Terug naar Af. U ontvangt géén 200 euro...

24 februari 2018. Vannacht (of liever: vanmorgen) heb ik eens voldoende geslapen. Fijn! Vanmiddag ben ik met de rolstoel naar de stad gegaan (niet: per) want ik hoopte een mooie slag te slaan bij het Kruidvat. Dat lukte, dus ik heb weer voor maanden wasmiddel. :-) Achter de stoel loopt het wel een stuk beter. Mijn zware boodschappen gingen zo ook ongemerkt mee. :-) Vandaag kreeg ik weer een paar vriendelijke kaarten. Dat is heel aardig. (Behalve als ik al die mensen ook weer terug moet schrijven. Die post vormt een aparte stapel. Voor ooit.) Wat het geluidsproject betreft: ik heb het opgegeven. Tonio gaat het nu voor mij branden in Linux. Vervelend dat het mij niet zelf lukt. Dat irriteert me wel behoorlijk. Ik heb het in het verleden kunnen doen... Eindelijk heb ik me opgegeven voor de bedevaart. Eigenlijk te laat, want het moest voor zondag, alleen kostte het versturen van ruim een Gigabyte via Wesendit drie en een half uur of meer. En dat nam alle bandbreedte in beslag. Ik kwam er niet tussen door. :-) En in deze straat zijn ze bezig geweest met glasvezelkabel, opdat het internet sneller zou worden. Veel trager, is mijn gevoel. In de tussentijd heb ik wat opgeruimd. Je ziet er niets van. Ik ook niet. Goed, het is nu al anderhalf uur zondag, nog één emailtje, en dan ga ik slapen. 

23 februari 2018. Het was kaartendag, dus dat kostte me de middag, daarnaast zijn er een paar verjaardagen, de komende dagen, en ik kon gelukkig de kaartjes voor het Engels taalgebied ook nog net ter post bestellen. Pffffffffff!!! Vanavond heb ik tijdens (en na) het eten een volledige Midsummer murders (met de oorspronkelijke Barnaby) bekeken. Daarna dacht ik met overmoed het project Afscheidsdienst op CD of DVD wel even aan te pakken. Ik heb eerst geprobeerd een kleinkind dat het wellicht zou weten te bellen, maar nam niet op. Maar volgens Internet kon het met W. Mediaplayer. Niet dus. Dat slikte mijn CD's niet. Dan moest het toch maar op een DVD. Eerst Moviemaker nog maar een keer geïnstalleerd, daarna bleek een andere versie al op de PC te staan, al kon Windows het eerst niet vinden. Zo raken je schijven wel vol. Na een paar uur passen en meten had ik het project klaar om op te slaan. Daar is de computer nu mee bezig. Dat wordt een wmf file of zo. Die wordt nu naar de NAS geschreven. Dat kan nog wel even duren. Ik ga er niet meer op wachten, want het loopt alweer tegen half twee. Dan moet ik het nog omzetten naar een formaat dat eindelijk op een DVD gebrand kan worden. Morgen, hoor! Misschien komt er nog iemand op een beter idee... 

22 februari 2018. Het is Pieters verjaardag, maar ik heb hem niet kunnen spreken. Zo gaat dat soms. :-) Het is koud vandaag, en het wordt nog erger, zeggen ze. Een tochtje naar de brievenbus was me genoeg. Morgen weer. Er waren wat telefoontjes vandaag, natuurlijk net toen ik ervoor was gaan zitten om eens ernstig aan het werk te gaan. Ook kwam de taxateur langs, die toch in de buurt was. Hij had nuttige raad, en van de weeromstuit heb ik helemaal vergeten hem iets aan te bieden. Ik was ook niet gekleed op bezoek. ;-) Tja. Maar in de loop van de dag heb ik nog wel wat nuttige dingen gedaan. Ik  moet nog uitzoeken hoe je een muziek-CD brandt van 1 G. Het zal wel een DVD moeten worden, en al heb ik dat in het verleden meerdere keren gedaan, ik weet niet meer hoe het moet. Dus dat moet ook. En dan moet ik achter de inschrijving voor L heen. Dat had ik al moeten doen, net als zoveel andere dingen. Morgen. Of straks. ;-) 

21 februari 2018. Vroeg op, en dan maar wachten. Je kunt geen kant op, lastig is dat. De brave man kwam pas om vijf voor een, en moest toch, na een vluchtige inspectie, zijn auto aan de overkant van het water gaan stallen. Ik word niet blij van zijn bevindingen. Volgens hem viel het dak wel mee, al was het niet goed gemaakt in eerste instantie. Het viel niet onder de verzekering, zei hij. Dus wilde hij oude rekeningen en zo zien. Ik moest meteen weg, en was met moeite op tijd bij Ineke, voor mijn acupunctuursessie. Toen ik thuis kwam was ik wel moe, maar ik moest verder met het installeren van een printer. Dat lukte niet. Totdat ik de aanknop vond. Maar toen stond mijn buurman mij al ter zijde. Oh oh! Uiteindelijk is het allemaal gelukt. Halverwege het eten een uitgebreid telefoongesprek. Toen bleef ik met de rest van het eten bij de TV hangen, zodat ik pas om 21 uur naar boven ging. Na een paar uur zoeken vond ik vanavond wel de offerte, niet de gevraagde rekening. Nu moeten de andere dingen maar weer blijven wachten tot morgen. Eén uur. Welterusten en morgen een fijne dag. Helemaal voor onze jongste kleinzoon Pieter, die dan 11 jaar wordt. Congratulations, Pieter! (Pieter spreekt beeldig Engels. En we konden echt een kort gesprekje in die taal houden. Knap hoor!)

20 februari 2018. Weer iemand die de rouwbrief niet gekregen heeft. Dat is wel heel vervelend als je toch dik betaald hebt om het te laten versturen. Maar ook reacties uit het buitenland zijn niet binnengekomen. (356 wél uit binnen- en buitenland, hoor!) Voor een nieuw paspoort moest ik pasfoto's laten maken. Maar helaas, de automaat bij de ingang van HC (Moreelsepark) werkt niet meer. Je kunt ook niet meer direct naar het station, je moet buitenom of een flinke omweg maken. In elk geval moest ik nu doorlopen naar de Mediamarkt, daar tegenover zit een pasfotomaker. Thuis zat mijn haar nog netjes, maar daar kreeg ik het niet in het gareel. Iets om mij nog jaren aan te ergeren. Maar goed, ik moest dus een heel eind verder lopen, en toen weer terug, met enige haast, want ik had een afspraak tussendoor met de fysiotherapeute. Ze heeft de knie weer even een tikje gegeven, en mijn rechterschouder wat losser gemaakt, dus het zou weer een beetje beter moeten gaan. Het stuk dat ik binnen HC liep was duidelijk te veel. Dat betekent dat op dit moment mijn actieradius gelimiteerd is. Dus kan ik het vergeten om naar Vera te gaan, die in Wageningen in een slecht te bereiken verpleeghuis hangt te vegeteren. Ik ben er al twee jaar niet geweest, om Ton, en nu gaat het niet om mijn knie. Want het is minstens 20 minuten lopen naar het busstation. Goed, genoeg gezeurd. Het gaat vooruit, als je het over een lange tijd bekijkt. Komt goed. Hoop ik. :-) Twee langdurige telefoongesprekken maakten de middag verder vol, dus at ik laat, ik moest nog een bananendoos halen voor de kranten die morgen worden opgehaald, en die paste niet achterop de fiets, dus het werd nog eens lopen. Dat was lichtelijk te veel. Het is kwart voor elf, ik heb een weinig bevredigende dag achter de rug, en ik moet morgen vroeg op, omdat er iemand van de verzekering komt voor het dak. Dus ik trek mij maar terug. ;-) 

19 februari 2018. Vanmiddag is het me gelukt om de meeste bedankkaartjes door heel hard door te werken in de brievenbussen te kunnen doen. Wat een opluchting. En dankzij de zeer gewaardeerde hulp van 'onze man in Kiev' (wat je ver haalt is inderdaad soms heel veel beter) kon ik vanavond ook nog de kaartjes in het Spaans afdrukken. Wel doet de printer nu weer heel vervelend, zodat er een grauwe waas over het kaartje is gedaald. Ik weet niet wat ik daar aan zou moeten doen, behalve misschien een heel stel nieuwe toners er in zetten, maar dan ben ik weer dik 320 euro verder. Het zal misschien toch nog moeten, voor Frans en Engels. Maar daarvan heb ik de vertalingen niet. Ik vrees dat mijn traduceuse vandaag met vacantie is gegaan, dus zal ik nog minstens een week daarop moeten wachten. Jammer. In elk geval ben ik vanmiddag nog snel naar de stad gegaan om 45 postzegels buitenland te halen. Het is een dure zaak, om in het openbaar te overlijden. Maar we doen het met liefde voor Ton. Morgen moet ik mij intussen maar weer eens op andere dingen richten, die ook nog liggen te wachten. En mensen denken dat ik het nu veel rustiger heb. Lachen!

Zondag invocavit 18-2-2018 Een heldere dag, met zon en frisse kou. Na een korte nacht ben ik naar de Pieterskerk geweest, waar een gemeentevergadering was. Weer binnen het kader van een dienst. Liturgisch een monstrum voor mijn gevoel, vorig jaar voor ons gevoel. Een luchtig gegoochel met getallen, een niet al te grote opkomst, meer dan de helft van het Frans kreeg ik toch niet meer mee, dus niet bepaald voor herhaling vatbaar. Er zijn altijd wel wat mensen die me dierbaar zijn. We zien wel. De bijeenkomst duurde tot bijna een uur, dus best lang. Vanmiddag vierden Charlotte en Pieter in Houten hun aanstaande verjaardagen alvast, en daar moest ik ook een aantal dingen nog even voor in orde maken. Mijn zus Marjolein en haar Barry haalden mij met de auto op, we waren toch veel later dan we hadden gedacht, omdat in Utrecht de lichten allemaal tegen waren, en in Houten bleek TomTom het verkeerde adres te hebben onthouden, dus we hebben een fraaie rondrit gemaakt. We werden met gejuich ontvangen, en binnen troffen we een keur aan familieleden. Heel gezellig allemaal. Laetitia had van alles gebakken, dus, ondanks de vasten heb ik een stuk gebak genomen. Dat viel behoorlijk massief op de maagwand die al een tijdje dat niet meer gewend was. ;-) Ik had zo verstandig moeten zijn een halve portie te nemen. ;-) Maar het was lekker en het lepelt al pratend vanzelf weg. Voorlopig maar weer even geen zoet. Toen ik thuis even naar de TV zat te kijken werd ik drie kwartier later wakker van de dissonanten die een strijkkwartet produceerde. Met moeite gekeken naar de Galapagos eilanden van de EO, en omdat ik persé naar Het Hart van China wilde kijken heb ik dat boven gedaan via de PC, terwijl ik kaartjes vouwde en in de enveloppen deed, die sloot, en van postzegels voorzag. Ik denk dat de helft van de kaartjes klaar ligt. Behalve dan natuurlijk die, waar een vertaling nodig is. Spaans wordt nog een 'dingetje'. Mijn beide 'vanzelfsprekende' Spaans-sprekenden zijn even hors du combat. Maar dat moet morgen maar. Help, dat is het al geworden, terwijl ik dit stukje tikte... 

17 februari 2018. Redelijk weer. Goed geslapen. Hard gewerkt. Alle adressen gecontroleerd, minstens 10 adressen hebben de rouwkaart niet gekregen. Toch wel pijnlijk. Van de anderen weet je het niet. :-(  Ik hoorde straks dat dit meer voorkomt. Behalve telefoneren heb ik ook nog kans gezien al die 360 enveloppen te printen, een klein deel van de kaartjes heb ik gevouwen, een paar zelfs in de enveloppen gedaan. Haar gewassen, want morgen moet ik netjes zijn, en ja, dan wordt het zomaar 2 uur. Dat was nu niet de bedoeling geweest. Snel naar morgen... 

16 februari 2018. Gisteravond ben ik te lang doorgegaan, nu is het 22.10, en ik ga proberen om over een uur in bed te liggen. De dankuwel-kaartjes n.a.v. Ton heb ik vandaag maar laten afdrukken. Het is duur, dat komt ongeveer overeen met een week werken voor een kerkdienst. Vouwen, adresseren, in enveloppe doen, postzegels kopen en plakken... dat gaat nog wel een uur of twintig kosten. Het houdt je van de straat. Omdat sommige kaarten niet (goed) waren aangekomen, moesten er vandaag nog een paar weg, dus ik was wel bezig vandaag. Op de fiets naar de stad, voor een paar boodschapjes, en nu viel het achterlicht er zomaar af... ik moet toch maar eens nieuwe kopen. Misschien een leuk verjaarscadeau. ;-) Ik kan mijn ogen niet meer open houden, dus ik haak af. Morgen beter. 

15 februari 2018 De vastentijd is begonnen. Sommige dingen laat je, andere probeer je extra te doen. We zullen zien. Vannacht heb ik in elk geval redelijk geslapen. God zij dank! Ik heb vandaag voornamelijk opgeruimd, maar als ik te lang heb gestaan is het wel verstandig weer te gaan zitten. Wat ik zocht heb ik nog niet gevonden. Ik ben echt wel een beetje geblokkeerd t.a.v. al die dingen die nnog moeten gebeuren,  hoewel het wel belangrijk is dat de stapels op mijn tafel een beetje geordend zijn, en ik allerlei papieren terugvind, waarvan ik  het gevoel heb dat ik ze een keer heb gezien. Rustig doorploeteren. Ach, vroeger had ik zo'n heerlijk geheugen, maar dat is al heel lang geleden. Ik begreep vroeger niet waarom ik op de lagere school letterlijk in mijn hoofd ingewikkelde sommen kon maken, ik zag ze in wit krijt op een zwart bord in mijn hoofd. Dat raakte ik kwijt. Tegenwoordig meent men dat in de puberteit allerlei neurale verbindingen veranderen, verdwijnen, nieuwe vertakkingen krijgen. Een beetje zoals de inhoud van de rups in een pop verandert in een soort oersoep, om van daaruit een vlinder te bouwen. Ik heb daar niets van gemerkt, als ik terug kijk... maar goed, als dat zo is, zou je geen nieuwe herinneringen vast leggen. (Dan heeft het ook geen zin om naar school te gaan, toch?) Ik vermoed eerder dat ik toen al hersenbloedinkjes heb gehad, en dat dit vermogen om sommen te visualiseren verloren is gegaan... Genoeg gefilosofeerd. Ik moet weer dingen doen. En ik heb er geen zin in. Help. ;-) 

14 februari 2018 Valentijnsdag en Aswoensdag. Lieve berichtjes vandaag. Heel de nacht had ik niet geslapen, dus ik was redelijk gebroken vanmorgen. Maar ik had een afspraak om 2 uur met Ineke, en toen ik richting huis wankelde, ging dat toch net iets beter dan toen ik richting praktijk krukte. ;-) Het voornemen had ik om naar de OK-kathedraal te gaan, voor de dienst vanavond. Maar het is er niet van gekomen. Er hing geen papiertje aan. Toen ik thuis was dook ik even mijn bed in, om daar te kijken of internet informatie bood. Half acht, stond daar. Maar ik was helemaal kapot, en sliep in. Tot Maryse me wakker belde, die mij wilde bezoeken. Zij ging om 7 uur naar de Domkerk. Als ik dat ook deed zou ik geen boodschapjes meer kunnen halen. Er er moest een zwabber over de vloer. Enzovoort. De lampjes waren ook bijna allemaal uit. Dus... Bij AH kwam ik een verre, en heel aardige, buurvrouw tegen, die mij vanavond wilde bezoeken met een bloemetje, vanwege Ton. Tja... eh... hm. Dat kwam niet zo goed uit... Omdat ik al bezoek kreeg, kwam ze toen 's avonds een bos tulpen en een heel lieve en aardige kaart  langsbrengen, een minuutje voordat Maryse aanbelde. Zo lief! Maryse was heel gezellig, zij is altijd boeiend, en kent heel andere werelden dan ik. Ze ging erg gelukkig met een paar van Tons boekjes naar huis. Heel interessante boekjes ook. :-) Ton heeft er veel uit gestudeerd. Ik hoop dat ik nog een jaar of twintig krijg om al dat interessante dat boven staat ook te lezen. ;-) Toen Maryse wegging, plofte ik bij de TV neer, en bleef hangen bij een detective... Kortom ik heb de hele dag niets gedaan, en zelfs dat niet. De hoogste tijd om te testen of Ineke's behandeling invloed heeft op mijn inslapen. En op mijn doorslapen... Op hoop van zegen...

13 februari 2018. De fysiotherapeute heeft zich weer op mij uitgeleefd. :-) Dat voel je wel, maar ik hoop dat het ten goede keert. Ik was heel optimistisch te voet gegaan, en dan nog met de omweg via de glasbak en plasticcontainer. Zonder rolstoel of fiets. Dat viel dus tegen. Naar huis lopen was iets korter, het leek iets makkelijker te gaan. Daarna nog een boodschapje doen bij de Jumbo, want ik had nog een tegoedbon van 5 euro, die vandaag afliep. Het zou toch zonde zijn die te laten verlopen. Voorlopig heb ik daar even niets nodig. ;-) Natuurlijk kon ik daarna mijn ogen niet open houden, toen ik beneden zat te eten en TV te kijken. Maar toen ik mijzelf naar boven had gehesen kon ik nog een paar Griekse woordjes opruimen, (morgen een back-up maken!) en wat vingeroefeningen doen met het spul waar ik gisteren mee bezig was. Voorbereidende werkzaamheden zijn gelukt. Maar of ik voor elkaar krijg wat ik doen wil, dat zien we morgen wel. Vandaag heeft nog 5 minuten, net genoeg om al mijn geliefde Valentijns een fantastische liefdevolle dag te wensen, vanuit heel mijn hart. Bless you and be a blessing!

12 februari 2018. Behalve een kort ziekenbezoekje dat misschien enig nut had, is dit een volkomen verknalde dag. Uren en uren bezig geweest, om tot de slotsom te komen dat het voor niets was. Dus ben ik net even in bad gaan liggen, en nu ga ik naar bed. Bijna morgen, maar nog net niet. Slaap lekker en morgen een fijne dag.

11 februari 2018. Zondag Esto mihi of quinquagesima (=50ste).  Vanmorgen ben ik met enige moeite naar de Pieterskerk gegaan. Na drie en een half uur slaap. Het kwam ook niet echt binnen. Vanmiddag heb ik mij beziggehouden met het geluid van de begrafenisdienst. Eerst moest ik uitvinden hoe ik het geluid moest opnemen, waar welke verbindingen gelegd moesten worden. Lastig, want ik moest de computer een stukje verschuiven, en daar is eigenlijk in deze chaos geen ruimte voor. 

Ik had net mijn groente gegeten toen mijn buurman aanbelde met een lieve taco of wrap of wat dan ook. Hij had teveel klaar gemaakt. Toen ik dat op had, had ik geen behoefte meer aan mijn toetje. Dus dat is met de schone bordjes meegegaan naar de buren. ;-)  Onder het eten heb ik wel naar 'Het hart van China' gekeken, met die super menselijke Ruben Terlouw. Fijn dat ik het zien kon. Die van vorige week heb ik nog steeds niet gezien. 
Het is nu bijna 2 uur, en ik heb flink doorgewerkt. Bijna 2 uur geluid staat nu in 7 wav.files op de PC, die moeten nog wel nabewerkt. Vijf ervan heb ik gedaan. De rest moet nog een keer. Er is zo veel dat er gebeuren moet. Jammer dat de mensen die het geluid zo graag wilden hebben niet konden komen. Of zelf een geluidspersoon konden inhuren. ;-) Nu ja, je moet iets voor je medemensen overhebben. Morgen maar weer. Nu ga ik heel egoïstisch in mijn bed liggen wachten op de slaap, die waarschijnlijk even traag zal zijn van komen als de laatste weken. Ach ja. Als ik maar lig. :-) E-bookje?

10 februari 2018. Het was een van die dagen. Een hele lijst met dingen die ik moest doen. Om te beginnen kon ik de lijst al niet vinden. Vanavond heb ik uren gezocht naar iets dat vlak voor mij lag. Een betreffende website deed het niet. Vanmiddag heb ik met de rolstoel een aantal truien van Ton weggebracht. Mensen hebben nu behoefte aan warme kleding, niet als ik er aan toe ben. Daarna de stad in. Af en toe ging ik maar in de rolstoel zitten, want die heup en de knie liggen nog wel dwars. Natuurlijk ben ik te lang doorgegaan, dus wilde ik alleen maar zitten toen ik thuis was. Vanavond dus rustig wat woordjes Grieks opgeborgen, en de file met reacties op Tons overlijdensaankondiging (ook een mooi scrabble-woord!) vergeleken met de file van mensen die echt een kaart hebben gehad. Ik zag er nu twee die deze eigenlijk wel hadden moeten hebben. Een beetje mosterd na de maaltijd. Maar toch... maandag. Het kostte wel veel tijd. Eigenlijk moet ik de ingekomen stukken nog een keer controleren met iemand naast mij. En ook de mails. Dat zal drie keer zo snel gaan. Er is contact geweest met de verzekering, woensdag 21 komt er (al1) iemand naar het dak kijken. Nu maar snel naar bed. Morgen een gezegende zondag, en wie Carnavalt wens ik een vrolijke periode. 

9 februari 2018. Koud is het wel. Ik had weinig zin in buiten. De brievenbus, die heb ik nog net gehaald. Want de kanselarij wilde Tons mooie ridderorde recyclen, voor de volgende ridder. Op zich is dat ook wel mooi. En een van de banken wilde nog eens een papier dat ze al een keer hadden gehad. Stom, maar ik had nog wel een copietje, en het was toch een antwoordnummer. Stijf ben ik nog behoorlijk. Vreemd eigenlijk. Vanavond heb ik nog van één Hebreeuwse file de woorden opgeruimd. Intussen heb ik televisie gehoord en af en toe gezien via de computer. En ik heb nog een beetje uitgezocht voor de notaris. Heel langzaam gaat het goed komen. Over een jaar of zo. Denk ik. Ik ben voor de kinderen toch wel erg dankbaar dat Ton en ik niet tegelijk mochten hemelen. Dat was anders wel fijn geweest, maar kennelijk heb ik nog wel iets te doen op deze wereld. ;-)

8 februari 2018. Vannacht dacht ik slim te zijn en wel in slaap te vallen als ik een film bekeek, die ik al heel lang ongeopend had liggen: Driving Miss Daisy. Het bleek een ontspannende en ontroerende film te zijn, en ik heb vrijwel elk beeld gezien. Dat werkte dus niet. Maar tussen 7 en 12 uur heb ik lekker geslapen. ;-) Toen viel ik in de opening van de Olympische Spelen. Een fraai schouwspel, maar het wereldhongerprobleem had met dat geld opgelost kunnen zijn, lijkt me, in elk geval voor een groot deel, <en daarmee zou de overbevolking nog meer zijn toegenomen, ook bizar> en de gevolgen van al dat vuurwerk voor het milieu moeten gigantisch zijn. Nu maar hopen dat de wind niet richting Noord-Korea ging, want die bevolking heeft het al zwaar te verduren. Laten we in elk geval extra bidden voor de Christenen in Noord-Korea, want dat is een van de plekken waar de vervolging het allerzwaarst is. Nu ben ik klaar om aan het werk te gaan, en allerlei papieren die ik gisteren in mijn handen heb gehad, of eergisteren, kan ik niet meer vinden. Ik word zó moe van mijzelf! Dit schiet niet op. Als er nog iemand een gebedje over heeft, kan ik het gebruiken. Tegelijk zijn er allerlei mensen waar ik vandaag voor bidden moet... een gekke wereld. Kyrië, eleison!

7 februari 2018. Niets vandaag verder! Wel heb ik de kaarten voor de zieken geprint en gestuurd. Dat kostte me heel de middag. Met liefde, hoor. De printer vertoont kuren, dat wel. Vanavond, omdat ik zo stijf ben, ging ik even op de fiets naar de stad. Toen ik de stoep afging met de fiets knalde de koplamp er af en uit elkaar. Die stukjes heb ik bij elkaar geveegd, maar ik kreeg het niet netjes in elkaar, dus ik ben toch maar gaan fietsen met één zo'n miezerig ledlampje voor. Achteraf had ik beter thuis kunnen blijven, want die 'geweldige' uitverkoop van het Kruidvat stelde echt niets voor. Twee kleine aankopen deed ik, waar ik nu ongeveer de echte prijs voor betaald heb. Nu ja. Ik begon na het eten aan de e-mails, kreeg een telefoontje, heel gezellig, luisterde naar een mogelijk nuttig webinar, en nu is het al een uur, tot mijn verbijstering. Ik moet in elk geval nog twee mailtjes sturen, en dan komt de rest morgen wel. Of niet. ;-)

6 februari 2018. Vanmorgen was ik weer van de wereld, vooral nadat Ineke had gebeld dat ze ziek was, en ik vanmiddag niet naar haar toe kon komen. Jammer, want ik keek uit naar de behandeling, omdat ik aardig last van phpd heb. In de loop van de middag ben ik maar op de fiets geklommen om overtollige medicijnen naar de apotheek te brengen, een paar dingetjes te halen bij de Jumbo waar ik toch langs kwam op weg naar Maryse, die er niet was. Later belde ze me op, ook heel gezellig. Na het eten heb ik braaf afgewassen, en ik heb mij er toe kunnen zetten om aan het werk te gaan. In de loop van de avond ging het wat beter, maar ik heb veel moeite met concentratie. Ik kan echt een kwartier wezenloos naar een bedrag of een zin zitten kijken. Een paar dingen kan ik doorstrepen, maar de loonstrookjes van deze keer leveren veel meer vragen op dan antwoorden, dus is mijn lijst in feite misschien nog wel wat langer geworden. Ze houden je wel van de straat. Binnen is het in elk geval warmer. 
Het is net middernacht geweest, dus ik roep gewoon: morgen verder! ;-)

5 februari 2018. Half acht geweest, in de avond, en behalve een bezoekje aan het postagentschap heb ik nog niets gedaan. Moe en keelpijn. Die lange lijst van gisteren is onaangeroerd. Ik ga niets meer doen, ben bang dat ik onherstelbare fouten maak. 
Na een paar uur slaap en een uur halfslaap met de TV aan stond ik weer op, heb één e-mail beantwoord, en nu ga ik maar weer naar bed. Je hebt van die dagen. Morgen beter, hoop ik. Wees voorzichtig, in de morgen! Het kan koud en glad zijn. 

5 februari 2018. Het was een koude dag, en ik had geen behoefte om naar buiten te gaan. Ergens moet nog wel een brief staan die op de post moet. Ondanks uitslapen heb ik mijn acht uur slaap nog niet gehad. Het zal wel een keer goed gaan. Ik heb wat gelezen, naar de financiën gekeken, geprobeerd bedankkaartjes te maken, omdat ik een pakje wilde versturen, zodat het mee kon, (want ons bent zuunig) maar dat resulteerde in het verlies van veel tijd en toner. Bovendien kwam er een telefonade van een uur tussendoor, zodat ik toch al te laat zou zijn voor het postkantoor. :-( Vanavond heb ik een aantal gegevens ingevuld, en een heel lange lijst gemaakt van dingen die ik morgen beslist moet doen. Morgen. En heel veel dagen erna. 

Zondag sexuagesima 4 februari 2018. Aangezien ik al bijna 9 maanden niet meer aan een Avondmaal deel nam, koos ik vanmorgen (weer) niet voor de Pieterskerk, maar voor de Lutherse kerk, waar - een bonus - ook nog eens Catrien van Opstal voorging. :-) Een interessante kijk op een bekende gelijkenis. En ik kreeg de bloemen mee! Dat was zo lief. Nu ruikt het hier naar lente! De tulpen van Betty van vorige week zijn over hun hoogtepunt heen, en ik had deze week ook nog twee minivaasjes gevuld met een paar sneeuwklokjes. Beppies lentevaasje met sneeuwklokjes, dat op de eerste lentedag altijd (leeg) op tafel werd gezet, kan ik nog niet vinden. Het rouwservies zit weer in de doos. Tonio en Laetitia hebben vanmiddag een heleboel gedaan, vooral hebben ze wat ruimte gemaakt in Tons kamertje boven, waar het plafond naar beneden dreigt te komen. Tons bed staat weer naast het mijne, dat scheelt boven natuurlijk een heel stuk, en twee stoelen zijn daar ook al weg. Toen ze aan het eind van de middag weggingen, kon ik haast niet meer op mijn benen staan. Ik heb eerst het prakje, dat over was van gisteren, warm gemaakt en lekker opgegeten, aangevuld met smeuïge kaas, waar ik natuurlijk veel te veel van gegeten heb. Intussen keek ik met enige interesse naar Wittemans muziekspeeldoos, en daarna ging ik naar boven voor de rest van NPO2. Helaas lukte het niet om de ogen open te houden om alle schoonheid van de Galapagos-eilanden en de zee er om heen te bekijken, dat had ik wel graag gezien. Maar ik was net op tijd wakker om Ruben Terlouw in China te kunnen zien. Weer hoogst interessant. Die van vorige week heb ik nog niet gezien. Vanavond heb ik, omdat het Tonio en Laetitia gelukt was om mijn XP weer aan de praat te krijgen, nog maar eens de gegevens van mijn financiële programma die de notaris wilde hebben, in een Word document gezet, en dat heb ik onder verschillende namen opgeslagen. Op hoop van zegen! Verder hebben Tonio en Laetitia mijn fijne nieuwe fietsje ook voorzien van een 'fietscomputer' en licht. Het was dus alles bij elkaar een zegenrijke zondag. Bovendien namen ze beiden ook zo het een en ander mee, zodat er twee stoelen minder in huis staan, Tons schoenen een ander huis krijgen, en nog zo het een en ander is uitgewuifd. :-D  Kwart voor een intussen, dus het valt mee. Morgen gaan we opnieuw beginnen.... er is nog genoeg te doen. 

3 februari 2018. Vroeg op, want de schilder van de verzekering zou komen. Ik zat net aan mijn eerste kop koffie, toen hij belde dat hij er aan kwam. Eenmaal op het dak zei hij hetzelfde als de taxateur een paar dagen geleden: er moet een nieuw dak op. Beun de Haas heeft zich intussen failliet laten verklaren, hoorde ik van Betty, die hem vanmorgen nog probeerde te bellen. (De Haas, niet de schilder.) Alle gegevens van gisteravond bleken niet meer toegankelijk te zijn. Heel vervelend, en ik probeerde net de file te openen via XP, waar ik gisteren die file heb opgeslagen, maar ik kreeg driemaal een blue screen of death. Dan kan ik ook niet bij mijn Davilex Cash. Daar staan mijn financiële gegevens. Aangezien ik ook heel erg moe ben, terwijl Betty vanmiddag vrijwel alles heeft gedaan, vrees ik dat ik het opgeef. Elf uur, een nette tijd om af te haken. Betty bracht vanmiddag een dompelpomp voor mij mee, en toen ze die eenmaal op het platte dag in werking had gesteld, ging ze meteen de concurrentie aan door zelf de bezem te pakken en ijverig het dak leeg te bezemen. Morgen zal ik wel weer moeten laten pompen, want het heeft al weer geregend. Op onze slaapkamer heeft Betty alvast ijverig gestofzuigd, ik had gedacht dat ik dat vanavond zou gaan doen, maar met al het heen en weer en op en af lopen was ik al redelijk gesloopt. Met gezonde tegenzin heb ik met op de fiets gehesen, (en wat ben ik blij dat ik die heb!!!!) om nog naar AH te gaan. Alleen verkeerde dingen gekocht, en wat ik wilde halen vergat ik. Wel heb ik netjes gegeten, en voor morgen is nog een klein schaaltje over. Ik val om van vermoeidheid, ik zal wel zien hoe het vannacht en morgenochtend gaat. Heb een gezegende zondag.

2 februari 2018. Het zelfde patroon. Vandaag was het grotendeels droog, dat was prettig, want ik moest naar de mondhygiëniste, en gelukkig kan dat nu weer op de fiets, heerlijk! Alleen toen ik daar binnen was regende het even flink. Ondanks de kilozakken drop van de laatste maand kreeg ik... een complimentje. Want het gebit had ik netjes bijgehouden, en het was haars inziens nu stabiel. Joepie! Ik was meteen van plan iets heel ergs te gaan kopen, maar dat kwam er niet van. Wel deed ik een andere boodschap, dus ik kan weer iets afstrepen van mijn te-doen-lijst. Later kwam er ook meteen weer meer bij. Maar goed, vanavond heb ik een flink stuk uitzoekwerk voor de notaris gedaan, Ik vergat alleen REMmetjes te schrijven, dus wat ik er morgen nog van weet, kan ik nu niet overzien. Sommige dingen moest ik weer overdoen, omdat de belasting gewoon de bedragen per 31-12 wil hebben, maar de notaris per 24-12. Het houdt me wel van de straat, al dit gedoe. Maar het valt me zwaar om mij zo te concentreren. En dat is gevaarlijk. Dus nu maar naar bed. <En dat ligt niet lekker, dat weet ik nu al... :-( > Morgen weer relatief vroeg op. (Ik ben aan vacantie toe!!!) 

1 februari 2018. De vermoeidheid houdt aan. Het niet-slaappatroon ook, maar dat zal wel weer een keer in orde komen, neem ik aan. Ik heb iets minder pijn aan de heup, de taxateur kwam vanmiddag, vond dat er véél te veel water op het dak stond, dus toen hij weg was, ben ik maar gaan vegen. En de zuurstofslang van Ton kon ik gebruiken om een deel van het water heel langzaam te laten weglopen via de afvoerpijp. Die natuurkundelessen van vroeger zijn soms wel handig. ;-) Het was wel nodig, want nu was er toch ook weer een nieuwe lekkage, bij de zoldertrap. 
Verder waren er nog wat telefoontjes, ik heb een paar uur gewerkt aan de woordjes op de laptop, die heb ik zelfs heel braaf gecopiëerd naar de NAS, er moesten mails gestuurd worden, en overgedaan langs een andere weg, omdat ze te groot waren. Kortom: best bezig geweest, maar niets opgeschoten. Morgen beter. Nu nog meer even naar Piet van Midden luisteren en kijken, en dan naar bed. Morgen dus. ;-)

31 januari 2018. Het patroon van de laatste tijd zet zich voort: 's nachts niet kunnen slapen, 's morgens niet wakker kunnen worden. Vandaag heb ik wat achter de laptop gehangen, en wat gelezen. Nu heb ik wel een lijstje gekregen van wat ik voor de notaris moet doen. Dat scheelt weer. Nu nog doen. Morgen komt de taxateur. Dan kan ik weer een streepje zetten. Het is kwart over 10 geweest. En die ogen kan ik niet meer open houden. Waarschijnlijk ben ik over een paar uur klaar wakker, misschien over een uur al, maar nu kan ik niet meer. Tot morgen!

30 januari 2018. De ochtend kwam weer laat op gang, maar ik had toch 90% van mijn slaap gehad. Vanmiddag fysiotherapie, en daarna waarempel heb ik toch de tocht naar Soestbergen volbracht. Voor het eerst. De steen lag er netjes, er op stond een lief glazen vaasje o.i.d. dat er al minstens twee weken gestaan moet hebben, want het was al een beetje groen uitgeslagen. 

Op de terugweg een boodschapje gedaan. Maar al met al was het voor mijn heup en mijn knie toch wat ver geweest. Dus heb ik eerst lekker zitten lezen en genieten van koffie met een zoetigheidje, en pas na 7 uur ben ik naar boven getogen, om toch maar eens aan het werk te gaan. Op de een of andere manier zijn de laatste twee uur vergleden met een paar mailtjes en het zoeken op internet naar informatie. Dus is het weer laat. Nog snel papier buiten zetten, en dan naar bed. ;-) In elk geval was het vandaag droog, en dat was ook wat waard! 

29 januari 2018. Vannacht tijd verlummeld, tegen drie uur pas gaan slapen, maar dat lukte redelijk. Om kwart voor negen al door de post uit mijn slaap gehaald voor een pakje voor de buren, die wél thuis waren. Grrr... Lekker in bad geweest. De hele afwas gedaan, de bloemen weer op tafel gezet. Betty is onderweg, en het leven ook. ;-) 
Toen kwam Betty, voor de begraafplaats waren we al te laat, eerst moesten er verzekeringsproblemen worden uitgezocht. We hebben een begin gemaakt. Ze heeft ook nog een boel water van het dak weggeveegd. Uilen naar Athene brengen, want het regende. En volgens dakdekkers die ik gesproken heb, mag er best water op het platte dak staan. Maar zij maakte zich zorgen over het gewicht. In elk geval is het in Tons kamertje heel vochtig en het stinkt er. Kijk. dat zijn van die dingen waar je niet op zit te wachten. Veel telefoontjes vandaag, allemaal lief bedoeld, maar de meeste had ik over een paar maanden meer op prijs gesteld, vermoed ik. (Afgezien van familie, natuurlijk.) Op een duister manier is het alweer bijna kwart over twaalf, dus ik ga maar proberen te slapen. 

Zondag septuagesima (+70ste dag voor Pasen) 28 januari 2018. Na drie en een half uur slapen wel op tijd op. Iets na 9 uur werd ik opgehaald voor de dienst in Zeist, hetgeen een verrukkelijke luxe is. Ik werd ook weer thuis gebracht, en er waren 14 kerkgangers lijfelijk aanwezig, anderen waren er in de g/Geest. Het was reuze gezellig na de dienst, en ik hoefde ook niet snel naar huis. Dat was wel ontspannen. Eenmaal thuis heb ik eerst maar eens wat gerust met een boekje en een koekje en zo. Daarna heb ik de dienst op het web gezet. (Link in de eerste regel van dit bericht). Vervolgens wat opgeruimd, in afwachting van de kinderen die na 6 uur in omgekeerde volgorde binnenkwamen... en dankzij Betty staan er nu voor het eerst in dertig jaar bloemen op tafel, beneden. :-) Vrolijke rood-gele tulpen. We hadden een heel plezierige avond, aten samen Chinees, kletsten, bespraken problemen en lazen (elkaar) de rouwpost (voor). Rond 11 uur vertrokken ze samen richting auto's, en ik ging nog even rondhangen. En TV kijken. Een tijdverslindende bezigheid, die amusant kan zijn, af en toe een beetje interessant, maar die ik voor het grootste deel wel had kunnen missen. Al is de hoeveelheid nutteloze kennis wel weer toegenomen, vanavond. gelukkig beklijft die niet. Net zo min als nuttige kennis, helaas. Dat is de keerzijde. Morgen maar weer eens stoppen met lekkere dingen, want ik vrees dat ik ernstig over de schreef ben gegaan. Ik elk geval hadden we een heel plezierige avond, en voor de problemen van de komende week zijn er toch wat suggesties op papier gezet. Aan de foto's ben ik nog niet toegekomen. Die komen morgen wel weer. Al met al een hoogst plezierige dag, dus. :-)

27 januari 2018. De laatste dag van de feestelijke witte tijd. Morgen begint een korte groene tijd, tot de vastentijd aanbreekt. Vanmorgen was ik weer niet vooruit te branden, al heb ik nog wel wat bladeren in zakken geschept, in de hoop dat Tonio die morgenavond buiten kan zetten. Vanmiddag heb ik een voorzichtig rondje op de fiets gereden. Stuur en zadel moeten nog wel hoger. Maar hij is lekker licht. Daarna aan de dienst verder gewerkt. Veel telefoontjes vandaag. Lief maar lastig. Ik moest wel opnemen, omdat ik een gesprek met de koster verwachtte. Maar goed, het is een uur geweest, de toga is lichtjes gestreken, en ondanks tegensputterende printers is alles afgedrukt, zo ver ik weet. Bid maar dat ik slapen mag!

26 januari 2018. Om 2 minuten voor middernacht zette ik Amen onder de preek-in-de-grondverf. Morgen moeten er nog komma's en punten, kleurtjes en streepjes worden aangebracht. En natuurlijk zullen er nog dingen niet aan bod gekomen zijn, en moeten er zinnen beter lopend worden gemaakt, maar nu stop ik. Anders slaap ik weer driekwart van de nacht niet en vijfachtste van de morgen wel. (Tenzij er bellers zijn, of werkers van het vroege uur...) Vanmiddag was ik drie en een half uur bezig met de ziekenpost, en dan merk je dat ongewild je handschrift steeds slordiger wordt, en het tegen de dertigste lastiger te lezen is. Mijn excuses! Mijn arm is tegenwoordig eerder moe. Vandaag heb ik een heel stuk zonder steun gelopen, naar de Oudegracht, waar ik een nieuwe oude fiets heb opgehaald. Het zadel moet nog iets hoger, en er moet nog een licht op, daar had ik even niet op gelet, dus ik fietste het laatste stukje zonder verlichting naar huis, terwijl de lantaarns brandden. Jammer dan, dacht ik. Ik ga niet lopen. (Maar intussen hoop je wel dat je geen agent tegen komt. Dat zou zó zonde zijn!!!!) Maandag moet ik maar in de bak met fiets-reserveonderdelen rommelen! 
En nu maar bed!

25 januari 2018. Vannacht was het weer bal, wakker tot kwart voor zes of zo. Gelukkig kon ik in de morgen weer wat slapen. Maar heel irritant als je dan toch half wakker wordt van een telefoontje om half tien in de barre morgenstond. Marjolein kwam even na twee uur. Na een kopje koffie gingen we op zoek naar een nieuwe of oude fiets, en dat was toch nog erg vermoeiend. Uiteindelijk heeft ze twee keer zoveel gelopen als ik, terwijl zij haar eigen problemen met lopen heeft. Maar als het goed is kan ik morgenavond weer heel voorzichtig op de fiets stappen. En we hebben de rolstoel uit de schuur gehaald (die na een maandje in de schuur al helemaal beschimmeld was!) en de rollator er tijdelijk in gezet. Die is hoogst ongeschikt voor buiten. Geen wonder dat Ton de rolstoel prefereerde, voor het betere werk. Nu ja, ik was kapot, en Marjolein was doodop, we dronken een glaasje, waarbij de telefoon bleef rinkelen... maar zij wilde toch ook naar huis, dus... terugbellen lukte niet, maar het kwam goed. :-) Heel rustig gegeten, kortom: tegen kwart voor tien ging ik pas echt aan het werk. Een flink stuk preek staat nu in de computer, minstens de helft, en morgen gaan we verder, zo de Heer wil. 

24 januari 2018. Het is alweer een maand geleden, dat Ton ging hemelen. Totaliter aliter. Vanmiddag heeft Ineke weer had aan mij gewerkt. Daarna kon ik in elk geval verder lopen, voordat het erg vervelend en pijnlijk werd. Het nieuwe Hoog Catharijne heeft toch weinig aantrekkelijks voor me. Het is zo eentonig van aanbod. Uiteindelijk kwam ik met minder boodschappen thuis dan ik had gedacht. En vervolgens heb ik uren gelummeld voordat ik weer aan het werk ging, dus nu is het half twee geweest, maar ik heb tenminste twee lezingen netjes afgedrukt, en dat kostte me moeite genoeg! Aan het Hebreeuws en Grieks heb ik meer aandacht besteed dan aan de vertaling, maar die kan ik altijd nog bijschaven. De grondtaal doet me meestal meer dan de commentaren. Daarin verschil ik van mijn lief, maar hij kon dat beter wegen, hij was nu eenmaal veel knapper dan ik. Maar goed, morgen hoop ik er mee verder te gaan. En met alles wat er daarnaast nog moet gebeuren. Zucht, help, oei! 

23 januari 2018. Vannacht laat geslapen, of liever: vanmorgen om een uur of vijf. Dus was ik nog niet echt op toen Tonio tussen de middag even aanbelde. Snel iets aangetrokken... en daarna koffie gedronken. Vanmiddag naar de Twijnstraat met de rollator en terug, dat was ongemakkelijk ver voor de knie... maar ik moest er toch maar even heen. Was nuttig. Vanavond nog woordjes van de volgende lezing opgezocht. Morgen moet ik ze maar binnen halen in Word. Het blijft omslachtig. Maar wel rustgevend. ;-) Vijf minuten geleden was het middernacht, maar op de een of andere manier is het al bijna kwart over twee. Ik snap er niets van. Morgen dan maar verder. 

22 januari 2018. Betty kwam vanmiddag, we zouden een en ander doen, maar ze werd thuis opgehouden, zodat we het moesten houden bij twee heel nuttige zaken: het wegbrengen van een flinke tas verbandmiddelen naar de creatieve zuster van de Thuiszorg, die zo goed voor Ton heeft gezorgd, en daarna staken we even door naar de Jumbo, waar we beiden boodschappen deden. Handig en verstandig. Toen was ik alweer moe, dus tot het eten deed ik niet veel meer, toen keek ik wat TV, een slechte gewoonte wordt dat, en vanavond heb ik eindelijk woordjes opgezocht voor de dienst van zondag. Het is een heel oud programma, onder DOS, en ik moet er niet aan denken dat deze oude laptop het opgeeft. Intussen liggen er andere dingen te wachten, het Berichtenblad bijvoorbeeld, maar ik ben er nu weer helemaal 'uit', dus dat moet volgende week worden. Nu is het alweer kwart voor twee, dus het is de hoogste tijd... Maar ik heb nog wel even een Efemeride van Piet van Midden geluisterd en gekeken. Hij blijft interessant. En het Hebreeuwse woordbeeld blijft je zo tenminste een beetje bij. 's Morgens lees ik een paar regeltjes Grieks, als ik het niet vergeet. Ook dat gebeurt regelmatig. Het Onze Vader lukt me ook niet altijd. Goed, morgen opnieuw beginnen. :-) Bless you.

Zondag 21 januari 2018, de laatste zondag van de Epifanie van de Heer. Ondanks weer zo'n slapeloze nacht ben ik vanmorgen toch tijdig opgestaan om maar eens naar de kerk te gaan. Dat was er al lang niet van gekomen, als ik niet zelf een dienst had. Knie en heup zijn wel een beetje beter, maar helemaal lopen naar de Pieterskerk... dat was te hoog gegrepen. Met af en toe rusten haalde ik in elk geval de Lutherse kerk, waar mijn zusje Catrien van Opstal voorging. Dat was dus een feest van licht en woorden en geloof. Eigenlijk had ik meteen na de dienst naar huis willen gaan, maar ik bleef toch nog even praten met gene en deze. Toen ik thuis was, wilde ik eigenlijk meteen weer naar bed. Dat heb ik nog even uitgesteld, er moest een briefje geschreven en in de buurt in een bus gedaan. Toen ben ik via de Juppenbrug en het parkje langs het water (ik kan niet op de naam komen, vervelend is dat) naar huis gelopen. Dat was wel erg veel van het goede, merk ik. Na het eten heb ik er weer noodgedwongen een rustdag van gemaakt. De helft van de olifanten en van Ruben in China en van College Tour heb ik gemist, omdat de ogen dicht vielen, maar de andere helft was interessant. Vooral van de laatste twee programma's had ik af en toe de neiging om te kijken of Ton wel mee keek. Tja, misschien wel, misschien niet. 
Morgen maar weer verder. Het is toch alweer laat geworden. 

20 januari 2018. En ja hoor, nu kan ik de file Doen niet meer openen, terwijl ik die net nog gebruikt had. Zeker een aanwijzing dat ik naar bed moet. Lijkt me een goed idee. Terwijl ik eigenlijk nog zoveel had willen doen... Maar het is al ruim 23 uur, en vannacht sliep is zo slecht in, dat ik vanmorgen tot ruim in de middag op bed bleef liggen. But half my sink is shining! ;-) 

19 januari 2018. Weer zo'n dag waarop ik niets gedaan heb. Of zo goed als niets. Morgen beter, toch! Dat moet lukken. (Vanavond toch nog wat overzicht gekregen door veel papiertjes te combineren tot een file: Doen en een: Gedaan. Dat voelt goed, al is het nu half twee.) 

18 januari 2018 Een stormachtige dag, die overal veel narigheid veroorzaakte. Hier ook: het dak lekt! En daar ben ik niet blij mee. 
Maar met onze Betty ben ik wel blij, ze moest werken, en ik sprak haar heel even toen ze net thuis kwam.

Haar man is weer door zijn rug gegaan, dus het jarig zijn doen ze wel over een paar maanden. Ik heb haar verjaardag gevierd met een resterende plak begrafeniscake, en wat slagroom die nog net niet zuur was, afgedekt met jam. De laatste twee ingrediënten gebruik ik normaal niet. Maar die stonden er nog van Ton. Vanmiddag kwam Catrien van Opstal langs, die Tons begrafenisdienst deed. We keken er met genoegen op terug. 
Morgen ga ik maar eens verder met wat er gebeuren moet, want het slapen wil nog niet zo... 

17 januari 2018. De huisarts kwam vanmiddag langs om naar mijn heup te kijken, om pastoraal te vragen hoe het ging, en om een klein boekje uit te zoeken als herinnering aan Ton, die heel erg dol op haar was. Ik ook, trouwens. Daarna hobbelde ik met de rollator naar Ineke. De huisarts dacht dat ik het vouwfietsje als loopfiets kon gebruiken en dan goed stabiel zijn, het leek haar beter voor mijn gestel dan de rollator. Maar het opstappen (dat probeerde ik in de gang) bleek toch een fiets te ver voor mij op dit moment. Ik  moet maar snel uit op een echte fiets. De rollator heeft de neiging alle kanten op te gaan, behalve de gewenste. Maar ik leer het nog wel. In elk geval heeft Ineke toch weer iets goeds aan mij gedaan. Wel moest ik slapen, toen ik thuis was. Ik werd gewekt door een verdrietig stemmend telefoontje van een oude vriend uit Amsterdam (jonger dan ik, vermoed ik) die bezig is de weg kwijt te raken. Ik herken het van Papa, destijds. Dan pink je wel een traantje weg. En met een van onze dierbaarste vrienden (E) gaat het heel erg slecht. :-( 
Vanavond heb ik drie uur gewerkt aan de financiën, maar toen ik fouten begon te maken ben ik maar gestopt. Dat kost meer tijd dan doorgaan loont. Morgen verder, denk ik. 
Dan hoopt onze tweede dochter jarig te zijn, maar in een verjaardagsstemming zijn we nog niet. Toch van harte geluk gewenst, veel geluk en gezondheid en goeds, dit jaar, lieve schat! Het wordt wel een stormachtige dag, code oranje... dat wordt wat met al die jongelui die op de fiets naar school gaan, normaal... Heer, behoed hen! 

16 januari 2018. Naar de fysio gelopen met Tons rollator. Weer een nieuwe fase in mijn carrière als oudere jongere. Het beviel niet, maar was wel stabieler dan zonder. De fysiotherapeut heeft de rollator door de stagiair op hoogte laten brengen. Dat had Laetitia al gedaan, zondag, maar zodra ik er druk op uitoefende zakte de boel in elkaar. Mijn reusachtig gewicht. ;-) Na afloop nog een klein boodschapje gedaan, dat viel niet mee, maar het kon. Voorbereiden op het echte leven. Om duidelijk te maken dat hier nog wel echt mensen wonen, in de kamer beneden voor gegeten en veel TV gekeken. Ik had wel steeds de neiging te denken: o, Ton, dit moet je zien. TV5 heeft interessante programma's, en zo bleef ik veel langer plakken dan ik van plan was. Maar goed, ik heb vanavond ook nog een paar uur data ingeklopt in Davi-Cash. Ik ben weer een maandje verder. Als ik dat morgen ook doe, enzovoort, kom ik er wel doorheen. Er komen nu condoleances uit het buitenland binnen. Lief. Iemand schreef dat Ton nu lid was van de Hemelse kerk. :-) Er komen lieve, onhandige, beeldschone en ontroerende reacties binnen. Ik hoop dat de kinderen ooit nog de tijd en de gelegenheid zullen hebben ze te lezen. Een keer. Niet voor mij, maar voor hen. :-) Nu maar eens slapen. Er staat voor morgen weer van alles op het programma. Straks dus. 

15 januari 2018. Nat en koud. Er komt niet veel uit mijn handen. Een aantal telefoongesprekken die er in hakten. En eigenlijk heb ik niets meer gedaan. Het is nu half elf, en anderhalf uur later dan ik dacht ga ik toch proberen in bad te gaan en mijn haar te wassen. Het is hard nodig, en als de fysiotherapeut mij morgen weer in de tape plakt, komt die luxe er weer even niet van. Bovendien willen mijn spieren wel eens lekker worden verwend. Morgen moet ik maar weer verder met wat er moet gebeuren. En dat is nog weer meer dan ik dacht, en weer teveel. Morgen. :-)

14 januari 2018, de tweede zondag van Epifanie. Vannacht weer niet ingeslapen, tot een uur of zeven vanmorgen. Helaas belde er iemand om kwart over negen op, en toen ik dan uit een diepe slaap was opgekrabbeld, en naar de telefoon had gegrabbeld... juist, opgehangen. I was not amused. Maar er zal vast wel iemand een goede reden hebben gehad. Ik heb met een oog open en een oog dicht een paar mooie momenten tot mij genomen van de Godvruchtige TV, en ik heb zelfs een stukje werk gedaan voordat Laetitia kwam. Zij heeft veel werk verricht, om te beginnen kleine reparaties en wat ergernissen die weggewerkt konden worden, ook grote klussen, en en passant loop je zelf dan ook meer dan je denkt, totdat het spierstelsel ernstig begint te weigeren, en niet meer gelooft in haar stelling dat je gekneusde onderdelen moet laten bewegen. Maar toen waren Barend en Charlotte en Pieter en ook al, dus ik kon ze nog net uitwuiven. Daarna heb ik al etend nog een programma gezien over olifanten, daarna sliep ik door iets anders, en door collegetour ook. Kwart over elf, nog iemand die belt en weer neerlegt. In elk geval hebben we wel iets gevonden, waar we weken naar zochten: Tons ridderorde! Hij lag niet in het bureau ministre, maar gewoon in de kast daar, waar we allemaal eindeloos hadden gekeken. Een beetje lager, een beetje in het duister, het leek op een bestekdoos... Omdat ik al een tijdje zocht naar een speciale lepel pakte ik hem vanonder die stapel. En ja!
Middernacht. Er is niet meer gebeld. Ik luister nu naar het geluid van de dienst dat Carlos heeft opgenomen. Leuk dat de mensen zo graag een opname wilden hebben, maar dat wordt nog wel een dingetje, voordat het geschikt is voor verdere verspreiding. Nu toch maar eens gaan slapen. 

13 januari 2018. Niet zo goed geslapen, dus vanmorgen laat op. Dat kan gelukkig. :-) Vanmiddag en vanavond gewerkt aan de financiën 2017. Het makkelijkste stukje is gedaan. De meest ingewikkelde rekening moet nog. Af en toe heb ik wat TV gekeken, maar ik heb wel veel gedaan. Het kost allemaal veel tijd. Nog wat nagekomen condoleances, o.a. uit het buitenland. Een paar aardige postzegels. Maar het is wel alweer half een, en ik had mij zo voorgenomen vroeg naar bed te gaan. Morgen naar de kerk gaat toch echt niet lukken met die heup. Jammer. Er is net een predikant die ik graag zou horen. 
(Waarom ik het nu op mijn heupen moet hebben, terwijl ik toch zo'n vriendelijk en gelijk matig karakter heb <ahum>, ik snap er niets van.)

12 januari 2018. Mistig. Hard gewerkt. Vanmorgen de bedankjes voor de Stichting Het Evangelie in Spanje de deur uitgedaan. Lukte net. Dankzij een heeeel grote gift is er om Ton bijna 1540 € binnengekomen. Dat is prachtig. 'Our Loved One is flapping his Wings in Heaven!' Ik loop beroerd, maar een langskomende buurman heeft ze even op de bus gedaan. Zo fijn. En toen kwam de vriendelijke dame van de Dela, die mij met vaste hand en scherpe blik door een aantal onbegrijpelijke papieren loodste, zelf een belangrijk document op de bus deed, en de dingen die t.e.t. gedaan moeten worden op een stapel achterliet. Precies wat ik nodig had. Daarna heb ik nog een aantal mensen verblijd met liturgie en teksten, die daar om gevraagd hadden. Dat loopt aardig op, met die huidige postzegelprijs. Maar graag gedaan. Vanavond de stapels met afrekeningen uitgezocht, voorzover die te vinden waren. Er moeten er nog een paar gevonden worden, Sint Antonius! In elk geval heb ik een klein begin gemaakt met het invoeren van een en ander, en dat voelt niet verkeerd. En als ik vandaag nog in bed wil liggen moet ik mij haasten, dat wel. Tot morgen. 

11 januari 2018. Weer half een, maar er is wel veel gedaan. In elk geval zijn de kaarten voor de zieken op de post. Ik heb 2 weken geleden verstek moeten laten gaan, dat kon niet anders. De condoleances zijn vrijwel bijgewerkt. De notaris liet een van zijn lieftallige dames even hierheen komen omdat het maar een paar minuten lopen is (voor haar) en voor mij is dat een moeizame gang, want die gekneusde heup doet mij veel pijn. Dat schiet niet op. De pliesie deed er 24 minuten over om de aangifte van mijn gestolen en zeer betreurde fiets op te nemen. Dan moeten er nog kaarten gesneden worden voor de stichting Het Evangelie in Spanje. Het schrijven en de enveloppen gaan morgen ook nog een paar uur kosten. Ongemerkt ben je toch heel de dag bezig. Ik geloof dat ik mijn Onze Vader vandaag niet eens afgebeden heb. Ik ben echt warrig. Morgen beter, zullen we maar hopen. Dan moet ik nu wel echt gaan slapen. ;-)

10 januari 2018. Ongemerkt werd het toch weer laat. Half een, maar er waren nogal wat telefoontjes, en ik ben een flink eind door de condoleances heen. Nog één boek, en wat er dagelijks nog nadruppelt. Maar dat is het meest overzichtelijke deel van mijn strafwerk. Alleen wonen lijkt een riskante aangelegenheid. Mijn verzekeringen zijn opeens duurder per maand dan voor twee personen. Bizar. Ik mis mijn fiets wel. Blauw volgens de fietsenmaker, en merk Rivel... 

9 januari 2018. 137 jaar geleden werd Tons moeder geboren. Na een onrustige nacht heb ik een afspraak gemaakte met de politie, die dan morgen mij terugbellen om me telefonisch aangifte te laten doen. En dat moet dan een half uur kunnen duren. Tjonge, dat zet er wel haast achter. Vanmiddag komen twee oude vrienden van Ton op bezoek. Ik zie mij nog niet naar de AH lopen voor een gebakje. We zien het wel. Er zijn koekjes en kleffe cake van vorige week. Nog best lekker. Maar nu moet ik eerst eens gaan vegen beneden. Er schittert nog allerlei kerstspul op de grond. Onze kerstboom glinstert na. :-) 
Het bezoek bracht gebakjes van Smolders mee, dus Moeder kon tevreden zijn. Ik heb haar niet eens ter sprake gebracht, we waren zo aan het praten... maar ik dacht wel aan haar, en genoot. Zowel van het gebak als van het bezoek. :-) Verder heb ik vanavond doorgewerkt aan de ingekomen condoleances. Geteld heb ik ze niet. Er waren heel bijzondere bij. Ik realiseer me dat ik in gedachten aan de kinderen de verhalen vertel die ons met deze mensen verbinden. Van jaargenoten tot mensen die Ton in de echt heeft verbonden. De mails moet ik nog doen. Aan tellen ben ik nog niet toegekomen. Morgen maar eens inventariseren wat er nog meer moet gebeuren. Nu is het alweer een tijdje morgen, dus straks dan maar. :-) Jullie zijn geweldig, dank voor alle vriendelijkheid, gebed en steun! Het helpt. 

8 januari 2018. Ik geloof dat het mijn schoonmoeders verjaardag was. Ik moet toegeven dat ik haar niet gedacht heb met een gebakje. O nee, toch morgen, dan kan het alsnog. Aangezien mijn gekneusde heup steeds meer opspeelde, (reken maar op 6 tot 8 weken) maakte de fysiotherapeut vanmiddag ruimte voor mij. Ze heeft de spiermassa met pijnlijke ijver bewerkt, maar daarna was het wel wat soepeler. Ik was zo onverstandig om daarna naar de AH te fietsen, waar ik een bakje superzoute lasagne kocht. Lekker, maar het zou me 7 ons doen aankomen. En toen ik deze aankoop had gedaan en naar mijn fiets liep, was mijn fietssleuteltje niet in mijn zak, en mijn fiets niet op de plek waar ik die had achtergelaten. :-( Dan loop je niet lekker. Een vriendelijke dame zette mijn tas op haar fiets, en liep mij naar huis. Voor aangifte doen had ik mijn Digid nodig, dus laat maar. Via een invuloefening op internet kwam ik een millimeter verder. Vanavond heb ik 2 1/2 uur gewerkt aan de condoleances, om die in de computer te zetten. Dat moet toch een keer beantwoord worden. Dus toch weer niet aan de financiën. En ik ben nog niet halverwege. 

Zondag 1 na Epifaniën. 7 januari 2018 Een echte rustdag. Ik heb - op enkele essentiële momenten na - de hele mis verslapen, voor de kerkdienst was ik te laat, en verder heb ik geloof ik weer geslapen tot halverwege de Engelse chants. Koffie en een plak cake van vorige week, toen uitgebreid in bad met een boekje. Om half vijf ging ik richting Vesper in de Nicolaïkerk, intussen draaide een was, dat was geen werk... Het was een prachtige Vesper. Opeens lees je allerlei teksten anders, je kunt ze toepassen op de situatie waarin je zit. Daar waren ze niet voor bedoeld. ;-)
Tegen zes uur was ik terug, ik at wat en een half uurtje later was de was klaar en droog. Het bed opmaken was wél werk, mijn linker been is nog steeds behoorlijk gekneusd, en dat speelt op. Dus heb ik het bed maar weer even geprobeerd. ;-) Om negen uur dacht ik maar eens iets te moeten gaan doen, maar onder 'iets' viel ook een telefoontje. Toen was het zomaar kwart voor tien. En ik zit nog of weer onbehoorlijk te gapen. 
Er zijn minstens 20 mails i.v.m. Tons overlijden, er is een verzoek uit Spanje om bep. informatie die ik had gestuurd nog eens in het Nederlands te sturen, want dan zouden ze het waarschijnlijk beter snappen (oei, waar is een grote steen waar ik onder kan wegkruipen?) en mensen die afspraken willen maken, maar ik weet niet meer wat ik de komende dagen moet doen. Ik zal mij er nog maar even over buigen. Maar dan wordt het toch weer laat, en dat wilde ik vandaag niet. Niet zeuren. Ik hoef morgen niet vroeg op, bij mijn weten. 

6 januari 2018. Drie koningen. Epifanie. En de verjaardag van Tonio, die zich verre van jarig voelde, maar behoorlijk hangerig en verkouden. Vandaag wordt de Kersttijd voltooid, maar ik heb niet de kerstboom uitgedaan om 24 uur. Ik heb nog te weinig kerstfeestgevoel gehad dit jaar. Vanmorgen heb ik lekker uitgeslapen, en wat met Tonio gekeuveld, die ook nog in bed lag. Een mooi moment. ;-) Later heb ik wat dingen weggebracht, ben doorgereden naar de Biltstraat voor de grote Olifant, waar het altijd wel prettig winkelen is. Alleen had ik nog zoveel, dat ik in wezen maar een paar dingen echt nodig had. Die heb ik dan nu ook wel. Verder nog wat afgedrukt, in wat brievenbussen gedaan, condoleances open gemaakt, maar het zijn er zoveel... de keuken gedweild omdat die kleefde. Het heeft niet voldoende geholpen. Vanavond een aantal telefoontjes, die met mijn jongste liep wat uit, maar het was wel prettig. Ik had mij voorgenomen vanavond te beginnen met de achterstallige financiën... (6-9-17 was de laatste regel, dus dat wordt nog wat.) Maar daar bleef niet veel tijd voor over. En toen wilde Davilex de oorspronkelijke CD hebben. Ik zoeken en zoeken... toen ik die had gevonden was het allang middernacht geweest, dus vandaag komt het er niet meer van. Morgen beter. En dan is het zondag. Rustig aan dus allemaal, en denk er aan: Jesus is the Reason of the Season. Of was. Of zal zijn... want hij komt. We zijn al eer een dag dichter bij Zijn komst. En Ton maakt het allemaal al mee, want daar is de tijd niet meer. De bofferd. :-)

5 januari 2018. Ze zóúden pas in de middag komen om de zuurstofapparatuur op te halen, die Ton had gebruikt, maar ik prees me gelukkig dat ik me net had aangekleed toen er om half tien al werd aangebeld. Nee, koffie had ik nog niet gehad, maar ik kreeg wel een pakje. Toner. Gisteravond besteld, en nu al in huis. Dat is wel mooi. Ik ben heel de dag bezig geweest, al die vervelende tut-dingetjes. Ik loop nog slecht, door die val van drie weken geleden. En een bankpas van een en/of rekening bleek geblokkeerd. Die stond op Tons naam... tja. Gelukkig had ik die drie euro nét in mijn zak. Mijn nachtkastje staat weer naast mijn bed, dat had ik zo gemist!!!! Het heeft me een uur gekost, maar voetje voor voetje en tree voor tree is het lekker toch gelukt. Nu wordt het tenminste weer een beetje mijn slaapkamer. Vanavond lekker een uurtje TV gekeken in bed, daarna weer verder met de onafzienbare brei van dingen. De rest komt morgen wel. En overmorgen, en... en...
Maar morgen is Tonio jarig. De arme is verkouden, maar toch: van harte gefeliciteerd, en beterschap... 

4 Januari 2018. Het is koud in huis, ik ga niet afkrijgen wat ik mij had voorgenomen: het Berichtenblad morgen op de bus, ik zou het liefst in bed kruipen, maar dat ligt vol met spul dat van het andere bed is gekomen, dat vandaag werd opgehaald. Op de lege plek ligt troep en stof, en een paar dingen waar Ton naar gezocht heeft, de laatste jaren. We hadden grote bakken onder de bedden staan, heel handig, maar er was nooit de gelegenheid om ze helemaal onder het bed uit te halen. Dan wil er wel eens iets tussen wal en schip vallen. Achter de computer val ik in slaap, en een time-out is nu wel op zijn plaats. Hoesten is wel minder, totdat ik ga liggen. ;-) Ik geef het (even) op...
En zo sliep ik vredig een paar uur, terwijl de TV mij in slaap suste met beelden van onderwaterleven in Antarctica of zo iets. Ik heb in maanden, misschien jaren niet zo lang de TV aangehad. Floortje Dessing maakte me wakker, en ik keek naar haar bange uren in Jemen. Het lot van de mensen daar is vreselijk. Dat wordt wel heel duidelijk gemaakt. Toen ben ik maar wat gaan opruimen op mijn kamer, ik had intussen begrepen dat het onhaalbaar is om het Berichtenblad nog op een nette manier af te maken. Een stuk moest echt herschreven worden. Daar heb ik net nog een uurtje aan besteed, maar het is alweer dik 1 uur, dus de hoogste tijd. Wel fijn dat ik nu niet nog anderhalf tot twee uur bezig hoef te zijn met het verzorgen van mijn lief. Aan de andere kant... zucht. Morgen maar weer eens verder met het zoeken naar verder bankgegevens, zodat ik nog een poging kan doen hen kond te doen van de droeve gebeurtenissen. Morgen... dan wordt ook de zuurstof opgehaald. 

3 januari 2017. Weer heel hard gewerkt, voor de notaris, en wat ik verder misschien nog moet doen. Toen naar Ineke, die lang en veel aan mij gewerkt heeft. :-) Ik hoest al minder, hoera! Teksten uitgetikt van de dienst. En vanavond heb ik ook geprobeerd om het Berichtenblad printklaar te maken. Ik had even de illusie dat ik dat in orde zou kunnen krijgen zodat ik ze nog met de kerstpost kon versturen... Zelfs als ik de hele nacht doorwerk gaat dat vrees ik niet lukken. Heel jammer. Morgen weer vroeg op, het bed wordt weggehaald. Tussen half tien en half een. Met enige pech bellen ze om zeven uur al aan... We zien wel. Half twee, dus de hoogste tijd. Anders heeft Ineke voor niets zo hard aan mij gewerkt. 

2 januari 2018. Een dag met veel: 'er zijn nog zoveel wachtenden voor U.' Huiswerk gemaakt, en niet erg opgeschoten voor mijn gevoel. Ik heb ook geen goed idee meer van wat er moet. Vanmiddag heeft de fysiotherapeute iets pijnlijk effectiefs gedaan aan mijn gekneusde heup, waar ik de 15e of 16e op gevallen was. Nu is die volgens schema nog stijver en pijnlijker. Dat schijnt er bij te horen. Het is al weer half twaalf, terwijl ik van plan was om te tien uur in bed te liggen. Het lijkt me maar niet te lukken... Morgen beter. 

1 januari 2018
Ieder die dit leest willen we geluk toewensen, en in het bijzonder zwager Barry, met wie ik net via de telefoon geklonken heb. ;-)
Daarna heb ik bijna 8 uur geslapen, ik lag wel een paar uur wakker, maar ik rekte het tot half twaalf. Wat een luxe! 
Daarna allerlei kleine dingetjes getut, pas vanavond ben ik echt serieus begonnen met lijstjes maken, en nummertjes opzoeken etc. 
Nu hielp een gesprek van anderhalf uur met mijn ene zus en van bijna een uur met een andere ook niet om echt op te schieten, maar het heeft weer andere positieve effecten. Wat er nog moet is een mer à boire, maar vanavond laat heb ik in elk geval een begin gemaakt. Morgenochtend proberen nog wat instanties te bellen. Een van de mails kwam al terug. Ik hoest nog stevig, ik ben blij dat ik zaterdag wat afstand heb gehouden. Anders was ik nu al ongeschikt voor enig goed. Half een, ik stop voor vandaag. 
Geniet van het leven, en daarna wordt het nog beter. Volgens Ton, en die kan het nu weten. ;-)



Voor het nieuws van 2017 kan men klikken op nieuws_2017

Voor het nieuws van 2016 kan men klikken op nieuws_2016

Voor het nieuws van 2015 kan men klikken op nieuws_2015 

Voor het nieuws van 2014 kan men klikken op nieuws 2014

Voor het nieuws van 2013 kan men klikken op nieuws 2013

Voor het nieuws van 2012 kan men klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws 2006

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...