Terug naar Af. U ontvangt gn 200 euro... Cherche la paix et poursuis-la. Insigne Internationale Militaire Bedevaart 2019

6 april 2020. Met trek- en vliegwerk is het me gelukt om het Palmpasenei klaar te krijgen. Gek genoeg was er wat eiwit in achtergebleven, en dat was hard geworden, dus het werd nog een hele klus om dat via de nauwe spleetjes er uit te krijgen. Ik zette het neer op de schoorsteenmantel, onder de takken met de eieren van het Lijden... en toen... dat vertel ik straks wel. Vanmorgen heb ik braaf oefeningen gedaan. Na het ontbijt zelfs een half uur alle spelletjes verloren van de WII, maar dat maakt niet uit: je beweegt toch op een manier die je anders niet zou doen. Toen heb ik de twee schaduwplantjes, die ik vorige week had gekocht, in de tuin ingegraven. Maar er lag veel troep, dus ik heb een hele zak vol dode lianen uit de tuin gehaald, waar ik makkelijk over zou kunnen vallen. Het was verrukkelijk weer, zeker daar beneden, waar even geen wind was. Boven wel. Ook heb ik het huis even flink door laten luchten, maar ondanks allerlei voorzorgen, had ik al heel snel een dikke vette vlieg binnen. Die raakte ik wel kwijt, met enige moeite, maar... er was nog wat heel klein ongerief binnen gekomen. Vervelend! Met de fiets ging ik naar de Bruna, waar ze inderdaad een paar postzegels hadden met atlassen. Maar alleen voor buitenland. Tompoezen hadden ze ook, als 'typisch Nederlands', en ik kon nog net de laatste boterham met hagelslag kopen. 
Ik zat nt, toen Parel belde. :-D Zij was de laatste weken behoorlijk ziek geweest, dus ik was blij haar stem te horen. Via de Oceaan maken ze nu afhaalmaaltijden, waarvoor ze o.a. via Facebook en Instagram reclame maken. Ik had daar grappend op gereageerd dat ik de kip met satsaus wel wilde... tegen de tijd dat het weer mogelijk was. ;-) Nu had Ren, Parels man, die weet dat ik zijn sat-saus erg lekker vind, voorgesteld dat ze die vandaag maar eens moesten brengen. Nu ja, ze... dat ging natuurlijk niet, dus Parel dan. Zo lief! :-)
Toch vond ik het niet zo'n verstandige zaak dat zij, nog niet helemaal fit, dat eind zou rijden, dus ik stelde voor dat de sat later wel eens kwam, en dat we nu een kwartiertje zouden kletsen. Vitamine F en Vitamine L. Dat werd een half uurtje, en toen moest Parel iets aan de computer gaan oplossen. Maar mijn hart zong, en de zon scheen voor mij, ook al begon de hemel de plantjes een beetje te bedruipen. ;-) Er waren nog wat telefoontjes, en ik had net een half blikje kippensoep op, omdat zulks helende krachten schijnt te hebben, toen er werd aangebeld. Het belletje van de kinderen! Ik kon me niet voorstellen wie... 
En daar lag een bos tulpen en er stond een papieren zak met... ? Daarachter een breed-lachende Parel. Ren had haar er tch op uit gestuurd! Nee, ze kwam niet binnen, dus we hebben een kwartiertje op de stoep afstand in acht staan nemen, maar ik kon haar wel mijn mooie nieuwe groene ei meegeven, en de paashaasjes, die ik had gemaakt voor de buurvrouw die telkens paaseitjes in mijn brievenbus had gedaan. Die had ik gepland voor haar Paasfeest. Dat lossen we nog wel anders op. Maar de heerlijke sat saus roerde ik voor een deel door mijn intussen erg gare courgette, dus dat was heel erg lekker. De rest komt wel. (Later denk je dan wel: vervelend dat mijn haar niet zat en dat ik geen make-up had gebruikt!!!) Verder waren er nog verschillende telefoontjes, en de rest van de avond heb ik enveloppen geprint. Dit jaar geen Lourdeskaarten, dus misschien lukt het paaskaarten te sturen aan een select publiek. Morgen. Nu is het 0.00 uur. 

Palmpasen 5 april 2020. Tot mijn verbazing was de kazuifel van de priester op de TV vanmorgen rood. Hij las het hle lijdensverhaal. En zong alles zelf. De link van de Pieterskerk werkte nog niet, pas veel later lukte dat. Maar toen had ik intussen zelf al het hoofdstuk in Matthes over Palmpasen gelezen, de korte ochtenddienst van de Lutheranen in Utrecht en Zeist gekeken, de overweging uit het Lutherse Zuiden die ik via Leerdam aangereikt kreeg, en de rest van de donkere eieren opgehangen voor de spiegel beneden. Dus ja, ik ben wel weer gericht op de dagen voor Pasen, en zo gaan we mt de Heer mee naar Zijn laatste dagen. Het was zonnig, maar wat winderig. Op het platje was het nog niet aangenaam, want daar is de zon al weg voordat die kracht krijgt. Dat verandert vanzelf. Nog een paar weken. Ik probeerde mijn hoofdstukje Grieks te lezen in de zon voor, maar toen kwam een alleraardigste dame, waar ik in de loop van de jaren al veel mee gedeeld heb, een praatje maken. Op afstand natuurlijk. Zij spreekt heel beschaafd, en ik had mijn gehoorapparaten niet in, daar had ik niet op gerekend. ;-) Dan is het wel hinderlijk dat een stel opgevoerde nozems het uiterste uit hun knalpotten meent te moeten halen, bij herhaling. Een Plezierig gesprek met mijn schoonzuster zorgde voor een extra portie vitamine F. Volgens de overheid een conditio sine qua non om gezond te blijven. ;-) 
Omdat ik geen 'palmpasentakjes' had, de buxusboompjes zijn twee jaar geleden overleden dankzij de mot, en vorig jaar zijn ze niet wederopgestaan, heb ik maar een ei versierd met plastic filamenten in verschillende kleuren groen, bij wijze van de takken die door de mensen die Jezus begroetten langs de weg werden geplukt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. En  hoogst waarschijnlijk gn buxus. ;-D Het was nog niet gelukt om de eierschaal geforceerd op te lossen door de azijn warm te maken. Mijn ervaring is dat die niet koken moet, want dan raak je de vorm kwijt. Het is kwart voor 12, ik ga nog even kijken of ik er iets uit kan plukken, en anders wordt het morgen maar. Dan is dit ei er voor volgend jaar, Deo volente. Het was een fijne dag, ik hoop dat jij dat ook kunt zeggen. :-) Bless you. 

4 april 2020. Het weer klaart op. Ik bracht wat plastic weg, dat moet ook, af en toe. Ik liep wat ongemakkelijk, maar ach... als dt al je problemen zijn! Er waren lieve boodschapjes van mensen, er waren nogal wat jarigen vandaag en morgen (Leslie wordt morgen 92! maar de kaart was nog niet gekomen, tja, ook hier wordt de post gebracht wanneer het uitkomt.) Ik kon niet iedereen aan de telefoon krijgen. Zo gaat dat soms. 
Ik heb nog wat boeken gesorteerd, n doos is leeg. Overal liggen stapels met een papier erop, wat op die stapel terecht moet komen. Het zijn er een heleboel. 
(Dit is nog niet de helft.)
Nu moet ik de kast in het kamertje voor gaan leeghalen. Dat wordt lastig. (Grrrr... ik zie weer een mot! $%^&*&#@) Wel is het me met veel geduw en getrek om het kastje, dat daar voor de kastdeur stond, te verplaatsen. Zo kreeg ik de kast open, en warempel!  Daar vond ik de paaseieren, zowel donkere (voor deze week) als lichte voor het Paasfeest. De boeken liet ik maar even, want daar staat ook nog van alles bovenop. 
En ik heb nauwelijks ruimte om mijzelf te verplaatsen. 
Om 9 uur heb ik een lichtje aangestoken buiten, om de corona-doden te gedenken. Ik heb er meteen maar een boel namen aan toe gevoegd. 
Het eerste lichtje heb ik op het pad neergezet dat over de wal voor het huis loopt. Het bleef wel 8 minuten branden. 
Intussen had ik ook achter een lichtje aangestoken, en dat bleef wel branden. 
De Heer zegene al de doden en allen die om hen treuren. 
Ik wens je een gezegende Goede / Heilige / Stille Week. 

3 april 2020. Vanmiddag ben ik maar eens op stap gegaan voor een nieuwe hoes voor de tuinstoel. Dat werd lastig, en bij het afrekenen kreeg ik een behoorlijke schrik. Laat het ding ook nog eens een centimeter te kort zijn om de stoel er helemaal goed in op te bergen! Nu ja, beter dan niets. En ik was er even uit, hetgeen echt wel lekker voelde. 
Daarna heb ik een tijdje zitten zombie-kijken naar de TV, er zat weinig energie in vandaag. Je hebt van die dagen. :-) Maar na het eten heb ik met het 3D-pennetje dat ik ooit van Ton kreeg 2 eieren omhuld met PLA-filament. Natuurlijk had ik net te weinig zwart. Het is altijd lastig om in te schatten hoeveel spul je gebruikt. Later heb ik nog wat aan de boeken boven gedaan, een heel klein beetje maar, het geeft wel het gevoel dat je toch ts nuttigs hebt gedaan. Na middernacht nam ik mijn vitamine C met nog een (laatste) mandarijntje, en ik bleef ongemerkt luisteren naar de heren Aboutaleb en die Intensivist, die allang in bed had moeten liggen... Ze zeiden wezenlijke dingen, al kan ik ze niet meer reproduceren. 
Morgen komt er weer een dag van Gods genade. xxx

2 april 2020. Vanmorgen werd ik weer wakker gebeld door een heel lieve vriendin uit een van de gemeenten waar ik wel eens mocht voorgaan. Voorlopig dus niet. 99 minuten later... Tja. Intussen was er aangebeld, nogal dringend, maar aangezien ik niet salonfhig was, ging ik er maar van uit dat het de postbode was. Niet dat ik iets verwachtte, maar... inderdaad, er lag een briefje: iets dat niet door de brievenbus kon, was bij de buren afgegeven. Het bleek een flink pakket postzegels te zijn van over de hele wereld! Zo lief!!! Natuurlijk ben ik bezweken, en heb ik een heel klein deel afgeweekt. ;-) Maar dat ging tussen de bedrijven door. Of de andere bedrijvigheden gingen tussen het afweken door. ;i) Hoe dan ook: veel lieve mensen die aan mij dachten vandaag. Ik bracht nog een paar kaartjes naar de post, het was winderig en koud. Toch joggen de joggers en sjokken de sjokkers op gepaste afstand over de wal. Ik begon wel laat aan mijn WII, waar ik echt alles verloor, behalve mijn adrenaline... het voelt wel goed om af en toe ergens tegen aan te meppen. :-D Ik heb een lange lijst gemaakt van dingen die ik nodig moet doen. Het enig zichtbare resultaat is het feit dat de grootste stapel op mijn tafel nu op een andere plek ligt, en postzegels plet. Een aantal reeds geplette postzegels zit nu in een grote enveloppe. Met afgrijzen keek ik naar een uitzending van Zembla over de Chinese monopoliepositie op het gebied van medicijnen en grondstoffen. Verder heb ik twee kleine boekendozen boven platgemaakt. Niet dat dit betekent dat ik veel ben opgeschoten, maar ik heb in elk geval een doos verdeeld over een stuk of tien stapels in het kamertje... er staat nog een heel grote doos op de overloop, en daarna krijgen we de uitdaging van het kamertje voor, waar ook een hele kast vol staat met grote dozen vol boeken. Ik heb nog iets te doen, voordat ik kan gaan hemelen. (Hier kan ik de kinderen niet mee opzadelen. Morgen ga ik maar eens serieus aan de slag met mijn lijstje. 

1 april 2020. In deze sombere tijden weinig grappen... Wel veel telefoontjes vandaag, minstens 2 uur bij elkaar. Zo kwam ik pas na 2 uur aan mijn ontbijt toe. Ach ja. :-) Een lieve verlate verjaarskaart met een mooie postzegel. Dubbel gewaardeerd dus. :-) En in het weekend drie jarigen, dus ook daar moest ik aandacht aan besteden. Ik zag een glazenwasser die zonder trap, maar met een heel lange bezem waar water uit spoot, verderop in de straat bezig was. Ik vroeg hem de voorkant van het huis te doen. 45 euro. Hallo! Speciaal ontkalkt water met wat alcohol en nog iets fraais gebruikte hij. Maar hij gebruikte geen zeem of andere contraptie om de ramen te drogen. Nee, mevrouw, dat droogt streeploos op. Niet dus. Na een half uur parelden de druppels er nog uitdagend op. De deur heb ik zelf maar droog gemaakt, en de ramen beneden moest ik, voorzover ik er bij kon, toch nog van vogelvuil ontdoen. Hm. Wel erg duur dus. Vanavond heb ik nog een ingekomen stuk verslagen, dus nu denk ik bijna bij te zijn. Morgen zien we wel verder. (Straks, maar daar zeuren we niet over.) Heb een gezegend nieuw kwartaal. God behoede je. 

31 maart 2020. Helder, maar fris. De klok in de slaapkamer had ik nog niet vooruitgezet, en zo kwam ik pas om 1 uur beneden. Nu staat ie trouwens stil. :-( Een paar minuutjes heb ik mee gehuppeld met Nederland in beweging, later heb ik een kwartier gebokst en getennist tegen de WII, om vervolgens op zoek te gaan naar mijn verloren hoes in het hofje achter het huis. Ook daar was die niet. Helaas, de Action was nog onderbedeeld wat betreft tuinmeubelen en aanverwante artikelen. Uiteindelijk heb ik maar een bouwzak om de stoel geplakt. Niet erg naar mijn zin, maar goed. Het was wel lekker om buiten te zijn, dus ik heb toch enige beweging gehad. Helaas bleef ik aankomen, de laatste tijd. Zucht. Ik was op zoek geweest naar mijn Paaseieren, en naar de zwarte en paarse exemplaren, die ik in de Passietijd op pleeg te hangen. Maar die zitten nog in onbereikbare kasten. Gelukkig kon ik wel een setje vinden waarmee ik een ei leeg kon blazen. Dus nu hangt er n zwart ei, met een vaag kruis er op, en twee lichtpaarse eitjes (van Betty) aan de takken voor de spiegel. Vanavond heb ik nog n ei gebruikt als basis voor een paars ei uit de 3D hand-printer. Niet erg mooi, maar ik heb er tenminste weer iets mee gedaan. Dat staat nu in de azijn. Verwarmen daarvan bleek niet zo'n succes, al gaat het oplossen dan sneller. Dat was ik alweer vergeten. ;-/ Tja. Maar goed, vanavond heb ik nog een verslagje gemaakt van een ingekomen Berichtenblad uit Zwitserland. En zo ploegen we ons er doorheen. Vergaderen is nu toch even geen optie. Het is alweer april, merk ik. Heb een mooie en gezonde en gezegende maand! 

30 maart 2020 Omdat ik nog steeds op zoek was naar de hoes van mijn tuinstoel, zocht ik in de tuin. De buren hadden wel een grijze zak op hun schuurtje neergezet, maar daar kon ik niet bij. Later hadden ze die weer weggehaald. ??? In elk geval heb ik de regenpijp (heel wankel) teruggezet. Die moet t.z.t. maar eens worden gelijmd door mijn grote zoon. De (intussen tamelijk verbleekte) plastic afbeeldingen die de betonnen schutting plachten te sieren heb ik met veel moeite teruggeplaatst. En dan klip je hier en daar wat troep weg... ;-) Maar er ligt nog veel. Verder heb ik, net als gisteren, gewerkt aan de ingekomen stukken van de Stichting het Evangelie in Spanje, (vanaf half november was er wel een en ander binnen gekomen!) en al heb ik heel hard gewerkt, en niets anders gedaan, ik ben nog lang niet klaar. Morgen verder. ;-) (Wel heb ik een tijdje gekeken naar de desolate beelden uit Spanje, maar ik moet bekennen dat ik bijna niets begreep van wat er over de crisis ter plaatse verteld werd. We hebben hard iemand nodig die veel meer Spaans machtig is dan ik. Help!) 

Zondag Judica 29 maart 2020 begon stormachtig, en ging daar tot het begin van de avond mee door. Wat me nog nooit overkomen was: Zelfs de kunststofgrasmat op het platte dakje boven de keuken was opgetild, en de hoes over de buitenstoel daar, die ingestopt was, blijkt losgerukt en bij de buurvrouw in de tuin te liggen Alsof er een stel baldadige kwajongens bezig is geweest kattekwaad uit te halen! De plastic versieringen van de schutting, met tie-wrap en grote haken vast, zijn los, en ook de afvoer van de goot van mijn schuurtje is een paar meter opgetild en ligt in de tuin ik vond het echt niet prettig... misschien de reden waarom ik laat ging slapen? In elk geval versliep ik mij vanmorgen duidelijk. De klok in de slaapkamer was nog niet vooruitgezet, en ook de wekkerradio doet dat niet uit zichzelf. Dus toen ik dacht de domin van de PKN te zien (meer te horen, de ogen werkten nog maar half) op de TV, was daar een priester al een flink eind bezig met zijn dienst. Tja. Toen heb ik mij met een kop koffie bij de PC genesteld, om te kijken wat er bij Walen en anderen te zien en te horen was. Ik heb het maar gehouden bij de eerste categorie in Utrecht. Prima lectrix. :-D Na het uitgebreide ontbijt ben ik wel 25 minuten bezig gebleven met de WII... ja, ja! Ik kan het verlengstukje voor het boksen niet vinden, jammer, daar was ik altijd wel goed in. 
Verder wat telefoontjes, wat mails, en nog iets onduidelijks... De dag vliegt om! Ik ga de paastakken maar van boven halen alvast. En kijken of ik de zwarte en paarse eieren kan vinden. Na het leeghalen van Tons kamertje vorig jaar, is veel nog onbereikbaar. Maar van Betty kreeg ik met mijn verjaardag een stel lieve porseleinen eitjes. (Of zo iets.) :-)  
Zo krijg je toch het gevoel dat je op Pasen aankoerst. Matthes 17 las ik vandaag. En weer vroeg ik me af: 6 dagen na wat? Wat wil de schrijver daarmee zeggen? Als ik daarover met Ton had gesproken, had hij me een heel stel boeken laten pakken, en dan waren we vast minstens een uur aan het zoeken en lezen geweest. Ik heb even gekeken, maar al heb ik de tekst in 1994 vertaald, ik heb daar geen commentaar bij de woordjes geschreven. Jammer dan. Misschien kijk ik nog wel verder. Of ik hoor het van een van jullie. ;-D 

28 maart 2020. Een heel frisse dag, maar aanvankelijk erg helder. :-) De buurbuurvrouw bracht de eieren. Heel erg lief, maar ik mocht ze niet betalen. Dan vraag je een volgende keer niet zo snel. Hoewel ik ook moet leren dat het voor haar ook zaliger te geven is dan te ontvangen. Bij deze. En nog een verrukkelijk Leonidas eitje er boven op. Behalve bij het wegbrengen van een paar kaartjes bleef ik dus binnen. Veel telefoontjes vandaag. Ik heb een aantal boeken boven verdeeld over stapeltjes. Dat gaat op den duur helpen om te catalogiseren. Ik zou nog wel andere hersens en een paar tientallen jaren willen krijgen om te lezen waar ik al die jaren niet aan mocht komen. Het zit er niet in. :-) Tja! Vanavond heb ik mezelf verwend met een heel lang erg warm bad, maskertje in het haar, en datzelfde romannetje in het Frans, waar ik al tijden mee bezig ben. Mooie voorbereiding op het (evt.) volgen via internet van de Waalse dienst morgen. Ik zou heel de zondag van alles kunnen aanklikken... want als het eenmaal op internet staat, zit je niet aan een moment vast. Hoewel, soms is het streaming... en dan kun je niet altijd terugkijken. We zien wel. Intussen is het kwart voor twee. Een beetje uit de hand gelopen vanavond. Toch wel grappig dat je kunt chatten met iemand aan de andere kant van de wereld! 

27 maart 2020. Bah, er ligt iets zwaar op mijn maag. Dat wordt rechtop slapen, straks. Geeft niet. Het was helder weer, dat naar buiten lokte, omdat de verwachtingen voor morgen slechter zijn. Maar eerst heb ik boven eindelijk die ene doos met boeken leeg gemaakt. In dit tempo wordt het een tien-jaren-plan! Ik heb de lege doos meteen gebruikt voor boeken die t.z.t. naar het SEUT in Madrid mogen. Daar zullen ze gewaardeerd worden. (Hoop ik.) Ton heeft aardig wat vermogen in boeken genvesteerd, in de hoop dat zijn kinderen de vruchten ervan zouden plukken. (Een mooi excuus voor wat hij zelf begeerde te hebben.) Hij heeft inderdaad heel mooie en interessante dingen, die ik dolgraag zou willen (kunnen) lezen. Maar goed, ook dit stapeltje heb ik in de computer gezet. Het kost veel tijd, maar je krijgt zo wel weer meer overzicht, op den heel lange duur. Ik denk dat ik van de volgende doos maar eerst een stuk of 12 stapels moet gaan maken, anders wordt het zo'n Durcheinander
Een stapeltje boeken heb ik naar de AH gebracht, waar ze problemen hadden met de bevoorrading van de eieren. De buurbuurman gaat morgen naar de markt. :-) Intussen heb ik een mottenplaag, ik heb er nog maar eentje te pakken gekregen. Morgen de rest...
Morgen is een zwager jarig, die alvast gefeliciteerd wordt. Uit de verte... 

26 maart 2020. Vandaag heb ik de WII maar eens verhuisd naar beneden. Op de een of andere manier heb ik daar net iets meer ruimte om te bewegen. Een paar jaar geleden heb ik het apparaat naar de slaapkamer gebracht, maar ik denk dat Ton er toen een paar keer mee gewerkt heeft, en dat het daarna stil gestaan heeft. Ik moet er wel weer even inkomen. Maar vanmiddag kwam Nederland toch al niet in beweging, dus ik heb even geklust, tot het ding het even deed. Nu opladen en kijken wat er verder van komt. Morgen. Dan is mijn kleinste neefje voor het eerst jarig. Het lukte nog nt om zijn verjaarspost en ook de hart onder de riem voor de zieken en dierbaren in de brievenbussen te stoppen. Voor de bewoners van het bejaardenhuis op de hoek heb ik er een flinke stapel extra geprint. De printer gaf aan dat ik nodig nieuwe cartridges moest gebruiken, maar - eigenwijs als ik ben - het lukte me om minstens 24 A4 af te drukken. Lekker puh! Toen ik terugliep, na het posten, kwam ik naast een aardige buurbuurbuurbuurman, die buiten in de zon (en de wind) zat te lezen. Hij had een paar extra stoelen buiten gezet op de stoep, niet om uit te nodigen tot een praatje, maar om afstand af te bakenen. Uiteindelijk zat ik op ruim gepaste afstand, en zo dat de wind niet van mij naar hem waaide, een hele tijd met hem te kletsen. Daarna nog wat telefoontjes, een paar mailtjes, koken (voor twee keer, maar nu zijn de eieren wel op!) en te lang naar de TV kijken... zo vliegt de tijd. Een echte brief kwam net af, en zo is het 23 uur op de klok, terwijl ik verder nog niets heb gedaan van mijn lijst! Morgen beter. Mogen jullie morgen ook allemaal beter zijn dan vandaag. Liefs!!!

25 maart 2020. Een dag van kleine klusjes, en niet eens veel. Om vier uur ging ik toch maar eens naar de nu naburige J***o, waar ik direct een klodder handgel opgespoten kreeg, en naar een winkelmandje verwezen werd. Natuurlijk vergat ik toch weer te kijken naar eieren. Deze winkel ken ik nog niet zo goed. Maar goed, het was aangenaam om weer eens even buiten te zijn. Vanavond ben ik bezig geweest met het aanpassen van een tekst die ik voor iemand gedownload had. Opeens is het al weer half een. Waar blijft de tijd? (De TV slurpt die ook op. Ik ga nog maar even kijken of er iets is gebeurd in de wereld.) xxx

24 maart 2020. Tja, wat heb ik vandaag eigenlijk gedaan? Het was mooi weer, en de verleiding was groot om naar buiten te gaan. :-( (In Londen was het zelfs 16 C, hier net 10!) Maar ik werd naar boven gestuurd om na het ontbijt (brunch) eens aan het werk te gaan. Opeens viel mijn oog op het andere dekbed met de strepen, dat al veel eerder aan slijtage ten offer was gevallen, en dat van de stapel Te-Doen bij de naaimachine was verhuisd naar de donkerbruine stoel bij het raam, waar het sindsdien fungeerde als hoes. Soms z je dingen dus ook helemaal niet meer, ook niet als je er naar zoekt. Ik vermoed dat Sint Antonius mij er vandaag eens fijntjes grinnikend op wees. ;-) (Zo'n gebed dat verhoord wordt, voordat het gebeden is...) Maar goed, heel de rest van de middag, en het begin van de avond ben ik er mee bezig geweest, en ook dat dekbed ligt nu in de kast. Niet helemaal gestreken, zoals die van gisteren, maar OK. :-) Die WOZ moet ik nog uitzoeken, maar ik heb er nadat ik naar de papieren heb gekeken zuchtend mijn hoofd over gebroken. Ik kwam er niet uit, te moe of zo, of nu ja... en ik heb dus toch maar hulp gevraagd aan de dochter die mij er vorig jaar zo goed mee geholpen heeft. Dat resulteerde in 1 3/4 uur vitamine F. Heel plezierig. Ja, ik voel er wel voor om nu, tegen half twaalf, richting bed te gaan. :-) (Zo komt er natuurlijk steeds minder uit mijn handen...) Nog even een kwartiertje Hebreeuwse Efemeride kijken van ds. Piet van Midden. En dan slapen. Heb een goede nacht, en een gezonde en gezegende dag morgen. 

23 maart 2020. Vanmiddag begon ik met mijn lange te-doen-lijst. Dat viel niet mee. Het repareren van mijn dekbed kostte me ongelogen 4 uur! Het oude strijkijzer had wat opstart moeilijkheden, en dat kostte tijd, ik bedacht mij dat de Heer had gezegd dat je geen nieuwe lappen op oude kleren moest naaien, en dat geldt natuurlijk ook voor een dekbed. Gelukkig had ik een hoeslaken, waarvan het midden vrijwel verteerd was, nooit weggegooid, en daar kon ik twee stukken afknippen, strijken, met instrijkband omzomen, en vervolgens vastspelden op het dekbed... Daarna mopperde de naaimachine, die zich ook al maanden verwaarloosd had gevoeld. Dus de eerste naad pakte niet. Enzovoort. Nu is een dekbed een mooi concept, maar het was nooit de bedoeling dat je via de binnenkant iets ging naaien. Er is maar een relatief kleine opening, dus dat was een heel gepruts. Maar, zie aan! Na het eten kon ik dat afstrepen, ik had het zelfs al opgeborgen in de kast. Jawel! Gestreken en wel. Soms is dat nuttig: dan kun je meer textiel op een vierkante meter optasten. Vanavond kreeg ik tot mijn grote genoegen een flinke portie vitamine F! Mijn zoon belde, en we hadden veel bij te praten, van filters voor dinges-office tot Amiga en zijn geliefden. Altijd leuk en stimulerend. Dus daarna heb ik nog een stel dingen van mijn lijstje kunnen afstrepen. Al lukte niet alles zoals ik wilde. Nieuw account, OK, en dan wordt het 06-nummer dat ik wil invoeren niet geaccepteerd. Hoezo dat? Nu ja. Het is alweer kwart over twaalf, en ik moet eigenlijk het allerbelangrijkste nog doen. De WOZ-waarde. Help!!!! Morgen, nu lukt het echt niet meer. Misschien, waarschijnlijk, is het dan al te laat. Maar dan is dat het nu ook. Morgen zien we het wel weer. Beweeg genoeg (heb ik niet gedaan, de vos preekt de passie!) en sta gezond(er) op. Deo volente. 

Zondag Laetare, 22 maart 2020. Het zou de verjaardag van onze dierbare Eduard van Groenestein geweest zijn. Hem te gedenken is tot zegen. :-) Verder was het een zonnige dag. Ik was op tijd wakker voor de TV-dienst, later een dienst voor de jeugd via de EO, niet mijn muziek, maar wel interessant. Goede gedachte. Na het eerste deel van mijn ontbijt, het lezen van een hoofdstukje Matthes, en nog wat dingen, trok ik de (stoute) schoenen aan, en stond ik om kwart voor twee al buiten in de zon. Nog steeds een felle wind. Vijf minuutjes kletsen met de buur-buren, die gisteren voor zoveel goeds hadden gezorgd, en daar ging ik. Het lukte me om helemaal naar het Luie Eind te lopen, ('k heb n keer een minuutje gezeten onderweg) en zo liep ik een rondje naar Tons graf, dat er vrij netjes bij lag, alle plantjes bloeiden, en een handvol kleine takjes deed mij al bukkend behoorlijk gymnastiek uitvoeren. Want bukken is mijn 'fort' niet. De natuur lag er mooi bij, Ton heel rustig, je zou haast zeggen: een dooie boel, maar zo hier en daar liepen er wel mensen. Op gepaste afstand heb ik een prettig gesprekje gehad met iemand die ik een jaar of 15 geleden voor het laatst heb ontmoet. Niet dat we elkaar herkenden. Het NL-alert van 12 uur was bij veel mensen binnen gekomen, en heel veel mensen namen een veel grotere, en bewustere afstand van elkaar in. Ik hoorde de term ook een aantal keren langs komen. :-) 
Toen ik na bijna anderhalf uur drentelen weer thuis was, waren mijn voeten moe! (Nee, Parel, er was gn ijs!) Dus heb ik eerst maar een tijdje gezombied, daarna iets nuttigs gedaan... Er waren telefoontjes, ik heb gegeten, later heb ik mij de luxe van een lang warm bad gegund (met een boek in het Frans, dat mag!) en ik heb een minuut of 20 besteed aan het inruimen en catalogiseren van de boekenkast. Dat schiet natuurlijk niet op, maar over een jaar ben ik een heel stuk verder. De ware op-weg-naar-Pasen sfeer zit er nog niet in. Ook geen paaseieren, zelfs geen donkere of paarse, die ik altijd in die tijd op hang. Wel liggen er twee kleine licht-paarse, die ik voor mijn verjaardag van Betty kreeg. Morgen moet er een heleboel gebeuren. Maar het is al een uur morgen, dus eh... na het slapen. 
Liefs en gezondheid wens ik je/U. 

21 maart 2020 was al voorbij voordat ik plaatsnam bij computer en toetsenbord... Om 12 uur kwamen 6 andere buren en ik bij elkaar om de wal eens wat op te schonen. Het was officieel een landelijke opschoondag geweest, maar het RIVM had daar tegen gestemd. Alleen had onze buur-buurman al plastic zakken en lange knijpers gekregen, om peuken, blikjes, papieren zakdoekjes en ander ongerief te verwijderen. Het viel ons eigenlijk mee hoe netjes het hier was. Ook het parkeerterreintje voor de vroegere school is onder handen genomen, de meeste bladeren die van het dak waren gekomen zijn weg, en A.&E. hadden buiten een tafeltje neergezet met koeken en paaseitjes, handgel en koffie, zodat we ontspannen met gepaste afstand nog wat na konden praten. Ondanks de straffe wind was het met die zon een heel plezierige anderhalf uur daar. Ik werd moe van het staan, daarom ging ik naar binnen. Maar het is wel een zaak die, zou Ton zeggen: saepa repetenda est. Ik was er helemaal van opgekikkerd! Dus na wat zitten en een lichte lunch, ging ik op weg om het plastic en glas weg te brengen. Via de Action, waar ik een kabeltje zocht dat ik vervolgens bij de AKO kocht (voor 1/3 van de originele prijs, en nog duurder dan ie bij de Action geweest zou zijn, hadden ze dat daar gehad), en een snel rondje AH voor wat fruit, kwam ik redelijk afgemat weer thuis. Maar ja, daar is dan de TV... ;-) Later was er de keuken om eten te maken, en de TV om het op te eten. Tijdens het onvermijdelijke journaal (voor)sorteerde ik de rest van de postzegels... Daarna dacht ik dat het nuttig was een rondje kinderen te bellen. Niet iedereen was beschikbaar, maar ik had leuke gesprekken met de helft. En een kleinzoon, terwijl de middelste van de kleinkinderen mij later enthousiast belde dat ze haar cijfers had gekregen, (ze doet een opleiding in de reisbranche), en dat ze 3 tienen had, dus gemiddeld boven een 9 zit!!! Knap! We hebben een hele tijd zitten praten, en zo'n een op een gesprek is wel heel gezellig, en diepgaand. Dus ja, het was al zondag toen ik de computer eindelijk aanzette. 
Morgen, straks, is het zondag Laetare, verheug je. Het is een van de beide roze zondagen in het kerkelijk jaar, halverwege de paarse vastentijden. Allen vallen er weinig kerken te bezoeken, des temeer is er gaande via TV en Internet. Wat dat betreft wint het kwaad het echt niet. ;-D Maar natuurlijk gaat mijn hart wel uit naar al die mensen die beroofd worden van al hun contacten. Eenzame opsluiting is een straf. Daar zal Nederland wel achter komen... :-(  Ook komt er denkelijk meer begrip voor de zwaarte van gevangenisstraffen. 

20 maart 2020. Een beetje guur, een beetje motregen, dat geeft geen energie! Wel heb ik een paar boeken weggebracht naar de buurtbibliotheek in de AH in de Twijnstraat. Tussen 4 en 5 is het redelijk rustig in de winkels. Ook redelijk voorzien, minstens 90% van het normale assortiment. Ik heb twee van mijn bosjes bloemen weggebracht m er mensen blij mee te maken, en dat maakte mij weer blij. :-D Verder een paar telefoontjes. Ook dat neemt tijd. De koning sprak netjes en aardig, maar ik miste de zegenbede. Dat doet ie anders wel. Jammer dus. Vond ik. Een wasje dat vannacht heeft gedraaid, en dat ik helemaal had vergeten, hangt nu voor een deel, het andere deel zit in de droogtrommel. Met het gevaar dat volgende maand mijn stroomleverancier betuttelend laat weten dat ik wr meer stroom heb gebruikt dan verwacht of dan vorig jaar. (Boeien! zou een van mijn dochters laten weten.) ;-) Hetgeen betekent dat het haar nt boeit. Verder heb ik nog wat postzegels gesorteerd op land. Vooral tijdens de reclameblokken, die eindeloos lijken te duren, is dat een aardige bezigheid. Het geeft me het gevoel nog iets nuttigs te doen. Verder heb ik bij mijn weten niets nuttigs gedaan, dus laten we deze dag maar snel dicht doen. Zo te horen is de droogtrommel ook min of meer klaar. CU2morrow. ;-)

19 maart 2020. Laat op, en nee... dat stoomstrijkijzer levert geen stoom meer, ook al heb ik het inwendige weer omgespoeld. Jammer. Nu ja, ik heb braaf mijn best gedaan. Verder heb ik enige tijd besteed aan een doos boeken, die ik heb open gemaakt. Niet te tillen. Maar ik ben niet veel opgeschoten. Morgen verder. Al dat thuiszitten en niet bewegen voelt ook niet goed, terwijl ik geen energie heb om iets te doen. Dus pakte ik de fiets maar om wat bloemen te halen. Ik reed zomaar door naar de IBB, waar ik een paar dingetjes mee nam, want ik had niet zoveel nodig, en waar ik wel wat takken met roze bloemetjes mee nam. De vaas die geschikt is, moest ik uit de schuur halen, en tja, die moest toch eerst eens gelijmd worden. Niet erg netjes, maar morgen kan ik de takken er wel in schikken, denk ik. Verder kost de mail ook veel tijd, ik heb wat postzegels afgeweekt, en ja, je kijkt toch meer en langer TV dan je van plan was. Dus is het weer dik over middernacht. Slaap lekker, en morgen gezond weer op, hoop ik - en bid ik. Bless you! 

18 maart 2020. Hier gaat het nog steeds goed, dus maak je geen zorgen. Er komt weinig uit mijn handen, en de dag loopt steeds meer over in de nacht (maar 's morgens slaap ik wel redelijk), en aangezien de MP zei dat we moesten zorgen dat we goed zouden slapen ben ik straks nog wel even gaan lopen. Er vroeg iemand om Lourdeswater, die heb ik bij haar op de trap gezet, en daarna dacht ik de bloemenindustrie eindelijk eens te steunen... Want alle oude bloemen waren echt al een tijdje dood, ook als je niet zo nauwkeurig keek. Helaas: bij AH op HC waren ze bezig grote dikke plastic lappen op te hangen voor de servicebalie, waar ook de bloemen plachten te staan. Plachten dus. Nu ja, er waren toch allerlei dingen die ik wel een dezer dagen zou kunnen gebruiken, (deels in de aanbieding, leuk!) dus het was geen vergeefse tocht. De biokippen lijken niet meer te leggen... of alle grieppatinten krijgen dagelijks een eitje, want dat is zo gezond en licht verteerbaar. Zou ik dan ook doen. Grappig, de een maakt een omweg, om niet te dicht bij je te komen, de ander staat drie man sterk in je nek te hijgen. :-) Vanavond heb ik drie kwartier staan strijken, heel vervelend werk, en de stoomstrijkbout heeft f zijn beste tijd al gehad (onzin, die heb ik nog maar een jaar of tien) f ik moet 'm alwr schoonmaken. Dat doe ik liever bij daglicht. Morgen dus. Maar ik vrees voor optie 1. We zullen het zien. Nu, dit was het geneuzel vanuit huize Voerman. Ik ga nog even proberen iets nuttigs te doen. Maar niet heel lang, want het is alweer 23 uur geweest. En ja, dan beginnen mijn hersens weer wat te werken. Lastig, niet? 
Houd je haaks. Bless you the Lord. xxx

17 maart 2020. Langzaam begint de realiteit van de viriliteit van dat virus binnen te komen. Maar ik merk wel dat ik te weinig beweeg, en nog te veel eet. Niet goed dus. Wel heb ik vandaag veel papier opgeruimd. Ook oude dozen van apparaten en zo, die ik altijd een jaar of wat opgevouwen naast de kast bewaar... maar als de garantie er af is, heb je er niet zo veel meer aan. Er stond nog een lege verhuisdoos op de slaapkamer, die heb ik net de trap afgesleurd. Het ging goed. Ik blijf mij, na eerdere valpartijen in het verleden, erg bewust van de risico's van trappen, dus ik ben heel voorzichtig, en ook ben ik dankbaar voor de leuningen aan twee kanten. Er draait een was van goed opgeborgen textiel dat uit een oude koffer kwam. Daarna zullen we morgen wel zien wat daar nog mee gedaan kan worden. Vandaag heb ik maar weer eens wat postzegels, die van oude post kwam, afgeweekt. Never a dull moment. Eerlijk gezegd zijn mijn dagen nog steeds veel te kort. Een plank boeken van Ton heb ik weer in de laptop gezet. Het lijkt misschien zonde van de tijd, maar ach, wat zou ik dat allemaal graag willen kunnen lezen! Dat zal voor anderen toch ook gelden? Misschien. 
Heb een goede nacht, en ik bid dat ieder die dit leest morgen gezond mag opstaan. xxx

16 maart 2020. Net als voor velen een wat bizarre dag, voor mij met lieve telefoontjes, onprettige mail, een hardware-matige teleurstelling, en verder kwam er heel weinig uit mijn handen, ook al was het lekker weer. Ik heb wat gecomputerd, dat was alles. Morgen vast beter. Bless you! 

Zondag Oculi (mijn ogen zijn gericht op de Heer) 15 maart 2020. Voor mij grotendeels een goede dag. Via TV en internet veel goede gedachten. Later waren er dingen uit te zoeken, en dat viel niet allemaal uit zoals verhoopt. Een schrik was het toen ik aan het eind van de middag hoorde dat ook de Oceaan, waar Parel en Ren proberen hun maaltje bij elkaar te scharrelen, om zes uur moest sluiten. Heel de Horeca, maar zij liggen mij nu eenmaal meer na aan het hart. Parel was al een paar dagen ziek, en de mensen waren al minder geneigd uit te gaan... :-( Tja, en toen kwam er ook verder niet veel uit mijn handen. Wel zag ik mooie en ontroerende berichten. En stomme en onzinnige grappen. Maar een poging tot humor is toch vaak een poging om 'het beste' te maken van datgene waarmee we niet kunnen omgaan. Mijn hart bloedt om die vluchtelingen in Zuid(Oost) Europa. 
Tussen hoop en vrees, honger en tanks... en afgewende hoofden. 
Want o, wij zijn zo zielig met onze corona. :-( 
Tijd om nog iets nuttigs te gaan doen. De PC staat ook weer te draaien met zijn deur open, want straks deed hij niets, en moest ik weer op van alles gaan duwen. Ik word daar niet erg hoopvol en blij van. Even een briefje wegbrengen. Het is droog. Dat scheelt. Liefs ende despereert niet!!! 

14 maart 2020. Een bijzondere dag. :-) Vol onverwachte tournures. Weer had ik slecht geslapen, en ik werd (te) vroeg wakker, maar het hielp dat de zon scheen. Ik had nog een kabeltje nodig, de Action had dat, maar weer niet een beschermingsblad voor de of het Tablet. Toen ik het niet nodig had, was het er wel. Komt wel weer goed, een keer. En passant nam ik nog wat fruit en zo mee. Geen toiletpapier, want dat is er nog. :-) Wel kreeg ik iedere keer de giechels als ik iemand met pakken toiletpapier zag lopen. Een aardig meisje zag mijn binnenpretje, en grijnsde: ik had ze cht nodig! :-D Later ging ik op weg naar het tuincentrum aan het Luie End voor informatie, en omdat ik dacht dat Ton nog geen bloemen had gehad voor 55 jaar huwelijk en zijn (onze) verjaardag. Een paar plantjes vond ik wel, maar geen rode rozen. Nu ja, dat komt dan wel. In de hemel hebben ze toch geen tijd meer. Zo makkelijk! Jammer genoeg gaan Amber en haar ouders morgen niet naar Sevilla voor een klein weekje. Ook mijn schoonzoon, die met zijn moeder richting Espaa zou gaan, zag er maar van af. De maatregelen van de Spaanse regering werden in de loop van de dag ook steeds straffer. En als alles dicht is, en zelfs de stranden verboden gebied zijn, heb je niet zoveel aan 20 graden Celsius. Een trieste zaak voor iedereen. Op weg naar het Tuincentrum raakte ik met iemand verwikkeld in een zeer pastoraal gesprek. We kenden elkaar helemaal niet, maar hadden wel gemeenschappelijke mensen. Grappig. Het moest dus zo zijn, daar, op dat moment. De Heer heeft Zijn (Haar) geintjes. ;-) Verder heb ik voor een collega, wiens dienst was afgezegd, (zoals heel veel diensten) zijn dienst op het internet kunnen zetten, op de site van de betreffende gemeente. Zijn we het virus toch te slim af. ;-D  - Dat had voor mij wel een hoog 'lekker puh!' - gehalte. 
Terwijl het bad volliep heb ik nog even wat boeken verplaatst, en in de computer gezet. Zo heb ik toch nog iets nuttigs gedaan voor het innerlijk onderhoud. En van dat bad heb ik genoten met een Nora Roberts in het Frans. Dat is in het algemeen een mooie voorbereiding voor de Waalse kerkdienst, als ik daarheen ga. Quod non. Ook daar slaat het kleingeloof toe. Of de voorzichtigheid. De k.o. - ploeg kan toch zelf bedenken dat ze beter thuis naar de televisie kunnen kijken? (k.o. = krakemikkige ouderen of zo.) (Ik reken mijzelf daar niet toe.)
Heb, hoe dan ook, een gezegende zondag, en natuurlijk bidden we voor alle zieken, voor alle verzorgenden en medici, veiligheidsmensen etcetera. :-) 

13 maart 2020. Voor vrij wat mensen is vrijdag de dertiende niet erg gelukkig uitgepakt. Daar had ik gelukkig geen last van. Wel word ik verdrietig van kerkdiensten die zijn afgelast, soms echt onnodig in mijn visie, kleine kerken, weinig mensen, hallo! Ruimte genoeg! En helaas gaat de Militaire Bedevaart dit jaar niet door. Ook om de kroontjes. Dat gaf mij wel de mogelijkheid om een paar tientjes extra uit te geven bij de MediaMarkt. 
(Natuurlijk pas nadt ik de post voor de zieken had verstuurd. Mijn eigen laserprinter deed weer moeilijk. Daar moet ik nog eens naar kijken. Gisteren of volgende maand.) 
Het inbouwen van mijn nieuwe en veel goedkopere SSD wordt nog een dingetje, en het 1op1 overzetten van de oude HD wordt echt een uitdaging, want ik weet intussen niet meer hoe ik dat placht te doen. Ik mis mijn Windows 10! Onnodig veel tijd heb ik gekeken naar de Infotainment van de regering over Kroon19, ook omdat er toch allerlei landen de boel dicht gooien, zoals Portugal en Tsjechi. Polen ook al, wist Amber mij gisteren te vertellen. Nu heb ik geen plannen, maar ja... Er kwamen allerlei e-mails binnen waar ik wel op moest reageren. En zo is het weer half een. Ik hoop dat het geen reprise wordt van de vorige nacht, want toen zag ik het nog zes uur worden, en min of meer licht, voordat ik echt in slaap viel...

12 maart 2020. Van harte gefeliciteerd, Amber! Ik heb een uurtje met haar gekout via de telefoon. Heel gezellig, en ze denkt ook over veel dingen na. Ze had haar Bossche grootmoeder een uurtje op bezoek gehad, maar zij heeft dan ook geen last van de beperkingen die de regering oplegt aan de 'doelgroep' van het Coronavirus. Er werd veel paniek gezaaid met ernstige gezichten, dus ja, ik laat morgen maar een gezellige bijeenkomst aan mij voorbijgaan, waar de lezingen van de komende zondag worden besproken. Jammer, want ik ben te weinig met theologie bezig. En met wat dan ook. Vandaag heb ik wel een uurtje besteed aan het opruimen van een deel van de tafel, en heel de avond aan het invoeren van de financin in de computer. Ik moet ook binnenkort eens aan de belasting beginnen. Maar de lijst van dingen die gedaan moeten worden lijkt dagelijks langer te worden. :-(  Het zou wel fijn zijn als ik die energie weer eens terugvond. Ik mis Ineke! 

11 maart 2020. Het oud papier is niet opgehaald, dat van de buren ook niet, van anderen wel. ??? Ik heb wat aan communicatie gedaan vandaag, maar vanavond is er iets niet goed gevallen, dus ik beweeg niet veel. Zonde van de dag. Morgen beter. Dan is 'ons Amber' jarig, en ze wordt 18, maar we worden niet verwacht om Den Bosch te bezoeken. Kroontjes. Ze had toch al andere plannen en verplichtingen voor de dag. Haar vader moet thuis werken. Niet dat hij het erg vindt om 1 1/2 uur minstens minder in de file te staan... Een heel fijne dag, lieve schat! Bless you!

10 maart 2020. Geen weer om naar buiten te gaan. Alleen een paar kaarten, die gepost msten worden, konden mij de straat op krijgen. Er is vandaag niet veel uit mijn handen gekomen, ik was gewoon moe. Van de verjaarspost (12 stuks, ik ben wel erg verwend, en ik vind het enig, mt postzegels zelfs) heb ik driekwart per mail beantwoord. Ook dat kost nog veel tijd. Parel is nog steeds ziek, dus zij kwam vandaag niet. 
Arm zielepietje. Tja, daar zit je dan met je lekkers. ;-) Ik ga tot Pasen maar niet op de weegschaal staan. :-( Het lukt dit jaar weer niet om netjes te vasten, hoewel ik dat eigenlijk wel wl doen. (Het goede dat ik wil doen, doe ik niet... in lijn met Paulus, maar ik word er niet vrolijk van.) (Niet dat de Heer het van me vraagt. Dat doe ik zelf.) Tonio moet thuis werken, want hij heeft domicilie in Brabant. Verjaardagen zijn ook niet aan de orde, natuurlijk, maar de postbode komt wel. Vandaag waren er weer 2 afzeggingen voor de Stichting. Gemeenten hebben steeds minder ruimte op hun kerkelijke kalender voor collectes buiten de verplichtingen die de PKN ze oplegt. En de Protestantse Kerken in Spanje zijn niet zo sexy meer. Pesten en discrimineren gebeurt nog steeds, maar ze worden niet meer opgesloten of verjaagd. Er zijn natuurlijk ergere gevallen, maar omdat ze in Afrika doodvallen van de honger, na al die sprinkhanenplagen, kunnen we toch ook niet zeggen dat hier voedselbanken niet meer nodig zijn? Ik ken hier verschillende mensen, die bij de gratie van de voedselbanken de touwtjes nog bijna bij elkaar krijgen. Zucht. Het leven is ingewikkeld, maar ook (voor mij) prachtig. Alleen die energie... die ontbreekt vandaag volledig. Morgen beter. Het is al bijna morgen. Welterusten, en ik wens iedereen morgen een vrolijke, energieke en gezonde dag. Bless you!

9 maart 2020. Mijn moeders verjaardag wilde ik nu eens netjes vieren. Aangezien er geen graf is voor haar, dacht ik met twee rode rozen naar Alkmaar te reizen, en die rozen op Papa's graf te zetten in glazen buisjes. Die moest ik nog wel in de schuur hebben, maar waar? Ook daar moet ik eens een inventaris van maken. Als het beter weer is. Vandaag liep alles tegen. De treinen, waardoor het me niet lukte om in Utrecht die bloemen te kopen... en Station Alkmaar gaf ook al geen vreugde. Geen nood: aan het eind van de Snaarmanslaan, begin Westerweg was altijd een bloemenkiosk. Dus ondanks het onverwachte miezerige weer liep ik daar vol verwachting heen. Helaas, dicht! Ik dacht onderweg nog wel iets te kunnen snaaien van bloeisels aan de openbare weg, net buiten de tuinen. Maar ook dat lukte niet. Uiteindelijk heb ik twee heel kleine takjes wit (krenten?) uit het openbare groen afgebroken. 
Die heb ik op het graf geplaatst. Ik had ze wel iets meer gegund, maar ze wisten er natuurlijk alles al vanaf. Zo zijn ze wel, daarBoven. Het was dik een half uur lopen vanaf het station en ik was toen al te moe om nog de stad in te gaan. Maar ja, verdorie! Dus sleepte ik mij naar het busstation, dat nu nog verder weg van de stad is. Daar nam ik de bus naar Egmond aan zee, want daar was ik al heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang niet meer geweest. En ik miste de zee al jaren. De zee stond hoog, het was op het topje van de vloed, dus ik heb wel even pootje gebaad. Verder kwam ik niet, de wind blies venijnig vanaf Engeland, waar het al hard regende. Hier nog niet, maar droog was het ook niet. Van de ene opgang naar de volgende liep ik denk ik zo'n 100 m tussen nat en net niet nat, af en toe scheen de zon, de zee was ruig, en ik had niet eens een fototoestel bij me. Wel mijn mobieltje, maar als ik dat buiten gebruik, zie ik haast niets. Ik had een foto van het graf gemaakt, maar die kon ik niet copiren naar de PC, al ben ik daar aan het eind van de avond minstens anderhalf uur mee bezig geweest. (De structuur van de mappen is bij de laatste doorgang van de douane verknoeid, ik zag, toen ik de HTC aan de PC hing, dat veel van die bestanden nog wel bestonden. Hoera!) Maar het lukte mij niet de foto van het graf te traceren, en echt, ik hb mijn best gedaan!!! 
Hoe dan ook, het was wel een min of meer feestelijke dag. A sentimental journey en zo. 
Verder heb ik een heel stuk gelezen in het boek dat ik voor mijn verjaardag kreeg van Diana of Amber. In bus en trein heb je er de tijd eens voor. :-) 
Maar ik was wel helemaal kapot, tegen de tijd dat ik thuis kwam. Ik gebruikte overmaat aan calorien, zonder te hoeven koken... het gebakje voor Mama's verjaardag komt morgen wel. Want er waren nog 2 soesjes over van de verjaardagen, die moesten echt op. Het is zonde als de bliksem er in slaat, placht mijn vader te zeggen. Ik zou het in elk geval zonde vinden als ze zuur werden. En dat zou toch wel eens kunnen gebeuren. Dus... de goede werken. ;-) 
Intussen ben ik al tikkend vanzelf van de 9e in de 10e gegleden. Mama, bless you! En morgen gaan we gewoon weer verder met leven. Er moet nog van alles. 

Zondag Reminiscere 8 maart 2020 was in de Waalse kerk vanmorgen een paarse dienst, maar in de Lutherse kerk bloeide het rood volop, want de nieuwe predikant daar werd bevestigd, en dat kan niet zonder het rood van de Heilige Geest. Met ruim honderd mensen, waarvan een vijfde schat ik familie van ds. H. Brederoo, klonk de liturgie en de muziek volop en aangenaam. Het was ook een Avondmaalsdienst, en voor deze ene keer doopten we de hostie in de wijn, al doende de boze te slim af te zijn, voor het geval deze gebruik wilde maken van virussen of de angst daarvoor. Er waren veel mensen waar ik al een tijd niet mee gesproken had, en er waren anderen die vonden dat ze nu maar eens met mij moesten praten. ;-) Al met al heel stimulerend, maar toen ik na totaal vijf uur in de 'heilige hallen' weer naar huis ging, was ik wel erg moe. En nog. Dus al heb ik veel aardige dingen te vertellen, ze komen niet meer boven. Soms heb je dat. Gevloerd door God en mensen. (En met plezier, maar de energie, die er straks volop was, is nu op.) Maar wat staan er toch een prachtige teksten in het Nieuwe Liedboek voor de kerken!!! Ik heb ze lang nog niet allemaal in de computer of in het hoofd. Ook als literatuur: aanbevolen. En,  interessant: het was vandaag de Internationale Dag voor de Vrouw, maar in geen van beide diensten is daarover gerept. Tja. 

7 maart 2020. In de morgen was het aangenaam weer: zonnig, en vrij windstil. Met plezier gunde ik mijzelf een uurtje vertier op de lapjesmarkt. Ik meende voor morgen toch iets te moeten maken, maar uiteindelijk is er niets van terecht gekomen. Wel heb ik een en ander gewassen, want de bovenkant van het dekbed was deze week gescheurd, en steeds verder natuurlijk. Nu ja, dat is gewassen en de nieuwe katoen ook, maar die is nog veel harder, dat ga je wel merken. Zelfs die heb ik nog niet kunnen naaien, ik moet de stof nog maar eens vaker wassen. Gelukkig was er nog wel een bruikbaar dekbed. Er bleken er nog twee te zijn met het zelfde euvel. Er is dus veel werk aan de winkel, maar daartoe moet de tafel leeg zijn, en die is juist de afgelopen week weer bedolven onder allerlei dingen die ik 'even' kwijt moest. Je bent ze makkelijker kwijt dan rijk op de juiste plaats. Boven heb ik nog wat dozen gesorteerd, en de inhoud in de laptop gezet, vanavond heb ik weer de inhoud van een van de ladekastjes in de PC gezet, en de plastic dozen heb ik elders geplaatst, zodat ik wanneer het Tonio uitkomt weer verder kan gaan met het inruimen van de boekenkast. Over een paar jaar zal het wel in orde zijn. (Kreun.) Maar goed... Heb morgen een gezegende zondag, en tot dan. :-) Leuk, ik kreeg ook nog een paar verjaarskaarten vandaag. ;-) Ik heb ook weer postzegels om af te weken. Zo gezellig! Dank aan iedereen!!!

6 maart 2020. Pffff. Er is afgewassen en opgeruimd, ik heb zelfs gezogen! Dat had ik gisteren ook al gedaan, maar om onduidelijke redenen zag het morgenlicht (kwart voor twaalf s morgenlicht, toch?) allerlei ongerechtigheden. Niet dat iemand dat gisteravond zag, want huize Voerman zat vol. Kleindochters die bij elkaar op schoot zaten, (dat vonden ze gezellig) allerlei stoelen die van her en der tevoorschijn waren gehaald, en nog werd er ook op de pianokruk plaats genomen. Mijn zusje kwam als eerste, met verwachte en onverwachte geschenken, en, als altijd, met gezelligheid. We gingen er net voor zitten met een glas lekkers en wat kaasjes, toen de bel voor het eerst ging. Mijn drie jongsten kwamen met kind en kraai,  en ik kreeg gisteravond allerlei leuke dingen: boeken, haarverzorging, oorbellen (een match met die van de kleindochter die ze meebracht, en die ik natuurlijk meteen in deed), een dahlia in een emmer, waarvan ik intussen heb opgezocht dat die tot in mei binnen moet blijven... gelukkig was er een groen plateau onder, dat scheelt met water geven, tuinhandschoenen ook, handig! Een geurkaars, een heel fysiek cadeau: het repareren van de centrale lamp in de slaapkamer (dochter 2 deed ook mee!) waarbij bleek dat ik inderdaad met het draaien van de lamp een draad uit het kroonsteentje tegen het plafond had losgekregen, en dat kortsluiting ook een mogelijkheid was geweest. Tot hiertoe had de Heer ons dus geholpen. Dank! En ook dank aan mijn slimme en mooie meiden, die zelf ook gereedschappen en trappen weer opruimden op hun plek. Fijn! Tonio draaide beneden voor weer een nieuwe lamp in en een andere lamp aan, zodat ik weer vrijwel volle verlichting heb bereikt. En dat was nog niet alles, want voor Ton waren er 125 narcissen-bollen. Ik had aangegeven dat ik het zo fijn zou vinden als Tons naam tegen zijn verjaardag tegenover het huis zou kunnen bloeien. Een mooi monumentje, toch? Jaren geleden had hij van Mik al eens een (treur)wilgje gekregen, dat een paar jaar heeft gegroeid en gebloeid, totdat het ten prooi viel aan de snoeilust van de gemeente. Nu moet ik uitvinden hoe ik Tons naam het best en het duidelijkst kan spellen in bloembollen... AAAEA? In elk geval niet TV! ;-) Meedenken wordt op prijs gesteld. De witte tuinplant heb ik intussen een plekje gegeven, tot grote vreugde van de plaatselijke worden. Natuurlijk begon het toen net te regenen.
Intussen is het half vijf geweest. Maar je bent weer op de hoogte. Het was een gezellige avond! Nu moet ik een buurman feliciteren. ;-) 
Verder bracht ik (alweer) plastic weg, en liep ik naar HC, want ik had beweging nodig, na alle calorierijke uitspattingen van gisteren. Maar ik bleef erg moe. Te moe zelfs om met een boek naar boven te gaan. Misschien haal ik 11 uur net, als ik me haast. Ik zag dat een van de armen van de lamp los hangt, dat wordt vervelend... dat wordt toch morgen een trap... :-( 
Maar nu naar bed. Ik ben echt op. ;-) Zeker een jaartje ouder of zo...

5 maart 2020. Een heerlijke avond, ik zal het morgen opschrijven, maar het is kwart voor twee en mijn ogen prikken zo! Erg moe, maar het was heel fijn. Geweldige cadeautjes en cadeaux, en fijn bezoek. Nu is het op en over en uit. Bless you all.  :-)

4 maart 2020. Gisteren heb ik van alles gedaan, maar... 's avonds bleek de computer het opeens helemaal niet meer te doen. Paniek dus! Zelfs geen piepjes meer, dat is ernstig. Eerst wel power, later werd daar ook niet meer op gereageerd. :-( 
Vanmorgen heb ik de computer nog eens open gemaakt en wat aangedrukt, geen reactie. Maar ja, toen Tonio een en ander (ander dus vooral) aandrukte, ging de PC wel aan. It takes a man. Mijn PC is f homo, of vrouw, een andere conclusie heb ik even niet. ;-) Maar ik dank God wel even op mijn blote knien!!! (Een voor een, anders kom ik niet meer overeind!)
Weer ging ik haastig naar de markt, en weer was Tons klokje niet gemaakt. Hm. Ik heb het meegenomen, en ging op de haastige terugweg (ik verwachtte wellicht bezoek) langs onze juwelier op de Springweg. Zij heeft ook nog wel adresjes. Het was een Toledaans klokje, dat ik van Ton gekregen had. Morgen is het 55 jaar na onze huwelijksdag. (Verjaardagen ook.) Onvoorstelbaar dat zowel mijn lief als ons bruidsmeisje al zijn overleden...
(Ik houd van Lelietjes-der-dalen!)
Even na half drie kwam een vroegere klasgenoot op bezoek. Hij bracht een boekje voor me mee over 50 jaar Nes Ammim, en dat was altijd 'iets' in ons gezin. Leuk dus!!! Hij had de wonderen van de nieuwe expositie in het Catharijneconvent al bekeken, en was er positief over. Dus dat ga ik binnenkort ook maar eens doen. Dankzij mijn jongste zus heb ik een museumkaart. :-) 
Later bracht ik plastic weg en dat soort dingen, ik liep door naar AH te HC, maar al kwam ik met een tas vol boodschappen thuis, niet alles waar ik voor uitgegaan kon ik vinden. Fris wilde ik 's avonds nog halen op de fiets, maar dat vergat ik vanavond nog. Dom! Morgen???

2 maart 2020. Een thuisdag, maar ik heb wel vrij wat kleine klusjes gedaan. Niet dat je er iets van ziet, eerder is er nog meer chaos. Bovendien heb ik de lamp in de slaapkamer kapot gekregen, toen ik die probeerde schoon te maken. De stofzuiger viel tegen, dus probeerde ik het met een doekje. Dan draai je de lamp, en kennelijk was dat een keer te ver. Zucht. Maar ja, dan weet je wel weer een cadeau voor een van de kinderen: het bestijgen van de grote trap, en het vernieuwen van de draad. Met enige pech moet de hele lamp er af. Maar mijn dank zal dan ng groter zijn. Voor ik zover was had ik wat papieren van Ton uitgezocht, en een aantal postzegels afgeweekt. Gisteren had ik een dikke enveloppe met postzegels van Hanny gekregen, zo geweldig! :-) Ik had veel zin om er meteen aan te beginnen, maar ik had de onverstandige gedachte dat ik eerst eens iets moest opruimen en schoonmaken. Dat komt er dan van! Tja!

Zondag invocavit 1 maart 2020. Vanmorgen was het vroeg dag, want ik moest om even voor tienen in Den Bosch zijn. Daar werd ik opgehaald voor de kerkdienst in ons dierbare Heusden. We waren met zijn tienen, plus de Heer en alle engelen, en vast en zeker een aantal dierbaren die hier met ons plachten te zijn. Ze zongen vast allemaal mee. :-) Ton en Wil en Leo en... en... en... Edy, die behoorlijk ziek geweest was, zong de Antifoon en na de preek zong hij Hndels Dank sei dir, Herr... Altijd erg mooi. Na de dienst wandelden we naar het Gouverneurshuis, waar we koffie dronken, met voor sommigen een zoetigheidje. Omdat het Papa's verjaardag was. We hebben (bijna) altijd op de verjaardagen van onze ouders een gebakje of zo genuttigd, en zo met plezier aan hen gedacht. ;-) Dat ontbrak vandaag ook zeker niet. Na afloop werd ik weer naar het station gebracht, waar de trein nt dichtging en vertrok, toen ik op het perron aankwam. Maar tien minuten later was er weer een trein. Tegen 2 uur was ik thuis, dankzij de fiets, die ik op het station had laten staan. Toch stond er af en toe nog wel een heel harde wind. Dat viel tegen. Na een flinke pauze ging ik de dienst maar eens op internet zetten. Dat kostte veel tijd. Gisteren had ik een paar fotootjes van de jarige kleinkinders gemaakt, maar Picture Publisher bleek onder Windows 7 niet optimaal te werken. Zeg maar gewoon: zo goed als niet. Dan maar over naar XP. Daar deed het dan weer wel, maar daar kan ik niet naar internet, en naar FP. Dus weer terug. Het schiet wel, maar niet op. Alles is zo t-r-a-a-g! Opeens tel ik mijn vroegere zegeningen weer. :-) 
Hoe dan ook, ik val om, ik heb de lezingen opgeruimd, en ik ga slapen, ik ben moe, en mijn ogen vallen nu vanzelf al toen... Morgen beter. Dat moet ook wel, want er valt veel achterstalligs te doen. 

29 februari 2020 was een schrikkeldag. Ik schrok er niet van. ;-) Voor de jarige kleinkinderen heb ik een pakje klaargemaakt, het is altijd zo kaal om alleen maar geld te geven. Maar ze wilden niet veel anders, en ik denk dat ze - met al dat bezoek - hun nieuwe smartphones wel konden aanschaffen. Mijn zus belde op, of ze me zou ophalen? Aangezien het vervelend weer was, met regen en windvlagen, dat had ik al gemerkt, toen ik toch nog een paar boodschappen moest doen, heb ik dat voorstel met enthousiasme aangenomen. Zo kon ik zelfs mijn nette (preek)schoenen aan. (IJdelheid!) Voor de terugweg had ik de fitflops in een tasje bij me. Helaas, toen ik om 6 uur richting Utrecht dacht te gaan, en mijn jongste mij ging wegbrengen, kwam er net iemand binnen, en in de verwarring vergat ik mijn tasje, waar intussen de nette schoenen in zaten. Zucht. Ik was om 7 uur binnen, en belde nog even. De jarige Lot beaamde dat de schoenen daar waren. Tja. Dan eerst maar eten. Ik moest ook mijn haren nog wassen, dat was er gisteren niet van gekomen. En ik kreeg een telefoontje. En toen kwam er antwoord op mijn vraag naar voorbeden... Gisteren had ik de boekjes voor de gemeente al geprint. Dus ik moest het in mijn eigen exemplaar verwerken. W7 ziet de laserprinter nog niet, dus moest ik naar XP om te printen. Het is gelukt. Over een kwartier is het zondag, dus ik ga maar snel eens kijken naar geschikte kleding die onder de toga past. 
Zo blijf je bezig. Heb een mooie en gezegende zondag. En ja, morgen is het de verjaardag van mijn vader. :-) Hij was van 1911. Maar morgen ga ik niet naar Alkmaar... dat zit er nu even niet in. Hij is trouwens hoog en droog in de hemel, vermoed ik. Waar en hoe dat ook is. Volkomen anders dan wij ons kunnen voorstellen, maar veilig in Gods Hand. :-) En daar gaat het om. 

28 februari 2020. Een klein beetje opgeruimd, verder heb ik aan de dienst gewerkt, want die zou ik eigenlijk vandaag helemaal afgedrukt willen hebben. Maar ja, die printers... Ik zocht tch maar eens op internet, en ja, ik vond er een pagina die uitlegt hoe je deze Canon zou moeten schoonmaken. Want het is natuurlijk te gek dat je twee keer een nieuwe cartridge inlegt, en dan nog nauwelijks kleur krijgt. De uitleg schoot te kort op het meest belangrijke onderdeel: hoe je de printkop los krijgt. Ik heb het filmpje wel 10 keer bekeken. Uiteindelijk schoot het onderdeel los. Veel heet water, voorzichtig drogen, en wel vieze, maar niet hl erg vieze handen. Dat zal voor zondag hoop ik wel weg zijn. ;-) De eerste proeven waren niet zeer bemoedigend. Nog maar eens een dieptereiniging, en nog eens... Met de instelling op zo donker mogelijk, lijkt het nu wel leesbaar. Vijf of zes minuten per boekje... het gaat nog wel even duren, en het is al half een. Nu ja, ik hoef morgenochtend niet vroeg in de trein te zitten. Dat scheelt. Mijn nichtje is morgen jarig, echt jarig op haar geboortedatum. Gefeliciteerd, jij en allen die dit bijzondere lot delen... ;-) 

27 februari 2020. Een dag van gemengde gevoelens. Vreugde om mijn jongste kleindochter. Van harte gefeliciteerd. Een fijne dag! Mijn dag had meer met afscheid en afronden te maken. Vannacht heb ik niet meer dan drie uur kunnen slapen. Best irritant als de wekker op kwart over zeven staat. Kwart over negen moest ik zo'n beetje de deur uit. Een half uur later ging de trein. Overstap in Zwolle, half twaalf was ik in Heerenveen, waar ik de bus richting Crematorium moest nemen. Volgens 9292OV was het dan nog 20 minuten lopen, volgens een behulpzame jonge dame die het nog even controleerde op het Busstation was het 13 minuten lopen. Ik deed er bijna een half uur over, maar ik was wel mooi op tijd. De eerste echtgenote van mijn lief had twee goede vriendinnen van goede Zwitserse komaf, waarvan er een huwde met een knappe Hongaarse vluchteling. Zelf was ze beeldschoon. (Dat tussen haakjes.) Zij is 8 jaar geleden overleden, Ton sprak nog bij haar begrafenis, en vandaag mocht de echtgenoot worden weggebracht. Een kleurrijke figuur, van wie in stijl afscheid genomen werd. Ongetwijfeld heeft Karoly er zelf van genoten vandaag. :-) 
Zijn dochter en haar man brachten me helemaal naar huis, ze reden toch langs Utrecht. :-) 
Het scheelde minstens 5 kwartier. :-) Maar ik was ook al dankbaar geweest als ze me naar het station hadden gebracht. Gisteravond had ik hard gewerkt, zodat ik de Sirius mee kon nemen en een opgeladen toetsenbordje, en een USB-sleuteltje, waar de dienst op stond. 
Ach, wat sneu nu, dat de voorgeladen Office mij niet toestond om het bestand te bewerken. :-( Mijn eigen Office 2010 was gesneuveld met de vorige Sirius. Dus ik moet echt nog zien een nieuwe aan te schaffen. In de wolken werk ik niet graag. Goed, genoeg gezeurd, ik ben super moe, en het is bijna 10 uur, ik ga proberen te slapen, en dan moet ik morgen maar vroeg op. Er moet nog veel gebeuren. Maar nu deug ik nergens meer voor. Welterusten!

26 februari 2020. Onverwacht bezoek, en daar was ik niet op gekleed, helemaal niet zelfs. Later zag ik dat de uitgebloeide bloemen er ook nog stonden. Een uurtje eerder had ik gezien dat ze weg moesten, maar ik was er nog niet aan toe gekomen. Oh oh! ;-) Tja. 
Op mijn programma stond ook: naar de markt, om mijn klokje op te halen. Ik moest wel even wachten tot het niet meer regende. En toen ik daar was, bleek de 'brave' man vanwege het slechte weer er nog niet op uit gegaan te zijn. Heel vervelend dus. In HC bleek opeens een Jumbo gevestigd te zijn. Dus nam ik ook daar maar wat boodschapjes mee, al hd ik het gevoel dat het iets duurder leek dan die op de Biltstraat. Maar ik kan me vergissen. Ik liep in elk geval wel te zeulen. ;-) Thuis was er zo het een en ander te doen, je hebt van die dagen, dus ik kwam pas heel laat aan de dienst toe. Bijna kwart voor een is het nu. Dat was ook weer niet de bedoeling. Het is aswoensdag geweest, en de paarse tijd is aangebroken. Ik moet de kleur van mijn desktop nog wel veranderen, maar dat kan morgen ook wel. Dan is onze Charlotte trouwens jarig. Maar ze moet gewoon naar school, dus vieren komt later. Van harte gefeliciteerd, lieve schat! Sweet Sixteen! :-)

25 februari 2020. Eindelijk minder wind, en ook wat minder regen. Ik moest naar de MediaMarkt, want ze hadden me daar een onjuiste adaptor meegegeven, en dan werken de dingen niet. Het hoofdkantoor had me verteld dat ze het in orde zouden laten maken, en dat die thuis zou worden omgewisseld, maar daar wilde de figuur die mij vanuit Utrecht opbelde niet van weten. Dat kostte te veel. Hoe zo? Ze maken toch altijd reclame dat ze het binnen twee uur kunnen brengen? Nu ja. De zon scheen nog even aan het begin van de middag, en ik pakte de fiets, het apparaat, een grote tas, en ging. Die grote tas had ik achteraf niet zo nodig, want ik had vergeten mijn plastic geld mee te nemen. Vreemd. OK. Het had allemaal veel voeten in de aarde, maar ik kwam in elk geval thuis met de juiste oplader en de gebruiksaanwijzing. Na drie uur opladen ruim, kon ik aan de slag, tot tevredenheid. Weer een hobbeltje genomen! Aangezien het morgen Aswoensdag is, heb ik bijna alle chocola opgegeten, en het was geen straf, hoogstens voor mijn lijn. Nu niet meer kopen! Er moesten nog meer verjaardags- en andere kaarten geschreven en gestuurd worden, en ook dat is gebeurd. Toen werd het ernstig tijd om hard aan het werk te gaan met het Hebreeuws en het Grieks. De eerste vier hoofdstukken van Genesis heb ik destijds voor mijn grote tentamen (veertig hoofdstukken, ik ben er een half jaar mee bezig geweest!) uitgebreid vertaald. Maar toen had ik MLS nog niet, het computerprogramma, dat ik rond 1980 of iets eerder heb aangeschaft, dus dat was allemaal nog met de hand uitgeschreven, in verschillende kleuren inkt. Intussen iets minder duidelijk te lezen dan nu. Ik heb mij nog een paar uur bezig gehouden met de Hebreeuwse tekst op de PC ook. En vanavond heb ik de eerste 3 minuten van de preek uitgeschreven. Het wordt een drukke week, want ik moest mijn tandartsafspraak al afzeggen i.v.m. een afscheid van een oude vriend van Ton en Beppie. Daar wil ik zo mogelijk toch wel graag heen. Maar goed, het is alweer half twee geweest, dus over en uit. 

24 februari 2020 was ook al zo'n natte en winderige bedoening. Ik moest wel een paar kaarten naar de post brengen, want deze tijd van het jaar is de grootste concentratie van jarigen voor mij. Het gaat nog even door. Ik heb eventjes gekeken naar Duitsland: Rosenmontag, daar plachten Ton en ik nog wel eens lekker lui in bed naar te kijken. Er was niet veel aan, en ik ergerde me aan al dat plastic, dat het milieu ingeslingerd werd. Maar ja, snoep en bloemen waar je mee gooit, zijn dan wel beter beschermd. Ik vroeg me natuurlijk af hoe het met mijn carnavalsvierders zou zijn. Tonio trof ik vanavond na het eten net voordat hij weer op de fiets stadswaarts zou stappen. Gisteren hebben ze er van afgezien: zoveel wind en regen was echt niet leuk meer. Vandaag heb ik mij onledig gehouden met het aanpassen van de sjabloon voor de nieuwe variant op de Lutherse liturgie in Heusden. Vroeger, toen ik jong en onschuldig was, klopten al die velden nog. Later kwam er er steeds meer fouten in. Irritant natuurlijk. Ik had al vaker gezocht, maar nu kwam ik toevallig (?) terecht op een webpagina waar gesuggereerd werd om de bladwijzers eens zichtbaar te doen zijn. Toen vielen er wel een paar kwartjes, maar het is wel heel wat uren werk geweest voordat ik het dotx bestand voldoende had aangepast. Er moesten ook nog wat euro's om. ;-) Maar goed, ik kon de opzet voor de liturgie voor Invocavit naar organist en (hoop ik) zanger sturen vanavond. En dat is toch maar weer leuk. De sjabloon voor Zeist en Utrecht (wezenlijk anders) heb ik ook aangepast. Ik hoop dat het voldoende zal blijken. Maar goed, dat was het dan wel voor vandaag. Nog even kijken wanneer ik naar de tandarts moet. Ik hoop dat ik dat terug kan vinden, want niet alle mails die ik heb binnengekregen onder Windows10 kan ik terugvinden. Er is in elk geval een gaping. Voor alle jarigen en andere vierders: veel plezier! 

Zondag quinquagesima of Esto mihi 23 februari 2020. Het was weer een heel onstuimige dag, zodat ik niet op de fiets naar de kerk kon (mocht) en evenmin later naar het station. Dat werd veel en lang lopen. Ah doe, so vermoeiend!!! Goed dat ik naar de kerk was gestuurd, want een van onze beste predikanten, Richard Bennahmias, vierde met 8 gelovigen (inclusief de organist) een bijzondere dienst. Ton hield erg van zijn preken, en ik was er van overtuigd dat hij, ds. Chappon en ds. Le Cornu zeker met genoegen luisterden! :-) (En ja, je moet nooit op het randje van het trottoir open!)  :-D  Nee, serieus, het was een preek die een groter verspreiding verdient. :-D  Aangezien de organist na de zegen nog een Kyri wilde inoefenen met de gemeente voor de dienst van de volgende week, als het nieuwe koor(tje) voor het eerst een aandeel in de dienst zal hebben, en ook het bekende lied voor de 40 dagentijd van Willem Barnard, dat door Maryse Hegeman van een mooie Franse tekst is voorzien (Les critures) op de melodie van Alles wat over ons gesproken is, werd het mij te laat om koffie te drinken. Jammer, maar ik moest wel naar huis, want ik had mijn OV-kaart niet bij mij. Domdomdom. En die had ik nodig om naar de Charismaatjes te gaan in de Oranjekerk in Amsterdam. Die kerk klinkt heel anders, veel harder n veel luider. Maar we zullen wel aan elkaar wennen. :-) Veel dierbare mensen gesproken, dat was fijn. Omdat mijn fiets niet bij het station stond, heb ik het niet aangedurfd om 'even' bij Parel te gaan kijken, want dat is toch nog weer wat extra lopen. Toen ik eindelijk thuis was, was ik ook echt kapot. Ik heb wat gegeten, gewoon koud, en ben vervolgens in een diepe slaap gevallen van een paar uur, terwijl de TV op de achtergrond van mijn gedachten <voor zover aanwezig> geruststellend murmelde. Af en toe zag ik vijf minuten iets en dan sufte ik weer verder. 
Op het laatst zag ik een deel van een stuk over dementie, aangrijpend en herkenbaar. 
Ik kan me zo goed voorstellen dat mijn vader, die het proces had meegemaakt waarin de dame, die zijn moeder was, veranderde in een ondeugende rotmeid, aan het gas wilde als het met hem zover zou komen. Jammer dat het zo sluipend ging, en dat ik het in elk geval niet herkende. Ik had rond die tijd zelf een hersenbloeding (ook niet herkend, want ik was nog zo jong) dus ik stelde hem gerust dat we allebei overspannen waren, na - en rond - de dood van Mama. Tja. Achteraf inderdaad twee verschijningsvormen van in wezen dezelfde zwakke punten. :-( (Ik ben er dankzij Ineke mooi uitgekomen, al heeft het heel lang geduurd, vooral de eerste jaren waren zwaar voor iedereen.)
Achteraf had ik mijn vader die jaren graag bespaard. Maar kennelijk kon dat niet zo wezen. :-( Jammer. 

22 februari 2020. Laat wakker, het was niet anders. Na het ontbijt bracht ik het plastic weg, het was een heel volle zak geworden, ook al probeer ik plastic-arm te leven, dat lukt niet, als zelfs in de ECO-winkel het papieren zakje een venstertje heeft met kunststof. Het waaide nog hard vanmiddag, dus ik waagde me niet aan de fiets. Morgen schijnt het nog erger te worden, daar word ik niet blij van, maar 'de mens lijdt het meest...' Ik kwam via de Mediamarkt terug, niet geheel tot mijn genoegen, zag ik later. Tja. Later zag ik dat ik beter meteen langs de Verwenner had kunnen gaan, maar dat vergat ik. Gewoon moe, denk ik. En er is voor morgen natuurlijk altijd genoeg. Fruit, roggebrood, veel kaas. En ik heb me een gebakje gepermitteerd om de 13e verjaardag van Pieter te vieren. Zij vierden het niet vandaag, dit keer wordt het wat later. Ook Charlotte is immers bijna jarig. Maar vandaag had Mama Laetitia wel als toetje een Pecan Pie gebakken, en dat was ongetwijfeld heerlijk. 
Ik heb nog zes bakjes met schroeven gesorteerd en beschreven. Zo grappig: ik kreeg vandaag drie echte brieven, dat is al heel lang geleden, want tegenwoordig is het 90% bedelbrieven van Goede Doelen. Alleen gisteren kreeg ik drie exemplaren van Petrus, om weg te geven. Wel lief. :-) Maar vandaag waren 2 van de 3 brieven van mensen die... reageerden op de kerstpost. Door ziekte de een pas nu, door drukte van verhuizing en boeken schrijven de ander. Uit Uppsala kreeg ik de aanbeveling de schroeven en de spijkers op een klein hoopje te vegen. Tja... dan wordt het heel lastig uitzoeken als je iets nodig hebt. En ik hb gelukkig nog wel eens iets nodig. Maar, <hoopvol/> ik ben echt een stuk over de helft. Al jaren had ik mij voorgenomen om dit als boetedoening te doen in de vastentijd. Het kwam er niet van, en nu moet het toch maar een keer af. Dan kun je ook verder. Overigens, L. ik heb van je vader hier nog een vaas staan die hij zelf gegraveerd had. Aan het eind van zijn leven begon hij met die hobby. Mocht je ooit in Nederland komen, dan sta ik die graag aan je af. Of aan je zus. Maar misschien hebben jullie er wel tientallen. :-) Hoe dan ook: post opent opeens weer werelden. Wat zijn we toch rijk met vrienden en kennissen over de hele wereld! 
Heb morgen een gezegende zondag, en wie carnaval viert zie toe dat hij niet valle. Of zij. Bless you all!

21 februari 2020. Goed nieuws: eindelijk heb ik een nieuwe Sirius gekregen. De kleine, zelfstandige PC van Ockel. Nu maar hopen dat alle problemen tot het verleden behoren. Ik moest er wel vroeg voor opstaan, en kwart over negen kwam de postbode al. Ik zat al een uurtje op mijn post, want zo vroeg kon hij komen. Natuurlijk heb ik de hele ochtend doorgebracht met dingen als internet instellen, etc. Er moet nog heel veel aan gebeuren. En ja, mijn office licentie ben ik intussen wel kwijt. En daar ben ik niet blij mee. Er staat wel een online-office op, maar ik ben hebberig, en wil mijn eigen programma's op mijn eigen computers. Dan kom je niet opeens voor het dilemma: betalen of stoppen. En dat zit er aan te komen. Open office is nog steeds niet 'mijn ding', al had ik die onder W10 op de hoofdPC wel draaien. Toen moesten er nog allerlei verjaarskaarten en dankkaarten worden verzonden, (dit is een heel drukke maand geweest voor de ooievaars,) een aardigheidje moest ik wegbrengen naar iemand die altijd erg aardig voor mij is, (het was droog) en ja, ik had ook gehoopt - en eigenlijk verwacht - dat ik een oproep van Ineke zou krijgen, maar haar behandelkamer kwam vandaag niet vrij. Heel jammer, want ik had haar hulp goed  kunnen gebruiken. Al met al liep ik toch een stuk door de stad, boodschapje hier, kleinigheidje daar. Er had nog iemand behoefte aan Lourdeswater, hier gaat het minder hard! :-) En zo tutte ik heel de middag door. Later heb ik nog n van de ladenkastjes ingeruimd met haken, ogen, kabelclips etc. Vanavond heb ik dat netjes in de PC gezet, en ook begon ik met de eerste vijf laatjes met (spaanplaat)schroeven. In elk geval is nu een begin gemaakt met een goede indeling. Morgen verder. Dan is mijn jongste kleinzoon jarig! Alvast gefeliciteerd Pieter!

20 februari 2020. Nog steeds heeft mijn lichaam veel behoefte aan slaap. Maar inslapen kon ik gisteravond niet, lastig is dat! Een verjaarsbezoekje heb ik maar niet gebracht, want met al dat hoesten leek het me niet verantwoord. En voor mij ook al niet fijn. Er kwam vandaag niet veel uit mijn handen. Ik heb een vaag algemeen plan gemaakt voor de schroeven en de spijkers, en ook heb ik de twee (zware!) kastjes omgedraaid. In de hoop dat de toegang iets makkelijker is. Natuurlijk moest ik eerst alles ontmantelen. Nu ja, nu weet ik weer wat er bovenop ligt. Misschien kan ik er morgen iets meer aan doen. Op de een of andere manier kan ik niet verder voordat al die dingen weg zijn van het tafeltje in die kamer boven. Een langdurig telefoongesprek - bijna een uur - schoot ook niet op, maar die dingen horen bij het werk en bij het leven. :-) En ja, dan weet ik weer hoezeer ik bevoorrecht ben! Maar die afspraak met de tandarts heb ik nog steeds niet gemaakt. Oei! Ook kreeg ik een paar mailtjes die ik niet helemaal vertrouwde. Die staan nog op de server, en ik hoop dat ze er geen kwaad kunnen. 

19 februari 2020. Eindelijk waait het minder hard. De energie hier houdt nog niet over, maar ik ben wel naar buiten gegaan om te kijken of de batterijenman op de markt stond. Er was een andere, ik moet volgende week terug komen, dat is natuurlijk vervelend, maar ik had zelf een pieletje van zijn plaats gewipt, en mij lukte het niet om dat weer terug te halen. Verder heb ik nog wat winkels bezocht, en zo lummelde ik de middag door. Vanavond heb ik eerst nog wat schroeven gesorteerd, het schiet allemaal niet op, en na het eten en TV heb ik nog een paar liederen aangepast en in de volgende dienst gezet. Tijd om te gaan liggen! 

18 februari 2020. Vandaag was ik niet uit mijn bed te branden. Na vier uur kwam ik pas in de benen en de kleren, tegen half zes deed ik wat boodschappen, en daarna heb ik mij niet tot activiteit kunnen verheffen. Eerst heb ik beneden wat zitten suffen bij de TV, daarna ging ik dat een half uurtje doen in bed. Dat half uurtje liep uit tot half elf, bij de Van Rossums bleef ik wel wakker, daarna kwam ik weet het niet meer, ik zag ook nog iets met Koninklijke Hoogheden, maar eigenlijk sliep ik toen al weer. Ik moest me toch nog wel uitkleden, dus zit ik hier maar even te verklaren dat ik wel leef, en niet echt ziek ben, maar gewoon... aan het bij komen, hoop ik. Dat ik niet kan werken met Windows 10 hindert me wel erg. Maar om dat in mijn eentje opnieuw te installeren, daar zie ik wel tegenop. Het herstellen op afstand lukte vorige week niet. Meestal word ik tegen elf uur wel helderder van geest, maar nu niet, dus morgen beter, hoop ik. Vast wel. Het komt goed, hoe dan ook. Ik zag dat de kleinkinderen een weekje later gaan vieren dan ik had gedacht. Net voor ik een kerkdienst heb, dat wordt dus wel een dingetje. Morgen zijn er ook verschillende mensen jarig, maar ik heb vandaag niet gedacht aan kaarten. Het spijt me. 

Een half uur later... Windows 7 is zooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo traag!!!

17 februari 2020. Gisteravond ging ik vroeg naar bed, maar van slapen kwam niet veel, want op ongeregelde tijden vertrokken er weer van verscheidene perrons sneltreinen in mijn ingewanden, en dan was het heel belangrijk dat ik geen minuut wachtte... :-( Tot na drie uur ging dat zo door, terwijl ik intussen door veel interessante TV-programma's heen sufte. Echt slapen durfde ik niet, maar uiteindelijk leek de goederentrein zonder lading te zijn vertrokken... Vanmorgen werd ik slap, sloom en lichtelijk misselijk wakker. Nu ja, wakker... 
Uiteindelijk ben ik naast de computer gaan zitten, en heb ik wat pogingen gedaan om de lezingen van gisteren op te ruimen, en die voor de volgende dienst te vinden. Ik heb zelfs een stuk liturgie in de PC gezet. Een hl lichte avondmaaltijd werd gevolgd door suffen bij de TV. Zelfs de interessante uitzending over runes in een meer in Peru (geloof ik) heb ik maar bij beetjes gezien. Nu ja. Ik ga maar slapen. Als ik kan. Nog even een rekening betalen als dat lukt. Geen idee... Het leven is wel eens makkelijker geweest, maar ook dan is het nog geweldig, toch? :-D

Zondag sexagesima 16 februari 2020 Het is half zes, en buiten regent het flink. Straks stormde het aardig, dus de voorspellingen kwamen wel uit vandaag. Goddank werd ik vanmorgen opgehaald voor de kerkdienst in Zeist. Ze zijn daar heel erg aardig voor mij! :-) En we waren wel met 17 mensen, dus dat viel behoorlijk mee, met dit weer, al zullen er mensen ook thuis gebleven zijn, omdat ze niet durfden te fietsen. Er waren ook dierbare mensen speciaal gekomen, en het is fijn ze af en toe te zien. :-) 
Na de lunch, (die mij helaas later weer helemaal ontglipte, en wat is het dn vervelend als je toevallig alleen thuis bent, en je je eigen troep moet opruimen!) ben ik maar achter de computer gaan zitten om de dienst op het internet te zetten. Ik zou die link nu op de site van de Lutherkapel moeten zetten, maar dat gaat via de PKN, en die gegevens heb ik nu niet, dat had ik onder W10 opgeslagen. Kreun. 
Mailwasher laat overigens wel zien dat er berichten op de server staan, maar ik kan ze in Outlook niet binnenhalen, heel vervelend. Verzenden kan ik wel. Ik ben er nog niet achter hoe ik dat in orde moet krijgen, ik vind het al fijn dat ik de dienst klaar heb. Nu ja, daar moet nog allerlei aan opgeruimd en vastgelegd, en dat zal wellicht wl lukken. 

15 februari 2020. Zo'n dag, weet je wel. Zo'n dag waarop alles mis gaat, en de rest ook. Ik ga je niet vermoeien met de dtails, maar het waren er vele. Nu krijgt de duvel me niet zo snel meer op de kast met dat soort trucjes, al moet ik toegeven dat ik mijn dierbare oude vriend in Londen, toen hij mij ng een keer opbelde, nadat ik al had verteld hoe bezig ik was (dat zal wel aan mijn slechte Engels hebben gelegen, zodat hij het niet goed had verstaan) wat l te kortaf heb verteld dat het nu niet uitkwam. Ik schaam me, want ik had net over irritatie en dat soort dingen gelezen in de dienst. Kreeg ik de gelegenheid van de Heer om te oefenen, en zag ik het wr niet! Domdomdomdomdom dus. Nu is het bijna 1 uur, bij mijn weten kan ik gaan slapen, maar ik heb nog niet gekeken of er iets is dat ik morgen aan kan. Ik ben z in de breedte opgerekt, niet mooi meer. In Petrus sta ik er ook niet op mijn voordeligst op, en dat was 2 maanden en minstens vier kilo geleden. Ik kreeg het net in de bus. Goed, morgen zondag. Heb een vrolijke en voorzichtige dag des Heren, en Hij die wind en wolk en regen in de Hand houdt, zal ook wel wegen vinden die jouw voet kan gaan... (Ik kan de tekst van het lied niet meer vinden, maar jij weet waarschijnlijk wel wat ik bedoel.)

14 februari 2020. Valentijnsdag.   In elk geval is een van de kaarten die ik gisteren verzonden heb, aangekomen. :-) Leuk dus. J Vanmorgen had ik een afspraak met Ineke, voor het eerst na Sinterklaas, en ze is vijf kwartier met mij bezig geweest. Ze kon een aantal twijfels en angsten wegnemen, mijn lelijke hoest is het resultaat van een schimmel, mat ze. (En nu herinner ik mij dat ze zoiets destijds ook al zei. Heb ik me voor niets zorgen gemaakt.) Op de terugweg heb ik nog een kaartje weggebracht, dat was toch een flinke omweg, voor mijn moede voeten. Niet zeuren! Van al die vrolijke Valentijn-etalages werd ik ook wel vrolijk. Na de late lunch scheen de zon in mijn studeerkamer, tamelijk onplezierig in de ogen, dus ging ik eerst nog maar op de fiets naar de stad. Gisteren moest ik mijn laatste restjes mooie enveloppen opmaken, omdat de gewone op waren. Dus ik heb er maar weer 300 ingeslagen, en je zult zien: voor je het weet zijn ze op! Voor Lourdes moet ik wel bijhalen. :-) Goed. Toen ik daarmee en met nog wat boodschappen thuis kwam, belde mijn buurman aan, om iets gezelligs met me te delen. Leuk. Dat werd een kopje thee en een praatje. Hij heeft bouwkunde gestudeerd, dus ik kon met hem wel overleggen over de boekenmolen. Uiteindelijk ried hij mij af om op dit moment heel veel tijd te stoppen in dat project, en 'm op de nieuwe plaats evenwichtig in te delen. De kamer ziet er iets beter uit, maar daarna moest ik maar wat gaan doen aan het eten, en het werk. O, eerst een uitgebreid telefoongesprek. Zo gaat dat soms. Vanavond heb ik de teksten eerst nog weer eens in de grondtalen doorgelezen, dat had ik ook al eerder gedaan, maar mijn geheugen is niet best. Ik denk dat het al tien uur was, eer ik aan de preek begon verder te gaan. ;-) 
Nu is het 1 uur, en al was ik graag verder geweest, het lijkt me verstandig naar bed te gaan. De wekker ging vanmorgen om 8 uur, dus... Straks verder. 
Ik moet nu wel 'op mijn handen lopen' om dit bestand naar de site te copieren. Lastig. Mail kan ik ook niet ontvangen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!! 

13 februari 2020. Dat is echt een dag met hobbels en kuilen!!! Ik kon mezelf niet voldoende in gang zetten, dus ik begon laat met de (Valentijns)post voor de zieken. Bij het aanzetten van de PC kreeg ik een heftige mededeling dat ik een antwoord op een gevoelige mededeling had gestuurd naar velen, via reply all, hetgeen absoluut niet de bedoeling was, en ik was daar ook erg ontdaan van. Maar dat was nog maar het begin, want onder W10 kon ik niet printen! Volgens de mededeling zou dat kunnen liggen aan het feit dat er geen standaardprinter werd gevonden. Nu, die was er wel degelijk. Dus ik dacht: maar even opnieuw opstarten, dan zal het wel goed komen. Toen kwam het dus absoluut niet goed!!! Schijfintegriteit moest worden gecontroleerd, en dat kon een uurtje duren. Help! Er werd opnieuw opgestart, het leek even goed te gaan, en toen kreeg ik het blauwe scherm dat meedeelt dat er iets niet goed gegaan is. (De vloek van de Sirius of zo?) Herstellen was de enige optie, dus ja... en dat werd het niet. De PC bleef booten zodra W10 was geselecteerd. 
Eindeloos. Gelukkig heb ik nog 2 OS-sen: XP en W7. Speciaal voor dit soort ongein. Ik moest een printer nieuw installeren, maar uiteindelijk had ik de belangrijkste 40 dingen net op de bus om 17u20. Toen ik een klein half uurtje later terug kwam met de afdeling Buitenland, was ik te laat. Maar goed, dit was gelukt!!! :-D Joepie! Tijd om W10 maar weer te proberen. Die bleef meteen booten. Soms moet dat een aantal keer, maar meestal gaat de PC dan toch wel verder, maar ach, ik ging intussen maar eten klaarmaken en tot mij nemen. Intussen TV-kijken... etc. Maar dat veranderde niets aan de situatie. Dus belde ik tegen een uur of 9 Laetitia maar. Zij belde me even later terug, en gedurende 5 kwartier hebben we van alles geprobeerd. De USB-stok waar de setup voor W10 op stond, en waar we de Sirius mee aan de gang hadden gekregen, bood ook niet voldoende soelaas. Maar helaas, er moet ook gewerkt worden aan de dienst. De Canon-printer, die de post nog redelijk had afgeleverd, was nu door z'n blauw heen. En de vertaling van docx naar doc bleek ook geen gelukkige greep, aangezien alle zwart nu donkerblauw was. Het duurde nog een uurtje voordat ik dat probleem had geredresseerd. Dat schiet echt op. Goed, die Canon deed het niet, blauw had ik niet meer, ergens moet ik een doosje hebben met nieuwe vervangingscartridges, maar dat kan ik niet vinden. Ja, echt, dat schiet fantastisch op! De laserprinter deed het de laatste dagen niet, want die echo'de de plaatjes met vieze strepen en troep op een volgende omslag, maar toen ik dacht: ik lees er wel door heen, kreeg ik tot mijn blijde verrassing een leesbare tekst. Nu ja. Ton placht de zeggen: 'Als je de eerste zin van de preek maar hebt, komt de rest ook wel.' De eerste zin heb ik. Maar aangezien het tien voor een is, heb ik geen zin om nu verder te gaan. Waarschijnlijk kan ik dit ook niet opladen naar de site, aangezien er geen internetverbinding is, maar dat is een probleem voor later. 

12 februari 2020. Vandaag was klusjesdag. Ik heb wat nieuwe batterijen gehaald en gezet in zendertjes van Klik-uit-Klik-aan en in een lichtje voor op mijn jas. Vanavond begaf een van de lichten op mijn fiets het, dus daar moet ik ook serieus naar kijken. Een wat al te permanente constructie, die ik moet slopen om een nieuwe batterij te plaatsen. Soms heb je geen keus. De organist wees me op een vergeten lied, ik heb een deel van de tafel leeg gehaald, wat financin gedaan, en het allerbelangrijkste verschoven, dus dat moet morgen cht gebeuren. Technisch is het al weer morgen, dus ik groet je! 

11 februari 2020 was nog steeds winderig, maar voornamelijk droog. Tonio kwam tussen de middag voetbalplaatjes halen, en hij haalde meteen voor mij een tak uit de goot. Erg prettig, want gisteren lukte het mij niet het badkamerraam open te maken. :-) Daarna moest ik een aantal pakjes klaar maken om te versturen, en natuurlijk: ook naar het postkantoor. Nu ja, de AKO. Vervolgens met een bosje bloemen naar de lieve mensen in de Lange Smeestraat van wie de echtgenoot en vader vandaag 10 jaar geleden overleed. Meestal onthoud ik dat niet zo nauwkeurig, maar ik heb hem mogen begraven, en we hadden al een goede band. Dus ja. :-) Ik heb en passant wat winterhuisjes een nieuw tehuis gegeven, ik had er best veel, en vanavond / vannacht heb ik de tekstverwijzingen uit de lezing uit 1 Corinthe 2, die ik nooit had opgezocht en afgedrukt, eindelijk eens netjes op papier gezet en geprint. Het kostte veel tijd. Een enkele keer vraag je je af waar een tekst vandaan komt, soms vind ik de verwijzingen niet zo erg relevant, maar dat weet je pas als je ze hebt opgezocht. Dus van die Boekenmolen is niets gekomen vandaag, de boeken zullen nog wel een tijdje op veel stapels in de salon liggen. Maar die stapels zijn tenminste (door Ton) geordend. ;-) Nu nog een mailtje naar Spanje, dat had ik uitgesteld omdat het lastig is. Echt dom. Je kunt het beste de lastige dingen eerst doen...
Hm. Intussen is het 2 uur 20. :-( 

10 februari 2020. Bijslapen en uitslapen lukte niet, vandaag, maar ik werd wel heel aangenaam gewekt door Betty. We hebben een uurtje bijgepraat, en dat was natuurlijk heel aangenaam. En dan nog denk je: dit heb ik vergeten, en dat had ik nog willen zeggen... Hoe dan ook... de energie kwam pas tegen het eind van de middag. Wel had ik een paar bedankjes geschreven, en gepost, en een telefoontje gepleegd... Natuurlijk waren in de tussentijd mijn gedachten bij mijn voorzitter... en diens artsen. Our man in L belde ook een paar keer. Ik heb een klein beetje gedaan aan de schroeven... en vanavond laat heb ik de boekenmolen leeggehaald, omdat de plek waar die stond mij niet helemaal beviel. Toen hij leeg was, kon ik 'm zonder moeite verplaatsen, maar hij blijft scheef hangen... Het hout heb ik meteen maar even behandeld met spul, waarvan ik ook niet weet of het wel het goede spul was. Nu ja. De bovenkant is wel heel erg gespleten. Vroeger was dat niet zo. Eigenlijk moet daar iets mee worden gedaan, maar degene die hier in de buurt dat soort dingen heeft gedaan, is gestopt met zijn zaak. Zorgelijk. Nu ja, er zijn veel dingen waar ik iets aan moet doen. Afspraken maken, en de volgende dienst... en ... en ... en ... Aangezien het al een uur is, ga ik daar morgen wel over nadenken. Bless you!

9 februari 2020 zondag Septuagesima. De groene tijd dus, en vanmorgen hing het groene antependium over de tafel in de kerk. De grote bobbel was er uit, maar het had nog wel ernstig last van cellulitis. ;-) Daar moeten we in de vastentijd maar weer eens iets aan doen. Vanwege de windstoten ben ik toch maar gaan lopen naar de kerk. (Een heel eind, als je haast had.) Genoeg mensen van het Consistoire, dus ik hoefde niet te collecteren, en ik kon meteen weg. Laetitia was, toen ik thuis kwam, al klaar met de schakelaar in de keuken, en ze had het blokje voor de schakelaar-stopcontact-combi al vastgemaakt, dus ik kwam vooral op tijd om Ah en Of te roepen, en om af en toe een extra vinger tegen het spul te houden, zodat zij met twee handen de zware en zeer onwillige draden kon buigen en op hun plaats zetten. Voor alle zekerheid trok ze ook overal stevig aan, om goed vast te stellen dat alles secuur verbonden was. Ja, je kunt mijn jongste om een boodschap sturen!!!! :-) Dus na vijf sessies werkte alles naar behoren! Echt, heel fijn. Vanavond werd duidelijk dat ook de tuinlamp werkte. (Die gaat aan als het duistert. - Nu was het al een duister dag, maar niet voldoende om de lamp dat zetje te geven.) Laetitia en ik brachten het gebruikte gereedschap naar boven, spraken over Ton's trein - uit zijn jeugdjaren, dus nu wel antiek - en zochten er een tijdje naar op de zolder. Dat ligt ongetwijfeld ergens heel ver achter en onder. Maar we zagen ook dat het dak sinds vorig jaar weer vol bladeren was komen te liggen. Dus ik maakte even de afvoer schoon, vanwege de verwachte hoosbuien, (doe later ook kwamen) en daarna hebben wij samen heel plezierig en effectief de bladeren in vijf of zes vuilniszakken gestopt, die we met een elegante zwaain in de tuin lieten vallen. Beter dan er mee door het huis sjouwen!!! Eentje moest ik 'overkleden' met een nieuwe vuilniszak, maar ik kan ze nu morgenochtend buiten zetten. Weer een hele rust. En ja, het werkt allemaal! We kunnen het hoofdstuk 'licht in de schuur' nu tevreden afsluiten. Dank je wel, Laetitia!!!! :-) En nu ook het extra stopcontact dat Betty destijds voor mij heeft aangelegd, en dat een weekje buiten gebruik was omdat er geen stroom op stond, ook weer aangesloten is, ben ik ook haar weer extra dankbaar. Kortom: hier gaat straks een tevreden moeder naar bed. Dat mag ook wel, want vannacht heb ik maar een uur of drie geslapen. Je hebt van die nachten... (dan is het dus heel vervelend als de wekker gaat!!!) Vanmiddag werd ik ook nog door mijn beide zussen gebeld, en dat was heel gezellig natuurlijk. :-) Altijd fijn. Daarna nog een pastoraal gesprekje, en al met al vergat ik iemand die ik zlf had willen bellen... Morgen, hoop ik. (En bid even voor Wout die morgen een gevaarlijke en delicate operatie moet ondergaan, alsjeblieft.) <En voor zijn artsen...> 

8 februari 2020. Een weinig productieve dag. Ik zag dat de nieuwe schakelaar voor in de schuur, degelijk en zwaar, te breed was voor de deurpost. Het zou niet handig zijn om naar links uit te wijken, want daar staat een open kast, je kunt er niet bij, dus dacht ik: een extra houten balkje rechts op de deurpost schroeven! Ooit wist ik waar al mijn stukjes en dingetjes waren, maar ik ben nog lang niet klaar met het opruimen en uitzoeken, boven. De laatste paar dagen heb ik daar zelfs niets aan gedaan. Maar goed, ik vond een mooi stukje hout, wat te dun wellicht, maar met twee verfspaantjes zou ik wel de goede afstand kunnen bereiken... En passant een was in de machine, dat was ik vergeten te doen... Kom ik beneden, ligt er op de kliko in de schuur precies het stukje hout dat ik had gezocht. :-) Iemand had dat daar neergelegd. :-D Met wat passen en meten kon ik de gaatjes maken waarmee het morgen vastgezet kan worden, maar het lukte me niet om dat stukje af te maken eer het te donker werd. Het was heel de dag al wat duister hier, maar je kon je niet voorstellen dat het zou gaan stormen. Ik vergat om het dak te inspecteren... Nu ja, we zullen zien. In elk geval heb ik de opzet van de dienst naar de organist kunnen sturen, die het altijd graag tijdig ziet... De goede organisten nemen er graag de tijd voor. Dat heb ik van onze dierbare Laurens van Baardewijk geleerd. Maar hij had dan ook altijd stukken die pasten bij de lezingen en de sfeer van de dienst. Zo fijn! Anderen orgelen iets wat hen toevallig uitkomt. :-(  Nu ja, God luistert anders dan wij. :-) Ik moet nog even een kaartje schrijven, dat ik al wel had geprint, en dan kan ik naar bed. Wees voorzichtig, morgen. Je bent belangrijk in Gods ogen! 

7 februari 2020 was een dag waarop er niet veel uit mijn handen kwam. Hoogstens wat 'handwerk'. Aan het groene Antependium van de Pieterskerk, dat in de jaren 90 door Ben Vos, een leraar Frans, voor de kerk is geweven en geborduurd, en dat in de loop der jaren lelijk was gaan bobbelen, doordat het weefsel door de zwaartekracht de samenhang wat verloor, heb ik deze middag vier en ene half uur met kleine steekjes zitten naaien, om tegenwicht voor de zwaartekracht te bieden. Klaar was ik nog niet, maar ik zat de mensen wat in de weg die het concert (o.a. Buxtehude) zouden opnemen. Het was een gezellig va et vient daar. 
Goed. De terugweg voelde al heel koud aan. Ik ben bezig geweest in de keuken: koken, afwassen, en voor het eerst in jaren heb ik weer iets gebakken. Een soort perentaartje. Daar kon ik niet afblijven, helaas. Oei. Ik heb in jaren niet zoveel boter, eieren en suiker bij elkaar gehad in n kom. :-(  En in mijn maag. Het vertraagde mijn tocht naar boven aanmerkelijk. En op de een of andere manier is het ook al weer zaterdag geworden. Dat kwam ook omdat ik een Spaanse film heb bekeken over de verschrikkelijke vlucht van heel veel duizenden mensen uit Mlaga in februari 1937. Zie hier. Gruwelijk. Maar het zegt wel iets dat dit nu weer getoond wordt. Heel erg lang is dit soort gruwelen ontkend, en er mocht niet over gesproken worden. Nu spreken enkele ouderen over hun ervaringen van toen. En er zijn beelden en geluidsfragmenten, die het mechanisme achter de oorlog duidelijk maken. Tegelijkertijd realiseer je je dat hetzelfde op dit moment in Idlib en elders plaatsvindt. Maar daar weten we wl iets van, en we kunnen er via Stichting Vluchteling, het Rode Kruis en andere helden van deze tijd in elk geval een klein beetje leed verzachten. Dat is goed. Het helpt altijd. 

6 februari 2020. Een korte nacht, want dat pakje... het werd vrij vroeg gebracht. Maar ik zat min of meer slapend te ontbijten, en mijn morgengebed is overgenomen door de Heilige Geest, want ik bakte er niets van. Na drie koppen koffie, en minstens tien 'powernaps' was ik in de middag in staat om wat klusjes te doen. Een nieuw gat voor een haakje, de salontafel leeg maken, min of meer dan, een stoffer over de vloer, en ja, ik vond de keukentelefoon weer. Maar die is zo lang leeg geweest, dat ik die helemaal opnieuw moet inrichten, en waar zijn de bijbehorende papiertje nu toch? Ik weet dat het destijds, toen ik ze kocht, ook al een heidens werk was. Tussendoor las ik een boekje uit, want ik wilde weten hoe het afliep... het leidde tot diep nadenken over mijn eigen leven. Tja. :-) Ik moet opeens denken aan die vlerk van een assistent op Neurologie die op mijn 55ste zei dat een bepaald, door de huisarts aangevraagd, onderzoek 'te duur was voor een hysterische oude vrouw die te weinig te doen had'. (Voor zo'n jongen moet je toch ook bidden, zou Roos L. hebben gezegd!) Ik heb nog steeds meer dingen te doen dan er uit mijn handen komen. Daar kan ik dan maar beter mee verder gaan, want ik ben weinig gestructureerd bezig. 
In elk geval heb ik vanavond nog wat muziek in de computer gezet, en dat voelde prettiger dan boven staan en schroeven sorteren. Maar ja, ook dat moet gebeuren. Morgen misschien? Of niet, natuurlijk... we zullen zien. Straks... 

5 februari 2020. Het was droog vandaag, en vrij zonnig. :-) Fijn, want Laetitia kwam even na tienen al klussen! l'Ange! 
Het was behoorlijk gecompliceerd, de oude leidingen moesten verwijderd, ze had heel zorgzaam en degelijk gezorgd voor plastic pijpjes en bochtjes etc. over de hele lengte van de electriciteitskabel. In feite is ze bijna 5 uur aan een stuk door aan het werk geweest, en als ze geen afspraak had staan om ergens om 4 uur met de kinderen te verschijnen, had ze het nog klaar gekregen ook. Bij de installatie van 1972 en die daarna is er wel wat afgerommeld, zo te zien. Nu wordt het netjes en overzichtelijk. Alleen was er net geen tijd meer om het af te werken. De aansluiting in de schuur is een klus die ik zou willen proberen, maar dan moet ik wel de trap op, en dat doe ik liever niet, als er niemand bij is. En het schema is voor mij nog steeds erg onduidelijk. Dus helaas. Nu is er genoeg te doen... een 'restauratieklusje' waar ik mee bezig was, heb ik vanavond min of meer af gekregen. In elk geval goed genoeg voor nu even. Al bleek de plaatsing nog suboptimaal. :-( Als ik er voor zit, weerspiegelt de lamp nog steeds hinderlijk, al had ik wel een gat geboord op een voor mijn gevoel goede afstand. The proof of the pudding...
Een gezellig telefoontje met mijn schoondochter D, opruimen beneden, en toen moest ik toch eerst even achter de PC, om iets na te kijken. Vandaag moet ik maar eens vroeg naar bed: het is heerlijk vers opgemaakt dank zij mijn doortastende dochter, en morgen kan er een pakje worden bezorgd tussen half negen en elf uur. Grrr... Maar ik ben dankbaar voor het vele werk dat vandaag is gedaan, al heb ik er weinig aan kunnen / mogen bijdragen. Morgen moest er maar weer eens iets gedaan worden door mijzelf. Nu misschien nog even een lied in de liturgie zetten, dan heb ik ook het gevoel dat ik iets heb gedaan. ;-) 
Zie je morgen!

4 februari 2020. Veel gedaan, al zie je er niet veel van. In elk geval is het schema voor de volgende dienst klaar. Dat is een heilzaam begin. ;-) Tonio kwam tussen de middag een cadeautje van Diana brengen. Zo lief van allebei!!! Bless you!

3 februari 2020. Vandaag was ik vrij druk bezig, met weinig opbrengst. Ik was tijden aan het zoeken naar een toetsenbord met usb-aansluiting, die hoort in de buurt van de PC te liggen, maar nu even niet. Boven dan? Nee, ook niet... onder de secretaire vond ik er twee die draadloos waren, dus dat schoot niet op, n had een ronde aansluiting met puntjes, ik kan niet op de naam komen, maar daar moest ik wel een verbindingsblokje voor hebben. Jawel, maar dat was een vrouwtje, en ik moest een mannetje hebben. Intussen had ik veel overhoop gehaald, en ook dat moest weer opgeruimd worden. Uiteindelijk viel mijn oog op een usb-kabel, waar... inderdaad het toetsenbord aan vast zat. Hoera. Het hielp niet om de kapotte mini-pc in het gareel te brengen, ik kon wel in de of het Bios komen, die hier anders heette, iets met een F... maar daar kon ik verder niets mee. :-( 
Wel, ik kon een item van mijn TEDOEN-lijstje afstrepen. Hoera. :-( Een klokje loopt weer, een andere is nu helemaal niet meer te hanteren... Een schilderij, dat ik had willen ophangen, heeft een gebroken lijst. De hoeken heb ik versterkt, maar de breuk zit boven in het midden. De breuk was zo rafelig, dat ik heb moeten zagen om ruimte te maken. Ergens in huis moeten rechte lego-strips zijn. Ik heb een paar uur besteed aan het overhoop halen van de gereedschapskist en andere mogelijke dingen, maar noppens. Die bovenkant moet wel worden versterkt, anders wordt het niets. Nu ja, genoeg te doen, morgen. Nu is het bijna 2 uur, en er komt veel kou van het raam. Niet fijn. Morgen beter. Ik ga snel naar de slaapkamer. ;-) Bless you, en slaap lekker, of heb een fijne dag als je dit leest. 

De laatste zondag van de Epifanie: 02-02-2020 De laatste zondag in de witte tijd. Hoewel de predikant vanmorgen een rode stola droeg. Wellicht omdat een diaken afscheid nam en een andere aantrad. Geen idee. Geen koffie, want Laetitia zou al bezig zijn, op dat moment. De koffie dronk ik dus thuis met haar. Ze had al veel uitgesloten met haar multimeter. We gingen met mogelijkheden en vragen naar de Praxis, waar ons probleem voor twee medewerkers te lastig was, en de derde ondanks 220V op het stopcontact toch de dikke kabel als waarschijnlijke boosdoener aangaf, plus een oplossing om dat anderszins te controleren. Dat gingen we toen maar doen, nee- dat ging Laetitia doen. Ze is langer dan ik, ze kan er beter bij, en eerlijk gezegd, het is mij te abstract. Voor mijn hersenbloeding in 1980 kon ik dat soort dingen wel aan, en daarna dnk ik ook nog wel, of ik had nooit meer zo iets complex' bij de hand. Maar ik moet bekennen dat ik het tot mijn irritatie niet meer volgen kon. Het kost me meer moeite om mij te concentreren. Daar word ik niet vrolijk van. Nu ja, ik ben toch al zeer bevoorrecht, dat de probleempjes zich niet uiten in mobiliteit of zo. :-) Echt, ik ben een gelukskind, als ik mijn situatie vergelijk met dierbare mensen om me heen, en met nog meer mensen verder weg. Vanavond heb ik geprobeerd te zoeken naar een registersleutel onder XP - waar een favoriet spelletje wl instellingen laat opslaan, hetgeen onder W10 niet lukt - maar ik kwam er niet uit. Nee, ik heb niets veranderd, wees gerust. Ik was er wel onder beide OS-sen veel tijd aan kwijt. Laten we dat maar onder 'ontspanning' boeken. Omdat Laetitia de grote puinzak kon openhouden, kon ik ook weer een boel tuinafval daar in doen. Echt heel prettig. Het licht in de schuur wordt een feuilleton, meesmuilde mijn jongste. Maar heus, daar komt ze wel uit, en ik mag af en toe iets vasthouden, en zo geeft ze mij het gevoel dat ik ook meedoe. ;-D    Zo gaat dat boven je vijftigste... Het is bijna middernacht, ik had boven nog een en ander willen doen, maar dat moet morgen maar... Dan is mijn jas hopelijk ook weer droog, want die wrd op weg naar de kerk toch nat!!! En mijn regenjas bleek later niet meer dicht te kunnen. Eigen schuld, dikke bult. :-(

1 februari 2020. Het was wel 11 graden, vandaag, en dat voelde licht-lenteachtig. Er is een rozeknop van vorig jaar, die toch uit lijkt te gaan komen! De sneeuwklokjes in de tuin zijn wel boven de grond, maar er zijn nog maar een paar echt in bloei. Vanmorgen raakte ik in paniek, toen ik uit een vervelende droom wakker werd, en meende dat het zondag was, en dus laat voor de kerk. Haastig ben ik opgestaan, zondagse kleren aan, koffie, kerkgeld, en wat gek!!! Geen religieuze programma's op NPO2! Zou de verloedering ongemerkt zo hebben toegeslagen? Eindelijk kwam ik er achter dat het zaterdag was. Ik kwam de hele morgen niet meer in mijn ritme. Boodschappen kon ik wel doen, dat scheelde weer, maar als het zondag was geweest had ik het met kaas en zo ook wel gered. :-) Die boodschappen deed ik te voet, de Heer vond dat ik wat beweging nodig had. Ging goed. 
Verder heb ik de spijkers nu allemaal geordend opgeruimd in de daarvoor bestemde laatjes. Nu moeten de schroeven met een ronde en een platte kop nog, en die met een enkele gleuf apart van die met een kruiskop. Morgen, of daarna. De kruiskopschroeven die in Tons kamertje verblijven liggen wel gesorteerd op lengte, maar in de verschillende laatjes op het zilverkleurige kastje, zijn er ook nog. Morgen. Of daarna. Morgenochtend komt mijn dochter stoeien met de electra. Dus als de website niet werkt, is de stroom afgesloten. Ik heb nog steeds geen UPS, en die doen het ook niet zo heel erg lang, heb ik begrepen... Nu ja. Heb een heerlijke zondag. De Heer is goed! 

31 januari 2020. De verjaardag van koningin Beatrix. Nu ja, officieel: prinses Beatrix. :-) Felicitaties. :-) Het lukte net om te twaalf uur beneden te zijn, en het eerste kopje koffie klaar te maken. Voor ik het dronk, waren we al tien minuten verder. ;-) Soms heb je dat. Braaf ging ik na het ontbijt helemaal naar boven om schroeven te sorteren. Het moet toch gebeuren, maar het kost veel tijd. Te veel tijd. Op een gegeven moment realiseerde ik mij, dat het al tegen drien liep, en dat ik gisteren de ziekenpost niet had gedaan. Fluks naar beneden dus. (Dat woordje 'fluks' zullen de kleinkinderen wel niet kennen, maar die lezen dit denkelijk ook niet.) Het lukte, ondanks een sputterende printer (dit keer mijn eigen laserprinter, ik vind dat de duvel van mijn spullen af moet blijven) zodat ik weer 7 vel mooi dik papier verknoeide, net op tijd de kaarten op de post te doen. Gelukkig was de bode een tikkeltje later, zodat ik ook de afdeling Buitenland nog kon versturen, die ik even had laten liggen. Opgelucht liep ik naar huis, en belde ik even aan voor een kort bezoekje, dat er eerder deze week niet van kwam. Het was half zeven eer ik opstapte, maar ach, soms moet je even bijpraten. ;-) Natuurlijk moest ik toen van alles nog opruimen. Later heb ik nog bijgepraat met mijn mooie en handige dochter, en een afspraakje gemaakt voor voortgezet klussen, en een filmpje bekeken dat Tonio op zijn website had gezet. En nog zo het een en ander... de tijd vliegt op die manier. Ook het spelletje, dat hij ooit voor zijn dames en mij had ontwikkeld, en dat intussen van mijn computer verdwenen was, heb ik weer genstalleerd. Tja, redelijk verslavend, ik was gewaarschuwd. Ik heb geen zin om te kijken waarom mijn laserprinter nu met poeder strooit. Morgen maar. Misschien. Geniet van je weekend. 

30 januari 2020. Vandaag heb ik mijzelf maar weer verwend. Nog een keer naar een museum, en wel in Leiden. Het Rijksmuseum voor Oudheden adverteerde al tijden met de niet-te-missen-unieke-etcetera tentoonstelling over Cyprus. Kijk vooral op de website, dan zie je genoeg moois. Kortom: ik was teleurgesteld door de onduidelijke opzet en de miezerige beschrijving, die ook nog eens telkens helemaal aan n kant van een kijk-eenheid in kleine lettertjes was aangebracht, zodat je telkens heen en weer moest lopen. Onrustig en onduidelijk, wat mij betreft. Ongetwijfeld zal de audiotour wel wat extra informatie hebben gegeven, maar - nu ja. Hm. Wel heerlijk was, dat ik heen en terug in de trein lekker verder heb kunnen lezen in het boek waar ik zondag in begonnen was. Het was een tikkeltje groot en zwaar, maar net te doen. Het is me gelukt de groente van gisteren (koud) weg te werken, onder het genot van een extra aflevering van mijn favoriete televisieprogramma onder (of na) etenstijd. En daarna, dat is altijd het vervelende, bleef ik hangen, en keek ik nog weer naar iets anders... Tja. Dus afgezien van een betaling en een mailtje was dit een dag waarvan ik mijzelf niet op de schouders kan slaan. Morgen beter maar. 

29 januari 2020. Vanmorgen had ik net mijn ontbijt op, toen Tonio klokke 12 aankwam met de nieuwe printer voor de Stichting. Dat was zijn nauwelijks gebruikte exemplaar, hij koopt een nieuwere die sneller is, en ook veel duurder. De schat. Ook heeft hij het probleem met de schuurdeur met harde hand opgelost :-D en een paar dozen oude toners meegenomen voor de milieustraat. Joepie. Ook heeft hij de volledige Karl May naar beneden gebracht, net als de oude printer, die echt onbruikbaar was geworden, de printer voerde hij af in de auto, en de tas met boeken zette hij voor mij op de rolstoel. (Zo handig!) Ik had nog een doosje met zaken die naar de ARM konden, en ik bracht alles meteen weg. Heel plezierig stond daar net iemand die het allemaal van mij met dank overnam, zodat ik mt tas en rolstoel terug kon naar huis. De printer doet het, Tonio had meteen de netwerkinstellingen aangepast, dus ja, dat is heel fijn allemaal. :-D  Toen bedacht ik dat ik het probleem van de snelkookpan maar eens moest oplossen. Ik heb er twee die het niet meer deden. De Presto was niet meer te repareren, er waren geen onderdelen meer voor. Jammer, het was een fijne pan. De Fissler wel. Voor bijna 18 euro hebben ze er een nieuw dingetje ingezet, dat kapot was. Het zat er al heel lang in, dus ach... Ik had wel even het probleem dat ik vergeten was hoe ik de pan precies dicht moest doen, dus ik duwde het schuifje steeds maar de verkeerde kant op. Nu weet ik het weer, en ja, hij werkt weer. Ik was er net mee bezig toen Maryse kwam. Heel gezellig, maar al pratende vergat ik de pan op tijd van het vuur te halen, dus de groente was tot moes gekookt, en rook niet lekker meer. Morgen koud eten is ook een optie. ;-) Vanavond heb ik uren gezocht naar een rekening die ik recent in handen heb gehad, gisteren kon ik die ook al niet vinden. Heel vervelend. Die had allang betaald moeten zijn. Dus ik heb maar gemaild om een e-copie van de rekening. Dat komt morgen vast wel goed. :-)

28 januari 2020. De feestelingen van vandaag heb ik niet meer bereikt, de dag was rommelig. Aan het begin van de middag ging ik op pad naar het Catharijneconvent, waar ze nog wel de reclame voor Noord-Zuid aan de gevel hadden, maar de tentoonstelling was tot en met zondag. Tja, toen moest ik in Amsterdam zijn. Jammer dan. Ik heb even de catalogus doorgekeken, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik er niet veel aan gemist heb, gewoon omdat dit een stijl is, waar ik niet veel mee heb, en waar ik ook wel het een en ander van gezien heb, in de loop van mijn nog te korte leven. Wel heb ik een aantal bijzondere stukken gezien, o.a. de kam van Oda, en de kopie van de huwelijksring van Katharina von Bora, voor mij een van de topstukken van het museum, ook al is het een kopie. Ik liep opgewekter terug dan heen. :-) Wat ik daarna heb gedaan, weet ik al niet meer, iets rustigs in elk geval, en na een telefoontje met Tonio vanavond ben ik naar boven gegaan om een en ander uit te zoeken en te ordenen. Morgen komt hij zijn nauwelijks gebruikte printer, die ik mag overnemen voor het Evangelie in Spanje, brengen. Het is hetzelfde type als die ik had, dus dat is mooi... ik kan de toner die ik had gekocht voor het laatste berichtenblad blijven gebruiken. Fijn. Om de een of andere reden is het nu al twee uur geweest, bizar. Dus ik groet je!!! ;-) Slaap lekker en heb een fijne woensdag. :-)

27 januari 2020. Er moesten wat klusjes gedaan worden, waar ik tegenop had gezien, en die ik dus voor mij uit had geschoven. Foei. Twee heb ik er gedaan. Brieven op de post. Mooi. Telefoontjes. Daarna maar weer opruimen, helemaal boven. Je staat zo een paar uur achter elkaar te sorteren. Het schiet niet op. Wel heb ik n grote doos leeggemaakt, waar de complete Karl May in zat. Die zit nu in een grote tas, in afwachting van mijn grote en sterke zoon, zodat hij ze naar beneden kan brengen, en misschien op de rolstoel kan zetten, die ik dan weer naar de ARM breng. Volgens moeders willen hun kinderen dat toch niet lezen. OK. Zaterdag vierde een stel hun trouwdag (niet, want ze moesten werken, maar ik zag wel een vaas met 17 rode rozen!) en morgen is het van een ander stel de trouwdag. Mijn warme wensen voor nog goede jaren samen. :-) De tijd gaat heel hard. Tijd voor mij om naar de keuken te gaan. ;-) 
(Dat had ik beter niet kunnen doen, want behalve gezonde groenten at ik ook bijna een heel pak koekjes. Grrr! En dat bij mijn volle 'verstand'! <Het moge duidelijk zijn dat ik daarvan niet zoveel meer heb.> Grr!) Wel heb ik een tijd achter de PC gezeten om wat financin 2020 in te kloppen. Ik moet nog wat overmaken voor een goed doel. Dat had ik ook al drie weken geleden willen doen. Nu dan maar meteen! Morgen gaat alles beter. Als de zon maar wil schijnen! ;-)

Zondag 26 januari 2020, de 3e na Epifanie. Een slechte nacht was het niet, maar ik viel minstens 6 keer in slaap om vijf minuten later weer wakker te wezen. Dat schoot niet op dus. Derhalve vanmorgen niet naar de kerk, maar met een oog open televisie gekeken, tot ik wakker genoeg was om op te staan. Na het ontbijt was het ook tijd om naar Amsterdam te gaan, waar de dienst van de ERV nu niet meer in de oude en vertrouwde Keizersgrachtkerk was, maar in de Oranjekerk. Een nieuwe plek, waar het anders klonk - niet slechter - en daar een en ander op andere plekken stond. Het was niet helemaal de eerste keer dat ik met de Metro ging in Amsterdam, maar van Centraal naar de Pijp was ik nog nooit gereden. En vandaar de weg vinden... gelukkig beende een oude vriend mij voorbij, ik kon hem niet bijbenen, maar zolang ik hem in de verte zag, kon ik de weg wel vinden. Nu ja, het was warm en lief, Elise Manna zong aanstekelijk en met veel humor, maar ook zo verstild en ontroerend... mooi! 
De koffie voor de dienst was gratis, een verwelkomend gebaar van de Oranjekerkgemeente... Tegen de achterwand stond een heel groot, maar licht en luchtig, staketsel, waar de hele Bijbel op dun materiaal was geplakt. Een neutrale wand, op het eerste gezicht, en vol betekenis, als je het eenmaal zag. Na de dienst waren er veel gesprekjes met deze en gene, en tegen kwart voor zes ging ik richting Parel, want ik was haar nog een 'koffieboeketje' schuldig. (Van haar verjaardag.) Helaas waren die al uitverkocht, maar een ander bloemetje lukte wel. Op zondag, maar toch... tja. Het was propvol in de Oceaan, er speelde een band, die ik al eens eerder had gehoord, jongens van mijn leeftijd, zoals Ton zou hebben gezegd. Dat was wel veel een hoop decibellerigheid, maar niet onaangenaam. Parel en Ren moesten natuurlijk werken, maar Parel en ik hadden toch 2x een paar minuutjes samen. Mik kwam ook nog, later, dus daar wachtte ik op, en verder zag ik veel aardige mensen, waar ik een praatje mee maakte. Bekenden en onbekenden. Douwe Bob, die geen bovenbuurman meer is, maar wel iemand waar ik erg op gesteld ben, zei me dat ik echt nog moest luisteren op de volgende muzikant. Dat was z'n goede...! Nu, die is minstens een half uur, maar voor mijn gevoel nog veel langer, bezig geweest met z'n sound check, voordat hij begon. Ik moest aan Levi Weemoet denken. ;-) 'Please, besp....' (Verbum sapientibus!) Maar goed, toen hij op gang kwam, deed hij dat ook stevig. Ik keek nog even op Instagram, om te kijken of mijn schoonzoon de naam daar had gezet, maar nee... wel een paar filmpjes. 
In elk geval werd ik heel lief door iemand met de auto naar het station gebracht. Dank je wel, Charlotte! Zo was ik even na tienen thuis. Maar toen heb ik eerst een uurtje voor zombie gespeeld. En daarna heb ik nog niet veel gedaan... 
De dag door Uwe Gunst ontvangen is weer voorbij. Ik ga maar eens proberen of het slapen nu beter lukt. ;-D
(Wat ben ik toch een bevoorrecht mens met zoveel liefde om mij heen!!!!)

25 januari 2020. Het weer is niet beter dan gisteren. Jammer. Om mijn schroeven en spijkers beter te sorteren, zocht ik naar een schuifmaatje. Dat heb ik ooit wel gehad. Misschien is het nog steeds ergens in huis, maar niet daar waar ik zocht. Op naar Pijper dan maar. Helaas, daar waren alleen de heel dure exemplaren te koop. 21 en ruim 40 euro. Het gebeurt zelden dat ik daar niet iets koop, maar dit was t veel van het goede. Op het Vredenburgplein is een ramsch-winkel, maar ook daar niets. Action, fluisterde het Stemmetje in mijn hoofd. Terwijl veel winkels in de stad al sloten of dicht waren, haastte ik mij herwaarts. Het assortiment gereedschap bij de Action is weer verplaatst en verminderd, lastig, en nadat ik rondgelopen had, en niets kon vinden, klampte ik een aardige jongeman, die er al minstens een paar maanden werkt, aan. Hij bekeek dezelfde planken, maar uiteindelijk vonden we een digitale schuifmaat op een schapje van 3 cm. Nog geen 5 euro. Kijk, daar werd ik erg blij van!!! Nu moet ik nodig eerst eens in bad, want mijn haar ziet er nt uit. Morgen is het zondag, dan wil ik toch doen alsof... ;-) 

24 januari 2020. Brrrr...! Nog vaag mistig en dus koud. De predikant van de Lutherse kerk ging door met 'Lezen voor de zondag'... en ik was uitgenodigd. Het was interessant, het is altijd fijn om over een tekst te kruipen, en ook om te zien wat anderen oppakken vanuit hun eigen achtergrond. Duiven als wrede doders, daar moet je een eigen ervaring mee hebben. :-) Van Lieveheersbeestjes kun je dat ook zeggen... :-D Daarna nagepraat met een goede vriendin, die ik te weinig zie, naar de Neu om een nieuwe lading te halen voor het label-apparaat, waar ik nu veel gebruik van maak, meteen langs de bank, om te zeuren over een onbegrijpelijke brief die ik kreeg... De dame die mij te woord stond, had al meer mensen hierover te woord gestaan. Een service die zou ophouden omdat er iemand was overleden? Terwijl ze gewoon gaan stoppen met die service. Punt. Zo slordig!!! 
Later ben ik nog maar eens op de fiets gestapt om naar de Twijnstraat te gaan. En na het eten, en na het kijken van een aflevering van een favoriete serie onder het eten, heb ik mij naar boven gesleurd, waar ik voornamelijk de inhoud van twee opruimbakken in de computer heb gezet. Que va piano va sano, zou Ton hebben gezegd. Hoewel... Er liggen nog een paar heel lastige uitzoekklussen... Dat wel. Morgen. Dat is het trouwens al. ;-D

23 januari 2020. Het weer lokte niet tot uitgaan, dat deed ik dus maar niet. Boven wat vakjes genummerd van de ladenkastjes voor schroeven, spijkers, en wat niet al. Pas als ik overzicht heb kan ik daar goed opruimen. Natuurlijk is net de tape op, waar mijn mooie apparaat adressen en cijfers etc kan afdrukken. Het is me te koud om daar op uit te gaan. Maar ik heb een beginnetje gemaakt met de financin voor 2020. Altijd weer iets waar ik heel erg bij moet nadenken. En dan komt over een tijdje de belasting weer. Ik heb de helft gedaan van mijn kleine lijstje voor vandaag. Morgen beter, toch?

22 januari 2020. Wat het huis verliest, dat vindt het weer, was een geliefde spreuk van mijn moeder. En ja, vandaag vond ik een knippertje voor het licht langs de trap en voor het lampje dat ik destijds voor Ton had gemaakt... Ik heb het zeer gemist, en ik ben erg blij dat ik het vond op een plek waar ik wel gekeken had, maar kennelijk niet gezocht. :-D Hoera! Nu kan ik het licht langs de trap naar boven beneden aandoen en boven uitzetten, en omgekeerd. Fijn. :-)  Verder heb ik een boel gedaan, maar ik ben niet verder gekomen met mijn lijstjes. Heel vervelend. Maar al met al ben ik een dankbaar mens. :-) Alleen, dat het alweer bijna 2 uur is, daar word ik minder blij van. 

21 januari 2020 was mistig en koud. Later op de dag condenseerde de mist tegen de takken van de bomen, zodat de mist langzaam uitregende. Helaas bleven er genoeg mini druppeltjes over om het fietsen onaangenaam te maken. Ik deed vanmiddag wat boodschappen, ging op zoek naar een speciale lamp - die was kapot, maar volgens de lampenist was ook de lamphouder kapot. Misschien is die te maken, maar dan moet ik weer heel vroeg op, een dezer dagen. Hij heeft een spreekuur op incourante uren. Slim, maar... Vanmiddag heb ik nog wat gereedschapsfrutsels uitgezocht. Ik kan ze niet allemaal benoemen, dus wordt het ook lastig om ze in doosjes te doen en die te catalogiseren. Maar als ik geen papier heb waarop staat wat er in al die doosjes zit, dan krijg ik van mijn lange leven geen idee van wat waar is. En dan koop ik ng meer van het zelfde. Ik had Laetitia al schuursponsblokjes mee gegeven, ik vond er vandaag ng drie. Genoeg voor de rest van mijn leven, vermoed ik. Maar dit moet toch worden opgeruimd voordat ik verder kan met Tons vroegere kamertje. Voor ik het wist, was het tijd om me om te kleden. Ik had een uitnodiging voor een concertje van mijn neef Hendrik Vonk, een van de maandelijkse Meysterconcerten in het Landhuis in de stad (de villa - later bibliotheek tegenover de Munt, op het hoekje van het Park Oog in Al) en ik had met een dierbare vriendin afgesproken daar samen heen te gaan. Voor die twee ben ik door de koude mistige nacht gefietst, langs een traject dat vooral terug niet te overzien was, maar zie! Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen en ik ben veilig thuis gekomen. Zij ook, hoop ik. :-) Om weer warm te worden heb ik alle koolhydraten die ik in huis kon vinden opgegeten. Deze week maar niet meer weten, denk ik. Terwijl ik snoepte las ik een ontspannend boek, en zo is het al bijna 2 uur. Oei! Tot morgen, maar niet al te vroeg!!! ;-) 

20 januari 2020. Het is kouder. Vanmorgen sloeg ik over, dus dat deel van de nacht heb ik goed geslapen. ;-) Ik heb wat mails geschreven, maar loop geweldig achter. Ook fietste ik naar de Twijnstraat, want er was niet veel meer te eten. Een hele lijst heb ik gemaakt met dingen die ik vandaag had moeten doen. Dat is het begin. Verder kwam ik niet. Wel heb ik boven 2x troepjes uitgezocht, en een vleugeltje aan een engel gezet, die van twee heel verschillende plekken kwamen. Zie je wel, als je maar nooit iets weggooit... ;-) Maar het is wel teleurstellend dat er zo weinig uit mijn handen kwam. Ik merkte dat ik behoorlijk last had van afasie, vandaag, dus er was toch een paar dagen geleden een bloedinkje, daarboven. Dat verklaart ook het gebrek aan energie, dat gaat er gewoonlijk mee gepaard. Nu ja, als het niet erger is... Ik ben een dankbaar en gezegend mensenkind. En morgen is er waarschijnlijk wel weer een nieuwe dag. :-)

Zondag 2 na Epifanie 19 januari 2020. Begin van de week voor het gebed van de eenheid der Christenen. Onze predikant heb ik daar vanmorgen niet over gehoord. Nu ja. Snel naar huis gegaan, nog maar eens de printer zorgvuldig schoongemaakt, alle trucjes er op losgelaten, maar toen ik een boekje wilde printen, werden de problemen met rood en geel weer steeds erger. :-( 
Nu ga ik de NAS weer even uitzetten, dus als de site niet wil, weet je waar het aan liggen kan. 
Het raadsel van de schuur en de verlichting daarvan is niet opgelost, maar dat komt vast wel een keer. Ik weet niet meer wat ik daarna heb gedaan, maar ach, het is rustdag. ;-) Na het eten heb ik een uurtje TV gekeken, daarna een was gedraaid, en gekeken naar wat er allemaal nog opgeruimd moest worden in het kamertje boven. Mijn zoon belde voor een gezellig praatje, de pijn is weg, dus we waren erg blij. Nadat hij had opgehangen, heb ik, opgemonterd, nog bijna 2 uur frutsels uitgezocht. Schroeven, moeren en bouten, spijkers apart, verbindingsdingen op een hoopje etc. Niet dat ze allemaal al zijn opgeruimd, daar gaan ook nog weer uren in zitten, maar voor de helft van de dingen heb ik nu wel een idee waar ze heen moeten. Dat scheelt. Half een. Slaap lekker. :-)  De dag door Uwe gunst ontvangen, is weer voorbij, de nacht genaakt... ;-D

18 januari 2020. Een feestelijke dag, want gisteravond kwam Betty tot de conclusie dat ze toch haar verjaardag nog wel een beetje wilde vieren. Vanmorgen had ik, tijdens mijn late ontbijt, want dat slapen lukte niet zo vannacht, mijn mooie dochter aan de telefoon, en zij loste het trage-OV-probleem voor mij op door haar lief te bellen die toch ergens in Utrecht aan het werk was. Die kom mij een half uur later halen, dus liet ik het ontbijt verder het ontbijt, en fietste ik ijlings naar de AH. Een bloemetje lukte, zij het niet zoals ik had gedacht. Maar een heel klein boeketje dat ik er bij had gepakt - z lief! - kreeg ik er gratis bij, want het had al twee dagen niet meer verkocht mogen worden. Thuis bleek dat de bloemetjes ook niet meer op eigen steel konden staan,  maar werden gedragen door de papieren kraag. Tja, die geef je niet meer weg, dus ik heb weer wat losse bloemen in aparte flesjes staan. 
Ook leuk. :-) Ik geniet er wel van dat ik weer bloemen in huis kan hebben, al zie ik er het meeste van, wanneer ze in de keuken staan. :-) Het was heel gezellig in Vianen, net niet te druk, en om half zes bracht mijn kleinzoon zijn zus en mij naar de bushalte. Altijd gezellig om ze even 1 op 1 te hebben! 
De twee volgende jarigen heb ik ook gezien. De jongste groeit opeens met reuzensprongen! Op HC deed ik nog een paar boodschapjes bij de AH daar, en toen krukte ik naar huis. 7 uur thuis, half acht aan het eten. Daarna een tijdje niets. Oei, oei! En er moest nog zoveel! Net heb ik een lastig stuk website bijgewerkt. Nu moet ik nog een schema bijwerken, waar ik geen zin in heb, en het is al kwart voor elf, dus te laat om de andere dochter te bellen. Het komt allemaal vast wel een keer goed. Meestal anders dan ik mij had voorgenomen. Maar ja... :-) 

17 januari 2020. Ging ik straks lopend op weg om een mooie kaart voor Dochter Twee te kopen, die morgen jarig is, liep ik in de regen langs de superlieve juwelier op de Springweg, kijk ik in de etalage, en kom ik er achter dat ik geen geld bij me heb, ook niet voor die kaart. :-(  Nu is Silvia een lieve vriendin geworden in de loop der jaren, en ze ziet me, roept me binnen en vraagt wat er is. Ach, zegt ze, z'n dag. Hoeveel heb je nodig? Tegen de tijd dat ik buiten sta is het min of meer droog. En de kaart komt nog op tijd in de brievenbus. Nu maar hopen dat hij morgen aankomt. Bij de Sjofar hebben ze echt beeldschone kaarten, die een cadeautje op zich zijn. Vanavond ben ik uitgebreid verder gegaan met het zoeken van de gegevens die de penningmeester wilde hebben. Dat is gelukt. De printer van het Evangelie lijkt aan het eind te zijn. De nieuwe toner, die daar vreselijk streept, doet het op mijn eigen machine wel goed. De printer moet kennelijk vervangen worden. Het liefst heb ik een zelfde type, omdat ik dan, als er iets is, makkelijk terug kan vallen op mijn eigen machine van het zelfde merk. Goed, het lag dus niet aan de rode toner. De gele vlekt ook, maar die doet het bij mij ook normaal. Alleen heb ik wel een slecht gevulde gele gehad, dus die moet retour. Ook weer iets om zorgvuldig uit te zoeken. Nu niet meer, want ik ben veel te moe. 
Alvast mijn felicitaties voor mijn slimme, mooie dochter!!! 

16 januari 2020. 't Is fris, buiten. De sneeuwklokjes zouden nu de kopjes zichtbaar moeten hebben, maar misschien is het ze te warm geweest. Ik zie een cm of 5 - 6. Anderen schrijven al over narcissen! De vogels zijn erg druk, er is genoeg te eten voor ze, want er was nog geen vorst hier. Vandaag was ik wat aan het tutten, kleine dingetjes doen, dat moet soms ook. Schiet niet op, dus. Wel heb ik voor het eerst dit jaar weer ziekenpost verstuurd. Mijn neef, die een fijne neus heeft voor het verkeerde moment, kwam net na vijf uur, toen ik als een razende postzegels aan het plakken was. Hij was gelukkig bereid hetgeen ik in de hand had ter post te bestellen. Daarna ging ik haastig verder, en ik kwam net op tijd om de laatste kaarten in de verzamelbakken van de postbode te stoppen. Hoera! Natuurlijk moest ik eerst de ene printer helemaal schoonmaken en opnieuw van inkt voorzien. De laserprinter boven heeft nog wat zorg nodig. 
Weer meer mensen die het Berichtenblad ongelezen terugsturen. En zo, dat je het oorspronkelijke adres niet eens meer lezen kunt. Dat schiet niet op, want w woont daar niet? Best lastig. Ik ga er morgen maar verder mee. Het hoesten blijft heftig en vermoeiend. Geen goed begin van het nieuwe jaar... 

15 januari 2020. Oei, weer een verjaardag vergeten! Het spijt me. Het was een drukke en wat chaotische dag. Laetitia kwam voor de electra, en ze heeft een wens van jaren vervuld: een lichtknop op het toilet met een lichtje er in. We hebben ook geprobeerd in de schuur de klik-in klikuit schakelaar, die ik gisteren terug vond, toe te passen, maar daar ging iets mis. Toen de stekker-schakelaar het leek te doen, deed de kerstverlichting het ook weer. Die knippert, dat deed die al eerder, maar nu ging de led-lamp in het zelfde tempo knipperen. Het is een wonder in onz' ogen, we zien het maar doorgronden 't niet. 
Ik kreeg verschillende Berichtenbladen terug, met alleen het woord: retour er op. Ook een paar kerstkaarten, aan mensen waarvan ik zeker weet dat zij niet verhuisd zijn, en dat zij mij mijn kerstpost niet op die manier retour zouden sturen. Geen reclame voor Sandd dus. Terwijl ik dacht dat zij secuurder waren dan sommige mensen van Post.nl... Kennelijk een kwestie van geluk of zo. Bizar voor de huidige prijs van de postzegels. Verder ben ik bijna bij met het in de computer zetten van de financin van vorig jaar. Nu moet ik nog dingen uitzoeken, en kijken of de nieuwe toners wl netjes werken. En anders doe ik het morgen wel, want ik ben koud en moe. Het gaat nog sub-optimaal, en ik mis Ineke!!! 

14 januari 2020. Mild maar winderig vandaag, en het motregende, toen ik naar het station ging. De moeder van een klasgenoot van Tonio, toen deze op de Kathedrale koorschool zat, was overleden, en aangezien ik nog tot vorig jaar contact had met haar, wilde ik graag naar Bilthoven toe. Vanaf het station is het in mijn tempo tegenwoordig een half uur lopen. Achter de rolstoel ging dat toch we iets sneller, meen ik me te herinneren. Het was een warm en lief afscheid, heel goed en bescheiden geregisseerd door een rouwbegeleidster, die ook de meeste verhalen erg mooi en rustig vertelde. Daar kijk je als halve collega met waardering naar. Ze heeft me ook met de auto afgezet aan het station, een bijzonder prettige geste, want het werd al koud, door een gure wind, die opstak. Er s wel een bushalte ergens, maar dan kun je maar 3 minuten mee. De rest moet je toch lopen, en als je via 09292 dat stukje wilt zien, krijg je de vraag of je het goedvindt dat Google meekijkt en dat opslaat. Nee dus! O, maar dan krijgt u dat ook niet te zien. Tja. Ik heb een heel oude kaart van TomTom op mijn HTC-tje, en zo kwam ik er ook, al was juist de aanvliegroute enorm veranderd. Het graf van mijn grootouders heb ik nu dus maar even niet bezocht. Later, als het weer zomer wordt. Misschien. Eigenlijk had ik ook nog wel even langs Tjitske willen gaan, maar dat kwam er ook niet meer van. Morgen moet ik weer vroeg op, en ik moet nu nog een half uurtje opruimen boven. Straks heb ik niet eens drie kwartier gehaald. Zo komt het nooit klaar. In elk geval heb ik veel lieve en aardige mensen gesproken vandaag. :-) Bless them all, Lord! :-)

13 januari 2020. Vanmorgen had ik moeite met het verlaten van het bed. Mijn moeder placht te zeggen: 'Je hartje slaapt nog!' :-) Klinkt wel lief. :-) Toen ik mezelf uit bed gesleurd had, en de oefeningen had overgeslagen waarmee ik gisteren juist zo braaf was begonnen, en na het ontbijt, ben ik op Tons kamertje wat gaan opruimen. Ik kwam tot de conclusie dat ik toch meer plastic bakken nodig had om al die handige dingen, die ik in de loop der jaren had vergaard, electra, fittingen, snoeren, verbindingen, stekkers, rollen tape in allerlei maten en vormen en met verschillende doelen, touwen, plastic draad, telefoon-onderdelen, tw tangen daarvoor, maar ook tangen om knoopjes aan te zetten, en dergelijke, afgewisseld met schroeven, moeren, spijkers, koperen spijkers uit en voor stoelen, etc. etc. gestructureerd op te ruimen. Nu was het een rommeltje, en het paste niet meer, zodat er van alles onvindbaar door elkaar zat. Tja. Na een uurtje sorteren ben ik eerst maar richting Stad gegaan, waar ik acht bakken haalde, net iets kleiner dan ik wilde, en ook dunner, maar omdat dze in de aanbieding waren, stonden er geen andere van een fatsoenlijke afmeting. Zo gaat dat. Hoe dan ook, toen ik eindelijk weer thuis was, na anderhalf uur, ben ik een paar uur bezig geweest. Met als gevolg dat het redelijk keurige kamertje nu n grote puinhoop is. Morgen verder, als ik de moed kan opbrengen. Maar ik heb wl die ene klik-uit klik-aan fitting gevonden, waar ik gisteren zo naar gezocht had, en waarvan ik wst dat die ergens moest zijn. Alleen gaan we die nu niet gebruiken. Toch wel jammer. Al met al ben ik wel erg moe. Ik had om tien uur in bed willen liggen, en dat was vast heel verstandig geweest. Nu is het kwart over elf. Dus voor ik in bed lig... Ach ja... ;-)

Zondag 12 januari 2020, doop van de Heer. Collega La Grouw zei daar interessante dingen over vanmorgen. :-) Daarna snel naar huis, maar lopend, andere gemeenteleden gingen naar de Noord-Zuid-tentoonstelling in het Catharijneconvent, maar ik had met Laetitia afgesproken. Vanwege de electra. Dat nam meer tijd dan verhoopt, want kennelijk was de schakelaar in de schuur kapot. Gelukkig had zij in hr voorraad nog zo'n model. Alleen bleek een dingetje dwars te liggen, toen we die eenmaal hadden vastgeschroefd. Bovendien had onze jongste het bericht gekregen dat iemand, die voor haar heel veel betekend had, op sterven lag. We gaan een andere keer wel verder. Ik kom er net achter dat ik de NAS niet weer aangezet had, toen we de stroom terug zetten op deze groep. Ik was namelijk zo moe, dat ik na het eten in bed gekropen ben, en daar heb ik vrolijk door allerlei TV-programma's heen geslapen, zodat ik nu om een uur klaar wakker ben. Tja. Misschien moet ik aanstonds maar weer de TV aanzetten, zodat ik weer in slaap sukkel. ;-)  

11 januari 2020 was niet veel beter dan gisteren. Wel ben ik langs Tons graf geweest met een paar nieuwe primula's. Die van Betty hadden het heel goed volgehouden het hele jaar. Driekwart bleef overeind en zelfs in bloei. De Kerststerren bleken het niet gehaald te hebben, dus die zijn vervangen, en ook een plantje dat met de Noorderzon vertrokken was. Verder was ik nauwelijks thuis, al heb ik veel gedaan. Niet dat je daar iets van ziet. Zo gaat dat soms. Tot mijn spijt kon ik zelfs lieve vrienden uit Spanje niet even begroeten. De tijden kreeg ik niet gecordineerd. Morgen is het weer zondag. :-) Rustdag? Echt niet! Donec requiescat in te... :-)

10 januari was een drukke en rommelige dag, ik vergat zelfs de dag bij te werken. Laat thuis.  

Tons moeder Suzette Voerman - de Roo in 19199 januari 2020. Moeders verjaardag is met een stukje Kerstcake gevierd vanmorgen. Daarna heb ik wat stof verplaatst, en in de tuin een deel van de rozen gekortwiekt. Maar ja, toen ging het regenen. Tijd om iets anders te gaan doen... 

(Maar ik heb geen zin!) Ik vermoed dat de laatste toner die ik in de printer van het Evangelie in Spanje heb gezet de boosdoener is. Heel vervelend. Ook na grondig schoonmaken van de printer geeft hij al snel weer dikke strepen. Misschijn zijn er meer dingen tegelijk aan de hand, ik weet het niet. Morgen maar eens naar kijken, ik val nu om van de slaap. Zodra ik stil zit, val ik in slaap. Boven had ik ook nog wat geprobeerd op te ruimen. Vandaag schiet het niet op. Achteraf heb ik tussen 11 en 12 toch nog kans gezien om mijn doos met verfspullen uit te mesten. Die kan morgen weer op de andere dozen gezet worden, en dan de lijmdoos er op. Dn kunnen er andere dingen gezocht en gepakt worden. In elk geval iets dat ik daar meende te kunnen vinden, lag er niet voor de hand. Dat heb je wel eens. Morgen beter, hoop ik.  

8 januari 2020. Morgen is het 121 jaar geleden dat mijn schoonmoeder is geboren. Toch een heugelijke datum, nietwaar? Na een slechte nacht (Waarom toch? Ik mis Ineke!) moest ik naar de tandhyginiste, die op haar rigide 'wetenschappelijke' stoel bleef zitten en weigerde een beetje tandplak in een meegebracht potje te smeren. Ik vermoed dat er ook mensen dat beroep uitoefenen die best willen uitleggen waarom zoiets geen wetenschappelijke waarde heeft, maar je dan toch ter wille zijn. Daar moeten we maar eens naar gaan uitkijken. Ach ja. Niet zo belangrijk. Vriendelijkheid is een beter smeermiddel voor de maatschappij dan het eigen gelijk. Hoe gelijk dat dan ook moge wezen. :-) Soit. 
In Tons kamertje heb ik weer een doos leeggemaakt. Het gaat moeizaam. Vanavond moest ik ng eens een keer zoeken naar een factuur die inderdaad niet betaald bleek. Weer een paar uur verspild. Ik was er gisteren ook al een paar uur mee bezig geweest. En zo schiet je niet veel op. Zondag krijg ik hulp met het licht. Dat is fijn. :-) En nu is het alweer bijna 1 uur. Tijd om over te gaan tot de volgende dag. Dan komt alles goed. Of niet. We zullen het wel zien. :-D 

7 januari 2020. Hard gewerkt vandaag. Tonio heeft geholpen, alleen met het licht in de schuur stond hij met de handen in het haar. Hij probeerde 4 lampen, ze deden het geen van allen. Later heb ik ze gecontroleerd in een ander ding: ze deden het. Dus is er iets mis met de fitting. Morgen? Vanavond ben ik uren bezig geweest met het saneren van mijn mailadressen. Omdat ik niet in staat was geweest de dierbaren in het buitenland een eigen kaart/briefje te sturen in de eigen taal, had ik (redelijk blindelings) alles en iedereen een veeltalige kerstwens gestuurd. Daar kwamen veel reacties op van 'kan niet gestuurd worden / onbekend etc.'  Daar was ik nog niet aan toe gekomen, maar nu heb ik een flink stuk strafwerk gedaan. Helaas, nog lang niet klaar. Morgen... Deo volente 

Drie Koningen 6 januari 2020. De laatste dag van de Kersttijd, en begin van de Epifanie. Maar ook Tonio's verjaardag. Vanmiddag kwam hij nog even langs, om te helpen met zware dingen (zodat ik nog vier uur glas heb staan afwassen en opruimen) en om zijn verjaarscadeautje te krijgen. Heel zorgzaam had hij voor mj geen Bossche Bol mee genomen, waar hij op zijn werk op had getracteerd... ik maak me immers altijd zoveel zorgen over mijn lijn? (Het overlegmodel, dat aan zijn vader niet zo besteed was tot diens 90ste, is kennelijk tot nu toe ook aan mijn favoriete zoon voorbij gegaan. ;-) Maar goed, nu kan ik dus weer rustig gaan lijnen. :-D ) (Ton en ik hebben altijd de aanmoediging van Habakuk ernstig genomen: Viert uw vierdagen <oude vertaling>... Die was ons door mijn vader al heel lang geleden met een zoete knipoog doorgegeven. Zo hebben we altijd een gebakje of zo iets genomen op de verjaardagen van onze ouders, ook toen ze al lang waren overleden, en vaak ook op de verjaardagen van de kinderen wanneer die het net vierden. Iemand moet het toch doen? ;-) Wij offerden ons graag op. ;-D  )
Hoe dan ook, de verjaardagen van de kinderen zijn voor mij altijd feestdagen, ik word er blij van. Extra leuk dat mijn jarige nog langs kwam vandaag om te helpen. Hij houdt me wel aan het werk, zo. Het eten heb ik daarna lang uitgesmeerd, met een laatste glas van de Oudjaarswijn, lekker feestelijk. Vanavond heb ik nog 10 boekjes min of meer afgedrukt, in elk geval lukte het wel om op mijn eigen laserprinter, die dit jaar even weigert dubbelzijdig te drukken, de omslagen in twee keer te printen. Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan. Morgen ga ik wel eens kijken of ik de printer van Het Evangelie nog eens open kan maken. De Sirius deed ook weer moeilijk. Ik heb nu het spelletje, waar de problemen mee lijken te beginnen, maar gewist, in de hoop dat het helpt. En zo werd het al weer 11 uur. Mijn zoon is nu ongeveer x jaar en 5 uur. Een lange dag was het destijds. Maar de moeite waard. :-) Morgen begin ik wel aan de rest van mijn leven. :-D Ik ben toch een heel gelukkig mensenkind! En zeer bevoorrecht!!! 

Zondag 5 januari 2020. Nog steeds kersttijd. Vanmorgen werd ik in de Pieterskerk verwacht, en ik merkte hoe de afgelopen tijd, die soms moeizaam was, omdat ook ik wel eens iets moest wegslikken bij het 'vergeef ons zoals wij vergeven hebben' toch heilzaam is geweest. :-) En dat is goed. :-) Vanmiddag heb ik eerst maar het Berichtenblad op internet gezet, al bedenk ik me dat ik hier en daar misschien nog wat linkjes zou moeten bijwerken. Morgen. Nu ga ik maar eens wat eten. En mij verheugen op morgen, want dan is mijn zoon jarig... Bijzonder, als je zo'n pasgeboren hummeltje ziet, kun je je niet voorstellen wat daar voor iemand uit kan groeien. Omgekeerd kun je de wel wl voor een deel volgen. Wat een voorrecht. Ook hij is 'mooi opgedroogd'! ;-) 
Ik kan mezelf en heel de familie wel met hem feliciteren. En zijn gezin ook. :-) Zijn laatste naam refereert aan de Koning van het Licht. :-)  En ja, hij is een brenger van licht. Een feestelijke dag morgen, hoe dan ook. :-) 
Vanavond nog gezellig gekletst met Dochter Twee. Hr DT heeft een kamer, daar moest toch meer aan gedaan worden, dan bij een oppervlakkige inspectie was voorzien. Dus DTa en DTb hebben heel hard gewerkt deze week. Ik zie ze eind volgende week wel om het tafeltje op te halen. ;-) De lak die ik er (eer?)gisteren nog op had aangebracht tussen de bedrijven door, is nu goed droog. :-) En met veel kleine tut-dingetjes ben ik ook weer te moe om naar bed te gaan. Maar ik doe het wel. ;-) Bless you.

4 januari 2020. Dat is me ook wat! Er moesten nog boekjes afgedrukt worden, ik had er net genoeg om te versturen, gisteren, maar gisteravond kleurde de printer van het Evangelie in Spanje, die kennelijk op zijn laatste 'poten' loopt, opeens dingen die blauw moesten zijn paars, en ook afbeeldingen kregen een zweem rood. Ik heb 'm uitgezet, en gedacht: morgen beter, hij is misschien te warm geworden. Maar... nog steeds, en ook een paar lelijke strepen die steeds erger worden. O.K. Dan zet ik mijn eigen laserprinter wel in. En hoe bedenk je het: die loopt vast. Enigjes! :-( Maar... vandaag kreeg ik mijn controle-exemplaar al in de bus. Dat weer wel. Dus het exemplaar dat ik nog moet bezorgen, kan ik gewoon wegbrengen. Nu nog even kijken waar de ****straat is. ;-) En straks zien we wel verder. Toch? 
Dat met die straat lukte. Ik heb nog een site bijgewerkt, want ja, het is opeens 2020, en wat vliegt de tijd. Die printer kreeg ik niet meer in orde. Voor morgen moet ik een paar papiertjes printen met de inktjetprinter, en dan niet dubbelzijdig. Moet te doen zijn, toch? Het is weer bijna zondag. Voor Tonio kreeg ik nog iets aardigs, maar ja, hij is ook een aardige jongen... Morgen weer vroeg op. Zie je zondag om 9u20. Weer heel andere koppels. ) Dat wordt swingen, begrijp ik. 
Nog even opschieten. Heb morgen een gezegende zondag. Nog steeds in de Kersttijd. De Heer zou zomaar kunnen komen. ;-D Bless you! 

3 januari 2020 Hoera, hoera, hoera!!!! Dank zij de Heer en mijn knappe zoon is het nt gelukt!!! (Tonio heeft tussen de middag extra tijd genomen om de zware snijmachine voor mij te bedienen. Het is een mooie oefening voor de armspieren. En hij heeft een stel boekjes gevouwen, ook een aanslag voor mijn duimen. Dus, ja!!! Dank je wel!) :-) De Berichtenbladen zijn op de bus, zelfs de twee laatsten konden om 17 u 10 nog mee met de kerstpost. :-) Een paar uur slaap vannacht, de wekker stond op 8 uur, en 123inkt liet de extra toner voor half tien bezorgen. Die had ik gisteravond even voor 23 u besteld. Wat een service! Toen kon ik onbezorgd door. Nu ja, bijna, want de bladzijde waren goor door een overmaat aan toner, die over de hele bladzij werd gestrooid. Een paar daarvan heb ik toch maar verstuurd, anders was het niet gelukt. Niet leuk dus... Ik heb nog maar een paar pakken extra wit papier gekocht (duurzaam en verantwoord natuurlijk) en ik heb een nieuwe toner-fles in de printer gezet. Gelukkig had ik er de vorige keer een extra aangeschaft. Maar het duurde wel weer even eer ik schone bladzijden had. 80 boekjes verder begon het weer. Ja, kom zeg! Nu moeten de exemplaren voor de rest van het bestuur nog afgedrukt, maar dat hoeft niet meer gisteren. :-D 
Wat ben ik opgelucht! Wel was ik te laat om die paar kerstkaarten te sturen aan mensen waarvan ik had gedacht: die sturen nooit iets, nu maar eens even niet, en die dan opeens wl een kaartje zenden. Of de post is vorige jaren in gebreke gebleven. Dat kan ook. Hoe dan ook: nu even niet en jammer dan. Ik kijk er in het weekend wel even naar. Nu ga ik even iets lekkers en iets leuks doen. O, op slag van zessen, dan kan ik ook gaan eten. ;-) 

2 januari 2020 (is allang voorbij). Hard gewerkt, maar heel vreemd, nog geen 40 boekjes nadat ik een nieuwe toner in de printer had gedaan, wilde die alweer een nieuwe. Gelukkig had ik er nog een in mijn eigen printer (zelfde merk), maar ik was hier niet blij mee. Na 20 boekjes zag ik dat er op de een of andere manier ergens iets was veranderd, zodat een aantal items niet netjes op de volgende bladzij begonnen. Ik heb geen toner om dat even vrolijk over te doen. Heel vervelend. Al dat vouwen en nieten is ook zwaar werk. Nu ja, niet zeuren, je moet iets over hebben voor je goede doel! De eerste 45 Berichtenbladen zijn via de Etos gepost. (Kerstzegels Pinkribbon Sandd) Meer zegels had ik niet meer van hen, en nieuwe hadden zij ook niet. Jammer, want het scheelt wel lekker, vergeleken met Postnl. Morgen maar vroeg op. Ik moest weer nieuwe toner bestellen... ik kom er niet met wat ik nog zelf had... Pech en duur! Maar laten afdrukken door de kopijwinkel is echt nog veel duurder. 

Dan heb je alles bijna klaar, nog een aardig wensje toevoegen, en Word slaat op tilt. Het is alweer morgen, dus ik stop maar even... Nogmaals: een mooi en gezegend 2020!!!! 

De goede woorden van de Penningmeester heb ik nog niet kunnen vinden, hij ook niet, natuurlijk. Of hij zag mijn noodkreet niet. Dus controleerde ik zover mogelijk de adressen, maakte de file klaar voor verzending met enveloppen, en ja hoor, nu drukt de printer af met grove strepen. Zo leuk!!!! Het kost allemaal tijd, en daar heb ik steeds minder van. Nog geen 36 uur. Schoonmaken hielp wel.  
    
De muziek uit Wenen roept veel goede herinneringen op: met Ton en de kinderen op bed, voor de televisie. Daarna Schansspringen. En intussen lekkere dingen. En later, na de Oudejaarsdienst in de geliefde Lutherse kerk in Heusden, ook weer deze muziek in het altijd gastvrije huis van de familie Hilwig, waarmee de vriendschapsbanden al dateren van 1958 en 1964...:-) Bless you all! 

01 januari 2020 begon ik met een glas en wat kaas en Johannes 1. Grieks. Dat was er al weer een tijdje niet van gekomen. De duisternis heeft Er niets van begrepen, en kreeg Er ook geen vat op. Mooi is dat. Een goed begin. Zo kunnen we verder. :-) 
Vandaag is mijn zwager Barry jarig. Van harte gefeliciteerd!!! 



Voor het nieuws van 2019 kan men klikken op nieuws_2019

Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2017 kan men klikken op nieuws_2017

Voor het nieuws van 2016 kan men klikken op nieuws_2016

Voor het nieuws van 2015 kan men klikken op nieuws_2015 

Voor het nieuws van 2014 kan men klikken op nieuws 2014

Voor het nieuws van 2013 kan men klikken op nieuws 2013

Voor het nieuws van 2012 kan men klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws 2006

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...