daar een tentoonstelling gezien met dat zelfde onderwerp, dus veel nieuws bracht het niet, maar het was op zich wel aardig, en inderdaad, je bent even helemaal uit je eigen wereldje. Dat werd een beetje klein, de laatste tijd. Vanavond ben ik bezig geweest met het herinrichten van de NAS, een tijdverslindend gebeuren, en met het uitruimen van één laatje. Inruimen wordt weer een volgende uitdaging. Morgen. Dat kan nog. ;-) 

7 februari 2019. Dit werd onverwacht toch weer een latertje... Na een late start ben ik naar de J. gegaan voor mijn kwark, die was al dagen op, en ook die van de AH, minder lekker, was inmiddels leeg. Gelukkig stormde het niet zo hard als aan de kust, maar ik zag er wel tegenop. Veel takken op de weg, minder verkeer, dat scheelde. Een bezoekje aan Maryse mislukte, omdat ze er niet was. Jammer. Vanavond moest ik toch verder gaan met ruimte maken op de NAS. Vreemd genoeg kreeg ik na een paar uur weer de mededeling dat de verbinding verbroken was. Ik moest opnieuw inloggen. Gisteren ook al. Want natuurlijk was ik intussen wel bezig met andere dingen op de computer. Er moest een overzicht gemaakt worden voor zondag. En afgedrukt, want ik begreep dat degene voor wie het was, niet happig is op het lezen van e-mail. Maar of dat dan nog wordt bezorgd, zaterdag? Nu ja, zo kwam het dat ik sadder and wiser om half drie de computer ga afsluiten. Morgen weer andere dingen hoop ik. :-) 

6 februari 2019. Na een trage start was ik vanmiddag op tijd in de Pieterskerk, waar ik met de beheerster in goede harmonie wat nuttige dingen deed. Omdat het regende was ik gaan lopen, dan word je minder nat dan op de fiets, maar om 5 uur regende het nog harder. Ik moest een boodschap doen, dus dat werd een ommetje. Al met al drentelde ik bijna een uur achter elkaar, en daar protesteerden beide knieën en heupen op den duur ernstig tegen. Maar op zich gaat het toch al weer wat beter dan een paar maanden geleden. Je moet die dingen groot zien. Vanavond ben ik bezig geweest met het ordenen van een aantal gegevens. Er ontbreekt nog een en ander, maar dat moet morgen maar. Het back-uppen was gisteren niet helemaal goed gegaan: gebrek aan geheugen. Daar moeten we morgen maar weer eens over na denken. Het is weer een uur geweest. Na elf uur 's avonds kan ik me toch beter concentreren dan eerder op de dag. Tja. Jammer dus. 

5 februari 2019 begon weer laat, dus ik had mijn ontbijt net een half uurtje op toen Tonio kwam om mij te helpen een nette back-up in te stellen. Dat kostte een paar uurtjes, omdat er ook allerlei gecontroleerd moest worden, daarna heb ik wat programma's bijgewerkt op de NAS en andere computer dingetjes. Van het lijstje dingen die vandaag moesten worden gedaan, heb ik de helft gedaan. Dat krijg ik niet meer af, vandaag. Dat geeft niet, zo de Heer wil is er morgen weer een dag, en anders is het niet meer nodig. Maar goed, eerst dat appelboompje dus! ;-D

4 februari 2019. Afbeeldingsresultaat voor pink ribbonBorstkankerdag lees ik. Ik bid voor alle mannen en vrouwen die er mee te maken hebben of krijgen. :-( Vandaag kon ik niet veel doen, ik was moe. Na het boodschappen doen nog meer, maar een stukje lopen moest wel gebeuren. Een doosje kerstkaarten van een paar jaar geleden heb nog ik uitgezocht, een handjevol blijft bewaard, hetzij heel mooie, hetzij van mensen die intussen overleden zijn. En de postzegels heb ik afgeknipt, die worden morgen geweekt en opgeborgen, hoop ik. Het was wel kostbaar sommige kaarten en brieven te herlezen. Dan krijg je meteen de neiging even op te bellen, maar 's avonds na tienen is dat minder geaccepteerd. Niet iedereen is zo'n avondmens. Het lezen en beantwoorden van de mail nam de rest van de tijd. Morgen beter, toch? 

Zondag vier na Epifanie, 3 februari 2019. Vanmorgen was mijn aanwezigheid in de Pieterskerk vereist. Het werd nog heel levendig, bij de koffie. Voor ik thuis was, had de klok al aardig doorgetikt. Ik heb wat ontspannen gerommeld, en nog een half laatje opgeruimd. Daar merk je niets van. Vanavond een beetje achter de PC mails weggedaan - de rest moet nog geordend worden. Dat zijn allemaal kleine klusjes, die veel tijd kosten en weinig opleveren. En ja hoor, het is weer laat. Nu ja, zover ik weet hoef ik niets vanmorgen. Heb een fijne dag!

2 februari 2019. Eindelijk weer eens bij-geslapen. 11 uur bijna. :-) Dat voelt niet uitgeslapen, maar wel beter. Aan het eind van de middag dus pas naar de stad gelopen voor wat boodschappen, en ja hoor, het belangrijkste vergat ik: mijn ontbijt van morgen. En kerkgeld. Dus moest ik na het eten nog een keertje op stap, nu naar de Twijnstraat. Het loopt tegen tienen, het bad loopt, en dit is het eerste moment dat ik de computer heb opgestart. De mini probeerde ik straks, maar die zat zonder energie. Die kan ik makkelijker opladen dan mijzelf. ;-) Morgen is er van alles te doen, dus ik zie wel. Heb een fijne zondag en geniet van de avond, voorzover die er nog is. Bless you the Lord.

1 februari 2019. Nog steeds een kwakkelwinter. Ik ben niet verder dan de brievenbus geweest. Vannacht heb ik domweg niet geslapen, wel wat gedommeld af en toe. Heel vervelend. Tegen half zeven kreeg ik het gevoel dat ik zou kunnen slapen, maar om zeven uur ging de wekker. De postbode kwam om kwart over tien, maar toen zat ik al heel lang op, klaar om pootjes te geven. De inhoud van het pakje viel wat tegen. Niet voldoende om terug te sturen. Maar dat heb je ook wel eens als je iets in een doos in een winkel koopt. Niet zeuren. Aan het begin van de middag voelde ik me echt ziek. Mijn ingewanden wilden uitgewonden worden, en daar werd ik niet opgewonden van. Ik moet zo nog een wasje uit de machine halen, bedenk ik me. Daarna ga ik maar naar bed, misschien lukt het vannacht wel. Dat zou leuk zijn! En dan hebben we, hoop ik, morgen een gewone dag. Ik was net nog begonnen aan het volgende laatje, en bevond dat de kostbare schuimrubber kappen voor de dure en mooie hoofdtelefoons, die ik in het voor had gekocht, ook in een plastic hoesje, en in een apart klein doosje, in 20 jaar volledig verpulverd zijn. Ik wist ook niet meer wat er in die lieve doosjes zat... Zonde. 

31 januari 2019. Koningin Beatrix verjaarde vandaag. Ik hield het iets minder feestelijk. Wel heb ik de hele middag besteed aan de post voor de zieken. Het kost altijd meer tijd dan ik me voorstel. Maar het lukte weer om het voor vijf uur in de bus te deponeren. Verder ben ik eindeloos bezig geweest met het schoonmaken en het laten werken van de snelkookpan die ik al ruim een jaar niet meer had gebruikt. Ook heb ik me opgegeven voor de jaarlijkse tocht met de militairen. Ik heb zo'n hekel aan het invullen van die formulieren! Er ligt hier al weken een ding voor de verzekering. Misschien kom ik er morgen aan toe. Dan moet ik gruwelijk vroeg mijn bed uit, want de postbode kan bij nacht en ontij aanbellen. Met een ruime marge. Grrr! Verder had ik vanavond een lang en gezellig gesprek met mijn beste vriendin Maryse, altijd inspirerend! En ik heb mijzelf nog getracteerd op een rondje Piet van Midden over psalm 6: 1-5. Zomaar werd het kwart over een. Tja. Dat wordt een korte nacht. ;-) (Nog korter, want ik moest nog echt een stuk scannen en versturen. Natuurlijk knapte het programma er een paar keer uit, en zo is het nu bijna 2 uur. Maar het stuk is verstuurd, en dat moest iets lastigs rechtzetten.) :-D

30 januari 2019. Slapen is nog steeds een rommeltje, maar ik kon uitslapen, dus dat maakte niet uit. :-) Pas toen ik boodschappen ging doen, om een uur of vijf, begon het te mot-regenen/sneeuwen. Vanavond heeft het aardig doorgesneeuwd, zag ik. Ik heb hier en daar een beetje opgeruimd, beneden zie je het verschil niet, boven is één la redelijk netjes, en ik heb aantekeningen wat er in zit. Daar moet ik nog een lijstje van maken. Ondanks vlijtig wegdoen, heb ik nu een nieuwe doos met allemaal 3D plakkertjes etc. Er zijn nog vijf laden en een tafel... waarschijnlijk eindig ik dan met nog grotere stapels dan ik nu heb. ;-D Verder heb ik het logboek huis weer eens bijgewerkt. Dat vroeg veel opzoekwerk. Toch is het nuttig die dingen bij elkaar te hebben. Tja. Morgen moet ik maar weer eens iets anders gaan doen. Wees voorzichtig, morgenvroeg! 

29 januari 2019. Hoewel ik graag op de fiets naar een zieke vriendin was gegaan, leek dat nog niet verantwoord, maar ben ik wel naar de stad gegaan. Dat was ook een beetje veel van het goede, al heb ik wel een paar minuutjes op een ongemakkelijk bankje in HC gezeten. En dan maar weer rusten en TV kijken. Dan hoef je geen concentratie op te brengen. Je kunt ook nog zappen. Vanavond begon ik aan het ordenen van plakkertjes en versierseltjes, die de laden uitpuilden. Soms kun je heel aardige dingen kopen voor weinig, maar het neemt allemaal wel ruimte in beslag. Ik had twee plastic doosjes gekocht vanmiddag, maar ik was nog halverwege het sorteren, toen ik gebeld werd, en ach, toen keek ik even naar de mail... en zo vervloog de tijd. En die lijst met things to do heb ik nog niet gevonden. Tja. 

28 januari 2019. Vandaag heb ik wat slaap ingehaald. Al was het laat eer ik insliep. Nu ja, er hoefde vandaag niets. Lekker, hoor! De hagelbuien buiten nodigden enige activiteit in die richting niet aan, al heb ik nog wel een paar brieven op de bus gedaan. Aan het eind van de middag heb ik de ijskast ontdooid en schoongemaakt. Dat betekende wel dat ik eerst moest zoeken naar de gebruiksaanwijzing. :-(  Uiteindelijk was het toch gewoon een kwestie van de stekker er uit. Toen was ik al weer moe, tjonge, wat ben ik een tut! Dus heb ik voor en na het eten wat tv gekeken, een paar telefoontjes beantwoord, en toen ik mij naar boven had gehesen, ben ik maar eens begonnen met het afhalen en opmaken van de bedden. Een eindeloze klus altijd, waar ik een grondige hekel aan heb. Het dekbed was gescheurd, dus ik heb weer extra naaiwerk liggen. Natuurlijk net bovenaan, in het zicht, dus om dat netjes te repareren... Ik moet op zoek naar een stuk laken dat al veel gewassen is. Nu ja, dat komt dan onderaan op de lijst van dingen die ik nog moet doen. Nummer nul is die lijst weer vinden. ;-) 

Zondag 27 januari 2019, de derde na Epifanie, begon wat moeizaam, want het was weer zo'n nacht... Als ik de wekker niet had gezet, had ik vanmorgen nog wél kunnen slapen, denk ik zo. Maar ik had me voorgenomen naar de Lutherse kerk te gaan, zo vaak zal ik Catrien niet meer horen hier. Het was een stralende doopdienst, met een schattige baby, en mensen van verschillende landen en talen. Nederlands, Engels en Grieks kwamen langs, en het was een anti-babels gebabbel na de kerkdienst. :-) Het weer nodigde niet uit om nog meer naar buiten te gaan. Er liggen een paar brieven, maar dat moet morgen maar. Het is net maandag, en het regent nog steeds. Het overzicht van de kosten van het Berichtenblad is nog afgekomen, dan kom je toch op 2.25 € ongeveer (met goedkope postzegels. Dus los 1.75 €. 

Vanavond heb ik de paar fotootjes die ik vanmorgen maakte bewerkt, en dat kostte me een hele avond, voor acht stuks. Wel lekker rustig werk. :-) 

26 januari 2019. Ook vandaag kwam er weinig uit mijn handen. Ik heb gezocht naar papieren, ben gestoord door de telefoontjes, die overigens welkom waren, maar dat kostenoverzicht heb ik nog steeds niet klaar. Ik mis op zijn minst nog één papier, dat ik kort geleden in handen heb gehad. Het is in huis, dat wel. En ik mis overzicht over deze chaos, terwijl ik alles toch echt had bewaard en opgeschreven. Maar waar? Voor Alzheimer-bright is het te vroeg, maar ik denk wel dat de bloedinkjes van vorige week er mee te maken hebben. Misschien geen verkleinwoord. Nu ja, het komt wel weer goed. Heb een gezegende zondag morgen. Er zijn allerlei dingen die ik had kunnen en willen doen, morgen, ik zie het niet gebeuren. Jammer. Er zal wel een goede reden voor zijn!

25 januari 2019. Ik ben nog steeds van slag. Vannacht kon ik niet slapen, dat moest ik inhalen tot de noen. Het schiet niet op. Omdat ik een pakje naar de post moest brengen, was ik in de stad, waar ik wat rondgekeken heb. Mooie aanbieding van de Action voor mijn Canon printer: goedkope inktpatronen. Nog een paar boodschapjes bij AH. En toen was ik weer moe. Het was nat en glad, en ik ben blij dat ik niet meer naar buiten hoef als het gaat vriezen, straks. Doodeng! Ik liep ook heel voorzichtig! Vanavond heb ik een lijstje gemaakt van dingen die snel moeten gebeuren. Ik kon er twee afstrepen, en was aan de derde begonnen. Dat schiet echt op zo! Morgen gaan we vrolijk verder. Hoop ik. 

24 januari 2019. Hm. De 2 van mijn toetsenbord zit een beetje vast. Daar moet ik binnenkort een paar uur aan besteden. (Ik weet dat je, als je 'even' iets gaat doen aan de computer, hetzij hardware, hetzij software, daar altijd heel veel tijd extra bij komt.) Vandaag was ik uitgeteld. Om half vijf had ik een kopje koffie met koek, als pré-ontbijt, en tegen zes uur had ik mijn ontbijt als avondmaal op. Met nog een worstje, dat nodig opgegeten moest worden. En een stukje kaas... en ja, ook een stukje chocola, dat nodig opgegeten moest worden, anders zou het me morgen maar verleiden tot het eten van zoetigheid. Maar de bloeddruk is wel weer wat omlaag, dankzij Ineke, en onze Lieve Heer. Behalve voor het wegbrengen van twee briefjes ben ik niet buiten geweest. Verder heb ik dom TV zitten kijken. Het was gisteren kennelijk teveel. Morgen beter, en vandaag maar eens wat vroeger naar bed. Na een paar mailtjes, en een overschrijving, is het toch al weer bijna kwart over elf. Weg met mij!

23 januari 2019. Nog steeds ligt er sneeuw, dus het wordt lopen vandaag, en niet fietsen, dat is me te eng. Als je met een fiets valt, val je harder en ongelukkiger. (Meestal.) De oorzaak van het probleem met de belasting lijkt opgelost: het had in vieren overgemaakt moeten worden. Door mij. Nu moet ik het nog drie keer overmaken. De gegevens krijg ik zo. Foutje van de notaris dus, maar dat kost me wel extra. :-( Maar de tandhygiëniste was enthousiast over het feit dat ik mijn happertjes zo goed bijhoud. Jammer, dat ik dat niet kon opbrengen toen ik zo met Ton bezig was. Het was wel ver lopen, en mijn nieuwe schoenen lopen niet lekker. Vanavond heb ik mijn FitFlops met een bontrandje aangedaan. Die sneeuw is er natuurlijk slecht voor, dat bijt uit, maar het liep wel een stuk lekkerder. Op zich loop ik toch een stuk beter, al had ik het zonder de rollator echt niet gered, allemaal. Er was in de kerk een bijeenkomst en petit comité, (petit omdat verschillende mensen kennelijk niet konden), de sfeer was prettig, maar ik heb de indruk dat het tijdelijke Consistoire wijzer van ons is geworden dan wij van hen. Op de terugweg kon ik nog net een boodschapje doen bij AH in de Twijnstraat, maar wat ik zocht was er niet. Nu ja. Morgen komt er waarschijnlijk weer een dag. :-) Die is intussen begonnen, dus ik zeg: heb een goede dag! 
(En nu: oogjes toe en snaveltjes dicht!)

22 januari 2019. Vandaag moest/mocht ik al om 12 uur bij Ineke zijn. Het werd dus een slordig ontbijtje. De zoon des Huizes werkt nu op haar woensdag. Maar vandaag was hij er niet, dus kon Ineke wat patiënten inplannen, waaronder deze. Dat was wel fijn, want ik had toch een paar flinke tikken gehad, donderdag. Ze heeft flink aan mij moeten sleutelen. Het sneeuwde al een uurtje voordat ik naar haar toe ging, en de rest van de dag bleef het vochtig in de lucht. Af en toe was het sneeuwmot, of motsneeuw, maar echt stoppen deed het niet, tot in de avond. Helaas beloven ze voor morgen hetzelfde, en dat komt me helemaal niet uit. Ik moest nog naar Pijper, waar de steuntjes mét hulsjes duur waren, en bijna uitverkocht. Bovendien klopt de vorm niet, maar die kan ik aanpassen. Morgen - of zo. Toen moest ik naar de bank op het Neu, en daar bleek dat de optie: betalen naar het buitenland minstens 2 uur van tevoren aangezet moest worden. Dat lieten ze me daar onder toezicht doen, en toen moest ik twee uur doodslaan. Dat resulteerde in een uitverkoopje bij de C&A, iets lekkers, dat ik onderweg oppeuzelde, een speurtocht door de MediaMarkt, waar ik een cadeautje voor een kind kocht (helaas niet in de uitverkoop) en nog zo het een en ander. Op mijn nieuwe schoenen liep ik steeds ongemakkelijker. Naar de bank haalde ik het net, gelukkig kon ik daar een half uurtje heel comfortabel wachten. Alweer onder toezicht (van een alleraardigste dame) maakte ik mijn bedragje over naar het verre buitenland, en toen moest ik de lange weg naar huis nog... Heel lang, en heel ver... zeker nu de wind de sneeuw in mijn gezicht woei! Toen ik thuis was, rond half zes pas, heb ik mij met blote voeten op het kleedje voor de televisie genesteld, en terwijl ik deed alsof ik TV keek of bladerde in een boek, dommelde ik telkens in. Tussendoor heb ik nog wat min of meer gezonde dingen gegeten, kaas en een mango, die deed alsof ie rijp was, maar ik de practijk dat weer loochende. Nu is het kwart over tien, en ik denk dat ik gewoon maar het bed in ga. Morgen wordt het weer een drukke dag, maar nu kan ik mijn ogen niet meer open houden... ;-/

21 januari 2019. Aangezien ik de wekker had gezet, heb ik een poging kunnen doen de 'bloedmaan' te zien. Om zes uur was de verduistering tamelijk compleet, maar binnen kon ik een en ander alleen aan de voorkant van het huis en door de boomtakken bekijken. Het moedigde niet aan om mij dik aan te kleden en naar buiten te gaan. Dus werd ik om 11 uur wakker gebeld door een vriend van ons, die mededeling deed van een overlijden. Omdat ik een van de liefste mensen die ik ken verwachtte om half twee, werd het dus nog haasten. Ik heb de oefeningen alweer overgeslagen. :-( Maar ik had net een licht ontbijt op, toen er werd aangebeld. Ze hielp ook nog even de vitrage van het raam voor te halen, want Laetitia zou vanavond komen, en dan zou ik een en ander met haar hulp weer op kunnen halen. Er viel een hulsje uit mijn handen, en Laetitia noch ik konden het vinden. Het is ook geen plek om languit op de grond te gaan liggen voor ons. Misschien als er weer eens een klein-kind langs komt. En anders moet ik bij Pijper op de Oudegracht gaan kijken of die het kunnen leveren. Wellicht is er nog een blikje met ijzerwaren in huis, waar zoiets in zit. Laetitia had haar infrarood-thermometer meegenomen. Dat gaf toch nog wat onverwachte inzichten in dingen die ik juist wel, en andere die ik niet zo nodig hoefde te isoleren. Ook bleek de isolatie van de voorgevel niet zo uitgebreid gepakt te hebben als verwacht. :-( In elk geval een indicatie waarom ik nu met een koude voet en een koude arm zit te tikken. Ik vertik het langer, en ga naar bed! En ja, die gekke dingen van de belasting ligt nu in de handen van de notaris. Die dacht ook al lang van mij af te wezen. En wie gaat dat betalen? We zullen het zien. Maar morgen nog niet. 

Zondag 20 januari 2019. De tweede zondag na Epifanie. Vanmorgen ben ik naar de Pieterskerk geweest. Het was wel koud onderweg! Lang koffie gedronken, dus ik begon vrij laat aan de middag. Die bracht ik door met het opruimen van een goed deel van de kerstversiering. De boom moet nog naar boven, de doos moet iets beter vastgesnoerd. Het is wel kaal, en overal ligt glitter. Vanavond heb ik een begin gemaakt met de financiën van 2019. Al doende kwam ik er achter dat de belasting weer iets heel onbegrijpelijks heeft gedaan. Daar moet ik morgen toch eens achterheen gaan. 

19 januari 2019. Ik was nog moe van eergisteren, maar heb toch de tocht naar de Twijnstraat volbracht. Daarna lang en rustig in bad bijgekomen. Nee, dat is niet gevaarlijk. Vanavond heb ik nog een paar gegevens uitgezocht voor de belastingaangifte. Meer omdat ik de gegevens van 2018 in mijn boekhoudprogrammaatje moet afronden voordat ik die kan overhevelen naar 2019. Wel interessant dat je toch nog 0,015% rente krijgt!!!! Tjonge! Dat is dus toprente, als je alleen maar spaart. Geld hebben op een bank kost kapitalen. Maar oude kous mag niet van de regering. Die zou ik trouwens ook alleen maar kwijt raken. Goed, het is weer zondag. De tweede zondag na Epifanie. Geniet ervan. Maar eerst even slapen, toch? God geeft het Zijn geliefden in de slaap, placht mijn moeder te zeggen. 

18 januari 2019. Op de dagen dat mijn kinderen jarig zijn, is mijn hart altijd blij. Bijzondere data. Gisteren heb ik een steviger tik gehad dan ik had gedacht, bovendien was ik van dat #$% geknuffel toch een beetje ziek geworden (keel en zo), dus ik bleef noodgedwongen tot halverwege de middag in bed. Op het nippertje heb ik de ziekenpost kunnen verzorgen, gelukkig was de postbode wat laat. Maar een poststuk waar ik meer tijd voor nodig had, kwam toch te laat. Ik heb het wel in de brievenbus gedaan. Zo kreeg ik toch nog beweging. Ik heb vanavond iets belangwekkends gezien op de TV, maar ik weet niet meer wat. Korte termijngeheugen. Zucht. Het gaat er niet op vooruit. Nu ja. Het leven is goed. Ik heb Betty nog even aan de telefoon gehad, Alessandra had op mijn verzoek bloemetjes voor haar gekocht, en dat heb ik net overgemaakt. En ja, dan is voor mij de kersttijd echt om. Met spijt in het hart heb ik de flonkerende lichtjes in de tuin uitgezet, met excuses aan al die vogels die niet konden slapen (maar dat doen ze toch al niet in mijn tuin), en ik heb de kerstboomlichtjes uitgedaan... als laatste ging mijn treintje uit, dat rondjes reed op de klep van de piano. Terwijl ik de andere dingen uitzette, mocht ie nog een keer alle liedjes laten horen. Ook de achtergrond van de computer is van kerst naar de Doop van de Heer overgegaan. Epifanie duurt nog heel even. Ik vind het wel prettig dat ik dit jaar eens niet in de vastentijd jarig ben. Ik ga met een noodvaart af op de 65 jaar. ;-) 

17 januari 2019. Te vroeg moest ik op. Ook vervelend dat ik weer een bloedinkje had vanmorgen. Na de begrafenis van onze oude vriend Martijn de Zeeuw, die goed getypeerd werd in een beschaafde en ingetogen dienst, waarna hij bijgezet werd in het graf van Karel van Lonkhuisen, die ik alweer 30 jaar geleden daar mocht begraven, was er nog uitgebreid de mogelijkheid om met deze en gene te praten. Helaas meende gene mij meerdere keren uitgebreid te moeten omhelzen, en dat is me ook niet goed bekomen. Ik houd toch nog wel enige afstand, bij de ruimere kring. Nu lukte me dat niet, en dat moet ik nu bezuren. Ik heb alleen maar zitten slapen en suffen vandaag. :-( 
Morgen is onze Betty jarig, maar omdat dit de drukste tijd van het jaar is op haar werk, viert ze het niet. Wel mijn hartelijke felicitaties! Liefs en alles wat je nodig hebt, schat. 

16 januari 2019. Het is duidelijk kouder dan de laatste tijd. Vanmorgen dacht ik wat slaap bij te werken, maar ik werd uit mijn bed geramd door de postbode. Om half tien. :-( De buren stonken er niet in, die kwamen hun pakje vanavond bij mij ophalen. Een lelijk ding van de Postcodeloterij. Wie zit daar nu op te wachten? Goed, vast wel mensen... en anders het goede doel. 
Ik ben toch maar terug gegaan naar bed, het was nog warm. ;-D Tot een uur of 12 kon ik slapen, daarna kwam ik nog steeds traag op gang, al heb ik wel alle oefeningen gedaan, die ik me kon herinneren, mijn hoofdstuk uit 1 Corinthe gelezen, gebeden, ontbeten, en een kaartje verstuurd voor mijn bijna jarige dochter. Morgen lijkt me te laat. Verder heb ik een deel van de achterstallige financiën 2018 in de computer gezet, helaas ben ik er nog niet mee klaar. De concentratie die je er voor nodig hebt, kost me veel energie. Nu ja. Morgen komt er wellicht weer een dag. Geniet ervan! 

15 januari 2019. Een wat gekke dag. Vannacht heb ik niet geslapen, en om 7 uur moest ik er al weer uit vanwege de CV man. Die kwam uiteindelijk wat later dan ik dacht, maar dat weet je nooit. Dus ontbijten en bidden en lezen heb ik beneden gedaan. Wel tamelijk brak. Tegen het eind van de morgen ging ik blik, plastic en glas wegbrengen, waarna ik doorstiefelde richting stad. Ik had nog iets dat geruild moest worden. Dat lukte niet, zonder bonnetje. Maar halverwege werd mijn hart verheugd, omdat ik totaal onverwacht mijn zoon tegen het lieve lijf liep. :-) Hij maakte een gezond ommetje in zijn lunchuurtje. Zijn pas zéér vertragend liep hij met mij terug richting stad. Gezellig was dat, ik werd er helemaal blij van. Een beetje chaotisch deed ik boodschappen, ik liep nog terug naar de Mediamarkt, om mijzelf een verjaarscadeau te geven. (Een soda-stream, de goedkoopste, die had geen stopcontact nodig. Ik heb er al aardig plezier van gehad. Maar ja, de man met de hamer kwam ook langs. Ik heb er een hekel aan om 's middags te gaan slapen, maar ik viel om, dus ik moest wel. Tegen zes uur werd ik bijna wakker, maar het duurde nog twee uur voordat ik het licht kon verdragen. Om half tien was ik aan eten toe. Ik had het ook over kunnen slaan, maar dan was ik geheid alle koekjestrommels leeg gaan eten. Veel tempo had ik niet meer, dus ik heb wat bonnetjes op volgorde gelegd, en die van contant betalingen van vorig jaar nog in de computer gezet. Nu is het weer tegen twee uur, dus ik stop hiermee. Tot morgen. Bless you!

14 januari 2018. Vanmorgen werd ik mijn bed uit gebeld door de cv-firma, dat er iemand in de buurt was, en of ze de ketel konden komen schoonmaken. Tja. Natuurlijk moest er weer iets worden vervangen. En of ik maar beneden wilde oppassen of de pliesie geen bonnen kwam schrijven. Hm. Maar goed, er is een demper uitgedroogd en kapot - terwijl ze nog geen jaar geleden voor een kapitaal hebben vertimmerd aan het apparaat... die demper was niet voorradig, dus morgenochtend, over 6 1/2 uur, kunnen ze voor de deur staan. Veel nuttigs heb ik geloof ik niet gedaan vandaag, maar om kwart voor zeven stond ik op het Domplein, vlakbij het 'homomonumentje', waar het COC-Midden-Nederland mmv kerken en gemeentebestuur een LIEFDEVOL antwoord wilde geven op de Nashville-verklaring, die voor zoveel onrust en verdriet en pijn had gezorgd. Het was mooi, het was koud, het was goed. 
De burgemeester sprak heel plezierig en invoelend, niet zonder humor, een dapper koor zong ik kleurige colberts, een dichter vertolkte de eigen tekst erg goed, een zangeres zong warm, en drie prima predikanten lieten zien dat er meer mogelijk is in de kerk dan je zo zou denken. Ook lachen! 
Ds. Nettie Dorland van de Domkerk, een predikant uit De Bilt, en Jochem Stuiver uit Maarssen. Alle drie met een boordje, dat schijnt een trend te zijn. Na afloop koffie en thee en napraten in de gastvrije Domkerk. 

Er waren veel kleurrijke kaarsjes neergezet op de gedenksteen. Het licht is hetzelfde. :-) Hartverwarmend, al was het erg koud. 
Daarna werd ik niet echt warm meer. Maar ik wilde de foto's nog wel 'even' bewerken. Anders komt het er niet meer van. 
Dus is het bijna kwart over twee, en daar de cv-man morgen terug komt, vroeg!!! wordt het weer een korte nacht. Het zij zo. 

Zondag 13 januari, 1e zondag na Epifanie. Na een heel onrustige en erg korte nacht vol bizarre dromen had ik aanwezig te zijn in de Pieterskerk. We besloten, net als heel veel gemeenten in Nederland, de prettige dienst met het zingen van het lied van Sietze de Vries: Ongestraft mag liefde bloeien.... Dan sta je, met 11-13 mensen, opeens in de volle breedte van de kerk. :-) 
Net als bij veel andere kerken onderweg, zag ik ook bij ons de regenboogvlag uithangen. Bravo! 

2. Niemand houdt de liefde tegen waar zij langs de straten gaat.
Wie met liefde is gezegend, koestert wie om liefde gaat.
God verhoede dat er iemand in de liefde wordt gekrenkt.
Ware liefde oordeelt niemand, maar aanvaardt haar als geschenk.

3. Liefde vraagt ons om ontferming tegen wie haar vlammen dooft.
Wie haar rechten wil beschermen vindt in liefde zelf geloof.
Wie voor liefde is geschapen vreest ook niet bij tegenwind.
Liefde is het hemels wapen dat de angsten overwint.

4. Leg de liefde niet aan banden, gun haar gang de vrije loop.
Geef haar bloemen nooit uit handen, want haar vrucht is onze hoop!
Ongestraft mag liefde bloeien, vrijuit zoeken naar de zon.
Liefdes loop verdraagt geen boeien, laat haar stromen als een bron!

Tekst: Sytze de Vries  
Mél: Wat de toekomst brengen moge. LvdK 293 Er zijn nog veel meer melodieën waarop dit is en kan gezongen.

Omdat ik voor iemand daar bloemen had gekocht, en die, toen er opeens onverwacht een kwartier was opgelost in het niet vanmorgen, ook vergeten had mee te nemen, kwam de begunstigde met mij me naar huis. Heel gezellig, we hadden veel bij te praten. En Tons nalatenschap aan bedrukt muziekpapier is weer 8 cm dunner. Dat komt op een goede plek, en dat is fijn. Dat voelt goed. Maar ik ben nog steeds moe van gisteren. Ik heb wat gelezen, wat getut, een paar mails gezien, een knoop aangenaaid die in de kerk van mijn blouse sprong (Zondags steek houdt geen week, zou mijn moeder zeggen. We zullen zien!) etc. En nu ben ik weer moe. Erg moe. Kwart over negen, en ik ga richting bed. Morgen ben ik dikker dan de laatste 6 weken, en de rest zie ik dan wel weer. Vanmiddag heb ik nog wel een tijd gesproken met de weduwnaar van onze goede oude vriend Martijn de Z. En ik heb een paar keer als Lieve Lita gefungeerd, <hij is er vandoor, komt nooit meer terug, kan ik nu ècht niet opbellen...???> <nee, en je weet dat ie weer terug komt, net als altijd!> <ja maar...> Nu ja, dat soort dingen. Daar heb je vrienden voor, nietwaar? <Net nog een belletje: nee, ik heb niet gebeld!> <goedzo! :-)> Ik ga rustig slapen. Of zo. 

12 januari 2019. Vandaag heb ik nog minder aan klusjes gedaan, maar ik ben wel naar de Waalse dag in Den Haag geweest. Dat was een beetje als vanouds. Een warm onthaal. Ik kwam pas voor het midddagdeel, op het moment dat ze in Den Haag begonnen, werd ik pas wakker. Af en toe moet je niet tegen het lichaam in gaan. Maar het was goed om weer eens te horen wat er omgaat in andere Waalse gemeenten. On continue! J Tegen de tijd dat ik thuis was gekomen, was ik wel erg moe. Ik had vergeten een boodschap te doen, al was ik wel door de AH gelopen, dus ik ging nog even op de fiets naar de Twijnstraat. Ook daar vergat ik iets essentieels voor het ontbijt voor maandag. Nu, jammer dan! Het wordt hoog tijd dat ik mij weer braaf aan mijn di-eet-niet-plan ga houden. Sinds de Kerst zijn er al veel te veel kilo's bijgekomen. Na morgen dus. Heb een gezegende zondag!

11 januari 2019. Dit was een dag van een paar kleine klusjes, en eigenlijk heb ik zo goed als niets gedaan. De notaris heeft de originele stukken terug gebracht. Dan denk je: het is afgerond. Maar nee, de kinderen krijgen ten onrechte stukken van de belasting, dat zij bedragen moeten betalen die ik allang ten hunner gunste heb betaald. Maak je geen zorgen, zegt de notaris. Maar toch. Een deurwaarder neemt eerst in beslag, en dan mag je pas protesteren. Nee, zegt de notaris, dat gaat niet gebeuren. Kortom... Morgen beter. Toch?

10 januari 2019 Kennelijk is het vorige berichtenblad van mijn computer verwijderd toen scndsk meende iets nuttigs te moeten doen. Ik heb een paar mappen met vele duizenden bestanden en vooral: delen van bestanden, en al was ik al een paar uur bezig, vind maar eens iets nuttigs! Vorig jaar ben ik in gebreke gebleven met backups, en ik had het ook niet op het web gezet. Oei, wat een ellende! 
Later: De grootste ellende is dat ik er uren en uren aan besteed heb, terwijl ik een domme fout had begaan: het had nr 87 moeten zijn, en niet nr 88. Dat kan ik niet meer terugdraaien... dom dom dom dom! Intussen is het 2 uur, dus de hoogste tijd!

9 januari 2019. Het is nog maar 140 jaar geleden dat Tons moeder werd geboren. Het was de bedoeling een gebakje op haar geboortedag te genieten, om de herinneringen zoet te houden, maar de AH had niets lekkers meer. Maar er waren nog wel lekkere dingen in huis, dus daar heb ik het maar mee gedaan. ;-D 
De laatste(?) 25 Berichtenbladen heb ik vanmiddag afgedrukt, nadat ik die lastige toner-overloop-fles (die dan ook overliep) had vervangen. Ze zijn ook geniet en gevouwen en bijgesneden, dus ze kunnen netjes in de bak die daarvoor is, zodat ik ze kan pakken wanneer iemand er naar vraagt. Vanavond heb ik het laatste Berichtenblad ook op het web gezet, en tot mijn schrik zag ik dat de vorige daar ook niet terecht was gekomen. Dat wordt morgen nog eens een aardig aantal uurtjes werken. Het houdt ook nooit op! (Erger: ik zie net dat hier en daar, om volkomen onbegrijpelijke redenen, teksten elkaar overlappen. Daar moet ook nog iets aan gedaan worden. Ik weet niet waar het aan ligt, een leuke uitdaging dus. Morgen? Het is al een half uur morgen. Nee, dat kostte maar 8 minuten. Ik zag wel weer een ander probleem, maar dat ga ik nu niet meer doen. Als de Heer niet komt vannacht, is er morgen weer een nieuwe dag.)

8 januari 2019. Het was onaantrekkelijk weer, en ik was erg moe van de afgelopen dagen, dus ik sliep diep, totdat ik door Leslie om kwart over een wakker gebeld werd. De groeten voor de kinderen! Het wakker worden wilde maar niet lukken, zodat ik tegen half zes mijn ontbijt maar combineerde met mijn avondeten. ;-) Mijn rug ligt dwars, dus van de dingen die echt moesten, heb ik nog weinig gedaan. Alleen denk ik dat ik nu wel het stuk over het leven van Ton af heb. Ik sta open voor aanvullingen. ;-) Morgen moet ik echt die Lexmark voorzien van een nieuwe tonerfles, maar ik zie er een beetje tegenop. Waarom, weet ik ook niet. Ik heb wel vaker in mijn leven dingen gedaan die ik niet eerder heb gedaan. Morgen. Als de zon schijnt. Dan heb ik er tenminste licht bij. Goed, nu nog een berichtje versturen en een verjaarskaartje schrijven. En de rest van mijn leven begint morgen. ;-D

7 januari 2019. Nee, de kerstboom en de versierselen zijn nog niet weg. Ik laat het lekker staan tot Betty's verjaardag, want ik heb er nog niet genoeg naar gekeken. Vandaag moest ik naar de tandarts, om een behandelplan door te nemen. Daar is weer niets van gekomen, omdat ik een tandstukje heb (dat ik zelf heb laten maken), waarmee ik in elk geval redelijk preken kan (eten is een andere zaak), wordt er nu pas iets gedaan als de boel uit mijn mond valt. Alle andere alternatieven zouden volgens hem betekenen dat ik maanden niet toonbaar ben. Hm. In elk geval heeft hij een klein gaatje gevuld. Tot nu toe vond hij dat de moeite niet, omdat hij niet verwachtte dat ik nog lang zou doen met dit gebit. Nu ja. Enige vooruitgang, maar... Vervolgens ging ik naar een schoenenwinkel, die bijna op mijn weg lag. Ik heb een paar gekocht voor nette gelegenheden, die ik uitermate lelijk vind, maar waar mijn zooltjes wel ik kunnen. Voor mijn gevoel zijn ze nú te wijd, en toch voel ik allerlei gevoeligheden nog. Echt een prinses op de erwt!!! In de late middag, en de avond ben ik maar weer verder gegaan met de bewerking van Tons naschrift. Mijn beeldbewerkingsprogramma sloeg telkens vast, dus dat schoot niet op. Ik moet maar eens zoeken naar de originele CD en kijken of ik het programma opnieuw kan installeren. Bovendien was ik heeeeel veel tijd kwijt met zoeken naar een bepaalde datum. In mijn archiefkast vond ik een en ander uiteindelijk. Maar om daar bij te kunnen, moest ik allerlei dingen verplaatsen, en daar zag ik zo tegenop. Dom dus. Dit ging veel sneller. Morgen verder.  

Zondag 6 januari 2019. Epifanie. Drie Koningen. Tonio begint aan zijn 51ste levensjaar. Van harte gefeliciteerd, schat! Moge het je goed gaan in dit nieuwe jaar!  
Het werd een late nacht, maar toch vond de Heer dat ik maar naar de (Pieters)kerk moest gaan. Dat kwam goed uit, want een van de waarnemend ambtsdragers had zich ziek gemeld, zodat ik de dominee een handje mocht geven. Gelukkig hoefde ik niet de afkondigingen te doen, maar omdat ds. Bakker vrij langzaam sprak, kon ik de dienst wel grotendeels volgen. Na de koffie en het geld tellen, kwam er nog een plezierig gesprek op gang, zodat ik pas om 2 uur naar huis fietste. Daar schopte ik de schoenen uit, en maakte ik het me gemakkelijk. Vermoedelijk viel ik wel lichtelijk in slaap. ;-) Toen het donker werd, belde ik mijn zoon, om te memoreren dat het 50 jaar geleden, toen hij eindelijk geboren werk na een lange dag werken, het ook donker werd, toen hij het kunstig levenslicht aanschouwde. Hij was thuis al aan het opruimen, maar ach, ik werd wel heel blij van dat gesprekje. Na het eten ben ik maar verder gegaan met de plaatjes voor Tons Naschrift. Ik kan het uitbreiden zoveel ik wil, nu de Trouw het verworpen heeft. Wie het lezen wil, die kan dat immers doen. En het hoeft niet. :-) Ik heb er heel de avond met veel plezier aan zitten werken, dus het was een fijne dag. 

5 januari 2019. Vandaag maakt Tonio de 50 jaar vol. Hij vierde dat in Dn Beer te Rosmalen, en gelukkig werd ik door mijn jongste zus en de bijbehorende zwager vervoerd. Op de heenweg waren hun oudste kinderen er ook bij. Plezierige mensen :-). 

Het was trouwens een heel gezellige party, met veel aardige mensen, een dansvloer, een wit roosje op elk tafeltje, en een man of 60-70 aan vrienden en familieleden van alle kanten. Ik werd genezen van mijn vermoeden dat ik wat doof werd, want het feit dat ik bijna niemand verstond, lag uitsluitend aan de overmaat aan decibellen. Op de terugtocht, in de gezegende stilte van een auto, was ik weer helder horend. ;-) 
Mijn kleindochter deed wat danspasjes met me, maar na drie minuten stoorden de restanten, of de geesten, wie weet? van de gisteren verwijderde likdoorns mij al te veel. Bovendien sta ik nog erg wankel op de benen, bleek. Volgend jaar beter. Intussen bloeide er van alles op. ;-) Niet alleen de roosjes. 
Mijn zoon was zichtbaar heel gelukkig, hij ging van tafeltje naar tafeltje, sprak met iedereen, en al was ik al thuis voordat het traditionele broodje krekèt geserveerd werd, (als uitsmijter) het feest ging zeker onverminderd voort, tot dat moment. Het was enig om niet alleen kinderen en kleinkinderen, maar ook neven en hun gades in vrolijke zetting te zien. 
En natuurlijk allerlei andere mensen die ik bij gelegenheden wel eens had ontmoet. Ik werd gepromoveerd tot 'tante Gea', en ook dat was grappig. Een geslaagd evenement, dus.

4 januari 2019. Zo'n dag dus... Vanmorgen vergat ik mijn oefeningen, totdat ik aangekleed was en al bijna weg moest. Nu is het al ver over middernacht, en ik ben moe en nu ja... niets lukt, niets kan ik vinden. Vanmiddag had ik een afspraak bij een lieve dame die mijn voeten onder handen zou nemen. Maar toen ik daar aankwam, heel lief door mijnheer van het station gehaald, was mevrouw nog met iemand bezig. Een uur later ook nog. Het was al dik na half negen eer ik weggebracht werd. De trein had ik net gemist, dus ik moest wachten tot 21.06. Tegen tien uur thuis, en ja, ik wilde toch even iets eten. Mijn zusje bleek gebeld te hebben, maar ze was - terecht - niet meer te bereiken. De informatie over mijn zoons a.s. verjaardag was onvindbaar, al weet ik dat ik die heel zorgvuldig had opgeruimd. 50 jaar geleden brachten de Drie Koningen hem in Amsterdam. Ze hoefden niets te gaan vragen aan Pilatus. Vervoer is nog niet geregeld, en er waren nog andere dingen die ik vóór de avond nog had gepland vandaag. De tenen prikken links en rechts, maar dat zal er wel bij horen, neem ik hoopvol aan. Ik ben erg moe. Heel erg moe, ik denk niet dat ik nog iets zinnigs kan gaan doen. Tot morgen dan maar! :-)

3 januari 2019. Om kwart voor negen ramde de postbode mij uit het bed, want gisteravond had ik een nieuwe tonerfles voor de printer van Het Evangelie in Spanje besteld. Eigenlijk 2, dat is goedkoper, en de mijne is er aanstonds ook aan toe. Vanmorgen heb ik bijna alles naar de Etos gebracht (vanwege de kerstzegels van de Sandd) en daarna haalde Tonio mij op om naar de crematie van mijn zwager Max te gaan, waar ik heel mijn gezin en mijn zussen en mijn neven tegenkwam. De jongens spraken gevoelvol en goed, mijn jongste zus heeft de gave van het woord, en het vermogen détails in een toespraak te verwerken, die mensen tot hun recht doen komen. En nog een beetje meer. :-) Het was een mooie bijeenkomst, waarbij Max zeer tot zijn recht kwam, en na afloop werd er ontspannen gecondoleerd en geconverseerd, met vrienden, familie en (on)bekenden. <Ton heeft me al vroeg geleerd om op onbekenden af te gaan, die een beetje buiten de boot lijken te vallen. Dat levert vaak aardige gesprekjes op.> Ik had bloemen meegenomen, maar die hadden we in Tonio's auto laten liggen, zodat hij en ik die later naar het graf van mijn grootouders brachten. Ik wilde wel eens weten waar ik ieder jaar 65 € voor moet betalen. 3BHH184. 
Er mocht wel eens geschoffeld worden, maar de letters waren kennelijk recent nog bijgeverfd. :-) In Jesaja 49:15 staat: Maar kan een vrouw haar zuigeling vergeten, of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg? Zelfs al zou zij het vergeten, Ik vergeet jou nooit. (zegt de Heer!) (Het moet mijn grootmoeder getroost hebben. Juist in haar dementerende jaren.) Nadat Tonio me thuis gebracht had, (wat een luxe toch!) was ik wel kapot, maar toch heb ik nog een paar noodzakelijke dingen gedaan, en de laatste exemplaren van het Berichtenblad ter Sandd-post besteld. Ik heb nog wel zegels over. 
Voor de ziekenpost heb ik ze ook gebruikt, dat kon nog, en dat scheelt. Het jaar vervindt zijn ritme. Aangezien ik telkens in slaap val achter het toetsenbord, zoek ik mijn bed maar op. 
Ik had de laatste weken ernstig slaaptekort, geloof ik 
Ik moet morgen nog een stuk of 25 boekjes afdrukken, nieten en vouwen, om weg te geven etc. Maar dat kan morgen wel. Nu ben ik op. Een bijzondere dag is wat mij betreft wel om. 

2 januari 2019. Hard gewerkt. De eerste 50 boekjes weggebracht, heel laat nog eens 125. De printer van het Evangelie gaf het op, de toneroverloopfles is meer dan vol, en de software stopte daarom de hardware. Dus moest ik verder gaan op mijn eigen printer, het kleine broertje van de printer van het Evangelie. Heel handig...  Tot kwart over vier, half vijf vannacht doorgegaan. Kreun. 

1 januari anno Domini 2019 Dat is wel even een overgang!!! Dus ja, ik begon deze dag wat later, maar dat mocht ook wel. ;-) 
Vanmiddag kwamen Diana en Amber met Tonio mee, ze bleven gezellig kletsen, en Diana raakte warempel verdiept in het artikel over Franco in het Berichtenblad. Dat is leuk, als iemand niet alleen doorbladert, maar echt gaat lezen! Intussen heb ik gekeken naar gewicht en omvang van het Berichtenblad, naar enveloppen etc. En nu moet ik, nadat ik gegeten heb, ernst maken met het afdrukken van de blaadjes en de adressen. Nee, ik heb niet genoeg van alles, maar morgen gaat de Kopijwinkel in de Lange Smeetraat weer open. (Hoop ik.) Grappig, ik zag dat het vorige jaar 1777 hits had gehad. Over een jaar zullen we zien wat dit oplevert. ;-) Welkom, vrienden en vriendinnen, kinderen en andere familieleden! Een gezegend jaar voor jullie allemaal. En nu: aan het werk! 
Pfff! Printers hebben allemaal hun eigen eigenwijsheden. Wat een ellende. Als je net alles weer precies hebt zoals het moet, dan verandert de printer rustig je lay-out, die net wél goed geprint werd, en dan heb je opeens een bladzij meer, met alle gevolgen van dien. Het is net een kleuterklasje, dus ik heb het maar opgegeven om tegelijk op de ene printer de adressen af te drukken, en op de andere het voorblad van het Berichtenblad. Dan duurt het nog maar wat langer. Ik kon net weer 25 velletjes van het mooie voorblad, waar ik er toch al niet genoeg van heb, weggooien. Grrr!
Middernacht. De adressen zijn afgedrukt, ik had zelf nog een stapeltje enveloppen, zodat ik net uitkwam. :-) En de eerste 120 dekvellen zijn gedaan. Morgenochtend eerst maar even papier halen. Er is licht aan het eind van de tunnel. Of ik het haal is een tweede. :-) Maar dat zien we morgen dan wel weer. :-D

 

reliablecounter.com



Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2017 kan men klikken op nieuws_2017

Voor het nieuws van 2016 kan men klikken op nieuws_2016

Voor het nieuws van 2015 kan men klikken op nieuws_2015 

Voor het nieuws van 2014 kan men klikken op nieuws 2014

Voor het nieuws van 2013 kan men klikken op nieuws 2013

Voor het nieuws van 2012 kan men klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws 2006

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...