Terug naar Af. U ontvangt gn 200 euro... Cherche la paix et poursuis-la. Insigne Internationale Militaire Bedevaart 2019

7 augustus 2020. Vandaag was het een beetje warm... 30 graden Celsius zag ik, elders waarschijnlijk wat meer. Meer dan een halve minuut was ik niet buiten, om plantjes water te geven... Verder was het een werkdag, en hoe! Maar de Hebreeuwse woordjes zijn opgezocht, nog niet afgedrukt, en de bijbehorende verwijzingen moeten ook nog... vroeger rekende ik voor zo'n klus toch ook een dag of 7 - 8. Ik kwam nog wel wat onvolkomenheden tegen, maar dat is voor na het weekend! Ik had graag nu alvast een en ander afgedrukt, maar ik wachtte op mensen die informatie zouden (kunnen) sturen, die nog niet kwam. Maar ach, intussen heb ik in de keuken weer een kliederboel gemaakt, dus ik ben wel creatief bezig geweest. En... corona-proof. ;-) Dus gaan we maar weer alles dicht doen, tegen de zon en de warmte. Vanmorgen heb ik voor zeven uur wat gelucht, maar toen stonk het verkeer aan de overkant je al tegemoet. De Lock-down is wel grondig over! De lucht is ook minder helder, intussen... Pas op jezelf morgen. 
In Utrecht zorgen we wel voor elkaar. ;-)

6 augustus 2020. De dag door Uw gunst ontvangen... was heel divers. ;-) Om half tien werd ik wakker gebeld, en om tien uur werd de opbeller een aanbeller. Hij bracht de uitgeleende rolstoel terug. En bleef nog een tijdje praten. Fijn was dat. Nadat ik de deur achter hem dicht had gedaan, heb ik geen buitenlucht meer gesnoven, tot ik zojuist in het donker de plantjes boven water gaf. Dus ik heb nergens last van gehad, en begon om n uur al boven aan de computer te werken. 4 verzen Hebreeuws, en de eerste versie van de preek is klaar. Er moet nog wel aan gewerkt worden, de voorbeden moeten nog, ik hoop dat de gemeente daar ook nog materiaal voor aanlevert, en dan moet het boekje nog. Genoeg te doen, voorlopig. Maar nu ga ik wr proberen te slapen. Vannacht lukte het pas in de morgenstond. Nu ja, als dat zo moet, dan doen we het er maar mee. :-) Slaap wel! 

5 augustus 2020. Hard gewerkt vandaag, ondanks het feit dat ik voor zessen niet geslapen had. Maar om een uur ben ik wel min of meer aan het werk gegaan. Er moest veel geregeld worden, er kwamen telefoontjes tussen door, heb 3 verzen Hebreeuws gedaan, en een klein beginnetje aan de preek gemaakt. De organist heeft versie 3b van de liturgie, dus ach... ;-) Omdat ik gisteravond alles aan de zonkant van het huis potdicht had gedaan, is het hier best uit te houden. De grootste warmtebron is de PC. ;-) En verder die vreselijke beelden van Beirout... 

4 augustus 2020. Vandaag was het (nog) lekker weer. In het begin van de middag fietste ik even naar de AH om alvast wat in te slaan. Maar later bleek dat ik een haren- of plastic zeef nodig had. Nergens te vinden, dus daar verdeed ik vrij wat tijd mee in verschillende winkels. Nu heb ik me moeten behelpen met een plastic theezeefje. Veel geknoei, en veel tijdverlies. Moet kunnen. Een cantor voor zondag was nog niet te vinden, al heb ik wel een aardige verre buurman gepolst. Dat leverde een leuk gesprek op, dat wel. :-) Maar goed, een mailtje leverde een jpg van een antifoon, maar zoiets in de PC zetten kan ook weer een uur kosten. Meer zelfs. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik had gehoopt vandaag wat koppen en spijkers te slaan, zodat ik niet onder tropische omstandigheden mijn toetsenbord hoef te beroeren. Het zit er niet in. Nu ja, we zien wel. Vandaag was een prettige dag - o gisteren... :-( Tijd over over te gaan tot de orde van de nacht. ;-D

3 augustus 2020. Een lekker koele dag. Dan kun je nog wat werk verzetten. Het schijnt het eind van de week warm te worden. In elk geval heb ik nu een groot deel van de liturgie voor de volgende dienst al in de computer. Dat geeft weer ruimte en rust voor het Hebreeuws. Daar gaan we na het eten maar eens naar kijken. Ik weet dat bewegen beter is, maar ik vind het eerlijk gezegd wel lekker, om een hele middag aan een liturgie te werken. Zo heerlijk overzichtelijk. ;-) Half zes is vast een mooi moment om in beweging te komen. ;-D
Vanavond heb ik weer vastgeplakt aan de stoel gezeten, en drie verzen woordjes netjes in Word gezet. Dat moest ik vroeger in Dos doen. Het gaat nu nog een beetje langzamer, maar ik moest vanavond toch wachten op informatie van buitenaf. Dus ik ben nuttig bezig geweest. 

Zondag acht na Trinitatis 2 augustus 2020. Vanmorgen naar de Lutherse kerk hier in Utrecht geweest. We waren met zijn twaalven... zomertijd? De dienst was wel te zien op internet. Dus er zullen er wel meer mensen profijt van hebben gehad. Napraten gebeurde niet in de Dolehof. Volgende keer beter. Op de weg naar huis scoorde ik nog een lief plantje: gratis meenemen. 
De bloemen van vorige week beginnen nu als een kleurrijk vuurwerk uit te spatten. Na een kopje koffie heb ik boven buiten een tijdje zitten lezen, (vrije tijd!) en daarna heb ik een uur genaaid aan een van de leuke maar ondraagbare Lutherse mondkapjes. Deze heb ik helemaal uit elkaar gehaald. Later heb ik die boven gestreken, en omdat het zonde tegen de natuur is om een strijkbout voor n dingetje heet te maken, heb ik nog twee blouses, die daar al weken op hingen te wachten, gestreken. Aan het spelden en naaien van het mondkapje kwam ik verder niet toe. Een telefoontje, (lui op bed) en daarna was ik afgeleid, en deed ik een moeilijke Sudoku. Met allemaal gekleurde vakjes. Dat leidt rg af! Tonio had een nieuw bestand met Hebreeuws gestuurd, of ik dat maar wilde controleren. Dat gaat dan woord voor woord, letter voor letter. Dus al snel kreeg ik hoofdpijn. Dus dat moet maar wachten tot morgen. Ik kan mijn Hebreeuwse grammatica niet vinden. Vandaag keek ik via internet nog een paar diensten elders. Een leuke bijkomstigheid van Corona. ;-) 

1 augustus 2020. Vandaag hebben we afscheid genomen van een bijzondere vriend, waarmee we al bijna dertig jaar een gezamenlijke weg aflegden. Wout van Laar was een aimabel mens, bevlogen ook, een man met visies en een groot hart voor Latijns-Amerika en voor de Europese Protestantse Spanjaarden... Hij was eerst secretaris van de stichting Het Evangelie in Spanje, daarna volgde hij Ton op als voorzitter, toen mijn lief een stapje terug wilde doen. Nu is zijn aardse leven voltooid, en geniet hij net als Ton van het volkomen andere en onzegbare... :-) Maar aanwezig was hij wl tijdens de afscheidsdienst. Die was door de kinderen op een bijzondere manier vorm gegeven. :-) Onze penningmeester en diens vrouw, heel goede vrienden van Wout, waren me komen halen, en ze brachten me ook weer thuis. Met O.V. was het ook niet echt mogelijk geweest! 
Toen ik eenmaal thuis was, heb ik wat huishoudelijke dingen gedaan, dat moet soms echt, en heb ik de liturgie van die dienst op het web gezet. Plus de link naar de live-stream, zie een paar regels hier boven. Boodschappen... ja, dat moest ook. Dat werd na het nieuws. En daarna eten. Ach, ik rommel wel vaker met de tijden! Maar het raadsel van dood en leven blijft me bezighouden. Aan de ne kant: wanneer is een kloppend klontje cellen een leefbaar geheel, en dus leven? Aan de andere kant: het ontzagwekkende mysterie van een levend wezen, dat verandert in materie... ook al is er nog wel een presentie in de buurt soms. Misschien is de dood nog wel een groter mysterie dan het ontstaan van leven, dan een geboorte, omdat de kern van het leven dan overgaat in een nog ongrijpbaarder, groter, omvatterder Bestaan. Misschien zijn dat wel de geheimen van het Koninkrijk. Zegen!

31 juli 2020. Wat vliegt de tijd! In elk geval was het vandaag echt zomer! Maar ik was druk met van alles en nog niets, dus ik bleef lekker koel binnen. ;-) Helaas moest ik vanavond, toen ik nrgens transfer papier kon vinden, en ik allerlei stapels ondersteboven had gekeerd, toch haastig op de fiets naar HC. Gelukkig kon ik het spul vinden, zodat ik weer een paar uur creatief bezig kon wezen. Een paar alternatieven, zodat er morgen gekozen kan worden. Gelukkig kwam ik ook nog een tijdje toe aan liturgie. Morgen maar eens vroeg in de hoop een Tropenrooster aan te houden. Wie weet! 

30 juli 2020. Een vermoeiende dag, waarop ik me erg moest concentreren en inspannen. Maar er waren ook leuke gesprekjes met o.a. mijn kleindochter Amber, en met mijn 'grote' zus... De kaarten voor de geliefden zijn weer op de bus. Nog net op tijd. :-) Aan het eind van de dag heb ik de opzet van de volgende dienst gemaakt, en opeens is het bijna half een. De tijd vliegt door de vingers. Dus voor nu houd ik het even voor gezien. Morgen verder. :-) Geniet van het mooie weer! (Mits je het koel kunt houden, natuurlijk!)

29 juli 2020. Een rommelige dag. De dokter belde veel eerder dan was afgesproken. Dan moet je afspraken maken, en dan lukt het allemaal niet. Intussen weet je ook dat er nog bezoek verwacht wordt, dus het desinfecterende doekje etcetera... Het was echt een heel gedoe. Maar goed, als de computer doet wat je wilt, blijkt de polikliniek 'wegens onvoorziene omstandigheden' de telefoon niet te kunnen opnemen. Grrr. Ik had nog ergens anders op moeten reageren, eigenlijk was ik al te laat. Nu ja. Dat soort dingen. Maar het bezoek was gezellig, en liep dus uit. Daarna ben ik bezig geweest met kleine dingen die ook moesten. Dus eigenlijk heb ik nog nts gedaan vandaag. Maar de laatste drie kwartier heb ik wel gekeken/geluisterd naar een interressant interview uit de Trans-gemeenschap over wel en niet geloven. Het is altijd goed om te luisteren. :-) Je leert nog eens iets. Intussen was ik bezig met een kaart voor iemand die iets aardigs voor me had gedaan. Maar nu heb ik geen moed meer om te beginnen aan diensten / talen / boeken... Misschien ga ik maar eens vieze vingers maken met printers en cartridges. Want anders kan ik morgen niet verder. Maar ik loop wel behoorlijk achter met wat ik vandaag had moeten doen... Tja. Jammer dan. Morgen beter... 

28 juli 2020. De verjaardag van mijn zusje. Daar word je natuurlijk blij van wakker. Het lukte me haar kort te feliciteren, voordat er alweer een ander gesprek tussendoor kwam. Maar we hadden elkaar gisteren al uitgebreid gesproken. :-) De dokter spreken lukt niet. Daar gaat weer even tijd over heen. Maar onze ervaring is dat ze zelf wel aan de lijn hangen als er urgentie is. 
En toen kwam het droevige bericht dat onze goede vriend ds. Wouter van Laar is overleden. Hij was sinds 1992 voorzitter van onze stichting Het Evangelie in Spanje, en heeft zich zeer verdienstelijk gemaakt. We wisten dat zijn levensscheepje richting het Vaderhuis koerste, maar het was toch een schok. 
Dus de rest van de dag hield me dat bezig. :-( Vanavond heb ik nog een paar uur aan Tons boeken gewerkt. Eigenlijk had ik mij vandaag met leuke dingen als Hebreeuwse tittels en jota's (al zijn dat dan weer Griekse termen <g>:-D</g>) willen bezig houden, maar dat ging niet door. Morgen ook al niet. 

27 juli 2020. Soms heb je dat: dat je niet slapen kunt. Om zes uur zag ik opeens een vuurrode zonsopgang door een kiertje tussen de gordijnen door. Het fototoestel  had ik snel genoeg gepakt, maar terwijl ik moeite had met het openen van de deur, verminderde de uitbundige lichtshow al heel snel tot een laf aftreksel, waar het fototoestel niets moois meer van kon maken. Heel jammer. Dus trok ik om kwart over zes hete dekentje nog even over mijn oren, en ja, ik sliep in! Om kwart over negen werd er insistent op de deurbel geramd. Dus... Een grote kartonnen doos stond op de stoep. Daarin een bos lelies in uitbundige kleuren, maar wel helemaal in de knop. Van de gemeente in Leerdam, voor de dienst. Lief! Met veel moeite en drie koppen koffie bleef ik overeind, die bloemen moesten wel in een vaas. En zo begon een dag van veel telefoontjes. Nuttige, en zakelijke en halverwege de middag, toen de man met de hamer al aardige tikken uitdeelde, belde mijn zus, die morgen jarig is, terug. Dat was het leukste uur van de dag. Maar ik moest mijn 'verjaarskaartje' nog wel even wegbrengen voor vijf uur. Dat werd haasten. Andere telefoontjes liet ik maar praten tegen het antwoordapparaat. Soms doet dat het. Voor een missive die niet door de brievenbus kan, moet ik tegenwoordig helemaal naar het station, naar perron 1. Dus wel inloggen. Lastig. Vanavond heb ik twee uur zitten werken aan het inschrijven van Tons boeken, dat is een gebed zonder eind. Nu ga ik maar over tot mijn avondgebed, en wellicht slaap ik vannacht wel.
 Morgen is mijn jongste zus jarig. Bij dezen van harte gefeliciteerd!!!! 

Zondag 26 juli 2020 de zevende zondag na Trinitatis. Als ik wakker moet worden van de wekker, is het altijd te vroeg. Veel te vroeg. Maar ja, ik werd aangemoedigd om naar de Pieterskerk te gaan, niet het minst door de door mij gewaardeerde voorganger. Grappig te zien hoe hij, hoewel op een heel andere toon, een paar punten in Matthes 13 oppakte, die ik ook had aangereikt gekregen. De heilige Geest is consistent, dat mag je Haar ook wel toevertrouwen. Na de dienst konden we onverwacht koffie drinken in de tuin. Onverwacht, omdat de weersverwachting regen had voorspeld, die er niet was. In de tuin zaten we in een ruime kring, met elders nog wat losse groepjes. Dan merk je hoe belangrijk het contact is met de anderen. :-) Eenmaal thuis heb ik nog wat andere diensten bekeken, Madrid, Luthers Utrecht, Waals Den Haag. :-) Ik kreeg nog gebedspunten aangereikt voor mijn dienst in Leerdam, die ik anders vanmiddag om vijf uur zou hebben uitgesproken. Dat kon nog worden verwerkt. Gisteren was dat verstuurd, maar al ging ik laat naar bed, toen was het nog niet binnen. Af en toe wonderbaarlijk. Ik heb de lezingen opgeborgen en de administratie van de dienst gedaan, zo kon ik met een schone lei verder. Veel heb ik niet gedaan, al ben ik wel aan het klungelen met de computer geweest. Het lijstje met Tons boeken uitgebreid met uitgevers en jaartallen. Dat schijnt er bij te horen, als je ze aan de mens wilt brengen. ISBN nummer denk ik ook. Stom-ver-ve-lend! Dat kan morgen wel weer. Laat zat ik nog even te spelen met plastic, terwijl ik luisterde naar het Filosofisch kwartet. Gek, om middernacht kan ik dat soort dingen veel beter verteren dan een halve dag ervoor. Maar ja, ik ben ook een avond/nacht mens. Drie uur, wel een beetje te gek. Morgen misschien weer vroeg op. Dat komt ervan. :-( 

25 juli 2020. Hij daarBoven maakte dat ik al redelijk vroeg opstond. :-( Het duurde wel even voordat mijn humeur zich aanpaste aan de feiten. Maar goed, om twaalf uur was ik helemaal klaar om aan het werk te gaan. De gemeente in Leerdam rekende op mij. Aan het eind van de middag kon ik ook het restant toevoegen aan de dienst in wording die ik gisteren al op het web had gezet. Het was wel hard werken, maar dat mag ook wel weer eens een keer. Af en toe werd ik zelf erg blij van wat Zij me liet opschrijven. Dat zijn van die cadeautjes in het domineesbestaan. :-D Gelukkig had ik drie lezingen die ik 20 jaar geleden al goed had bestudeerd, en voor een deel had voorzien van opmerkingen. Ook dat hielp. Ik geloof dat het woord corona in de hele dienst niet is gevallen. Of hoogstens n keer. :-) Opgemonterd ging ik vanavond nog wat dingetjes halen in de Twijnstraat, lopend zelfs. Dat was wel een 'dingetje', maar het lukte. Dus tegen de tijd dat ik richting badkamer ging, was het rijkelijk laat. Het badkamerboek was spannend, dus ik was goed geweekt toen ik naar beneden ging. 
Half een, een mooie dag is om. Heb morgen een gezegende zondag, ook al regent het! 

24 juli 2020. Vanmorgen was ik eindelijk een paar onsjes lichter. Sinds mijn hersenbloedinkje op tweede Pinksterdag heb ik weinig suiker meer gehad, en als gevolg daarvan werd ik niet meer zwaarder. Afvallen is als altijd een moeizaam traject. Milligrammen-werk! Maar goed, als je dan een keer onder een kg uitkomt, is dat wel fijn. Om kwart over vier had ik een afspraak om een foto te laten maken van een gebied waar ik jaren geleden geopereerd ben, en waar ik in de coronatijd weer last van kreeg. (Erg bedreigend, eerlijk gezegd.) De vriendelijke dame die het echo-apparaat hanteerde, liet mij na afloop de foto's zien, en bekeek ze met me. Duidelijk dat de tumor van toen niet is teruggekomen, dus dat is erg prettig, maar wat er dan wl aan de hand is... Ik hoop maandag contact met de vervangende huisarts te hebben. We zullen het zien. :-) (De gemaltraiteerde plek is nu wel aan het zeuren.) Op de terugweg deed ik een boodschapje, en toen ik thuis was, heb ik eerst niets gedaan, toen de boodschappen uitgepakt, vervolgens ben ik een uurtje gaan liggen... en ach, de slimste mens... ik bleef maar kijken. Dus tegen half tien ging ik eens naar de keuken... Vast heel verkeerd. In feite heb ik niets nuttigs meer gedaan vandaag, terwijl er een heleboel werk op me ligt te wachten. Het is bijna middernacht, en het werk moet toch echt maar tot morgen wachten! 

23 juli 2020. Heerlijk weer! Na het ontbijt heb ik een zoompje aan het ene mondkapje gemaakt. Klaar is  het nog niet, maar ik moest ook niet te lang in de zon zijn. Om voldoende beweging te krijgen, en omdat de koelkast vrij leeg was, liep ik later naar de AH op HC, die vandaag weer open was. In de afgelopen weken was die omgebouwd: corona-proof, zal de bedoeling geweest zijn. De ruimte is anders ingedeeld, de gangpaden zijn ruimer, en er was voor mij geen logica te vinden in de indeling. Pas bij het afrekenen kon ik een plattegrond krijgen. Het was handiger als die duidelijk bij de ingang te krijgen was geweest. Ach ja. :-) 
Van iemand kreeg ik een briefje met de postzegels die ik had gebruikt om een heel oud en dun boekje te versturen, dus daar was ik erg blij mee. Morgen zal ik ze afweken. De lezingen voor de komende dienst heb ik lekker buiten zitten bestuderen. Een paar verzen had ik niet in het Grieks, het kostte wat hoofdbrekens om die netjes afgedrukt te krijgen. Dat resulteerde in een briefje naar Tonio, dat niet meer mee kon met de postlichting van vandaag, en in een gezellig gesprekje met een buurman verderop. :-) Tonio kreeg ik vanavond nog uitgebreid aan de lijn, en dat zou wel eens verhelderend kunnen zijn! We zullen het morgen (of straks) zien. Het was - als altijd - heel plezierig om met hem te praten, al waren we eerst wel aan het jongleren met openstaande bestanden, en dergelijke dingen. Tijd om de dag af te sluiten. :-) Geniet van het leven, maar wees voorzichtig! 

22 juli 2020. Het was zo'n dag waarop je steeds bezig bent (al moet ik toch af en toe wel een half uurtje liggen, maar dat telt dan niet), en waarop je aan het eind denkt: niet veel gedaan. Ik begon met onderhoud aan de NAS, ook omdat ik moest kijken of die nog wel ruimte had. Toen moest ik allerlei dingen uitzoeken daarvoor. Dat kost concentratie, die ik nog steeds niet makkelijk op kan brengen. Vooral het lezen van ingewikkelde teksten blijft een 'uitdaging'. (Dat is een examen waar ik veel voor zak.) Ook heb ik eindelijk de dikke stapel Acceptgiro's eens aangepakt, die ik kennelijk sinds januari had bewaard. 
Inderdaad, er zat er ook een tussen, waar ik een aanmaning voor had gekregen. :-( 
(OK, ik was niet zo geweldig fit in het begin van het jaar...) 
Om te beginnen heb ik ze op naam gesorteerd, dat scheelde meteen al minstens de helft van de stapel, wel meer, denk ik, want allerlei goede doelen blijven maar sturen. Vandaag heb ik mijn giften voor het hele jaar gestuurd, dus voorlopig mik ik de bedelbrieven met een gerust hart weg. Behalve als de achterkant blanco is, want dan is het mooi kladpapier. 
Ik heb zelfs cht gekookt. (Meestal doe ik makkelijk.) (Soms moet er iets ook echt op.) 
Ik was net van plan om hierboven wat op te ruimen, maar toen kwam er een telefoontje tussendoor van een radde Franaise, waarbij ik alle zeilen moest bijzetten om ongeveer te begrijpen wat ze ratelde... het is een lieverd, dus je doet je best. Pffffffffffff. :-D 
De prullenbak hier moest weer eens geleegd worden, die liep over. Ik had 'm net heel voorzichtig naar beneden gebracht, waar de vuilniszak en de plastic-zak zij aan zij hangen, toen er weer werd opgebeld. Een enig mens, en terwijl zij vertelde, sorteerde ik met n hand de inhoud van de prullenbak naar vuilniszak en plastic-zak. Ook dat vroeg veel concentratie. Aan de ene kant is het een lieverd, die je stimuleert, aan de andere kant... 
Als gevolg van het gesprek moest ik nog wel even een beterschapskaartje schrijven. 
Kortom: het is op en over en uit voor vandaag. De vuilniszak zal ik nog even buiten zetten... dat wel. ;-) Doe morgen iets leuks. (Of vannacht.) 

21 juli 2020. Een ouderwetse zomer, met zeer gematigde temperaturen. Toch was het heerlijk dat ik nu de keukendeur open kon hebben, met de hor ertussen. Echter, toen ik aan het eind van de middag dacht: lekker even doorluchten! en ik het raampje van de voordeur open deed (met een horretje ertussen) kwam er opeens een vanouds bekende, maar lang niet meer geroken walm binnen van het verkeer aan de overkant. Oei! Dat was dus even niet de bedoeling! Zo smerig! Alsof het cht post-corona tijd is. De mededelingen over nieuwe besmettingen waren ook al niet bemoedigend. Vandaag heb ik eindelijk de file 'keukenkastjes' definitief vorm gegeven, dus nu kan ik in principe de dingen weer vinden, die zich aan de kant van de buren bevinden. Maar er zijn nog 3 items die vastgelegd moeten worden. Ik denk wel ongeveer te weten wat daar te vinden is, maar in feite vergeet ik vaak dat er nog ergens xxx is. Dus dat kan beter. Vanmiddag deed ik ook wat financin, maar ik zie dat er nog veel meer moet. Morgen denk ik. 

Erg laat: dit is ENG! De laatste week of zo kraakte er iets onbestemds als ik mijn avondgebed deed voor de icoon die aan de kast hangt. Ik kon geen duidelijke relatie vinden met de plaats waar ik stond, of mijn houding, maar het leidde wel erg af. Ook toen ik op bed lag hoorde ik het... ik keek al of het plafond aan het scheuren was... en omlaag zou kunnen komen. Maar opeens, toen ik het middenlicht uitdeed, hield het op. Dus moet er iets zijn met de lamp, of met de bedrading naar de lamp toe. Help, nu dat weer! Een half jaar geleden had ik de lamp gedraaid met schoonmaken, toen was het contact verbroken. Heeft mijn grote dochter toen met de kleine samen gefikst. Maar dit is anders. Eng dus. :-( :-( 
Gelukkig heb ik nog een bedlampje. 

20 juli 2020. Eindelijk weer een goede nacht gehad. Fijn is dat. :-) Wat ik vanmiddag heb gedaan, weet ik al niet meer, iets met wat opruimen, zodat mijn knappe dochter vanavond niet meteen zou struikelen over van-alles-en-nog-wat.... We zouden eens gaan kijken naar een mogelijkheid om te eniger tijd Tons boeken (en eventueel wat van de mijne) aan de mens (v/m) te brengen, maar rst keken we 'even' naar de mogelijkheid de hordeur voor de keuken terug te zetten, die door de aannemer in december was afgebroken, en nog niet terug gezet was. Ze is er een paar uur mee bezig geweest, maar nu is die hordeur weer gemonteerd, een scheurtje in het hor-materiaal is genaaid (door haar), en het gordijn hangt ook weer. Daarvan was de voering helemaal verweerd, dus die heb ik maar los gehaald.  Wellicht kan daar tegen de winter weer een voering tegen, dat zien we dan wel weer. Ik ben heel erg blij dat ik nu in de keuken bezig kan zijn met een open deur, terwijl er geen ongenoegen naar binnen fladdert... of kruipt. Echt fijn. Omdat ze echt op tijd naar huis moest, bleven we... nog een uurtje kletsen. Dat heb je ook af en toe nodig, als moeder en dochter. Ik wel, in elk geval. Zo is de dinsdag alweer vrolijk begonnen. Ga er zelf maar weer verder mee, op het moment dat het je uitkomt. ;-)

Zondag 6 na Trinitatis 19 juli 2020. De wekker had ik gezet omdat ik nu weer eens naar de kerk dacht te gaan. Het kon, en ik verwachtte degene te zien voor wie de mondkapjes, waar ik gisteren zo bloedig aan gewerkt had, voor bedoeld was. Dat lukte, en het was een succes. :-) Na de schaars bezette dienst (mensen die met OV moeten, komen nog niet) gingen we nog even in de buitenlucht napraten, dat was toch wel erg prettig. We gaan toch niet alln voor Onze Lieve Heer naar de kerk. :-) Er was wel animo om dat voort te zetten, ijs en weder dienende. ;-) Ik heb nog een half uurtje in de zon gezeten, terwijl ik met een operatiemesje het derde mondkapje attaqueerde. Slopen is - zover nodig - gelukt. En de rest komt later wel. Er moest nog een heel stuk vertaald worden, dat was pastoraat. Eigenlijk had ik gehoopt vandaag nog wat verder te spelen met het 3D-pennetje, maar dat lukte niet meer. Vanavond heb ik boven nog een stapeltje boeken in een lijst ondergebracht. Er is weer een beginnetje gemaakt.  Morgen verder, Deo volente. :-) (Intussen regent het hier!) 

18 juli 2020. Het weer probeerde vandaag zomers te doen, alleen de zon deed niet enthousiast mee. Af en toe even... Ik vond ik mijn brievenbus een paar nieuwe mondkapjes, want ik had geklaagd dat de exemplaren die ik had besteld (voor anderen) kennelijk verkeerd om op de stofvouw waren gelegd. De zwanen keken naar beneden. Toch? Normaal zit de gleuf waarin je een filter stopt aan de bovenkant. Deze deden het zelfde als de originele. Tja... eerst probeerde ik op het platje in het volle licht de kant open te tornen die was dichtgenaaid. Men was zeker bang geweest dat de virussen tussen de naden door zouden komen, want af en toe waren het twee steken per mm. Niet om dr te komen dus. En dn dubbele zomen. Maar goed, na wat alternatieven bedacht te hebben, en na de vloer beneden gedweild te hebben - dat soort bezigheden kan zr inspirerend werken - en ik heb tegenwoordig een soort dweil op een lange stok, kwam de inspiratie: twee drukkertjes aan de open kant, dat zou de filters toch een beetje op de plaats moeten houden. Het was al te laat om onzichtbare drukkertjes te kopen (als die nog bestaan) dus ik heb het vanavond, na het haren wassen en krullers indraaien, moeten doen met zwarte exemplaren. En zo werd het bijna kwart voor twee. Voor ik slaap wordt het gegarandeerd drie uur, of later. We zien wel. 
Heb in elk geval een gezegende zondag!!! 

17 juli 2020. Slapen blijft een probleem, naar bed gaan ook. Vanavond heb ik geprobeerd alle kinderen te bellen, en voor driekwart werkte dat ook. De nummer staan nu weer 'onder de knop' - in elk geval beneden. Dat is de oudste telefoon. :-) Terwijl ik vandaag en gisteren van alles zocht op de PC - zonder het te vinden - kwam ik ongezocht weer een handleiding tegen voor die telefoon, en ja, het werkt weer. Leuk! Vanavond heb ik dus weer even bijgepraat met (schoon)dochters en zoon, en dat was wel heel plezierig. Als je van mensen houdt, mis je ze ook, als je ze te lang niet spreekt. (Of ziet.) Dus dit was een flinke oppepper, vandaag. Daarna deed ik per ongeluk de TV beneden aan, en zo ben ik anderhalf uur blijven kijken naar allerlei interessante dingen. In de keuken was ik ook al een tijdje aan het schoonmaken geweest, omdat ik de uitzending op de radio daar zo boeiend vond. Van mijn lijstje kan ik nauwelijks iets wegstrepen, maar het was een plezierige dag. En dat is ook prettig. Morgen zou het mooi weer kunnen worden. Geniet ervan. ;-) 
1.30 u. Dus eigenlijk is het al zaterdag. Maakt niet uit. Voor 3 uur slaap ik toch niet... 

16 juli 2020. Vandaag ben ik bezig geweest met het verder vastleggen van de inhoud van de keukenkastjes. Dat was nog niet klaar, en dat is het nu ook nog niet. Eerder heb ik de hele middag besteed aan de post voor de zieken, die lijken dat leuk te vinden. ;-) Kortom: zo druk als een klein baasje, maar ik kan niet zeggen dat het opschiet. Wel dat ik het gevoel heb, dat ik op 80% ben van de situatie voor Pinksteren, dus ik ben dankbaar. :-) 

15 juli 2020. Niet heel erg laat op. Vanmiddag heb ik wat in de tuin gedaan, voorzover er niet gebukt hoefde te worden, natuurlijk. Ik was er al maanden niet in geweest. Het onkruid staat decimeters hoog. Verder heb ik een klein beetje opgeruimd in de keuken, er waren stukken van de keukenmachine die ik in vier of vijf jaar nog niet had uitgepakt. Nu is het ets bereikbaarder. Bovendien heb ik de bladen van de Handleiding die in het Nederlands waren afgedrukt. Scannen lukte niet echt, het was veel te licht, maar het downloaden van de handleiding hielp wel. Al met al ben ik uren bezig geweest, maar ik heb nu een vaak idee van wat ik ermee kan doen. Soep hoef ik niet meer te maken voor Ton, maar ik heb wel een kleine mengkom gevonden. Alles is nu netjes opgeborgen, en voor een deel gebruiksklaar. Vandaag had ik iets aan onderhoud van de printers willen doen, maar daar kwam ik niet meer aan toe. Wel heb ik aan verschillende partijen in Spanje eindelijk het Berichtenblad gestuurd, niet dat ze het Nederlands kunnen lezen, maar de plaatjes zullen ze herkennen. (En anders zet Bing ze wel op het verkeerde been.) ;-) Het is alweer donderdag, dus ik moet nog wat schillen en zo buiten zetten. En dan richting bed. Geniet van het leven! Liefs!

14 juli 2020. Vandaag zijn er weer twee belangrijke verjaardagen, het houdt niet op, hier. Oma Hesse was op deze dag jarig, zoals de Joden zeggen: de herinnering aan haar zij tot zegen. En mijn schone dochter mocht de dag herdenken waarop ze geboren was. Vieren deed ze het niet, schreef ze, maar ze hebben als gezin vast wel iets gezelligs gedaan. Mij lukte dat niet, ik ging de stad in om een pakje te versturen, laat de AKO nu gesloten zijn, ons postpunt, en ook de AH bij de Lampenboom. Die is nog minstens twee weken dicht, zo te zien. Daar werd ik dus erg weinig blij van... Toen moest ik helemaal naar het Stationsplein, iemand dacht dat de servicebalie van de daar aanwezige AH wel pakjes kon versturen. Nee dus. Postzegels hadden ze wel. Maar die aardige dame meende te weten dat er een Servicepunt n het station was, bij spoor 1. O... Ik had geen mondkapje bij me. Maar dat hoeft pas op het perron, naar het schijnt. In elk geval kon ik mijn pakje van 69 gram voor 7 euro 50 versturen. En dat is dan nog zonder T&T... Ach, ik kan het er niet voor brengen. ;-) 
Toen ik ndelijk thuis was, kwam er niets meer uit mijn handen. Ik heb dom TV zitten kijken, en later raakte ik helemaal verdiept in een boek dat ik met mijn verjaardag had gekregen... een van mijn favorieten, maar nu in het Engels. (En ik ging mij, bij gebrek aan een verjaarsgebakje, te buiten aan een pakje bezoek-koekjes. En toen nog chocola. Het is vreselijk erg met mij!!!) Het enige nuttige dat ik vandaag heb gedaan was het maken van een lijstje (nieuw) en het schrijven van een berichtje, met het verzoek een aantal e-mail adressen te sturen. Morgen zien we dan wel weer. 
Het is donker, en ik ben nog steeds moe. Zeker afbetaling van zondag. Dat hebben we er wel voor over, toch? :-) Morgen gaat het allemaal vast beter. In elk geval worden de bomen en de bloemen blij van de regen... 

13 juli 2020. Balen, ik had een heel stuk geschreven, en toen ging er iets mis... de PC sloot af, en alles was weg. Nu ja, het was ook niet z spannend... Wel even ontspannend. Vanavond gewapend met een lijstje bij de PC, maar ik kreeg maar n punt af. Nu slaat de klok twaalf, en mijn schoondochter Diana verjaart. 
Van harte gefeliciteerd, meisje. Fijn dat jullie zo'n leuke vacantie hadden... Een fijne dag verder!  

12 juli 2020, de vijfde zondag na Trinitatis. Vanmorgen mocht ik weer eens 'in het echt' voorgaan in een kerk. De Lutherse kerk in Zeist. Dat was echt heel erg fijn. Bijna alle mensen waren er, en nog een paar uit Utrecht ook, waarmee Zeist n gemeente vormt. We hebben zachtjes gezongen op minstens 2 meter afstand, en na de dienst hebben we in een heel grote kring koffie gedronken, buiten op het 'kerkplein'. Met koekjes en krentebollen. Het was wel even luider praten, maar - al kon je niet tegelijk met je buurvrouw links n je buurvrouw rechts praten - het was wel heel warm en gezellig. Als dit het nieuwe normaal is, dan kunnen we daar best mee leven. (In de zomer.) Altijd leuk om te merken dat mensen zulke verschillende dingen oppikken uit de dienst. Ton placht te zeggen dat de Heer is als een radiozender, die uitzendt op lle golflengten, en dat wij maar beperkte ontvangers hebben. Maar ja, als we met elkaar delen wat we oppikken, is ook dat weer een verrijking. :-) Ik werd door iemand anders weggebracht dan degene die me opgehaald had, daardoor liepen er een paar dingen in de soep, maar ook dat zal wel weer goed komen, een keer. 
Het buiten koffiedrinken was in elk geval een briljant idee. :-) Toen ik eenmaal thuis was, bleek ik wel heel erg moe te zijn, maar ik heb toch eerst de dienst op het web gezet. Om half vijf kon ik dat afsluiten, en lekker met het raam open en een dun dekentje over me heen wat liggen... Na het eten heb ik nog wat gespeeld met plastic draad. Een ei dat 'klaar' was, beviel me toch niet, en ik heb daar in de vrije ruimte nog wat overheen 'gesponnen'. Dat viel niet mee. Maar ik heb er zelfs wat kreukelige 'schakels' voor een kort ophang - kettinkje bij gemaakt. Al doende leert men. Intussen kon ik luisteren naar de TV. O.a. de Minister President, die werd genterviewd op 1. (Toen ik hem vanmorgen de Jesaja van de corona-tijd noemde, zag ik iemand breed grinniken. Zo'n reactie is altijd welkom.) Zo werd het toch weer laat, het is kwart over twaalf, en vannacht had ik hoogstens vier uur geslapen, dus morgen hoop ik uit te slapen. Maar het was een gezegende dag, wat mij betreft. Voor jou ook? Ik hoop het. En anders deze week... Morgen is onze Petra jarig, en overmorgen mijn enige schoondochter. :-) Lieve meiden, allebei. Alvast gefeliciteerd!!! Waar en hoe dan ook. 

11 juli 2020. Heel de dag hard gewerkt. Er zit ergens een foutje in een templaat van Word, zodat ik telkens problemen krijg met verplaatsen of copiren van tekst. Zelfs accenten willen niet behoorlijk werken. Al met al heeft het me minstens vijf, zes uur extra gekost, vooral voor de boekjes. Maar goed, die liggen klaar, te middernacht moest ik de toga nog strijken, en dat is ook gebeurd. Alleen wat ik morgen aan moet... geen idee. We zullen zien.  

10  juli 2020. Nog steeds veel nattigheid hier. Was het belletje trek? Om 9 uur schrok ik wakker. Maar er was buiten niemand. Grrr! Langzaam kwam ik op gang, maar ik begon de dag toch gemiddeld een paar uur eerder dan normaal. Eerst met allerlei kleine klusjes. Bukken bekwam me nog niet, dus ik liet de tuin aan zijn lot over, toen ik - om eer een half dood plantje in te zetten - een stel bloeiende onkruid stelen uit had geplukt. Misschien kunnen er binnenkort wel kleinkinderen een uurtje wat bijverdienen. Hint. :-) Verder ben ik naar de brievenbus gelopen (en terug), en nu zit ik alweer een tijd aan de computer gekluisterd. Er moet gewerkt worden... 
Middernacht. Ik ben nog niet klaar, maar ik ben een aardig eind opgeschoten. Ik ben ook niet meer 100% slap en sloom en moe. Meer 60% ;-D Van een lang gesprek vanavond met mijn oudste knapte ik ook al weer op. Ook mijn kleinzoon sprak ik even. Hij is over, zonder taak. Toch mooi, nietwaar? Goed, morgen moet er een heleboel gebeuren, dus ik ga afsluiten. Geniet van het week - einde, en wees lief voor elkaar. 

9  juli 2020. Nat was het daarbuiten, dus ik bleef binnen. Al vroeg werd ik opgebeld, gelukkig was ik net tien minuten daarvoor wakker geworden. Dus ik kon redelijk samenhangend reageren. ;-) Er moesten wat kleine klusjes gedaan worden voordat ik aan het werk kon, en zo werd het toch laat. Dit kost nu eenmaal veel tijd. Morgen verder. 

8 juli 2020. Het was de verjaardag van Tons eerste echtgenote: Beppie. Dit keer maar geen gebakje op haar gezondheid, maar wel een dankbare gedachte aan alles wat ze voor veel mensen heeft betekend. :-) Inslapen lukte niet, uitslapen beter, dus zo begon ik de middag met enige vertraging. De rekening voor het versturen van het Berichtenblad kwam vandaag, gedateerd op 30-6, dus wel met enige vertraging. Net als de bezorging van de blaadjes. Maar goed, het blijft goedkoper dan postnl... Nu kon ik in elk geval alle kosten gaan declareren bij de penningmeester, nadat ik allemaal copietjes had gemaakt, en de stukken had weggelegd in de doos die daarvoor dient. Verder waren er  nog wat zakelijke dingen te doen en uit te zoeken, en natuurlijk telefoontjes. Voor ik aan het eten begon, ben ik maar uitgebreid gaan liggen. Vanavond was er weer ander werk. Grieks, kleurtjes aanbrengen en een heel klein beginnetje maken met het echte werk. Morgen verder. Het miezert en het regent. Wat een pech voor al die mensen die nu vacantie hebben en wilden kamperen of zo. 

7 juli 2020 was ook een koele zomerdag met weinig zon. Weinig energie ook, maar er waren wat langdurige telefoontjes, die ik liggend aan kon horen. :-) Dus toch gewerkt. ;-) Ik heb in elk geval vanavond geprobeerd Outlook over te halen 'zich te gedragen zoals het hoort', maar tevergeefs. Het zit 'm vaak in een enkele kleine instelling. Die kan ik nergens vinden, al heb ik hele lappen tekst gewijd aan dat soort dingen. Dat net niet. Later. De organist had al gekeken naar de opzet van de volgende dienst, en had er wat slordigheden uit gehaald. Fijn. Dat was wel extra werk, maar dat geeft niet. Vanavond heb ik gekeken haar het Hebreeuws van het OT en naar een stukje epistel. Morgen verder, want de artrose in de duim speelt weer op, en dat tikt niet lekker. Ach ja, PHPD hoort er bij. ;-D (Maar ik kn zonder.) Geniet van het leven. En hou van jezelf. 

6 juli 2020... Vagelijk heb ik het gevoel dat dit een datum is waar 'iets mee is', maar ik kan er niet op komen. Jammer dus. Om 1 uur kwam de huisarts langs, op afspraak, dus ik had eerst voorzichtig nog wat gedaan met bezem en stoffer op een steel. Bukken bekomt me nog niet zo, dus heb ik de stofzuiger maar niet uit de kelderkast gehaald. De huisarts is een lieverd, en ze nam heel ruim de tijd. Dus hart en longen zijn, ondanks het kuchje, OK. Een foto van een oude klacht komt over een paar weken. Toch was ik moe na afloop. Ik heb niet veel meer gedaan. Vanavond heb ik gekeken naar de uitzending rond Szebrenica, veel wisten we destijds niet. Intussen was ik aan het spelen met plastic en het 3D pennetje. Een van de eieren van de afgelopen tijd is heel fragiel, maar wel wat ik hoopte. Eentje bleef onherroepelijk zonde van het spul. Nu ja. Morgen dus echt weer aan het werk. Deo volente. 

5 juli 2020 De vierde zondag na Trinitatis. Vroeg op voor een lange ronde geestelijk voedsel via TV en internet. Van ALicante en Malaga tot Waals Den Haag, Luthers Gorcum en Heusden kwam ik uiteindelijk bij Utrecht... wellicht vergeet ik er nog een paar. 
Dat is toch wel een vorm van wereldkerk! :-D
Mijn ontbijt werd dus ernstig uitgesteld. Daarna heb ik wat gespeeld met 3D plastic, maar mijn ei zakte in. Jammer dan... Je leert er wel van. Ik weet alleen nog niet wt ik er precies van geleerd heb. ;-) 
Toen moest ik ook weer even gaan liggen, dat werd even langer. Ik heb verkeerd gewerkt, nu doet mijn rechterpols en -hand cht pijn. (Gister was het alleen vervelend.) Gelukkig had ik nog een bandage van een vorige artrose-aanval. Wie wat bewaart, hft wat, placht mijn goede moeder te zeggen. Ah! Nu snap ik waar dat vandaan komt. ;-) Vanavond een ruime dosis vitamine F tot mij genomen, daar knapt een mens van op. Ook kreeg ik nog foto's van geliefden. Leuk is dat. Allerlei uitzoekwerk leverde alleen maar verwarring op, dus ik houd het voor gezien. 
De dag door Uwe gunst ontvangen is weer voorbij.
;-) Morgen verder, Deo volente...

4 juli 2020. De hele middag ben ik bezig geweest met lastige dingen op de PC. Ik ben er nog niet achter... kennelijk is ergens een paswoord misgegaan in Outlook, en dat betekent dat mails niet binnenkomen. Heel gnant. De aantekeningen die ik wel degelijk had gemaakt, voldoen niet. Hier word ik niet blij van. Dit aan de hand van een adreswijziging die ik wel op de server zag, maar die niet binnenkwam. Verder kreeg ik nog een mededeling van iemand die al ruim twintig jaar het Berichtenblad trouw weggooide, omdat hij 27 jaar geleden (dat was voor mijn tijd) een adreswijziging had gestuurd, die kennelijk niet goed was opgepakt of aangekomen. :-( Wat een zonde! Maar ik ben blij dat dit dan nu in het vervolg niet meer gebeuren zal. Dus de administratie is weer bij. :-) :-) 
Na het eten heb ik nog een paar liter azijn gehaald bij de AH, en wat er zo bij kwam, niet veel. Ik wilde een plastic ei ontdoen van de kalkschaal. Verder heb ik hl voorzichtig de haren gewassen en gekruld. Maandag komt de huisarts, en die kun je toch niet blootstellen aan een ongewassen haardos. Daarna heb ik achter het toetsenbord gehangen... maar nu is het alweer de dag des Heren. Heb een Geestrijke zondag. :-)

3 juli 2020. Fris voorjaarsweer. ;-) Er scharrelen twee jonge Vlaamse gaaien door mijn tuin. Grappig. Ze zijn mooi van tekening. Verder allerlei meesjes. De Dahlia is heftig aangevreten door de slakken. Maar bukken moet ik nog niet... Ik bracht een verjaarskaart naar de brievenbus, daar had ik gisteren nog niet aan gedacht. Dus mijn beweging heb ik gehad. Mijn achterneef kwam langs met een folder voor zijn volgende concert. Fijn dat die dingen weer een beetje op gang komen, al blijft er veel onduidelijkheid achter de coulissen over wat er nu wel en wat er niet kan met zingen. Speciaal de gemeentezang is een hot item. Het gesprek aan de voordeur leidde er toe dat ik weer eens moest gaan liggen. Lang, maar vandaag minder vaak dan eerder. Of ik luister minder naar mijn lichaam. Dat kan ook. ;-/ Vanavond heb ik nog een stukje liturgie ingevoerd, en iets veranderd aan een lezing, dus dat geeft een braaf gevoel. Morgen veel beter... neem ik mij voor. 

2 juli 2020. Voor mijn doen was ik vroeg wakker... ik zat om half een al aan de morgenkoffie. ;-) Toen had ik al allerlei dingen gedaan in en rond bed. Vanmiddag een verjaarskaart en een pak kaarten voor veel zieken en dierbaren. De grote doos met stevig papier was alweer leeg, dus dat moest eerst. Met het rollatorretje dan maar. ;-) De jongens van de Kopijwinkel zijn altijd erg aardig voor me. Deuren openhouden, mijn kartonnen doos, die wat scheuren vertoonde kreeg een stevige reep plakband, ach... al die kleine dingen doen je hart sneller kloppen. ;-) Om zes uur ging de laatste kaart de brievenbus in, die moest naar het buitenland, dus dat duurt toch nog langer. Ik heb nog geen Berichtenblad gezien... dat schiet niet op. Ik stuur er altijd een aan ons eigen adres. Dinsdag kreeg ik een afzegging, dus ik dacht dat ze het daar al hadden gekregen... :-)  misschien was het toevallig. Vanavond heb ik toch maar eens voor een kapitaal boodschappen gedaan. Toen ik in de winkel was, stortregende het, dus ik ben maar blijven wachten tot de winkel bijna dicht was... 10 uur. Toen werd het minder. :-) Thuis zag ik het feestelijk einde van het optreden van Andr Rieu. En dan blijf je natuurlijk nog wat hangen. Zodoende heb ik niets meer gedaan. Wel boven iets gezocht, dat ik niet kon vinden, het is daar nog een puinhoop. Later. Kwart over een bijna, ik keek nog even naar een Efemeride van ds. van Midden. Altijd interessant. Al met al ging het vandaag wel iets beter dan gisteren. Van de huisarts nog niets gehoord. Niet fijn. Ze zal het wel heel erg druk hebben. Mijn mail is wel gelezen. (Of ontvangen.)

1 juli 2020. We begonnen vandaag aan de tweede helft van dit jaar. Moge er zegen op rusten. Vanmiddag dacht ik een Berichtenblad iets verderop weg te brengen, en daarna wat voorraad in te slaan, dus ging ik gewapend met de rollator en extra tassen op weg. Het Berichtenblad kon ik netjes kwijt, maar toen ik verder wilde gaan, bleek ik mijn geld niet bij me te hebben. Suf! Terug naar huis dus, maar ik merkte al doende dat ik al lichtelijk duizelig was. Dan ga je maar weer liggen. Heel plezierig, maar na het eten ging ik weer even liggen, en dat schoot natuurlijk niet op. Vanavond heb ik heel veel tijd besteed aan het toevoegen van een lied in Capella, het programma waarmee ik de nootjes in de liturgie zet. Ik weet zeker dat ik dit lied eerder heb gebruikt, maar ik kon niet vinden in welke bundel het stond, en onder welke naam het dus in de PC stond. Nu ja, ik bespaar je de dtails, als ik het direct vanaf het begin nieuw had ingevoerd, was ik twee keer zo snel klaar geweest. Soms heb je dat. Morgen beginnen we met een schone lei. En nu... 

30 juni 2020. Vandaag viel wat mee. Een prettig telefoontje over de komende dienst in situ. Een paar keer op bed gelegen. Vanavond heb ik het schema voor de dienst in de PC gezet. Nu heb ik een denderende hoofdpijn, dus ik ga vroeg naar bed, maar niet voordat ik mijn zwager feliciteer, die morgen jarig is. Van harte, Kees! :-) Bless you!

29 juni 2020. Heel voorzichtig aan gedaan, vandaag. Maar ik heb wel een update geschreven voor de huisarts over het afgelopen half jaar (ruim). Zucht. Veel gelegen tussendoor. Vanavond nog wat cijfertjes in de PC gezet, maar eigenlijk vroeg dat te veel concentratie en dus energie. Dan maak je foutjes... Tja. ;-) Ik heb ze er uit gehaald, en ga lekker liggen. Slaap ze! (En/of heb een fijne dag!)

Zondag 3 na Trinitatis 28 juni 2020. Het grootste deel van de dag heb ik in bed rondgehangen, maar het was aangenaam weer, zodat ik het raam open kon hebben. 
Morgen hoop ik weer meer te kunnen doen. We zullen zien. Er is nog tijd. :-D

27 juni 2020. Veteranendag, maar ik ben er niet aan toe gekomen de vlag uit te hangen. Betty kwam al voor de noen met de nieuwe (bijna niet oude) Canonprinter, die dezelfde cartridges verdraagt als de afgekeurde printer. Maar wel een heel stuk groter!!! Dankzij het geschuif van gisteravond kon het nt. mm-werk! Mijn slimme dochter heeft de instellingen voor Wi-Fi en netwerk vrijwel helemaal alleen gedaan, want de omstandigheden hierrboven in de hersenpan verhinderden mij om me ergens op te concentreren. 
Met de gegevens die ze had opgesnord, kon ze ook de internet- en locale verbindingen van de TV op de slaapkamer herstellen. Daar had ik al eens tevergeefs aan gesleuteld. 
Ik ben heel dankbaar!!! Toen ze na ruim drie uur naar huis ging, ging ik naar bed, en daar bleef ik... (behalve om even te eten). Er doet nog van alles pijn, dus ik ga weer liggen. Een klein gebedje wordt op prijs gesteld. (Vandaar dat het er niet van kwam, met die vlag. Zo jammer voor al die veteranen!) Ik heb vanavond met een half oog gekeken. Morgen beter. Hier bleef het weer rustig, hoop dat jij geen problemen hebt gehad!!! (Alleen de achterstallige mail ligt er nog. Geen onwil, maar onvermogen... Excuses!) 

26 juni 2020. Een warme dag, maar na half vijf vanmorgen ben ik niet meer buiten geweest. Ik moest het nog even heel rustig aan doen. Ook dat gaat wel weer een keer over. Maar het Berichtenblad van het Evangelie in Spanje staat al op de site. Nu moet ik nog een pdf maken om aan een paar mensen te sturen, die dat verkozen boven een gedrukt exemplaar. En ja, ik moet nog wat foutjes repareren. Opeens zie je ze dan! Altijd te laat... Maar dat kan morgen ook wel. Die pdf-jes zijn verstuurd. Betty maakte me blij met een nieuwe oude printer... Die is wel een stuk breder dan de oude, dus ik moet gaan schuiven. Een dag zonder uitdaging is niet compleet, toch? Intussen onweert het ook. 

25 juni 2020. Hm. Dit viel tegen. Wel heb ik de laatste 25 boekjes om uit te delen nu klaar liggen, en zijn nietmachine en snijmachine opgeruimd, maar ik had grote moeite met opstaan, en in de loop van de dag moest ik een paar keer opnieuw gaan liggen, omdat het heel onrustig was aan de binnenkant van het schedeldak. Ik was juist zo enthousiast dat ik fijn opknapte. Nu ja. Dit was dus voornamelijk een dag in het half duister. Morgen komt er hopelijk weer een dag. En anders... ;-D

24 juni 2020. Kennelijk had ik een verlopen mailadres opgepikt van die website. Ze heten nu Postservice. Dus na een telefoongesprekje kreeg ik de juiste gegevens. 
En op het moment dat ik dacht: Klaar! Ik kan de doos dichtplakken, realiseerde ik mij dat er geen retouradres op de boekjes stond. 
Dat is niet handig, want als er mensen wegvallen, is de kans groot dat niemand enige moeite doet, wanneer er gn retouradres op staat. 
Natuurlijk blijken dan beide adresstempels het niet meer te doen! Normaal print ik dat automatisch al op de enveloppe. Maar ach, anderhalf uur later lag de salon bezaaid met papiersnippers, en kon ik de deur uit met mijn kostbare lading: 207 boekjes. 
Op de rollator, want met ruim vijf kilo ga ik niet slepen. Kwart voor vijf was ik bij de balie, en... ... ... 'Dat adres klopt niet, mevrouw!' zei de aardige man die de balie bemenste. 
Na veel gekreun en gesteun van mijn kant ging hij naar achteren om via de computer te zoeken wat er mis was... De engel vond het na enig zoeken: ik had 4 i.p.v. 40 gezet. 
Dt adres bestond wel in het postcodeboek... Wat een opluchting!!! :-) 
Dus om kwart over vijf had ik de verzending naar de verzender afgerond. :-) Joepie! 
Via AH ging ik naar huis, waar ik ruim mijn rust nam. De berichtgeving van de MP heb ik al etendebekeken, en daarna ben ik even gaan liggen. Aldus gesterkt ging ik om 9 uur naar de printer. Maar ik was toch niet z helder: ik begon verkeerd... en we begrepen elkaar verkeerd... dat kostte toch weer onnodig bladzijden. Nu is het kwart voor elf, en de eerste vijf boekjes zijn afgedrukt. Er moeten er nog wel een stuk of 15. Dat kon nog wel lukken, vandaag. En anders is er morgen weer een (warme) dag. (Dan moeten er nog vier. Plus vouwen, nieten , snijden.) Geniet van de zomer. Houd een tropenrooster aan!!!

23 juni 2020. Nog niets gehoord van de verzending... wel belde Betty, dat mijn favoriete printer echt total loss is. Ze had er nog veel tijd in gestopt, de lieverd. Jammer, want ik had er hervulbare cartridges in, en ook net nog nieuwe gekocht. Wel. Zo is het dan. Vanmiddag bracht ik plastic weg, alweer, en ik strompelde nog even verder naar de AH en de Action. De laatste had handige opklapbare opstapjes voor 5 euro. Bij de Praxis waren ze een stuk duurder, vorig jaar. Zo liep ik wel meer te sjouwen dan goed voor me was. Ik leek wel 90! Dat zal me leren! Het gaat beter, veel beter, maar nog lang niet goed. Gelukkig kon ik twee langdurige pastorale gesprekken liggend op bed doen, in een half donkere kamer. Dat scheelde weer een stuk. 
Tot mijn grote schrik heeft de regering tot drie keer toe geen structurele bijdrage willen geven aan de zorg. Een schande! Ik schaam mij zo! 
Verder is er niet veel uit mijn handen gekomen, maar ik heb een lijstje gemaakt van de bladzijden die ik morgen nog eens moet afdrukken. Af en toe gaat er iets mis met printen, en dan heb je bijv. twee bladzijden die als n worden afgedrukt, of er gaat iets mis, en dan heb je een vel dat maar aan n kant is bedrukt. Leuke puzzel. En we zijn zuinig, dus... Half een. Eigenlijk had ik nog een was willen draaien, maar dat kan ik de buren nu toch niet meer aandoen, lijkt me... 

22 juni 2020 en aangenaam zomerweer. Niet heet. :-) Vandaag heb ik mij gezet tot het verschonen van de bedden... stiekem had ik gehoopt dat ik gisteren daar enige hulp bij zou kunnen krijgen, maar het zat er niet in... En ik deugde toen ook zelf nergens meer voor, dus heb ik het vandaag bij gedeelten gedaan. Het dekbed heeft lekker buiten gehangen, de wasmachine gaat straks aan, dan kan het morgen drogen, hoop ik, maar het grote laken erop... dat was wel even een uitdaging. Het is gelukt. De hoes om het dekbed hoefde niet, want deze week heb ik genoeg aan een dun dekentje, dunkt me. Maar ik ben wel helemaal door mijn energie heen. De laatste adresstickers zijn geplakt, dus 200 boekjes liggen klaar om verstuurd te worden. Ik heb een begroting gevraagd aan voordeelpost.nl, maar ze hebben nog niet geantwoord. Het duurt op zich al 3 dagen voor het verstuurd wordt. Nu nog een doos vinden boven om ze in te verpakken. En dan moet ik deze week nog een stuk of dertig boekjes maken om uit te delen. Vaak hou je over, maar... Nu ja. Ik ben te moe om mijn ogen open te houden, het is tien uur, en als ik nu ga proberen te slapen, ben ik over twee uur klaarwakker, en slaap ik de rest van de nacht niet meer. Ken je dat? Goed, op dozenjacht!

Zondag 21 juni 2020, de tweede zondag na Trinitatis. Vaderdag. :-) Straks maar even naar de begraafplaats. Ik word gehaald, dus dat is fijn. Ook is het altijd heerlijk kinderen even te zien. :-) Ik heb vanmorgen aardig wat tijd doorgebracht met de verschillende on-line diensten; het leuke is dat je een voorgang(st)er even de mond kunt snoeren, wanneer je je een momentje wilt absenteren, of dat je iets dat je niet goed verstond of begreep opnieuw kunt laten zeggen. Maar, met al die diensten wordt het wel echt een zondag, ook als je niet fysiek aanwezig kunt zijn. De dienst uit Nijmegen, waar ik bijna 40 jaar geleden mijn tweede dienst mocht doen, en waar de organist, Laurens van Baardewijk, na afloop zei: Meid, je hebt een prima spreekstem, maar je zingen is afgrijselijk, en daar gaan we iets aan doen! riep dierbare herinneringen op. Ton en ik zijn daar in betere tijden vaak voorgegaan. Kwart over een, tijd voor het ontbijt en zo. Voor iedereen: een zegenrijke Vaderdag. 
  Tegen drie uur kwam Tonio mij halen, en we konden het rustig aan doen. Betty kwam met haar twee jongste dochters vrolijk aan huppelen, toen we een paar minuutjes hadden gewacht bij de ingang van Soestbergen. We hebben twee potroosjes neergezet... 'We' is inclusief, want bukken is een exercitie waar ik mij nog niet aan moet wagen. Maar ik keek met genoegen toe hoe ze allemaal samen het graf ontdeden van stokjes, troepjes, oude en nieuwe kastanjes... Het graf ernaast werd ook weer even een beetje netjes gemaakt. De wind van laatst had alle beeldjes omgegooid. Met zoveel begeleiding liep ik vlotter en verder dan ik had verwacht. Als je je lichaam niet 'hoort', merk je het niet op. Dat kwam later. ;-) Tonio heeft het lampje in het toilet bededen voor mij aangedraaid. Fijn dat daar weer licht is. Dank!!! Ik zag nu dat de geluidsapparatuur hierboven het ook niet meer doet. 
Maar dat is van nader orde. (Zij het wel vervelend, want ik wilde een bandje draaien. Dat deed het niet, de tuner ook niet, terwijl er wel n lampje is dat gloeit. Ik kan de rekensom  niet maken. Maar ik ben ook wel rg moe, nu. Toen Tonio weg was ben ik gaan liggen. Na het eten ging ik weer even liggen... ik dacht even Undercover Boss te kijken, want het is wel leerzaam hoe zaken werken, en ook hoe de cultuur hier en daar anders is. 
Maar ik heb mij in slaap laten wiegen door de praat stemmen, en werd 2-3 uur later weer wakker. Net op tijd om de laatste 'lichtende' wolken te zien, en nu meld ik me af. Morgen verder! Het was een fijne dag met vitamine F, prettig weer, goede herinneringen aan een dierbare geliefde... en zie: het was goed. 

20 juni 2020 Bijna 1 uur, en ik ben al aan het printen en nieten. De postbode kwam tegen tien uur. Heel netjes van 123print dat ze me de bezorgkosten vrijgescholden hebben, omdat ik donderdag een kleinere toner had gekocht dan ik eigenlijk wilde. Ik vind ze wel heel erg klantvriendelijk! En kwaliteit. Goed, nu maar weer eens voorzichtig naar boven lopen en een volgend stapeltje van de printer halen. Als er teveel ligt, stopt ie. Goed voor de lijn, al dat trappen lopen, minder goed voor mijn topsegment. Voorzichtig dus. 
De dag is net voorbij, mijn duim doet het niet meer, dus ik kan de laatste tien boekjes niet meer snijden. Volgende week dan maar, als het zomer is ;-D 70 liggen er nu om van een adresetiket voorzien te worden. Er is licht aan het eind van de tunnel. Heb een heerlijke zomer en een gezegende zondag.  

19 juni 2020 middernacht. Ik had al een tijdje gelegen, maar realiseerde me dat een zeker iemand zich zorgen zou maken als ik me niet meldde.. ;-) Het ging een beetje beter, maar het gaat nog lang niet goed. Ik heb 125 boekjes postklaar, en ik ben te moe om te bestaan. Morgen vermoedelijk weer vroeg wakker door de postbode. Anders heb ik een volgend probleem. Nu maar weer richting slaapkamer. ;-)

18 juni 2020. En ja, vanmorgen om 9 uur stipt werd ik wakker gebeld. De postbode! Meet de toner. Wel een prachtige service: gisteravond laat besteld en betaald, en nu al voor de deur. Helaas heb ik die toner al helemaal leeg geprint, en ik ben nog lang niet klaar. Verder sloeg de printer af en toe aan het begin of in het midden een complete bladzij (4 kantjes) over, terwijl ik echt precies dezelfde opdracht gaf. Die stond nog in mijn PC. Nu kon ik ze later ook weer bij laten printen, maar je moet wel extra opletten. Nu ja. 
Wel heb ik kans gezien de ziekenpost op tijd in de brievenbus te laten zakken... :-) 
Avond: Ik heb een zesde van de boekjes geniet, en nu moet ik ophouden, want je moet met heel je kracht die lange-arm- nieter bedienen. En met je gewicht erbovenop. Anders kreukelen de nietjes, en moet je ze er uitpeuteren. In dat stadium ben ik nu, dus ik ga eerst maar een uurtje liggen... 

Daar bleef het bij, ik kan niet meer. Morgen verder dus! :-) Bless you!

17 juni 2020. Het gaat een beetje beter, maar ik had dan ook heel lang geslapen! Om 2 uur was ik al aan het ontbijten. ;-) De eerste 50 boekjes heb ik afgedrukt, nadat ik vandaag nog een belangrijke verandering in de tekst had aangebracht. Op Facebook zag ik een noodkreet uit Spanje! De voedselbanken staan op punt van bezwijken, veel meer aanvragen, en veel minder bijdragen! Zorgelijk. Hier speelt dat ook enigszins, maar de overheid heeft hier wel ts gedaan. Met mijn zoon had ik een prettig gesprek. Dat had ik gemist. :-) Concentreren blijft wel lastig. Verder heb ik vanavond de adresplakkers voor printen in orde gemaakt, en afgedrukt. Weer een heel werk, vergelijken, corrigeren, en aanpassen aan de maat van de plakkers. Nu nog uitzoeken hoe ik ze goedkoper kan versturen dan bij Post.nl... Als iemand een suggestie heeft... Nu moet ik echt ophouden, want mijn  hoofd loopt om, en dat is geen goed teken. 

16 juni 2020. Vandaag heb ik een heel klein beetje schoongemaakt in de keuken, maar bukken moet ik niet doen, dus dat laat ik maar. Het schiet niet op, maar ach... mijn moeder komt niet meer langs om te controleren of ik het wel goed doe. En de maatschappelijk werkster nog niet. ;-) God behoede mij! 
Eigenlijk heb ik niet veel anders gedaan dan een kaart sturen aan iemand die iets moois te vieren had, en eindeloos peuteren aan de combinatie van Word en de printer. Een hele uitdaging! En als je denkt het gevonden te hebben, blijkt iets tch weer een regeltje of een lettertje verplaatst te hebben, en dan is je layout weer naar de gallemiesjes. Niet dat ik weet wat en waar die zijn, maar... ;-) Intussen heb ik een stuk of vier bijna goede Berichtenbladen liggen, maar ja, nt niet... Morgen verder. O... nee... straks. Heel veel later. 

15 juni 2020. Na een redelijke nacht dacht ik de overvolle zakken met plastic, blik en glas maar eens weg te moeten brengen, zij het nog wat wankel. Doorlopen om boodschappen te doen ging me te ver. Letterlijk. Maar goed, in elk geval heb ik ts gedaan dat nodig gebeuren moest. Daarna ben ik maar weer gaan liggen. Eventjes... (langer dan ik van plan was). Aan die muis heb ik niets anders gedaan dan de viezigheid op het aanrecht opruimen. Ik weet niet meer waar het gif is, en de klem gaat dicht zodra ik die open heb gezet. (Ik word hier NIET BLIJ van!!!) 
Wel werd ik blij toen ik de eerste proefprint van het Berichtenblad had gemaakt. Natuurlijk moest ik nog wat schuiven op de vierkante millimeter...  maar na een paar uur was dat ook gedaan. Tweede boekje gedrukt. En raad eens? De Lexmark bemoeit zich zelfstandig met de lay-out. Ik weet dat je vroeger in Word kon aangeven dat zulks niet mocht, maar ik kan het ook op internet niet vinden. Office 2010. Toch erg betrouwbaar, gewoonlijk. Mar ja, waarom zou het ook makkelijk moeten? Ik heb deze dag alweer met een half uur overschreden, dus ik stop ermee... Slaap lekker, en morgen vrolijk weer op, allemaal. (Laat mij maar slapen dan.) ;-D

Zondag 1 na Trinitatis, het begin van de groene tijd waarin rijpt wat ons is geschonken in de Feesten. 14 juni 2020.  Vanmorgen volgde ik met wisselend genoegen een korte dienst op de TV en een Lutherse en twee Waalse diensten via internet. Ik kan het niet navertellen, maar dat kan ik ook niet als ik een dienst zelf heb gehouden. ;-/  Dus om 12 uur was ik wel toe aan een gesprekje met mijn grote zus, en daarna aan mijn brunch. Tijd om even te liggen, want zo gaat dat tegenwoordig, het is nog lichtelijk onrustig in de bovenkamer. Er kwam ook nog iemand langs voor een anderhalvemeter gesprek op de stoep, toen stond ik wel te tollen. In elk geval heeft iemand de dienst die ik niet kon houden gelezen. :-) Het zou te zwaar zijn geweest om die uit te spreken, maar als de Heer had gewild dat ik het deed, had Hij het natuurlijk mogelijk gemaakt. Zo is Zij ook wel weer. ;-) Na wat uitzoeken van cijfertjes die ik in een hosts file moet invullen ga ik dat aan een komende dag overlaten. Nu even wat vuil buiten zetten en naar bed. Heb een fijne dag. Een goed bericht: een van de kinderen liet zich testen op corona, en bleek daar geen last van te hebben. Wel van pollen en/of verkoudheid. 
Ik sluit deze dag dankbaar af. Morgen komt er waarschijnlijk weer een dag. 
En als je alles hebt gehad, zie je opeens een dikke vette (zwangere???) muis door de keuken lopen. Hoe komt die daar nu opeens??? Help!!!! Bah... 

13 juni 2020 halverwege de middag en net na het ontbijt. ;-) Gelukkig is er wat bewolking. Fel licht is nog een probleem. De dienst die ik morgen had kunnen houden, maar niet dus, staat toch op het web. Ik ga weer even liggen. ;-) 

12 juni 2020. Net toen ik in een hele diepe slaap was, werd ik aan het eind van de morgen wakker gebeld. Alsof je een dreun op je hoofd krijgt! Dat kon 'de andere kant' natuurlijk niet weten, het was kwart voor 11. Tja. Ik begon fris noch vrolijk aan de dag. Er moest nog een verjaarskaart op de post, die heb ik meegegeven aan wild vreemden die langs wandelden. :-) Ik heb vanavond nog wat puntjes op I's gezet voor zondag. Hoeft natuurlijk niet, maar Zij wil het wel. 
Morgen moet ik maar eens gaan uitzoeken hoe ik de Berichtenbladen moet adresseren en versturen. Dat wordt weer duur. Met Kerst kan ik het als kerstpost versturen. ;-) Intussen is het heftig aan het stormen en onweren, dus ik ga doen alsof ik slaap. Bless you. 

11 juni 2020 lijkt een herhaling van gisteren. Maar ik ben wel een heel klein stukje opgeschoten. De postbode was zo aardig een brief voor me op de bus te doen, zodat ik de straat niet op hoefde. Er zijn veel aardige mensen in mijn leven. :-) 

10 juni 2020. Gisteren had ik tch ets teveel gedaan. Dus ik bleef liggen tot de noen, om hl rustig op te staan. Ik lijk wel eventjes bejaard. Maar dat is schijn. Kom op! ;-D Vanmiddag heb ik een paar uurtjes gewerkt aan het Berichtenblad, daarmee ging ik iets over de schreef, zodat ik mijn bed indook. Eten koken om 9 uur, moet kunnen. Maar ik heb wel netjes gekookt, en dat gebeurt niet altijd. Veel vind ik rauw ook lekker of lekkerder. Maar halfgaar vind ik echt niet te eten. ;-) Vanavond heb ik nog wat rustige tijd besteed aan het kleuren van teksten, zodat ze voor mij makkelijk uit te spreken zijn, en - denk ik - voor de ander te lezen alsof ik ze uitspreek. Nu ja, dat dus. Morgen verder. :-) 

9 juni 2020. Ik was net 10 minuten wakker, toen mijn geliefde dochter Twee mij belde, aan het begin van de middag. :-) Omdat ik al dagen teveel had gelegen en gezeten, heeft mijn rug een dove plek, zodat je blijft draaien om een houding te vinden die niet onplezierig is. Maar ik had toch minstens 4 uur lekker doorgeslapen. :-) Hoewel ik lichtelijk duizelig was, dacht ik dat het nuttig was om naar de Twijnstraat te lopen. Het roggebrood was op, en nog een paar dingetjes, die ik wel had kunnen vragen aan buren, maar dan had het langer geduurd. Voor de zekerheid nam ik de rollator mee, die gaf steun, maar die heeft harde banden, en die geeft dan het gerammel over de keien hier via de polsen onverkort door aan het nog wat kwetsbare brein. Met hier en daar wat zitten, kwam ik er wel. n terug. Het kostte een uur, maar goed. :-D Daarna moest ik natuurlijk wel even liggen. In het donker. Maar het is weer een stapje verder. :-D 
Onder het eten, of er na, dat weet ik niet meer, zag ik een uitzending van de EO over Jezus en het Heilig Land. 49 jaar geleden (plus een paar maanden) was ik daar met een militaire bedevaart. We logeerden om een logement van Christen-Palestijnen op de Olijfberg, op zo'n 100 meter van het kapelletje dat was toegewijd aan de Hemelvaart. Dat was dicht, maar de gids wees op een steen, daar dichtbij, waarin je een voetafdruk kon zien, als je dat wilde. Nu toonde de TV ons n dat kapelletje een vloer waarin een vierkant de onderliggende rots liet zien. Die werd door een vrome menigte innig gekust, want dr zou de Heer ten hemel gevaren zijn. Ach, waar en hoe precies is nooit belangrijk, want dat is het hart niet. Zo'n vijftig jaar geleden was Hemelvaart in de kerk nog niet zo'n item. Meer een curiositeit, waar de meeste voorgangers liever omheen liepen. :-) Ton zag dat het net zo'n scharnierpunt was als Kerstfeest, en de perfecte tegenhanger n afronding. Advent is de aankondiging van een nieuwe koning, Kerstfeest viert dat wij Hem ooit op Zijn troon zullen zien, en Hemelvaart is de troonsbestijging. Prachtig, toch? Nu heb ik wel weer genoeg getikt. (Leve de spellingscorrectie.) Ik laat de mail maar weer aan de mail over. Morgen. Hoop ik. 

8 juni 2020. Te lang achter de computer gezeten. Ik laat de mail maar even zitten, komt morgen wel weer. 

Zondag Trinitatis (de zondag van God die Drie in Een is) 7 juni 2020. 
Na een vrijwel slapeloze nacht (phpd) verwisselde ik de Pinkstereieren voor de gouden eieren van deze zondag. Luther noemde deze zondag de Gouden Zondag, omdat hier alle grote feesten samenvallen: Kerst, Pasen en Pinksteren.
En intussen luisterde ik naar de dienst van de PKN op NPO2. Ik ontbeet tijdens een stuk dienst vanuit de mij welbekende Nicolaaskerk in Baarn. Het blijft bizar, zo'n lege kerk, maar de priester zei zinnige dingen. Omdat ik niet gisteravond al een vooruitblik kon slaan op sommige diensten die ik toch wel wilde zien, klikte ik er om half elf drie tegelijk aan, die ik toch maar wel na elkaar bekeek. En ik zong mee, ook met mijn dagboek. Op dit moment hoor ik de 'papklok' van het Bartholomeetje, het moment voor het Wees Gegroet. :-) Nu is het wel weer even genoeg. Misschien kan ik nog wel slapen. Ik ben beter, maar niet goed. Geeft niet, morgen is er waarschijnlijk wel weer een dag. ;-D
Later. Van slapen kwam het niet, ik heb op mijn gemak wat foto's bewerkt. Daar hoef ik niet zo erg bij na te denken. De Dahlia die ik voor mijn verjaardag kreeg, bloeit. Leuk dus. 

Overigens snap ik niet hoe iemand iets met slakkengel op zijn of haar gezicht kan smeren. Ergens deze week was een slak op en over en in een vochtig vaasje gekropen. Eieren had ze ook nog gelegd. Zo smerig om aan te raken!!! Ik heb mijn zwaarste schoonmaakmiddel gebruikt om het schoon te krijgen. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr! 
...
Na het eten viel ik in slaap. Ik hoop dat ik vannacht wel kan slapen... 

6 juni 2020. 76 jaar na D-day. Ook vandaag zagen we weer de vreselijke beelden van die vele jonge mensen die voor onze vrijheid vielen... Terwijl de meesten toch gedacht zullen hebben veilig weer thuis te zullen komen... 
Vandaag zou het hier in Utrecht Pride zijn, maar vanwege corona ging dat niet door. De gemeente Utrecht was wel heel correct op Twitter... Leuk! 

Zelf had ik de vlag nog uitgestoken... binnenhalen was ook lastig, met die wind. 
Ik heb vanmiddag een tijdje met tekst zitten schuiven, en hier en daar iets aangepast. l te lang lukt het niet om me te concentreren. Boodschappen doen durfde ik niet, maar er is nog voorraad. 

5 juni 2020. Het is vandaag ondanks alles gelukt wat post te sturen naar zieken. Lopen naar de brievenbus was nog wel een uitdaging, daarna was het bed ook weer heel aangenaam. Vanavond heb ik een tijdje voorzichtig gekeken naar wat stukjes tekst voor het Berichtenblad, maar het gaat nog wel een hele tijd duren, eer dat op de mat ligt, vrees ik. Meer dan mijn best kan ik niet doen. Morgen beter. 

4 juni 2020. In de loop van de avond ging het wat beter. Gelukkig scheen de zon vandaag niet, zodat ik wat door huis kon scharrelen zonder overal de gordijnen dicht te doen. Ik heb nog niet veel gedaan, maar er is licht aan het eind van de tunnel. :-D Morgen. Of zaterdag. :-D 

3 juni 2020. Idem. Computeren levert lichte hoofdpijn op, en ik wacht niet tot het zware hoofdpijn wordt. Komt wel goed, nog een paar dagen vervelen. 

2 juni 2020. Weer een dag in en op bed. Meer wil nog niet. Komt goed. Over een paar dagen. Gve, pas de carte, cette anne. Dsole.

1 juni 2020 Tweede Pinksterdag. Vannacht kreeg ik al heel vroeg last van een probleem. Eerst mijn oog, dat ik niet open kon houden... duidelijk een bloedinkje. Ik ben vannacht en vandaag hl rustig geweest. Voornamelijk in halfduister op bed. Dit is het ook niet helemaal, merk ik, dus ik meld me wel weer als het beter gaat. Ik heb voorlopig genoeg in huis, denk ik zo. ;-) Komt goed! Ik was er vroeg bij. ;-)

Pinksterzondag 31 mei 2020 Na een hl kort nachtje op tijd opgestaan voor de TV kerkdienst. Maar terwijl ik naar de predikant luisterde, ging de telefoon. Later zong ik lekker mee met Nederland zingt, intussen deed ik de Paaseieren die 49 dagen mooi hingen te wezen in hun dozen, en hing ik de rode Pinkstereieren op. 

Vervolgens heb ik vier of vijf kerkdiensten bekeken via Internet, de meeste met genoegen, dus mijn ziel is wel weer gevoed... In de tussentijd heb ik deze foto's bewerkt, want dat gaat best samen. ;-) Vanmiddag heb ik een aantal kinderen even gesproken, of minder even ;-) en nog een aantal mensen die aandacht nodig hadden. Omdat ik geen zin had in iets moeilijks ben ik naar boven gegaan, waar ik een flink deel talenboeken in de laptop heb gezet. Echt, wat Ton allemaal voor moois en interessants had, je kunt het je niet voorstellen. En dat is alleen nog maar wat er in zijn kleine kamertje boven stond... Een paar % van wat er elders in huis is. Kreun. Half acht. Tijd om net te doen alsof ik ga eten. CU!

Vanavond heb ik een klein stukje voor het huis gelopen, dat leek me nuttig voor de bloedsomloop, maar op 20 meter van het huis ontmoette ik een aardige buur-buur-buurman, met een zieke in de familie, dus ja... een kwartier later liep ik vijf minuten verder, en zag een aardige jongen op een bankje zitten met een banjo, die me iets over het instrument vertelde... Uiteindelijk ben ik een half uurtje buiten geweest, waarvan ik hoogstens 10 minuten heb gedrenteld. Maar mentaal fris je er in elk geval van op. :-) 
Genoeg om een paar uurtjes te schuiven met teksten. Er moet nog veel geknipt, geplakt en ingedikt worden, maar ik heb ook tijd besteed aan plaatjes, dus... ik ben wel tevreden. Ook het Bureaublad van de computer is aangepast, dus ja! Het was op bescheiden wijze het feestje van de Geest vandaag. ;-)

30 mei 2020. Mild zomerweer, licht fris. Na het lezen en koffie ging ik maar eens wat zaailingen, die al weken stonden te kleumen in een potje, apart zetten in gehalveerde toiletrolletjes. Het handige daarvan is dat straks de wortels niet in elkaar grijpen, en je ze makkelijker kunt uitplanten. Ik heb er op de keukentafel een gezellige troep van gemaakt. Later heb ik bij Swaak nog wat velourspapier gekocht. Dat moet ik nog spannen op foamboard voordat ik er met kleurkrijtjes op kan gaan spelen. Misschien wordt het wel volgend jaar Pinksteren. Daarna nam ik de fiets naar HC, waar ik een verkeerde aankoop terugbracht, en daarna nog wat ronddrentelde. Kostte weer veel tijd. De volgende rit was naar de Twijnstraat, want ik moest toch weer eens echt bladgroen binnen krijgen. De winkel was om kwart voor zes al aan het sluiten, dus ik mocht mijzelf gelukkig prijzen, dat ik nog binnen mocht komen. De rij voor de AH was lang, ik dacht dat vanavond wel in te halen. Maar ja... toen ik thuis kwam was er op de TV Nederland zingt, en ik had al t lang niet lekker gezongen. De stem is roestig. De windlade kraakt ook. Daarna kwam de Pinksterdienst - alvast - van de PKN. Tot mijn grote verbazing zaten daar zo'n 30 mensen - of meer - gewoon naast elkaar. Wat is dt nu voor een voorbeeld voor al die kerken en gemeenten die moeizaam anderhalve meter van elkaar moeten handhaven? O.K, de wind (Wind?) woei er dwars doorheen, want die kerk is een bouwval, maar wel met een glazen dak. Vreemd. Net toen Ren de Ruiver begon te (s)preken, ging de telefoon. H ja. Toen de praepentecostale dient afgelopen was, verdwaalde ik met Max, die dat mogelijk maakte, in het Paleis op de Dam, waar ik al heeeel lang niet meer was geweest, en vervolgens nam ik een laatste stukje Blauw Bloed mee. Intussen heb ik wat gesnackt en gesnaaid. De kalkoenfilet met 35% korting was intussen ongemerkt keihard en kurkdroog geworden. Die zit in een vershouddoosje. Dat kun je altijd wel malen en ergens doorheen doen. Eiwit is eiwit. Het is half tien, en nog klaarlichte dag. Ik heb helemaal geen zin meer om mij te concentreren en wat darlings te killen. Vermoedelijk ga ik maar wat corona-haar wassen en temmen. Heb een Feestelijke Ontmoeting met de Geest, morgen. :-) 

Het loopt altijd anders dan je verwacht... Het was al wat later toen ik mijn haar op krullers probeerde te draaien, anders is het helemaal geen gezicht meer, en om mij af te leiden zette ik de TV aan. Martine Bijl. Ton en ik waren vroeger dol op haar. En onverwacht was daar dat stukje: De laatste wens, (Mevrouw van Puffelen) waar we altijd zo vreselijk om gelachen hadden. Met de lepeltjes en de plakkertjes. Het was t laat om de kinderen te bellen, anders had ik dat meteen gedaan. (Uitzending gemist?) en opnemen ging ook niet. Nu ja. Maar dan blijf je wel kijken... Deze uitzending vond ik veel leuker dan die van vorige week, die was wat wrang. Nu is het alweer  half twee. Ik denk dat ik alvast maar een van de kerkdiensten van morgen ga bekijken. Dat scheelt weer. ;-) Dan val ik vast getroost in slaap. En dan droogt mijn haar misschien wat beter in krulletjes. ;-D

29 mei 2020. Ik begon de dag op het verkeerde been: denkend dat het zaterdag was. En is zag dat er overmorgen iemand jarig is. Zondag, dus... :-( Gelukkig had ik het mis, en kon ik nog een mooie kaart halen. Ik hb wel een heleboel kaarten, maar die ne is er dan toch weer niet altijd bij. Onderweg werd ik gespot door iemand die mijn gezelschap graag zoekt. (―> ≠) Dat kostte me geruime tijd, zodat ik uiteindelijk een van de andere dingen die ik moest doen weer vergat. Balen! Aan de andere kant vond ik bij de Action wel nieuwe cartridges voor mijn printer, terwijl die er begin van de week, en al weken ervoor niet waren. Leuk. Helaas hielp het niet. Maar niet geschoten... 
(Betty schreef later: If all else fails, halen we hem toch weer uit elkaar!!!) :-D
Al dat lopen bleek toch weer teveel voor mijn linkerbeen. Dat is riskant. Dus dat wordt weer veel zitten en weinig staan, de komende weken. 
Nu ja, voorlopig zijn er nog geen diensten voor mij. Vanavond hees ik me weer overeind, en ben ik tijden bezig geweest aan een stukje voor het Berichtenblad. Wellicht moet het ook weer geschrapt worden, maar dat kan ik pas weten als ik overzicht heb van wat er is, en wat er nog moet komen. Morgen. (Oh, tch straks.) Geniet van het mooie weer, en houd er rekening mee dat de anderen niet altijd afstand houden. In elk geval had ik vandaag een dag extra, en dat scheelt weer. :-D

28 mei 2020. Weer een bijna zomerse dag. Hoewel ik wel heb gewerkt aan het Berichtenblad, kwam er vandaag van alles tussen door. Ook allemaal aardige en lieve dingen, ik klaag niet. :-) Maar ik ben hoogstens tien regels verder. Nou, twintig dan. Voor het eerst in jaren was de bloeddruk vanmorgen buitengewoon netjes. Gisteren was die nog veel te hoog. Ach ja. Geen idee waar het aan ligt. Hoe dan ook, een nieuwe dag is net weer aangebroken, en ik ga de afgeweekte postzegels van mijn bed halen, die daar lagen te drogen. Geniet van het leven, het is de moeite waard. (Hier tenminste wel.) ;-) 

... Oei. Even naar boven en een file overzetten van de laptop naar de computer... die kleine dingen kosten allemaal tijd. Opeens is het half twee. Snel verder! ;-)

27 mei 2020. Na weer eens een slechte nacht, was ik net voor 12 uur op. Mijn hoofdstukje in de half-zon gelezen, en de plantjes bewaterd, daarna werd het toch echt tijd voor het ontbijt/de brunch. ;-) Ik heb wat vertaald en gegevens opgezocht. Het is alsof je niets doet, maar maar de kromming tussen benen en bovenlijf lijkt wel van blik. :-( Ik ben moe. Morgen beter. Geniet van het leven... en alvast onze felicitaties aan mijn schoonzuster en zwager, die een wel heel bijzondere dag hebben te vieren!!! Nog veel gezonde jaren! :-) 

26 mei 2020. Ook vandaag vooral vertaald. Het gaat langzaam. We komen er wel. Morgen verder. Ik heb in elk geval mijn hoofdstukje lekker in de zon kunnen lezen. :-)

25 mei 2020. Middernacht. Hard gewerkt vandaag. Vooral vertaald. Ik kreeg vanavond nog veel informatie binnen. En ik had me nog z voorgenomen nu eens een Berichtenblad te maken dat niet te dik is. Dat wordt weer schrappen in dingen waar ik al veel tijd in gestopt had. Ik zal de eerste en de laatste niet zijn. 

Zondag Exaudi (Verhoor) 24 mei 2020 was het precies veertig jaar geleden dat ik mijn eerste dienst mocht doen in de Rogatekapel in Amsterdam. De kapel waar Ton werkte voor de Lutheranen. Hij was dubbelgeboekt, ik was bezig met de studie, en had wel een paar middagpauze-diensten gedaan op de Universiteit, en het leek Ton wel handig als ik zijn dienst in de eigen gemeente overnam (dan kraaide er geen haan naar), en als hij dan die dienst elders overnam. Het was een dienst met drie dames (organiste, ambtsdrager en una servidora, zoals de Spanjaarden dat zouden zeggen) en die was goed voorbereid. Ik kende vrijwel alles uit het hoofd, had de preek al drie keer onderweg op de fiets gehouden, maar... het enige dat we niet hadden gecontroleerd was het sinaasappelkistje in de preekstoel. dat was er niet. Nu zou ik daar gewoon om vragen, maar toen... je bent midden in de dienst, als je van achter de Tafel naar de Preekstoel stapt, en er opeens achter komt dat die niet past bij je lengte. Je gaat gewoon door. Dom! Want ik voelde me als een kind dat maar net boven de tafel uit komt. Op de een of andere manier werd de preek wel een stuk(je) korter! Niemand heeft zich beklaagd, en omdat Ton daarom ging opscheppen, zeiden ze in Nijmegen: Kan ze hier ook niet komen? Natuurlijk er van uit gaande dat ik de studie een keer af zou maken. Natuurlijk, zei Ton. En zo is het gekomen. Alleen kreeg ik niet lang daarna een hersenbloeding, en van dat papiertje is het nooit meer gekomen. Helaas. Dat vind ik  nog steeds erg jammer. Misschien was het wel goed, want ik heb natuurlijk altijd dubbel mijn best moeten doen om zeker van mijn zaak te zijn. 
Gelukkig heeft Ton, toen ik het er rond '95 eens over had met hem, tegen me gezegd: Maar je bnt theoloog, papier of niet. En omdat hij het zei, kon ik vertrouwen dat het goed was. 
Dat er vandaag geen sprake kon zijn van enige viering of feestelijkheid, vond ik wel erg jammer. De diensten zijn tot juli ongeveer afgezegd, (het is nog wat onduidelijk, want niet elke gemeente houdt de zelfde tijdlijn aan) dus ja... Ach, 15 jaar geleden hadden we een feestelijke dienst in Heusden, met een hilarisch begin (ik werd niet opgehaald!) en een etentje met de familie na afloop. Plus een fraai lied van de cantorij. :-) 
Vanmorgen kreeg ik een link voor de dienst in de Lutherse kerk in Gorcum, waar ik heel wat uren dienst heb mogen doen, en dat was weer zo vertrouwd, dat ik toch lekker mee kon zingen. 
En zo kon ik later op NPO2 weer meezingen: It is well with my soul! 
Vergeleken met zoveel mensen ben ik zr bevoorrecht. :-) 
Maar ik was wel moe, en de herdenking in Margraten heb ik maar in mijn bed bekeken. Gelukkig viel ik niet in een diepe slaap, want dan had ik nu ng hoofdpijn gehad. Ik heb een poging gedaan om een haasje te maken met het 3D-pennetje, (hmmmmm) terwijl ik naar iets interessants luisterde op de TV. (Geen idee wat.) Verder een hoofdstukje NT Gr gedaan, en een stukje in mijn Spaanse verjaarscadeau gelezen... en nu is de dag - door Zijne Hand ontvangen - vrijwel voorbij, en moe ben ik nog steeds. Dus. Ik hoop dat jouw dag ook zo mooi was, en anders de komende dag! Bless you!

23 mei 2020. Fris en half zonnig. Vandaag schoot niets op. Ik deed wat boodschappen, maar deed er veel te lang over, terwijl ik niet de helft kocht van wat ik had willen hebben. Kortom: het is al 19.09 u en ik heb nog niets gedaan. Zelfs niet gegeten. Morgen is het zondag Exaudi, en dan is het veertig jaar geleden dat ik voor het eerst voorging in een officile kerkdienst. (Ik verving Ton in de Rogatekapel, want hij was dubbel geboekt.) Geen dienst morgen, geen kerk om heen te gaan, alleen wat virtuele mogelijkheden. Ik had het wel graag willen vieren met dierbaren. Ach, wat zeur ik? Ik ben bevoorrecht en heb het goed. Klaar met zeuren. Ik ga maar eens eten maken... ;-) 
Boven ben ik begonnen aan de stapel Talen, terwijl het bad liep. Van dat bad heb ik heel lang genoten. Mijn haren ook. Nu drogen ze op krullers, anders is het morgen een puinhoop. Waren we naar Lourdes gegaan, dan had ik ze nog gepermanent. Nu had ik geen puf. Morgen een bijzondere dag voor mij... zondag exaudi... 40 jaar later. En dan nu niets. En alles. :-) 

22 mei 2020. Een lange dag is al weer een tijdje ten einde. :-) Die begon met mooi weer, ik dronk mijn eerste en enige kopje koffie boven in de halfzon, en las mijn hoofdstukje Grieks voor het ontbijt. Ook dat kan. :-) Gisteren vergat ik de ziekenpost te verzorgen, dus dat deed ik vanmiddag maar. Voor mijn gevoel was het eergisteren nog gedaan. ;-) Ik had nogal wat lange telefoongesprekken vandaag. Dat kan heel erg leuk en prettig zijn. Verder heb ik braaf Spaans zitten vertalen. En nu ben ik moe. Welterusten / een heel fijne dag! Pas goed op jezelf. 

21 mei 2020 Een stralende dag van Hemelvaart. Jammer genoeg lukte het me heel de nacht niet om in slaap te vallen... ik hoorde de eerste vogels om half zes, zelfs toen bleef ik meer wakker dan niet... Pas om elf uur, toen ik met mijn koffie bij de televisie zat, viel ik in slaap. Wel nadat ik gezellig meegezongen had met 'Nederland Zingt'... En de kerkdienst had ik ook gezien, ook nog een via de computer. Klokslag 12 werd ik met een schok wakker. Maar ik heb een deel van de (heerlijke) Messiah in bed gehoord en half gezien. Prachtig. Wat mailtjes, veel te veel geluncht, verder het vaste programma... en toen kwam er niets uit mijn hand. (Wel heb ik een paar vierkante cm met de 3D-pen op een papiertje geprobeerd. Het gaat zo richting kwart voor elf, en de ogen willen niet meer over blijven. Mocht je  nog tijd voor een gebedje hebben, vraag dan of ik vannacht mag slapen. Bij voorbaat heel veel dank!  

20 mei 2020. Een heerlijke dag, ik heb het lezen van mijn hoofdstukje uit de Handelingen der Apostelen maar lekker even op het platje gedaan, in de zon. Al te lang in de zon gaat toch al niet, maar dit was lekker. Ik heb wat gewerkt aan het komende Berichtenblad, dat er nog lang niet aankomt, maar een steek per dag breit een mouw in een jaar. (Zoiets placht mijn moeder te zeggen, al wilde ze toch wel dat je minstens een hele pen zou breien.) Later ben ik een paar pakjes gaan wegbrengen. Ook briefpakjes naar het buitenland zijn sinds 1 januari 2020 pakjes, en dus vier keer zo duur voor het zelfde gewicht. Grrrr!@#$%^&* 
Maar goed, al met al drentelde ik er anderhalf uur over, omdat ik ook nog wat levensmiddelen voor morgen in huis wilde halen. Gisteren had ik teveel gestaan, en mijn linkerbeen protesteerde vandaag nogal. Maar zitten lukt best. Ook aan de computer. Ik heb de boeken boven maar even aan hun lot over gelaten. De tijd vliegt toch al. De dag is vrijwel om. Morgen Hemelvaartsdag. Ik kreeg n link voor een kerkdienst morgen. Ton werd altijd gevraagd voor die gelegenheid, en hij deed het graag. Hij was niet - zoals sommige collegae - bang om erover te preken, en dat deed hij goed. Ik heb daarvan geen recente dienst van hem meer op het web staan, de laatste van mezelf is ook al weer van zes jaar geleden. Mijn komende dienst in Zeist is ook alweer afgezegd. Jammer, maar wellicht schiet het dan weer wat meer op met het Berichtenblad... 

19 mei 2020. Weer een mooie dag, maar ik ben er niet aan toe gekomen om er van te genieten. Ik zat aan mijn eerste kop koffie, toen Betty na haar werk aanbelde om de klus van gisteren te klaren. (Ze had een halve dag gewerkt, ik verwachtte haar later. ;-) ) De droge kussens had ze snel genoeg in de printer. Het slopen van een printer is al een kunst, het weer in elkaar zetten is minstens zo erg. We zeiden net tevreden: 'Bijna klaar', toen er iets rammelde bij het omkeren. Er bleek iets gebroken. Oeps. Weer open. We hebben de stukjes op een oude plastic kaart geplakt, (ik heb een heel knappe dochter, 3 eigenlijk) en na veel gefriemel en gefrunnik zat het allemaal weer in elkaar. We waren intussen wel een paar uur extra verder! De inkt er in en 
een foutcode, waarmee je alle kanten op kunt!!!
Dochterlief moest naar huis, ik ruimde wat op. Later ging ik iets te eten halen, waarna ik het weer probeerde met de printer. Allerlei resets. 
Hij deed wel iets meer dan aan het eind van de middag. Maar nog steeds dezelfde mededeling dat de absorbtiekussens vol zitten. Daar was een procedure voor, die heb ik gevolgd, maar dat helpt niet.
Nu ben ik doodop, dus ik kan niets meer bedenken. Ik ga het oud papier bijeen zoeken, en dan naar bed.

18 mei 2020 (De dag waarop we eigenlijk onderweg zouden zijn van Lourdes naar Nederland...) was een heerlijke dag. Het ontbijt sloeg ik maar over, want Dochter Twee kwam even na de noen op de fiets vanuit V. 
Maar het was mooi weer, we dronken koffie op het platje, en daarna gingen we op mijn verzoek de printer ontleden, omdat die al tijden klaagde over de absorptiekussens. Voor deze printer heb ik nog inkt en navulbare cartridges, en het is de kleinste van afmeting, zodat die mooi past op mijn computertafel. Het was een groot werk, want Internet gaf weinig aanwijzingen over de manier waarop een en ander open moest. Betty had de hare, een ander type, al eens open gemaakt, vanwege het zelfde euvel, dus dat moest goed komen. Maar er waren veel beren en leeuwen op de weg naar de ontmanteling! Het kostte uren voordat een en ander gefixt was. Uiteindelijk hingen de vele verschillende kussentjes uitgespoeld aan de lijn om te drogen...
 

Het drogen schoot niet op, ook niet met een fhn, en intussen moest mijn grote dochter ook weer terugfietsen, boodschappen doen en op tijd thuis zijn... Toen hebben we een en ander maar binnen op mijn tafel uitgestald. 
De kussens zijn gedroogd op de verwarming, en morgen zien we wel weer. 

Vanavond heb ik nog een weinig gedaan aan het Berichtenblad, maar het schiet niet echt op. Gelukkig staat er geen datum voor. En het moet ook wat minder dik worden... de kosten van het verzenden zijn moordend! 
Morgen wordt het weer mooi weer. Fijn! 

17 mei 2020 Zondag Rogate. (Bidt) (De Lutherse Rogate-kapel, waar Ton een aantal jaar heeft gestaan, ontleende de naam aan deze zondag.) Ik versliep me, al ben ik wel even wakker geweest, denk ik... Ik hd de wekker gezet. Nu ja, de uitzending van de PKN heb ik gemist, ik heb vaag iets van de RKK gezien, maar ik zat mt een kop koffie op tijd achter de PC om de dienst uit de Waalse kerk hier te zien en te horen. Er werd mooi gelezen. :-) De Lutherse dienst uit Gorcum was een genoegen, ik zag de Waalse dienst uit Den Haag, en bekeek iets van de Lutheranen uit Amsterdam, twee mensen die ik kende. :-) Toen was mijn ziel wel weer gevoed, en het lichaam had ook nog wat nodig. Mijn hoofdstukje NT Grieks deed ik buiten, maar de zon was niet uitbundig. Op zich leest dat wel lekker. Een stukje Spaans uit het Moederdagcadeau, en zo vliegt de tijd voorbij. Ik zocht iets op mijn studeerkamer, en dat liep uit de hand. Ik vond verschillende dingen die ik kwijt was, ik vond postzegels (Zie je, dt heb ik vergeten: ik heb postzegels geweekt maar niet uit het water gehaald, en dus niet fgeweekt, dat moet zo nog, ook al is het kwart over een. Suf!) en na het uitzoeken van een stel stapels vond ik bovenop een andere stapel datgene dat ik zocht. Toen was het al te laat om er iets leuks mee te gaan doen. Ach ja... Vanavond heb ik nog een stapeltje weggewerkt boven, en in een doosje gedaan. Ik dacht tijdig naar bed te gaan, maar verdwaalde beneden bij de TV, waar ik bij een interessant programma bleef hangen... vandaar dat het weer zo laat is. Jammer. Maar nu die vierhoekige papiertjes! 

16 mei 2020. Het is laat, en ik bedenk me, dat ik de dahlia eigenlijk weer zou moeten toedekken, maar ik heb net mijn haar gewassen en er krulspelden in gedraaid... dat zou dus niet slim zijn, want die hoest, die al duurt vanaf begin november, wil maar niet over gaan, is deze week stiekem weer wat erger. Zo irritant en vermoeiend! Terwijl ik wel veel vitamine C slik, net iets meer dan vorig jaar, en ik zorg voor voldoende nachtrust. Ton en ik grinnikten in het verleden wel eens dat je, om te overleven, zoveel moest doen (oefenen en zo), dat er geen tijd over bleef om te leven. Dat gevoel heb ik nu ook wel. Maar goed, ik ben lopend naar de stad gegaan om alsnog eindelijk de kwark te halen. En ik hd al tien minuten gedaan alsof ik tenniste tegen de WII... ;-) Vanavond heb ik de stapel 'klassieken' afgemaakt. Nog niet in een doos gedaan, maar nu wel gesorteerd op schrijver. Ton had heel veel van Seneca op zijn kamer boven. Hij had daar in de laatste maanden flink in gestudeerd. De Vita Beata is er in verschillende talen. :-) Maar ja, het is nog niet eens een opmaat naar alles wat er aan klassieken in huis is. Het meeste is voorzien van streepjes, aantekeningen, opgezochte woordjes... Mijn lief was een studieus mens. Het hoofd was wat kleiner dan van de gemiddelde mens (kleinste hoedenmaat) maar de inhoud werd intensief gebruikt. :-) Vanmiddag had ik al een interessante overdenking van een Lutherse predikant aangehoord, zodat ik morgen nog ruimte heb voor andere diensten waarvan ik vind dat ik ze zou moeten of willen zien. Op Internet en Facebook zijn er zoveel interessante dingen te zien, dat de tijd ontbreekt om het allemaal mee te maken. Jammer. Zonder corona zouden we nu in Lourdes zijn met de militaire bedevaart, die zou dan al voor een belangrijk deel voorbij zijn... alleen de zondag nog. Ik was vast ook dan weer in tijdnood gekomen. :-) Misschien is het dat ik veel langzamer loop, en daarom meer tijd nodig heb voor bijna niets. :-) Maar Goddank wl zonder rollator! Kijk, als je de dingen breed bekijkt, en over een ruime tijd, dan zie je altijd ook weer vooruitgang! :-) God is goed. En ik ben een bevoorrecht mensenkind. Jij ook. xxx

15 mei 2020. Het was vannacht zo koud, dat ik maar een handdoek heb gelegd over de jonge dahlia in de tuin. Die zou niet tegen nachtvorst kunnen, en tja... (ik kon er ook niet erg tegen vannacht...) 
Braaf heb ik mijn oefeningen gedaan, en zelf wat getennist tegen de WII... Boven heb ik minstens 2 uur boeken ingeschreven, zodat er nu meer stapels op de grond liggen, en de oorspronkelijke stapel (klassieken) maar minimaal is geslonken. En dan te bedenken dat er daarvan nog minstens drie grote volle kasten verder in het huis staan... Een Sisyfusarbeid is dit... Maar goed, je moet iets voor je kinderen overhebben... Vanavond ben ik ook begonnen aan het volgende Berichtenblad van het Evangelie in Spanje. Idem...

14 mei 2020. Er moest nog een verjaarskaart weg vandaag, mei is een vruchtbare maand in mijn familie- en kennissenkring. ;-) Plastic moest worden weggebracht, met in het verlengde een korte trip over HC. Extra verkort door 'a call of nature'... Dat winkelt niet lekker. Bij een winkel die alleen open was voor afhalen, en in feite aan het klussen was, mocht ik tch even de trap af. Pfffffffff!!! Het zijn de kleine dingen die je leven redden... Maar natuurlijk had ik wel weer de kwark vergeten. Ik ging er niet meer voor terug. Vanavond kwam het er niet van, door telefoontjes. Dat moet ook gebeuren. Na het eten en het kijken naar iets dat ik al eens had gezien, ging ik met loden voeten naar boven. Maar ik heb twee uur ruim boeken in geschreven en in 2 grote plastic dozen gedaan. En natuurlijk hoorden er nog 3 boeken bij die grote stapel, die er niet meer bij konden. ;-) Ach ja. Maar ik had belangrijker dingen moeten doen, en daar zie ik tegenop, dus kwam het er weer niet van. Morgen, hoop ik maar... (Hebben jullie dat gelummel nu ook????) 

13 mei 2020. Het is nog steeds kil in huis, buiten nog meer. Maar goed, het komt dichterbij de normale temperatuur van een tiental jaren geleden. 
Ik heb ontbeten met nog wat plakjes spekkoek. ;-) Daarna maakte ik de kwark op, zodat ik nu cht boodschappen moest doen, want ook de was kon ik niet meer doen zonder aanvulling. Helaas was de kwark niet voorradig bij de Langesnuiter. Morgen of zo dan maar. Ik neem er ook mijn vitamine C mee in. Nogal grote pillen. Maar goed, ik heb mijn wandeling weer gehad. Sinds ik een dubbel aantal kussens onder mijn voeteneind heb, zijn mijn voeten en enkels ook niet meer zo dik. Dat is erg prettig, maar de beweging is wel van belang. Vanavond heb ik nog anderhalve stapel boeken in de computer gezet, en in plastic dozen gedaan. Een procentje van wat er ligt te wachten. Dat zien we morgen dan wel weer. ;-) 

12 mei 2020. Ik werd wakker gebeld door mijn jongste zus, die mij feliciteerde met mijn jongste dochter. 50 jaar geleden!!! Heftig! Het staat me levendig voor ogen. Om een uur of half vier ongeveer belde de postbode aan. Een pakje van Laetitia. Zo komisch!
Twee beeldschone papieren bordjes op elkaar geplakt. Een mooie kaart met een bijbehorend servetje, en de Indische spekkoek, die zo lekker is. De tekst op de kaart luidde: Wat doe je als je niemand mag uitnodigen om een stukje taart bij je te komen eten? Dan stuur je het gewoon maar op. Eet smakelijk! 
Zo grappig!!! Maar ja, al heb ik haar even kunnen spreken, tussen het werk door, het wordt meer herinneren dan vieren. Maar ook zo ben je zeer met elkaar verbonden. Een bijzondere dag, dus... Een bevriend echtpaar is morgen 55 jaar getrouwd. Vijf jaar geleden dansten we nog (heel voorzichtig drie passen) samen op hun bruiloft. Ik was geruime tijd bezig met een kaart, maar die kwam niet meer op tijd in de brievenbus. Een deel van het papier staat buiten... en de rest komt volgende week wel. Nu is het al weer heel lang de hoogste tijd om te slapen. Welterusten!

11 mei 2020. Vannacht heeft het enorm gestormd. Er liggen veel takken en takjes. Ik ben nog niet op het dak geweest om te kijken hoe de schade daar is. Het late slapen heb ik een beetje ingehaald door laat op te staan, maar in de middag lukte dat toch. ;-) Voordat ik heb ontbeten, gelezen, etc. ben ik snel drie vier uur verder. Ik heb wat boeken in lijsten gezet, die moeten ook weer aangevuld en omgezet worden. Dit betrof niet Ton's boeken, maar een heel klein deel van mijn eigen boeken. Er zat een systeem in dat overzicht - dat nooit afgemaakt was - maar omdat ik niet had vastgelegd wat dat systeem inhield, kan ik het nu niet meer bedenken. Lastig en irritant. (Dat zou me moeten leren!) Van Tonio hd ik geleerd om REM te zetten voor een zin die commentaar levert op het gebeuren. Maar ik had dat niet doorgetrokken naar zoiets simpels als een overzicht van een stelletje boeken van n auteur. Tja... Wat op dt moment duidelijk is, weet je wellicht een paar jaar later niet meer. (Toen ik die lijst aanlegde, dacht ik binnen afzienbare tijd door te kunnen gaan met de rest. Maar het leven legt altijd weer valstrikken neer, die je niet ziet aankomen.) In de avond kwam Betty Moederdag vieren. Ze bracht prachtige oranje rozen mee, waar ik nog een mooie plek voor moet vinden. We hebben samen gekeken in de tuin, en naar de stapels boeken in het kamertje boven-achter, en overlegd over wat en hoe. Dat is z prettig, als je niet alles alleen hoeft te bedenken! Wordt vervolgd. De tijd vloog om, en morgen moet ze weer werken... Het was een prettige extra-moederdag.
(En morgen is Laetitia jarig. Gefeliciteerd, lieverd!)

Zondag Cantate (Zingt!), Moederdag 10 mei 2020. Tachtig jaar na het begin van de oorlog. Ik herinner me hoe Ton vertelde over de eindeloze golven vliegtuigen die nacht in de lucht... Hoe hij voor het raam stond en huiverend keek... een ongrijpbare vijand. Met evenveel verbijstering kijken mensen nu om zich heen naar het onzichtbare en on(be)grijpbare virus, dat onze samenleving aan de ene kant lam legt, terwijl op de meeste plaatsen het leven gewoon doorgaat. Bizar, en ook nu is de tijdstabel niet te voorzien. De Spaanse griep kreeg de jaartallen 1918-1919 n 1918-1920 mee. Afhankelijk van de vraag waar je precies naar keek. En terwijl er nog tientallen mensen werden opgenomen in de ziekenhuizen, en er net iets minder overleden, (morgen zal blijken dat het er veel meer waren), keek ik in vrede naar verschillende kerkdiensten, op de TV en via internet, kreeg ik lieve Appjes van de <klein>kinderen (die ik pas later zag), had ik een lang gesprek met een dochter, die wilde komen - maar later afbelde vanwege de gigantische storm die was opgestoken - en kwam mijn jongste met haar oudste, (die mij verraste met een tuiltje geurige seringen!) die samen tot mijn vreugde mijn dubbele bed opmaakten, de matrassen omkeerden en zogen, etcetera. Een heerlijk Moederdagcadeau!
En daarnaast bracht ze een heel creatief geschenk, waar heel veel uren werk in zaten: een spekstenen kat (bruin) met een witte duif tussen de poten... je ziet de bioloog aan het werk. :-) 
(Een klassiek Moederdag geschenk!)
Een heel fijne Moederdag dus. Nu is het kwart voor een, en de ergste storm lijkt te zijn gaan liggen. De schade nemen we morgen wel op. Tijd om te slapen. (Straks ging het z te keer, dat ik toch niet had kunnen slapen... o wil verhoren onze be voor hen, die zijn in nood op zee!)

9 mei 2020. Vanmorgen vroeg ging de bel... maar voordat ik aangekleed beneden kwam, was de postbode al verdwenen. Ik moest helemaal naar de IBB om mijn pakje op te halen. Maar het was wel een zeer welkom Moederdagcadeau. Muchas gracias, querid@s!!! Het was al laat, toen ik dat op ging halen, want ik was natuurlijk weer in slaap gevallen. Er wordt gezegd dat goede slaap je beste verdediging is tegen het virus, dus ik probeer de 8 uur slaap te halen. Dat betekent vaak dat ik pas om 12 uur wakker word, omdat het in slaap vallen niet mee valt. (Het is nu ook al weer 1 uur in de zondag Cantate. Zingt, betekent dat. Terwijl zingen zo virus-verspreidend zou zijn... nu zingen we allemaal apart. Lachen!) Maar goed, ik heb wat boodschappen gedaan verder, verdeeld over twee gangen. En deurknoppen, etc. etc. schoongemaakt. Het huis doorgelucht, omdat het zulk heerlijk weer was, en wat niet al. En nog steeds niet al die mailtjes beantwoord. Maar wel een paar berichtjes met kleindochters gewisseld. :-) Mijn dagen zijn gewoon te kort, dat is het... Ik snap niets van die mensen die zich vervelen! (Intussen heb ik al n van de kerkdiensten van morgen meebeleefd. Wel makkelijk als die links op tijd verschijnen. De predikante zei zinnige dingen over de verantwoordelijkheid die we hebben, als de deur naar de toekomst op een kier staat...) 

8 mei 2020. VE-day. De dag dat de oorlog in Europa werd tot Victorie. Ze vierden het allemaal, behalve wij, want wij deden dat al drie dagen geleden. Gek... ik was me er niet van bewust. Vanmorgen heb ik even op  het platje in de zon zitten genieten van Moederdagcadeaux uit het verleden: de stoel van vorig jaar, en de plantjes van een jaar of drie terug, toen we het in Houten vierden samen met Laetitia's verjaardag... Het zit er dit jaar zo te zien niet in... of toch? 
We kunnen het allemaal opschuiven, wat mij betreft. We zien wel. 
Ik deed wat klusjes, en daarmee verdeed ik de hele dag... 
Een boodschapje bij de Action, wimpers en wenkbrauwen geverfd, een paar verjaarskaartjes, ik heb geprobeerd de zeepdispenser van D...ol die op de slaapkamer stond te niksen weer aan het werk te krijgen, want een batterij had gelekt... zodat er geen leven in te krijgen was. Het lukte niet. Gelukkig had ik er nog een liggen, maar de daarin mee geleverde batterijen deden het ook al niet meer. Met nieuwe ging het wel. Daar ben ik blij mee. En eindelijk doet de WhatsApp het weer, maar de familiegroep is voor mij onvindbaar, waarschijnlijk omdat ik een ander mobiel nummer heb. Dus als jullie me weer willen toevoegen...? Maar eigenlijk heb ik zo goed als niets gedaan voor mijn gevoel. Vervelend is dat... Morgen beter! Vast wel. 

7 mei 2020. Een vreemde dag met veel lange pastorale gesprekken. Soms (vaak) herder je meer over lichamen dan over zielen. Maar goed, in een gezond lichaam vind je eerder een gezonde ziel. Denk ik. Nee, andersom: als het lichaam niet goed functioneert, werkt de ziel vaak ook niet naar behoren. Goed. Hier liep het ook niet allemaal goed, want ik had nog steeds niet echt het besef dat het donderdag was en tijd voor de post. Ik begon er te laat aan, dus een en ander kwam - mede dankzij te telefoontjes - ook ruim te laat in de brievenbus terecht. Maar de zon scheen, dat wel. En ik heb bijna een half uur staan te doen alsof het ding van de WII een tennisbat was, dan wel een zware bal waarmee ik dingen moest omgooien. (Ik kan dus weer even niet op de naam van dat spel komen. Ton was er nogal goed in, zijn vader beoefende de sport op de Mariaplaats destijds. Op de Sociteit.) Verder heb ik nog wat van die kleine klusjes gedaan, die veel tijd kosten, en die je je daarna niet kunt herinneren. Ach ja...   Ik ben benieuwd wat de nieuwe Covid-maatregelen voor mijn geliefden gaan betekenen... 

6 mei 2020. Vanmorgen had ik meer een maandag-gevoel dan het besef dat het woensdag was. Het papier had ik niet buiten gezet... maar ik zag later dat het bij de buren die dat wel hadden gedaan, toch niet was opgehaald. Vanmiddag werd ik verrast door een pakje van de post. Een boek dat ik nog niet had!!! Ik zag nergens een afzender, maar veel later voelde ik een mini-kaartje in een hoek van de grote enveloppe! Mijn oudste was de afzender. Leuk!!!! :-) Vervolgens moest ik wel wat etenswaren halen, maar ik was later dan ik had gehoopt, door een telefoontje dat ik nog kreeg, en zo stond ik een tijdje buiten 'in de file'. Dat gaat hier allemaal keurig. Vanavond probeerde ik dan toch wat ruimte te maken op mijn smartphone, teneinde weer appjes te kunnen sturen en ontvangen, ik moest de plaatjes en filmpjes stuk voor stuk verwijderen, het kostte me anderhalf uur, toen had ik er genoeg van. De phone ook, want die riep om power. Toen ik de USB-stekker er hier in stopte, bij de PC, waar ik de handleiding had staan... o, ja, dat kan ook!!!: ik kon het apparaat bekijken met de PC, en ook de niet-zichtbare mappen zien, waar een en ander stond dat weg moest. Dat deed ik braaf. En ja, wat ik op mijn Nootje al dacht te hebben gezien: al dat moeizame wissen (wel leuk, van sommige dingen wist ik al niet meer dat ik ze gezien had, andere had ik drie of meer keren) had weinig zoden aan de dijk gezet. Erger: er was mr dan genoeg ruimte... Meer dan de helft, zowel op de kaart als op de telefoon. Grrrrrrrrrrr! Morgen zal ik eens kijken of ik het programma opnieuw kan installeren... Nu is het alweer drie kwartier morgen... Slaap lekker / heb een fijne dag!

5 mei 2020. 
75 jaar vrede. Wat een Godsgeschenk dat onze kinderen en kleinkinderen oorlog alleen van de TV kennen! En van de verhalen. 
Vannacht werd het Vredesvuur ontstoken voor hotel De Wereld... 
een dame zong het Wilhelmus met 2 fouten in 1 couplet. 
Kromme tenen kreeg ik daarvan. Ik zou dat niet moeten doen, maar... ik weet hoe heilig het was voor allen die het niet mochten zingen, lezen, in huis hebben... Samen met de vlag... en met Oranje dingen. 
Mensen zijn gestorven voor de vrijheid om hardop te zeggen en te zingen wat belangrijk voor ze was. Zoals er nog steeds mensen sterven omdat ze de vrijheid van geweten en geloven, van spreken en zongen, voor henzelf en hun dierbaren en verwanten, hooghouden en verdedigen.  
Maar n van mijn dierbaren kon ik vandaag even spreken. 
Hier viel niet veel te vieren, ik liep een heel klein stukje rond het huis, voordat ik de vlag weer inhaalde. Ik had wat foto's gemaakt, maar ik heb niet de energie om er iets mee te doen. Ik ben en blijf moe. 
Dat is dus niet de juiste houding voor deze bijzondere dag. Het is toch een groot voorrecht dit mee te mogen maken: 75 jaar in vrede leven! 
Mijn oudste zus heeft heel de oorlog zelfs meegemaakt. 
We zijn bevoorrechte mensen, dat is zeker. Gisteren keek ik nog naar Het Dagboek van Anne Frank. Die film had ik lang geleden gezien, maar het komt toch weer heftig binnen. En dit alles is nog steeds dagelijkse 'kost' in veel landen in onze wereld. Ik voel me klein en ondankbaar, dat ik deze vrede, die zo bloedig bevochten is, vaak zo gewoon vind... ook al dank ik er elke morgen voor... 

4 mei 2020. ...alle malen zal ik wenen... :'-(

Zondag Jubilate (Jubelt!) 3 mei 2020. Braaf ben ik thuis gebleven, maar wat speet het me, dat ik niet naar Leerdam kon voor de dienst van 17 uur! 
Wel had ik de wekker gezet, zodat ik braaf alle diensten kon bekijken via TV en PC waarvan mocht worden verwacht dat ik ze bekeek. Dat lukte, en meer, dus ik voel me erg braaf. ;-) Daarna heb ik ontbeten, gebruncht kun je ook zeggen, ik keek wat interessante dingen op de TV, ook i.v.m. 4 en 5 mei, tegen 4 uur ging ik naar boven, om wat op te ruimen. O.a. de lezingen van de dienst. (Intussen dacht ik ook aan de gemeente...) Op de gang lagen nog prints van de kerkdiensten van de laatste anderhalf jaar, en de kabels pasten niet meer in hun doosjes daar... kortom: ik ben ruim 2 uur aan het opruimen geweest. En ik had eerst nog even een gezellig gesprekje met Betty. :-) Haar stoorde ik bij het doen van nuttige dingen, dus ja... Nu is het half zegen, en ik ga de computer even uitzetten voor een tripje naar de keuken. Eet smakelijk, als je dat nog niet gedaan hebt. 
Inmiddels kan ik mijn ogen niet meer openhouden, dus ik hoop snel naar bed te gaan. Misschien met een boekje, maar ik vermoed... ;-) 
Nu ja, de arbeider is zijn slaap waard, om de Heer te persifleren... 
Nog even wat afval buiten zetten...
Het was een mooie dag. :-) 

2 mei 2020. Om de een of andere reden kon ik niet slapen tot 7 uur in de ochtend. Wreed werd ik wakker gebeld toen de ochtend ten einde liep. Een buurman had vanmorgen vroeg een boeket bloemen uit Leerdam voor mij aangepakt. Lief. Zo stond ik al voor de koffie bloemen af te snijden en te schikken. Het was een boeket als voor de altaartafel, dus de Heer en ik kijken samen met plezier naar. :-) 
In de middag moest ik nog wat boodschappen doen. Maar onderweg kwam ik een paar keer aardige mensen tegen, en al die babbeltjes op afstand (ik merk wel dat ik mensen mis in mijn dagelijks bestaan) maakten dat na mijn eerste boodschap de winkels al begonnen te sluiten. Nu ja, ik had nog een kabel nodig, en kwark, dat lukte allemaal wel, al moest ik er wel even voor omlopen. :-) 
Er was op het antwoordapparaat ingesproken. Over de dienst van morgen. Een klein probleempje met de nootjes. Het is in elk geval geregeld. Opgelucht heb ik mijzelf getracteerd op een lang bad met een boekje in het Frans, zodat ik morgen naar de Waalse dienst kan kijken. Ik heb net al gekeken naar de troostrijke Lutherse dienst vanuit de dierbare kapel in Zeist, ook al eerder opgenomen. Onze dagindeling is helemaal door elkaar gegooid. Dat zal vast wel ergens goed voor zijn. Nu is het bijna 1 uur, dus de hoogste tijd om over te schakelen naar de horizontale stand. 
Heb een jubelende zondag!

1 mei 2020. Gisteren had ik voor mezelf een paar lelietjes van dalen geplukt uit de tuin, waar ze genieten van de milde regen. In gedachte gaf ik ze vandaag aan Genevive in Frankrijk - maar aan het eind van de middag belde er een lief echtpaar aan, helemaal onverwacht. Zo gezellig! Gelukkig was het even droog, anders wordt zo'n anderhalvemetergesprek toch wel lastig! Haar gaf ik de verrukkelijk geurende bloemetjes toen maar mee. Het was een dag vol onverwachte wendingen, want ik werd wakker gebeld (op een christelijk uur, dat wel) door de zoon van een dierbare vriend. Zijn vader is ernstig ziek, en ik had hem mijn mooie lichtgewicht rolstoel te leen aangeboden. Of hij die om kwart voor twee kon komen halen? Ja hoor. Tijd genoeg om koffie te drinken en wakker te worden. ;-) Maar er kwam een kink in de kabel, en een broer zou de rolstoel later komen halen. OK. Ik had in de tussentijd verwoed naar de handleiding gezocht, zonder Sint Franciscus te raadplegen. Dom dom dom!!! Maar goed, de broer/zoon kwam, en dan is anderhalve meter toch wel lastig, als je even moet uitleggen hoe dit werkt, en hoe dat gaat... Nu ja, we zijn er geen van beiden slechter van geworden, dat hoop en vertrouw ik. In elk geval kreeg ik vanavond een enthousiast mailtje van W. dat het zo'n prettige lichtgewicht en comfortabele rolstoel was. Dus dat was leuk. Verder was er nog een telefoontje om te vragen of ik die kabel wel had kunnen krijgen gisteren, en nog wat bla bla... Tja. Het werd dus lastig om goed naar Haar daarBoven te luisteren, maar uiteindelijk was de preek klaar en ingekleurd. De voorbeden moesten toen nog, en nu, bijna 1 uur, moet een en ander web-klaar worden gemaakt, omdat 'ze' morgenmiddag de tekst willen hebben om door te sturen. Dus ik ben nog wel een uurtje bezig. Als ik het nu niet doe, ben ik morgen te laat met de 'droge'  tekst. 
Zo. Het is tien over twee, maar ik ben klaar. Joepie. Niet storen voor 14 uur zaterdag. ;-) 

30 april 2020. Vroeger Koninginnedag, en de verjaardag van mijn jongste nicht uit dezelfde aflevering. Beiden gefeliciteerd... en ook mijn favoriete twitteraar: de heer van Vollenhoven. 
De monitor werd vanmiddag gebracht. Om die een plek te kunnen bieden, moest er een grote verhuizing gebeuren op mijn computertafel. Tal van stapels werden verplaatst, en toen ik dacht aan het plaatsten te kunnen beginnen, bleek dat ik niet de juiste kabel had om die te aan te sluiten. De locale PC-winkelier had niet de kabel die ik nodig had, (volgende week woensdag, mevrouw, dan heb ik hem) maar de Mediamarkt wel. De juiste kabel voor de WII, waar ik ook meteen maar naar vroeg, toen ik eindelijk iemand had gevonden om mij te adviseren, ging zijn pet te boven. Maar goed... een kabel rijker liep ik langs de AH, want de koelkast was intussen aardig leeg geraakt. Gelukkig wilde wel iemand de tas naar beneden dragen, want de roltrap oplaag werkt al een week niet. Dat is opzet. Heel lastig. Hoe dan ook... tegen zes uur kon ik thuis even uitpuffen. Daarna zette ik de monitor in elkaar, verbond die met de juiste kabels, zette de computer aan, en ... niets. Gelukkig werk ik met twee schermen, en dat andere scherm deed het wel. De PC zag wel dat het nieuw scherm er was... maar ik kon het knopje niet vinden. Dus moest ik opbellen... dat voelde zo stom! Maar goed, de 'handleiding' is echt minimaal. Nu doet ie het. :-D Echt, heel fijn. 
Vanmiddag kreeg ik een telefoontje: ja, de komende dienst willen ze wel graag. Of afstand natuurlijk, maar dan willen ze alles wl al zaterdagmiddag hebben. Help!!! Nog een telefoontje later kon ik aan het werk. Een klein stukje preek is af, maar de rest moet morgen maar. Omdat het hard ging onweren heb ik straks ook de computer, de NAS en de rest grondig uitgezet. Morgen verder... :-) Als je toch bidt voor alle zieken en artsten en verzorgenden, denk ook heel even aan mij. ;-) Bless you. 

29 april 2020. Ook vandaag was er een milde motregen, het rook wel lekker, en allerlei jongelui, die meenden nu weer buiten te mogen spelen, lieten zich niet weerhouden om uit hun dak te gaan en tegen een bal te schoppen, buiten. Ik bracht de overvolle zag met plastic naar de overkant. Niet alleen omdat het moest, maar het moest nu wel echt. Telefoontjes, en verder heb ik braaf gewerkt aan het opzoeken van woordjes voor het stuk Hebreeuws waar ik voor zondag mee bezig ben. Het werkt nog niet perfect, maar Tonio heeft wel eer van zijn vele werk. :-) We komen er wel. Ik had wel al gewerkt met het Grieks, maar het feit dat Hebreeuws van rechts naar links geschreven wordt, compliceert de zaken wel, als je de talen door elkaar gebruikt, en stukken copieert en plakt. Verder was ik aan het omzetten van de monitoren begonnen, zodat er nu weer andere en grotere stapels hier en daar staan. Ik kon een wat grotere monitor voor een klein prijsje krijgen, ik kreeg daar vanmorgen een telefoontje over, en ik dacht dat ik de boventallige monitor dan fijn bij de WII kon gebruiken, beneden. Quod non, want die lijkt alleen met een scart kabel te werken. Tja. Weer een uitdaging. Nu is het kwart over middernacht, dus mijn eerste uitdaging is nu: naar bed gaan en in slaap komen. Hetgeen meestal niet zo snel gaat. ;-) 

28 april 2020. Vandaag regende het zachtjes. Ik hoefde niet naar buiten, en ik ging ook niet. Ik heb naar aanleiding van het Hebreeuws allerlei dingen gedaan en uitgezocht en weer vergeten, het zal wel goed komen, maar ik was goed verkeerd bezig vandaag. ;-) Morgen beter... Nog even papier buiten zetten, want dat wordt - naar ik hoop - morgen opgehaald. Straks. (Straks stond de PC een paar uur ongebruikt aan, en toen was de boel weer 'bevroren'. Een paar keer aan en uit, stroom er helemaal af, het lijkt me dat het aandrukken van de grafische kaart het belangrijkste was... om te onthouden! Maar je krijgt wel de indruk dat er enige materiaalmoeheid begint op te treden. Belachelijk. Ik heb het ding nog maar - even spieken - dit 7 jaar. 

27 april 2020 Koningsdag. Te vroeg op, maar om half tien hing de vlag. Het was weer een heel gedoe om er bij te komen, maar het lukte. Voor tien uur zat ik beneden met mijn kopje koffie en een punt zoetigheid met oranje vruchten. Er was er nog een over... voor Elia. Maar die kwam niet, wel kwamen Tonio en Amber in de loop van de middag langs om de dcaf van Kanis en Gunnik te brengen, die ik hier nergens kon krijgen, maar die mijn slimme schoondochter had weten te scroren. Dat was rg fijn! Zowel de koffie, en het boekje en een postzegel, als het anderhalve-meter bezoek op de stoep. Ik vond het ook fijn dat ze even hadden gebeld van tevoren, zodat ik kon zorgen voor een lik verf over mijn gezicht, en geborstelde haren en zo... Als je weet dat je iemand gaat zien, besteed je net iets meer energie aan je uiterlijk. :-) (Ik wel, tenminste. Ik heb de neiging om lui te zijn.)
Tonio en Amber zagen er monter en goed uit, en dat was aangenaam om te zien. Ze wilden echt niet binnenkomen... zelfs niet om boven nog een stapel boeken te halen. Ik had even niet de puf om 2 trappen op en af te denderen, maar dat komt wel een keer. Ik heb een groot deel van de liturgie van de volgende dienst vandaag in de computer gezet. Ik moest toch in mijn woning blijven, al heb ik mijn ontbijt n de koningsfeestvreugde in de zon genuttigd, boven op mijn Moederdag-stoel. Die staat inmiddels weer ingepakt, omdat er regen wordt voorspeld voor deze dag. De toename van het aantal zieken wordt minder, maar er komen er nog steeds dagelijks bij, en pas als er gn nieuwe ziektegevallen worden gemeld, en vooral als er geen zieken met corona in het ziekenhuis of thuis op bed liggen, kunnen we wat gaan ontspannen. Je weet alleen niet in hoeverre we zijn besmet en beschermd. Net als minstens 16 miljoen Nederlanders zouden mijn gezin en ik willen weten of we antistoffen hebben of niet. Ach ja. Er zijn nog andere dingen....
Ik blijf moe, waarschijnlijk heb ik in de commotie eind vorige week een bloedinkje gehad. Dat verklaart het moe zijn, en het niet kunnen slapen. Ook dat komt wel weer goed. Ik moet nog een kaartje sturen aan een bijna jarige nicht, en dan ga ik proberen te slapen. Ik heb het wel gehad met mijzelf, vandaag. Maar op zich was het een fijne dag. Al die mails en die kleine en grote klussen stel ik nog even uit. Bless you all. 

Zondag Misericordias Domini spreekt op 26 april 2020 over het Zich Erbarmen van de Heer over ons. Dat heb ik wel ervaren vandaag. :-) Een overmaat aan diensten om aan te klikken. Twee lieve mailtjes naar aanleiding van mijn virtuele dienst in Zeist. Naar aanleiding daarvan heb ik later nog een stukje geschreven voor extern gebruik. Vanmiddag heb ik nog wat klei gesmeerd op het familiewapen. Jammer genoeg brak er een stukje af. Dat wordt nog een uitdaging. Maar wat ik wilde weten, is me wel ongeveer duidelijk geworden. Ik ben er toch gezellig een paar uurtjes mee bezig geweest, terwijl ik luisterde naar interessante uitzendingen. Nee, waar het over gng, dt weet ik niet meer. Vanavond belde Dochter Twee mij. Grappig, want vanmiddag vroeg ik me af op welk moment ik haar zou kunnen bellen. :-) Kennelijk is dit weer een geval van de Heer die het gebed verhoort voor het is uitgesproken. :-D In elk geval was het weer een flinke portie vitamine F. Daar fleur je van op. Vanavond laat heb ik nog een klein beginnetje gemaakt met een stapel dingen waar ik 'iets aan moest doen'. Dat zijn er nogal veel. Maar er zijn wat adreswijzigingen verwerkt, en een paar condoleances geschreven. Die kunnen morgen op de post. Het is nu bijna 1 uur, dus dat hoeft nu niet meer. Heb een fijne Koningsdag. Thuis of zo. ;-D 

25 april 2020 Laat ingeslapen, laat opgestaan. In de loop van de middag ging de zon weer schijnen. Er waren wat telefoontjes, ik heb wat gefrutseld met een geluidsbestandje voor de dienst van morgen, daarvoor moest ik weer iets anders installeren, nu ja, dat gedoe. Het kost allemaal veel tijd. Om vier uur begon de zon hinderlijk te schijnen op mijn toetsenbord, en ik wachtte nog op reacties van mensen, om verder te kunnen werken... dus leek het me een goed moment om de printer, Canon IP4850, die emmert over een overvol absorptiekussen, eens onderhanden te nemen. De software-matige oplossingen om de teller terug te zetten had ik al geprobeerd, dat werkte niet, dus - na zoveel jaren trouwe dienst kan dat reservoir wel vol zitten! - heb ik de boel maar losgekoppeld, en buiten eens gekeken. Helaas kon ik op internet voor dt type printer geen handleiding vinden, en na wat proberen en zoeken, heb ik 'm toch maar weer mee naar binnen genomen. Eerst moest ik de plek waar de printer placht te staan eens goed schoonmaken. Een bak vol papier moest meteen uitgezocht, want die liep over, en zo werd het later en later. Nu is het 7 uur geweest, en de printer wordt duidelijk een 'later dan maar' project. Gelukkig heb ik er nog wel een, maar die is duurder in inktgebruik. Tijd om de computer uit te zetten, en iets aan het eten te gaan doen. Straks de voorbeden, en de stofkam... En voordeel: ik hoef geen boekjes te printen. ;-) 
Half elf. De dienst heb ik klaar om op het net te zetten. In elk geval vr morgen. Intussen heb ik mijn haren gewassen, die ga ik maar eens niet krullen, want het is al ruim een uur zondag geweest. Heb een gezegende dag des Heren. Hij is barmhartig! 

24 apri 2020. Intussen is de dahlia, die ik van Betty voor mijn verjaardag had gekregen in een zinken emmertje, en die ik donker maar licht vochtig moest bewaren, opeens tot leven gekomen. Officieel moet ik wachten tot er geen kans meer is op nachtvorst. Tja... nu heeft ie een nog donkerder plekje in de keuken. Lichtelijk lastig. Maar het zal vast goed komen. :-) 
Om de een of andere reden liep mijn mobieltje een dag achter, zodat de waarschuwing, dat het tijd was om weer kaartjes te schrijven aan de zieken en andere lieve mensen, een dag te laat kwam. Vervelend, dat ik daar gisteren niet aan gedacht had. Vooral omdat het maandag koningsdag is ook. Ik mocht, dat zul je net hebben, rekenen op een tegenstribbelende printer. Deze zegt al een tijdje dat zijn sponsje overvol is. Dat moet binnenkort, maar eerst moest er nog gewerkt worden aan de virtuele dienst, die is grotendeels af, al denk ik dat er nog wel aan geschaafd moet worden. Het merendeel staat in de NAS. Maar de voorbeden moeten nog, en een paar melodien... Het is kwart voor een, dus ik stop voor nu. Slaap lekker en heb morgen een gezonde en gezegende dag. 

23 april 2020. Het was een mooie dag, maar ik heb er weinig van meegekregen. Er moest gewerkt worden, en dat viel tegen... ik ben lang bezig geweest met het zoeken van bestanden en programma's. Echt, ik heb veel tijd verspild. (Maar ik had wel braaf oefeningen gedaan en 6 potjes verloren van de WII!) Morgen beter, hoop ik. 

22 april 2020. Zelfde weer, ook oefeningen en een half uur WII. Het is kwart voor drie en ik zit achter de PC, moet werken, maar ik heb niet veel zin. Buiten... Straks. Ik heb vanmorgen het allerlaatste stukje gelezen van De Glemte Piger, een Deens boek dat ik oppikte bij de AH. Het blijft interessant dat het Deens, dat ik bij stukjes en beetjes toch leerde n de grote hersenbloeding, wel een kennelijk veilige plek heeft gevonden in de hersenen, terwijl de talen die er al zaten, en die toen heftig getroffen zijn, niets of weinig plek hebben tot uitbreiding of ophalen. De Heer heeft het allemaal wonderbaarlijk gemaakt. :-) En nu verder aan het werk! 
Ik heb een paar grote haken gehaald bij Spijker <nee, zo heet die winkel op de Oudegracht niet>, (een klant per keer) en die heb ik zo vastgezet, dat de omval-stoel daar achter blijft hangen, tot nu toe. Ik moest wel een lange buurman charteren om de klopboor te pakken, die zat in de middelste bak, en daar kon ik niet zo goed bij. Vanavond heb ik de eerste versie van de preek afgemaakt, maar het is dan ook wel bijna twee uur. Dat kwam o.a. omdat ik op zoek was naar een plaatje dat ik afgelopen week in de media had gezien. Uren zoeken... maar goed. Morgen verder, hoe dan ook. 

21 april 2020 Een frisse wind in een zonnig geheel. Niet om buiten te zitten, achter. Wel heb ik braaf met de halters gewerkt op bed, maar beneden kwam ik niet meer aan de WII toe. Zo heet het ding, maar ik lees toch steeds: Wereldoorlog II. Ach ja. :-) Ik had grote behoefte aan de superfloss, die de tandarts mij had aangeraden, dus ik ging er op uit om die nu eindelijk eens te kopen. Dat lukte niet, maar toch was mijn oog groter dan mijn handen. (De bak kwark was natuurlijk lekker zwaar... nog wat fruit etc.) Dus mijn beweging heb ik gehad. Vanavond heb ik verder gewerkt aan de liturgie, die staat nu vrijwel in de computer. Wel gek, dat we dit niet samen gaan beleven. En toch... en toch... Het is 1 uur, ik moet nog wat papier buiten zetten... er is weer een aardige hoeveelheid om weg te doen. 

20 april 2020. Veel te vroeg wakker na een heel onrustige nacht. Vanmiddag en een deel van de avond heb ik gewerkt aan de liturgie van de volgende dienst. Die niet fysiek gehouden gaat worden, maar er was n schaapje dat er toch om vroeg. We zullen zien. 

Het wordt in elk geval geen 'video uitzending', daar heb ik de spullen niet voor, en dan moet je toch liever iets frisser uit je ogen kijken. ;-) Vanavond heb ik mij getracteerd op een ruime portie vitamine F. Ik ben weer aardig bijgepraat over mijn jongste gezin. Leuk. Ze hebben vacantie. Ik mis ze natuurlijk wel... :-) 
Net heb ik een uitzending van de veteranen-radio voor het grootste deel beluisterd. Zo blijf je toch op de hoogte van wat sommige dierbare mensen allemaal doen. Dat wordt wl weer een uurtje later naar bed. Morgen maar eens uitslapen? 

Zondag Quasimodo geniti (als pasgeboren kinderen snakken wij naar de zuivere melk van het Evangelie) 19 april 2020 begon voor mij wat verwarrend, want de RKK had het over zondag Misericordias Domini, (het erbarmen van de Heer) en volgens mijn boekjes - ik heb het net ng een keer nagekeken - is die pas volgende week aan de beurt. Misschien hadden ze een stel diensten achter elkaar opgenomen, en was de verkeerde van de plank gehaald. Verwarrend dus, en dat zo vroeg! Ik heb verschillende virtuele diensten, die mij door de verschillende kerken en gemeenten waar ik relaties mee heb, bekeken. Er was er maar n waar ik echt wakker bij bleef. De vrouwelijke predikant van de PKN, die op de TV was, vond ik zo goed, dat ik helemaal de neiging had om mijn lier aan de wilgen te hangen. Ze was zo goed, daar kan ik niet aan tippen! Kortom: ik was tot het begin van de middag met de Heer bezig. Ergens heb ik ook ontbeten een keer. Het was toch te koud om buiten te zitten, de wind woei gemeen om allerlei hoekjes heen. Een aantal telefoontjes heb ik gepleegd. Het lukte nog niet om Whatsapp opnieuw te installeren, terwijl er giga-ruimte is, theoretisch. Grrrr!!! dus. Vanmiddag koos ik voor een rustdag. Een projectje dat ik al jaren voor ogen had, moest er nu maar eens van komen. Ons familiewapen heeft ingewikkelde groene en zilverkleurige dekkleden en wrong om het schild heen, waarvan het me niet helemaal duidelijk is, hoe dat nu loopt. Ik heb het vandaag maar eens geprobeerd dat voor een deel na te bouwen in sneldrogende klei. (T snel drogend!) Gewoon om uit te vinden wat boven en wat onder is, en hoe dat allemaal loopt. Ooit wil ik dat eens met het 3D-pennetje gaan construeren. Als ik ooit de tijd krijg. Ik snap echt niet waar al die mensen over zitten te emmeren... dat ze zich vervelen en zo. Maar ik moet toegeven dat ik iets te vaak de televisie aan heb staan. Met je sociale media kun je makkelijk veel tijd verspillen - (al zijn er veel aardige, lieve en interessante boodschappen en artikelen te vinden) - maar als ik moe ben, zombie ik heel wat tijd weg bij de TV. Vooral als ik er nog bij in slaap val ook. 
Zo is deze zondag voorbij gevlogen. Morgen moet ik echt weer eens iets nuttigs gaan doen. 

18 april 2020. Weer zo'n dag dus. :-( Maar goed, ik heb wel een stuk administratie gedaan van middag. De zon scheen niet, en daardoor kon ik lekkerder werken met de PC. Verder heb ik nog wat stapeltjes boeken verplaatst van de ene kamer naar de andere, maar dat was natuurlijk niet echt van belang, omdat ik geen letter in de bijbehorende laptop heb gezet. Wel werd ik ernstig afgeleid door de vele interessante dingen die Ton had uitgeknipt. Ik kan niet alles bewaren, maar... ach, wat dat betreft wilde ik wel een paar decennia er bij krijgen. Al vermoed ik dat je daar, waar alles volkomen anders is, wel kennis kunt nemen van de mooie dingen die zijn geschreven, gedacht, vermoed, gebouwd etc. De kroontjes situatie stemt niet vrolijk. Die is helaas nogal stabiel. En wordt op dit moment eerder erger dan beter. Respect voor allen die werken in en rond de zorg! Er komt super weinig uit mijn handen, en daar erger ik me dan weer aan. Ik had allang moeten beginnen aan de volgende dienst die toch niet gehouden zal worden. Bizar. Maar ja. 
Morgen een gezegende zondag, wie en waar je ook bent. De Heer zal bij je zijn! Houd moed. 

17 april 2020. Mik was vandaag jarig, maar het lukte me om verschillende redenen niet om hem aan de lijn te krijgen. Jammer! Zijn stem wordt veel zwaarder, en lijkt meer en meer op die van zijn vader. Maar ik had kennelijk een oud mobiel nummer van hem. Dus dat werkte niet. Ik ging vanmiddag op stap om voor mijzelf een nieuwe simkaart te kopen, maar... ik trok lekker een zomerjasje aan, en toen op HC was, bleek mijn plastic geld daar niet in te zitten. Suf, suf, suf!!!! In elk geval had ik een klein beetje beweging gehad. Na het eten heb ik het nog maar eens geprobeerd, mt kaartjes... en toen lukte het wel. Alleen heb ik de kaart nog niet in gebruik genomen, want een van mijn dierbaarste en oudste vriendinnen was even in de buurt, en belde op. Dan vliegt de tijd. Ik knap daar altijd wel van op. Maar die ene heb ik dus niet aan de lijn gehad vandaag. O. Vandaag is om gegleden terwijl ik tikte. Morgen moet ik maar weer eens nuttige dingen gaan doen. De lijst is eindeloos. En een beetje benauwend, zo langzamerhand. De natuur groeit en bloeit ook vrolijk door. 
De 'boom van tante Jo', op de hoek bij de brug, begint weer stralend te bloeien, en roept de herinnering op aan onze vroegere buurvrouw, die daar zo van genoot. De lelietjes der dalen beginnen te bloeien. Het onderste bloempje van de vroegste is echt wit. Een paar jaar geleden was het altijd nog spannend of ze wel voor de 1e mei zouden bloeien. Vanwege Genevive en Maryse. In Frankrijk is het volklore om ze dan te plukken en aan dierbare mensen te geven. Nu zijn ze bijna 2 weken vroeger, en dat is toch een benauwend teken van de opwarming van de aarde. Ik vind ze prachtig, maar... Nu ja. En intussen wordt het duidelijk dat onze manier van leven door het c-virus voorlopig drastisch veranderd is en blijft. 
De eerste muggebeet op mijn hand heeft daar een eigen accent bij. Grrrrrrrrrr. 
Morgen gewoon weer beter. :-) 

16 april 2020. Na een korte, onrustige nacht werd ik veel te vroeg wakker gebeld. Ja, je hebt van die dagen! Ik bleef de hele dag moe, en ook al moet ik nog een heleboel doen, ik heb nergens meer zin in. Ik heb vanmiddag papieren opgeruimd, 'k heb een deel weggebracht naar de papierbak, een deel moet nog uitgezocht, maar daar heb ik geen ruimte voor. Morgen, Deo volente. ;-) Maar het was lekker weer, vandaag, dat wel. :-D 
Helaas wilde ik net iets overmaken, de gegevens stonden op WhatsApp, op mijn smartje. Dat startte net op, toen Messenger er tussendoor kwam, en wilde updaten. Dat kreeg ik niet uitgezet, dus OK. :-( Het duurde eindeloos. Er kwam nog een telefoongesprek tussendoor, en toen kreeg ik de mededeling dat er niet genoeg ruimte was voor Messenger, dus of ik het maar wilde deleten. OK. Blijkt dat om de een of andere reden WhatsApp ook gedelete is. Dt was helemaal de bedoeling niet!!! Nu ja, een van die dagen. Morgen verder. Waarmee dan ook. ;-) Het komt vast goed. Het kost alleen weer veel meer tijd dan ik heb. Ze zijn zeker bezig aan mijn karakter te werken. Daar ontbreekt nog wel iets aan, dus... Morgen beter. :-)
Dan is Mik jarig!!!! :-) Gefeliciteerd alvast!

15 april 2020. Bijna 17 uur. De belastingaangifte heb ik naar de aardige man die de rest verzorgt, verstuurd. Nu moet ik een heleboel papieren uitzoeken en opruimen waar het hoort, dus ik ben voorlopig nog wel van de straat, maar deze kopzorg is van mijn schouders. Ik ben al dagen moe, dus dat scheelt weer. Nog een paar verjaarskaarten... de zon schijnt, en ik zou het liefst voor buiten gaan zitten... gek genoeg hoorde ik vandaag op de TV dat het zitten op je balkon ook al riskant kan zijn, want het virus kan zomaar omlaag dwarrelen naar je buren er onder. Nu, dat geldt alleen voor flatgebouwen, neem ik aan, maar er is wel voortschrijdend inzicht, en ook - aan de andere kant - voortschrijdend ongeduld. En eigenlijk heb ik helemaal nergens meer zin in. Vooral niet in stofzuigen, hetgeen wel weer eens zou moeten. Gisteren kreeg ik overigens een eigen gemaakt mondkapje toegestuurd door een nichtje. Zo lief. In plaats van kaarten. <LOL>!!! 

Vanavond heb ik nog maar weer eens iets aan de boeken boven gedaan. Een doos heb ik gesorteerd. De stapels die op het bed liggen worden wat instabiel, omdat ze te hoog worden. Braaf heb ik de stapel (relatief klein) met litteratuur in een grote plastic doos gedaan, die daarmee ook weer niet te hanteren wordt. Kun je nagaan als ik begin aan Theologie (technisch), Kerkgeschiedenis en vooral: Talen (technisch) begin! Het is net het eind van het Johannesevangelie! Maar goed, het voelt wat braaf. Alleen: er liggen nog 30 mailtjes om te beantwoorden, en die zijn niet allemaal in het Nederands. Lastig, en dus schuif ik dat op de lange baan. Of... morgen. Hier gaat alles goed, al ben ik weer een paar kilo aangekomen. (Helemaal eigen schuld.) En heb ik niet veel energie. (Hoe zou dat nu toch komen?) Ik hoop en bid dat jullie het goed maken! 

14 april 2020. Weer te laat voor een verjaardagskaart! Maar ik heb vandaag heel hard gewerkt aan de belastingen. Morgen nog een paar uur controle en wat dingen verschuiven, zodat de aardige man die het voor mij indient geen extra werk heeft... Het was wel een heel intensieve dag op die manier. Ik bracht ook nog een tas boeken weg naar de AH. Van alles wat. Zelf kwam ik niet aan lezen toe. Hoogstens af en toe vijf minuten. Morgen misschien. 

13 april 2020. Tweede Paasdag! Middernacht. Deze computer is weer supertraag. Of de Wi-Fi verbindingen in de straat staan allemaal te werken. In elk geval wilde ik nog even een felicitatie sturen op het nippertje, het lukte niet. FB evenmin, ach ja. Huidhonger wordt kennelijk digitaal gecompenseerd. ;-D Ik heb meer aan de telefoon gezeten dan iets anders vandaag. Ik had gedacht de feestdag te vieren met o.a. een extra uurtje lekker lezen, maar het is er nog niet van gekomen. Het rouwen lukte ook niet, omdat er op beide momenten die daarvoor stonden uitgebreid gebeld werd. Dus die kaarsjes heb ik maar in gedachten aangestoken op dat moment. Verder heb ik boven bijna een halve doos boeken uitgeruimd en over stapels verdeeld. Het llerkleinste stapeltje heb ik in de computer gezet. Dat scheelt - vooral voor mijn gevoel. En heeft het zin? Ik weet het niet. Het hield me wel van de straat. ;-) 
Het haar is redelijk gelukt. Dat viel mee. En het is nog steeds Paasfeest. Dat duurt nog bijna 50 dagen, dus... :-) Zegen en vreugde voor jou. God houdt van je! 

12 april 2020. Paasfeest! De Heer is opgestaan, ja, Hij is waarlijk opgestaan! Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt. Laten we ons verheugen! :-) 
Ik verheugde me, als gewoonlijk, op de paasklokken. Ik had zelfs de wekker gezet op kwart over zes. Maar ik hoorde niets, ondanks het open venster. De wind was de andere kant op. Toen sufte ik weer weg, maar ik had de wekker gezet voor negen uur, zodat ik met koffie en koek beneden keek naar de dienst met Ren de Reuver, en uit (relatief) volle borst mee zong met allerlei van ouds bekende Paasliederen. ... daar juicht een toon... :-) Intussen hing ik de lichte Paaseieren op, aan de takken waar ik vannacht de zwarte en paarse eieren van af had gehaald. Een heel verschil. Later keek ik naar de uitzending vanuit de Pieterskerk. Geen toi la gloire! :-(  Ik weet dat in heel het land op verschillende plaatsen organisten hadden afgesproken om 10 uur het U zij de glorie in hun lege kerken (met open deuren) te spelen. Om 12 uur hoorde ik wel verschillende klokken luiden. Maar nog steeds was de wind niet echt deze kant op. Parels tulpen bogen zich intussen aan alle kanten ter aarde, dus ik heb ze over verschillende kleinere en solo-vaasjes verdeeld en ingekort. Het staat wel vrolijk, zo hier en daar. Ik las het Paas-evangelie, en bedierf mijn maag. (Geen oorzakelijk verband!) Telefoontjes en lieve berichten. Er werd nog een kaart bezorgd (zeker in een verkeerde bus gedaan gisteren) zodat ik nu een hele rij gezellige en lieve kaarten heb, beneden, en ook boven. Zo lief! Het voelt allemaal erg feestelijk. In de loop van de middag toog ik met een boek dat ik voor de vasten niet uitgekregen had, naar het platte dak boven. Met enige moeite klapte ik de stoel, die ik vorig jaar had gekregen, uit, zodat ik in de tanende zon kon zitten. Mijn buren zaten op hun eigen dakterras, en boden me om kwart voor vier een glas wijn aan. Zo gezellig. Elk aan de eigen kant van de afscheiding, maar toch. Jammer genoeg begon het tien minuten later een heel klein beetje te spatten... maar tegen 4 uur regende het echt. Snel alles naar binnen! Maar we hadden genoten. :-) Het glas bracht ik later afgewassen maar weer anders gevuld terug. :-) Na die heel korte nacht viel ik al TV-kijkend in een diepe slaap. En nu is het twee uur geweest, en is het de hoogste tijd om naar bed te gaan. Zegen en alle goeds. God is sterker dan dood en angst. Vertrouw maar op Hem. Wat jeook overkomt, Hij is er bij. 

11 april 2020 Stille Zaterdag. Vandaag waren er allerlei kleine dingen te doen, zonder dat ik kan zeggen dat ik iets 'gedaan' heb. Het past bij de stilte voor de Opstanding. Wel heb ik vanavond ruim de tijd genomen om het coronakapsel van zijn uitgroei te ontdoen. Maar ik had alleen een doos kleurspul dat er al een paar jaar stond, en het zou ook niet erg dekken op grijs haar. We zullen het morgen wel zien. Intussen luister ik naar de dienst van de Waalse kerk hier die voor deze avond was bedoeld. Tout espoir est permi. We leven uit de hoop. :-) Mijn hart werd vanavond zeer verblijd doordat mijn zoon me belde om me een mooi Paasfeest te wensen. :-) Fijn. Daarna moest ik nog even snel een boodschapje doen, want ik had vanmiddag niet alles kunnen krijgen. En fruit wil ik wel in overvloed hebben nu. Daarna moest ik aan het haar beginnen, anders werd het nog veel later. Terwijl het bad volliep heb ik een en ander uit de kast voor gehaald, zodat ik bij de eerste doos met boeken kon. 2 boeken liggen nu te wachten op opbergen. Het is een begin. :-) Maar eerst:
Gezegend Paasfeest!!!! Alle vreugde en gezondheid en liefde die je maar wenst. (Als je verstandig wenst.) ;-D
Beterschap voor alle zieken naar lichaam en ziel, en sterkte en energie voor allen die voor hen zorgen, waar en hoe dan ook!!! 

10 april 2020. Goede Vrijdag. Ik mocht meekijken met de Kruisweg, die was voorbereid voor de militairen, en dat deed ik. Daarna las ik hoofdstuk 26 en 27 van Matthes in mijn mooie Griekse bijbel (tweetalig) die ik vrijwel dagelijks gebruik. En psalm 22 (die de Heer aanhaalt op het Kruis) in het Hebreeuws. Wel erg dichtbij zo. De Matthes-Passion op de televisie gaf weer heel andere accenten. (Wel een mooie vertaling, die hinderlijk ver weg gaat van de oorspronkelijke Duitse tekst, en er invullingen aan geeft waar geen reden voor is. Kleine irritaties houden je wakker. ;-/) Opeens zag ik dat het Blute nur, du liebes Herz gericht is tot de moeder van Judas, dat er aandacht en liefde is voor alle moeders van terroristen en van jongens die niet deugen. Toen al! Wat bijzonder... 
Nadat het alles is volbracht, moeten er nog wat dagelijkse dingen worden gedaan. Het eerste telefoontje meteen al om drie uur. (Moet dat nu?) Afwassen. Een dankkaart die op de bus moet. Etcetera. Straks kijken of de link naar de dienst uit de St Pierre op tijd werkt. Dat deed hij. Later die van de Lutherse kerk in Utrecht - Zeist ook met dankbaarheid aangeklikt. 
Zo werden ook de dierbare doden gememoreerd. Tijd om deze geduchte dag af te sluiten.  

9 april 2020. Witte Donderdag. De laatste van de ongeveer 230 kaartjes moesten vandaag nog worden weggebracht. En ik had nog een paar dingen die moesten gebeuren voordat ik mij op de gebeurtenissen kon concentreren die deze dag de naam gaven. Maar dat moest tussen de vele telefoontjes van vandaag door. Heel dik vier uur. Oeps! Toch nog gekeken naar de uitzendingen van de kerken. En naar The Passion, want ik hoopte dat de kleinkinderen dat ook zouden doen. Sommige hebben het aangezet. Natuurlijk heb ik het uitgekeken. Zo werd het laat voordat ik het Evangelie opsloeg bij Matthes 26. Morgenochtend verder.  

8 april 2020. Allereerst mijn felicitaties aan de jarige schoonzoon! :-) De kaart heeft er vier dagen over gedaan, binnen het zelfde gebied, maar hij was in elk geval op tijd. Vanmorgen was ik net wakker toen ik werd gebeld i.v.m. een overlijden. Vanwege de regelmatige kaartjes. Triest dat iemand die zo in en voor de kerk heeft geleefd, dan geen kerkelijke uitvaart kan krijgen! Nu ja, ik heb toch wat mailtjes gestuurd, naar een paar naasten, en je vergeet dan toch ook weer mensen. Sorry! De middag was nog vroeg voor mij. Na het ontbijt ging ik een aantal kaartjes wegbrengen, en een paar boodschapjes doen... (de enveloppen waren opeens bijna op, gek h?) en aangezien ik langs de plaatselijke Verwenner kwam, nam ik ook daar wat kleinigheden mee... de ne tas die ik bij me had was opeens loodzwaar! Dan is daar die Engel, die vraagt of het wel goed gaat, als ik de tas even neerzet. En aanbiedt de tas naar huis te dragen. Ze was toch alleen maar buiten om even buiten te zijn! Zo stuurt de Heer Zijn engelen, als dat nodig is. :-D  Ik hoorde, toen ik naar binnen stapte, dat de buurburen, die buiten zaten, haar luid prezen. :-) Ach, het leven is goed. (Voor mij dan.) Een kaart uit Duitsland, met nieuws, en een fraaie kaart met het portret van mijn kleindochter A. Zo lief! Verder waren er telefoontjes, mailtjes, (ik loop achter) en nog meer kaarten die nog weggebracht moeten worden. (Ik heb tijd verlummeld, vanavond.) :-( Dus aanstonds een rondje vlakbij, dan komt de rest morgen wel. Nu wel met een jasje aan, dat was vanmiddag echt niet nodig. Heerlijk weer was het! 
Goede dagen op weg naar Golgotha en Opstanding!

7 april 2020. Vandaag heb ik keihard gewerkt. Mijn rechterschouder en mijn nek doen er pijn van, de rechterhand klaagt over arthritis, maar een deel van de kaarten ging om 1.10 uur in de brievenbussen, terwijl de supermooie supermaan onbewogen een andere kant op keek. Ik ben te moe om te proberen er een foto van te maken. Morgen komt er weer een dag, hoop ik. Dan is die maan niet meer zo super, maar goed, ik heb er naar gekeken, en ik vind het best... ;-)

6 april 2020. Met trek- en vliegwerk is het me gelukt om het Palmpasenei klaar te krijgen. Gek genoeg was er wat eiwit in achtergebleven, en dat was hard geworden, dus het werd nog een hele klus om dat via de nauwe spleetjes er uit te krijgen. Ik zette het neer op de schoorsteenmantel, onder de takken met de eieren van het Lijden... en toen... dat vertel ik straks wel. Vanmorgen heb ik braaf oefeningen gedaan. Na het ontbijt zelfs een half uur alle spelletjes verloren van de WII, maar dat maakt niet uit: je beweegt toch op een manier die je anders niet zou doen. Toen heb ik de twee schaduwplantjes, die ik vorige week had gekocht, in de tuin ingegraven. Maar er lag veel troep, dus ik heb een hele zak vol dode lianen uit de tuin gehaald, waar ik makkelijk over zou kunnen vallen. Het was verrukkelijk weer, zeker daar beneden, waar even geen wind was. Boven wel. Ook heb ik het huis even flink door laten luchten, maar ondanks allerlei voorzorgen, had ik al heel snel een dikke vette vlieg binnen. Die raakte ik wel kwijt, met enige moeite, maar... er was nog wat heel klein ongerief binnen gekomen. Vervelend! Met de fiets ging ik naar de Bruna, waar ze inderdaad een paar postzegels hadden met atlassen. Maar alleen voor buitenland. Tompoezen hadden ze ook, als 'typisch Nederlands', en ik kon nog net de laatste boterham met hagelslag kopen. 
Ik zat nt, toen Parel belde. :-D Zij was de laatste weken behoorlijk ziek geweest, dus ik was blij haar stem te horen. Via de Oceaan maken ze nu afhaalmaaltijden, waarvoor ze o.a. via Facebook en Instagram reclame maken. Ik had daar grappend op gereageerd dat ik de kip met satsaus wel wilde... tegen de tijd dat het weer mogelijk was. ;-) Nu had Ren, Parels man, die weet dat ik zijn sat-saus erg lekker vind, voorgesteld dat ze die vandaag maar eens moesten brengen. Nu ja, ze... dat ging natuurlijk niet, dus Parel dan. Zo lief! :-)
Toch vond ik het niet zo'n verstandige zaak dat zij, nog niet helemaal fit, dat eind zou rijden, dus ik stelde voor dat de sat later wel eens kwam, en dat we nu een kwartiertje zouden kletsen. Vitamine F en Vitamine L. Dat werd een half uurtje, en toen moest Parel iets aan de computer gaan oplossen. Maar mijn hart zong, en de zon scheen voor mij, ook al begon de hemel de plantjes een beetje te bedruipen. ;-) Er waren nog wat telefoontjes, en ik had net een half blikje kippensoep op, omdat zulks helende krachten schijnt te hebben, toen er werd aangebeld. Het belletje van de kinderen! Ik kon me niet voorstellen wie... 
En daar lag een bos tulpen en er stond een papieren zak met... ? Daarachter een breed-lachende Parel. Ren had haar er tch op uit gestuurd! Nee, ze kwam niet binnen, dus we hebben een kwartiertje op de stoep afstand in acht staan nemen, maar ik kon haar wel mijn mooie nieuwe groene ei meegeven, en de paashaasjes, die ik had gemaakt voor de buurvrouw die telkens paaseitjes in mijn brievenbus had gedaan. Die had ik gepland voor haar Paasfeest. Dat lossen we nog wel anders op. Maar de heerlijke sat saus roerde ik voor een deel door mijn intussen erg gare courgette, dus dat was heel erg lekker. De rest komt wel. (Later denk je dan wel: vervelend dat mijn haar niet zat en dat ik geen make-up had gebruikt!!!) Verder waren er nog verschillende telefoontjes, en de rest van de avond heb ik enveloppen geprint. Dit jaar geen Lourdeskaarten, dus misschien lukt het paaskaarten te sturen aan een select publiek. Morgen. Nu is het 0.00 uur. 

Palmpasen 5 april 2020. Tot mijn verbazing was de kazuifel van de priester op de TV vanmorgen rood. Hij las het hle lijdensverhaal. En zong alles zelf. De link van de Pieterskerk werkte nog niet, pas veel later lukte dat. Maar toen had ik intussen zelf al het hoofdstuk in Matthes over Palmpasen gelezen, de korte ochtenddienst van de Lutheranen in Utrecht en Zeist gekeken, de overweging uit het Lutherse Zuiden die ik via Leerdam aangereikt kreeg, en de rest van de donkere eieren opgehangen voor de spiegel beneden. Dus ja, ik ben wel weer gericht op de dagen voor Pasen, en zo gaan we mt de Heer mee naar Zijn laatste dagen. Het was zonnig, maar wat winderig. Op het platje was het nog niet aangenaam, want daar is de zon al weg voordat die kracht krijgt. Dat verandert vanzelf. Nog een paar weken. Ik probeerde mijn hoofdstukje Grieks te lezen in de zon voor, maar toen kwam een alleraardigste dame, waar ik in de loop van de jaren al veel mee gedeeld heb, een praatje maken. Op afstand natuurlijk. Zij spreekt heel beschaafd, en ik had mijn gehoorapparaten niet in, daar had ik niet op gerekend. ;-) Dan is het wel hinderlijk dat een stel opgevoerde nozems het uiterste uit hun knalpotten meent te moeten halen, bij herhaling. Een Plezierig gesprek met mijn schoonzuster zorgde voor een extra portie vitamine F. Volgens de overheid een conditio sine qua non om gezond te blijven. ;-) 
Omdat ik geen 'palmpasentakjes' had, de buxusboompjes zijn twee jaar geleden overleden dankzij de mot, en vorig jaar zijn ze niet wederopgestaan, heb ik maar een ei versierd met plastic filamenten in verschillende kleuren groen, bij wijze van de takken die door de mensen die Jezus begroetten langs de weg werden geplukt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. En  hoogst waarschijnlijk gn buxus. ;-D Het was nog niet gelukt om de eierschaal geforceerd op te lossen door de azijn warm te maken. Mijn ervaring is dat die niet koken moet, want dan raak je de vorm kwijt. Het is kwart voor 12, ik ga nog even kijken of ik er iets uit kan plukken, en anders wordt het morgen maar. Dan is dit ei er voor volgend jaar, Deo volente. Het was een fijne dag, ik hoop dat jij dat ook kunt zeggen. :-) Bless you. 

4 april 2020. Het weer klaart op. Ik bracht wat plastic weg, dat moet ook, af en toe. Ik liep wat ongemakkelijk, maar ach... als dt al je problemen zijn! Er waren lieve boodschapjes van mensen, er waren nogal wat jarigen vandaag en morgen (Leslie wordt morgen 92! maar de kaart was nog niet gekomen, tja, ook hier wordt de post gebracht wanneer het uitkomt.) Ik kon niet iedereen aan de telefoon krijgen. Zo gaat dat soms. 
Ik heb nog wat boeken gesorteerd, n doos is leeg. Overal liggen stapels met een papier erop, wat op die stapel terecht moet komen. Het zijn er een heleboel. 
(Dit is nog niet de helft.)
Nu moet ik de kast in het kamertje voor gaan leeghalen. Dat wordt lastig. (Grrrr... ik zie weer een mot! $%^&*&#@) Wel is het me met veel geduw en getrek om het kastje, dat daar voor de kastdeur stond, te verplaatsen. Zo kreeg ik de kast open, en warempel!  Daar vond ik de paaseieren, zowel donkere (voor deze week) als lichte voor het Paasfeest. De boeken liet ik maar even, want daar staat ook nog van alles bovenop. 
En ik heb nauwelijks ruimte om mijzelf te verplaatsen. 
Om 9 uur heb ik een lichtje aangestoken buiten, om de corona-doden te gedenken. Ik heb er meteen maar een boel namen aan toe gevoegd. 
Het eerste lichtje heb ik op het pad neergezet dat over de wal voor het huis loopt. Het bleef wel 8 minuten branden. 
Intussen had ik ook achter een lichtje aangestoken, en dat bleef wel branden. 
De Heer zegene al de doden en allen die om hen treuren. 
Ik wens je een gezegende Goede / Heilige / Stille Week. 

3 april 2020. Vanmiddag ben ik maar eens op stap gegaan voor een nieuwe hoes voor de tuinstoel. Dat werd lastig, en bij het afrekenen kreeg ik een behoorlijke schrik. Laat het ding ook nog eens een centimeter te kort zijn om de stoel er helemaal goed in op te bergen! Nu ja, beter dan niets. En ik was er even uit, hetgeen echt wel lekker voelde. 
Daarna heb ik een tijdje zitten zombie-kijken naar de TV, er zat weinig energie in vandaag. Je hebt van die dagen. :-) Maar na het eten heb ik met het 3D-pennetje dat ik ooit van Ton kreeg 2 eieren omhuld met PLA-filament. Natuurlijk had ik net te weinig zwart. Het is altijd lastig om in te schatten hoeveel spul je gebruikt. Later heb ik nog wat aan de boeken boven gedaan, een heel klein beetje maar, het geeft wel het gevoel dat je toch ts nuttigs hebt gedaan. Na middernacht nam ik mijn vitamine C met nog een (laatste) mandarijntje, en ik bleef ongemerkt luisteren naar de heren Aboutaleb en die Intensivist, die allang in bed had moeten liggen... Ze zeiden wezenlijke dingen, al kan ik ze niet meer reproduceren. 
Morgen komt er weer een dag van Gods genade. xxx

2 april 2020. Vanmorgen werd ik weer wakker gebeld door een heel lieve vriendin uit een van de gemeenten waar ik wel eens mocht voorgaan. Voorlopig dus niet. 99 minuten later... Tja. Intussen was er aangebeld, nogal dringend, maar aangezien ik niet salonfhig was, ging ik er maar van uit dat het de postbode was. Niet dat ik iets verwachtte, maar... inderdaad, er lag een briefje: iets dat niet door de brievenbus kon, was bij de buren afgegeven. Het bleek een flink pakket postzegels te zijn van over de hele wereld! Zo lief!!! Natuurlijk ben ik bezweken, en heb ik een heel klein deel afgeweekt. ;-) Maar dat ging tussen de bedrijven door. Of de andere bedrijvigheden gingen tussen het afweken door. ;i) Hoe dan ook: veel lieve mensen die aan mij dachten vandaag. Ik bracht nog een paar kaartjes naar de post, het was winderig en koud. Toch joggen de joggers en sjokken de sjokkers op gepaste afstand over de wal. Ik begon wel laat aan mijn WII, waar ik echt alles verloor, behalve mijn adrenaline... het voelt wel goed om af en toe ergens tegen aan te meppen. :-D Ik heb een lange lijst gemaakt van dingen die ik nodig moet doen. Het enig zichtbare resultaat is het feit dat de grootste stapel op mijn tafel nu op een andere plek ligt, en postzegels plet. Een aantal reeds geplette postzegels zit nu in een grote enveloppe. Met afgrijzen keek ik naar een uitzending van Zembla over de Chinese monopoliepositie op het gebied van medicijnen en grondstoffen. Verder heb ik twee kleine boekendozen boven platgemaakt. Niet dat dit betekent dat ik veel ben opgeschoten, maar ik heb in elk geval een doos verdeeld over een stuk of tien stapels in het kamertje... er staat nog een heel grote doos op de overloop, en daarna krijgen we de uitdaging van het kamertje voor, waar ook een hele kast vol staat met grote dozen vol boeken. Ik heb nog iets te doen, voordat ik kan gaan hemelen. (Hier kan ik de kinderen niet mee opzadelen. Morgen ga ik maar eens serieus aan de slag met mijn lijstje. 

1 april 2020. In deze sombere tijden weinig grappen... Wel veel telefoontjes vandaag, minstens 2 uur bij elkaar. Zo kwam ik pas na 2 uur aan mijn ontbijt toe. Ach ja. :-) Een lieve verlate verjaarskaart met een mooie postzegel. Dubbel gewaardeerd dus. :-) En in het weekend drie jarigen, dus ook daar moest ik aandacht aan besteden. Ik zag een glazenwasser die zonder trap, maar met een heel lange bezem waar water uit spoot, verderop in de straat bezig was. Ik vroeg hem de voorkant van het huis te doen. 45 euro. Hallo! Speciaal ontkalkt water met wat alcohol en nog iets fraais gebruikte hij. Maar hij gebruikte geen zeem of andere contraptie om de ramen te drogen. Nee, mevrouw, dat droogt streeploos op. Niet dus. Na een half uur parelden de druppels er nog uitdagend op. De deur heb ik zelf maar droog gemaakt, en de ramen beneden moest ik, voorzover ik er bij kon, toch nog van vogelvuil ontdoen. Hm. Wel erg duur dus. Vanavond heb ik nog een ingekomen stuk verslagen, dus nu denk ik bijna bij te zijn. Morgen zien we wel verder. (Straks, maar daar zeuren we niet over.) Heb een gezegend nieuw kwartaal. God behoede je. 

31 maart 2020. Helder, maar fris. De klok in de slaapkamer had ik nog niet vooruitgezet, en zo kwam ik pas om 1 uur beneden. Nu staat ie trouwens stil. :-( Een paar minuutjes heb ik mee gehuppeld met Nederland in beweging, later heb ik een kwartier gebokst en getennist tegen de WII, om vervolgens op zoek te gaan naar mijn verloren hoes in het hofje achter het huis. Ook daar was die niet. Helaas, de Action was nog onderbedeeld wat betreft tuinmeubelen en aanverwante artikelen. Uiteindelijk heb ik maar een bouwzak om de stoel geplakt. Niet erg naar mijn zin, maar goed. Het was wel lekker om buiten te zijn, dus ik heb toch enige beweging gehad. Helaas bleef ik aankomen, de laatste tijd. Zucht. Ik was op zoek geweest naar mijn Paaseieren, en naar de zwarte en paarse exemplaren, die ik in de Passietijd op pleeg te hangen. Maar die zitten nog in onbereikbare kasten. Gelukkig kon ik wel een setje vinden waarmee ik een ei leeg kon blazen. Dus nu hangt er n zwart ei, met een vaag kruis er op, en twee lichtpaarse eitjes (van Betty) aan de takken voor de spiegel. Vanavond heb ik nog n ei gebruikt als basis voor een paars ei uit de 3D hand-printer. Niet erg mooi, maar ik heb er tenminste weer iets mee gedaan. Dat staat nu in de azijn. Verwarmen daarvan bleek niet zo'n succes, al gaat het oplossen dan sneller. Dat was ik alweer vergeten. ;-/ Tja. Maar goed, vanavond heb ik nog een verslagje gemaakt van een ingekomen Berichtenblad uit Zwitserland. En zo ploegen we ons er doorheen. Vergaderen is nu toch even geen optie. Het is alweer april, merk ik. Heb een mooie en gezonde en gezegende maand! 

30 maart 2020 Omdat ik nog steeds op zoek was naar de hoes van mijn tuinstoel, zocht ik in de tuin. De buren hadden wel een grijze zak op hun schuurtje neergezet, maar daar kon ik niet bij. Later hadden ze die weer weggehaald. ??? In elk geval heb ik de regenpijp (heel wankel) teruggezet. Die moet t.z.t. maar eens worden gelijmd door mijn grote zoon. De (intussen tamelijk verbleekte) plastic afbeeldingen die de betonnen schutting plachten te sieren heb ik met veel moeite teruggeplaatst. En dan klip je hier en daar wat troep weg... ;-) Maar er ligt nog veel. Verder heb ik, net als gisteren, gewerkt aan de ingekomen stukken van de Stichting het Evangelie in Spanje, (vanaf half november was er wel een en ander binnen gekomen!) en al heb ik heel hard gewerkt, en niets anders gedaan, ik ben nog lang niet klaar. Morgen verder. ;-) (Wel heb ik een tijdje gekeken naar de desolate beelden uit Spanje, maar ik moet bekennen dat ik bijna niets begreep van wat er over de crisis ter plaatse verteld werd. We hebben hard iemand nodig die veel meer Spaans machtig is dan ik. Help!) 

Zondag Judica 29 maart 2020 begon stormachtig, en ging daar tot het begin van de avond mee door. Wat me nog nooit overkomen was: Zelfs de kunststofgrasmat op het platte dakje boven de keuken was opgetild, en de hoes over de buitenstoel daar, die ingestopt was, blijkt losgerukt en bij de buurvrouw in de tuin te liggen Alsof er een stel baldadige kwajongens bezig is geweest kattekwaad uit te halen! De plastic versieringen van de schutting, met tie-wrap en grote haken vast, zijn los, en ook de afvoer van de goot van mijn schuurtje is een paar meter opgetild en ligt in de tuin ik vond het echt niet prettig... misschien de reden waarom ik laat ging slapen? In elk geval versliep ik mij vanmorgen duidelijk. De klok in de slaapkamer was nog niet vooruitgezet, en ook de wekkerradio doet dat niet uit zichzelf. Dus toen ik dacht de domin van de PKN te zien (meer te horen, de ogen werkten nog maar half) op de TV, was daar een priester al een flink eind bezig met zijn dienst. Tja. Toen heb ik mij met een kop koffie bij de PC genesteld, om te kijken wat er bij Walen en anderen te zien en te horen was. Ik heb het maar gehouden bij de eerste categorie in Utrecht. Prima lectrix. :-D Na het uitgebreide ontbijt ben ik wel 25 minuten bezig gebleven met de WII... ja, ja! Ik kan het verlengstukje voor het boksen niet vinden, jammer, daar was ik altijd wel goed in. 
Verder wat telefoontjes, wat mails, en nog iets onduidelijks... De dag vliegt om! Ik ga de paastakken maar van boven halen alvast. En kijken of ik de zwarte en paarse eieren kan vinden. Na het leeghalen van Tons kamertje vorig jaar, is veel nog onbereikbaar. Maar van Betty kreeg ik met mijn verjaardag een stel lieve porseleinen eitjes. (Of zo iets.) :-)  
Zo krijg je toch het gevoel dat je op Pasen aankoerst. Matthes 17 las ik vandaag. En weer vroeg ik me af: 6 dagen na wat? Wat wil de schrijver daarmee zeggen? Als ik daarover met Ton had gesproken, had hij me een heel stel boeken laten pakken, en dan waren we vast minstens een uur aan het zoeken en lezen geweest. Ik heb even gekeken, maar al heb ik de tekst in 1994 vertaald, ik heb daar geen commentaar bij de woordjes geschreven. Jammer dan. Misschien kijk ik nog wel verder. Of ik hoor het van een van jullie. ;-D 

28 maart 2020. Een heel frisse dag, maar aanvankelijk erg helder. :-) De buurbuurvrouw bracht de eieren. Heel erg lief, maar ik mocht ze niet betalen. Dan vraag je een volgende keer niet zo snel. Hoewel ik ook moet leren dat het voor haar ook zaliger te geven is dan te ontvangen. Bij deze. En nog een verrukkelijk Leonidas eitje er boven op. Behalve bij het wegbrengen van een paar kaartjes bleef ik dus binnen. Veel telefoontjes vandaag. Ik heb een aantal boeken boven verdeeld over stapeltjes. Dat gaat op den duur helpen om te catalogiseren. Ik zou nog wel andere hersens en een paar tientallen jaren willen krijgen om te lezen waar ik al die jaren niet aan mocht komen. Het zit er niet in. :-) Tja! Vanavond heb ik mezelf verwend met een heel lang erg warm bad, maskertje in het haar, en datzelfde romannetje in het Frans, waar ik al tijden mee bezig ben. Mooie voorbereiding op het (evt.) volgen via internet van de Waalse dienst morgen. Ik zou heel de zondag van alles kunnen aanklikken... want als het eenmaal op internet staat, zit je niet aan een moment vast. Hoewel, soms is het streaming... en dan kun je niet altijd terugkijken. We zien wel. Intussen is het kwart voor twee. Een beetje uit de hand gelopen vanavond. Toch wel grappig dat je kunt chatten met iemand aan de andere kant van de wereld! 

27 maart 2020. Bah, er ligt iets zwaar op mijn maag. Dat wordt rechtop slapen, straks. Geeft niet. Het was helder weer, dat naar buiten lokte, omdat de verwachtingen voor morgen slechter zijn. Maar eerst heb ik boven eindelijk die ene doos met boeken leeg gemaakt. In dit tempo wordt het een tien-jaren-plan! Ik heb de lege doos meteen gebruikt voor boeken die t.z.t. naar het SEUT in Madrid mogen. Daar zullen ze gewaardeerd worden. (Hoop ik.) Ton heeft aardig wat vermogen in boeken genvesteerd, in de hoop dat zijn kinderen de vruchten ervan zouden plukken. (Een mooi excuus voor wat hij zelf begeerde te hebben.) Hij heeft inderdaad heel mooie en interessante dingen, die ik dolgraag zou willen (kunnen) lezen. Maar goed, ook dit stapeltje heb ik in de computer gezet. Het kost veel tijd, maar je krijgt zo wel weer meer overzicht, op den heel lange duur. Ik denk dat ik van de volgende doos maar eerst een stuk of 12 stapels moet gaan maken, anders wordt het zo'n Durcheinander
Een stapeltje boeken heb ik naar de AH gebracht, waar ze problemen hadden met de bevoorrading van de eieren. De buurbuurman gaat morgen naar de markt. :-) Intussen heb ik een mottenplaag, ik heb er nog maar eentje te pakken gekregen. Morgen de rest...
Morgen is een zwager jarig, die alvast gefeliciteerd wordt. Uit de verte... 

26 maart 2020. Vandaag heb ik de WII maar eens verhuisd naar beneden. Op de een of andere manier heb ik daar net iets meer ruimte om te bewegen. Een paar jaar geleden heb ik het apparaat naar de slaapkamer gebracht, maar ik denk dat Ton er toen een paar keer mee gewerkt heeft, en dat het daarna stil gestaan heeft. Ik moet er wel weer even inkomen. Maar vanmiddag kwam Nederland toch al niet in beweging, dus ik heb even geklust, tot het ding het even deed. Nu opladen en kijken wat er verder van komt. Morgen. Dan is mijn kleinste neefje voor het eerst jarig. Het lukte nog nt om zijn verjaarspost en ook de hart onder de riem voor de zieken en dierbaren in de brievenbussen te stoppen. Voor de bewoners van het bejaardenhuis op de hoek heb ik er een flinke stapel extra geprint. De printer gaf aan dat ik nodig nieuwe cartridges moest gebruiken, maar - eigenwijs als ik ben - het lukte me om minstens 24 A4 af te drukken. Lekker puh! Toen ik terugliep, na het posten, kwam ik naast een aardige buurbuurbuurbuurman, die buiten in de zon (en de wind) zat te lezen. Hij had een paar extra stoelen buiten gezet op de stoep, niet om uit te nodigen tot een praatje, maar om afstand af te bakenen. Uiteindelijk zat ik op ruim gepaste afstand, en zo dat de wind niet van mij naar hem waaide, een hele tijd met hem te kletsen. Daarna nog wat telefoontjes, een paar mailtjes, koken (voor twee keer, maar nu zijn de eieren wel op!) en te lang naar de TV kijken... zo vliegt de tijd. Een echte brief kwam net af, en zo is het 23 uur op de klok, terwijl ik verder nog niets heb gedaan van mijn lijst! Morgen beter. Mogen jullie morgen ook allemaal beter zijn dan vandaag. Liefs!!!

25 maart 2020. Een dag van kleine klusjes, en niet eens veel. Om vier uur ging ik toch maar eens naar de nu naburige J***o, waar ik direct een klodder handgel opgespoten kreeg, en naar een winkelmandje verwezen werd. Natuurlijk vergat ik toch weer te kijken naar eieren. Deze winkel ken ik nog niet zo goed. Maar goed, het was aangenaam om weer eens even buiten te zijn. Vanavond ben ik bezig geweest met het aanpassen van een tekst die ik voor iemand gedownload had. Opeens is het al weer half een. Waar blijft de tijd? (De TV slurpt die ook op. Ik ga nog maar even kijken of er iets is gebeurd in de wereld.) xxx

24 maart 2020. Tja, wat heb ik vandaag eigenlijk gedaan? Het was mooi weer, en de verleiding was groot om naar buiten te gaan. :-( (In Londen was het zelfs 16 C, hier net 10!) Maar ik werd naar boven gestuurd om na het ontbijt (brunch) eens aan het werk te gaan. Opeens viel mijn oog op het andere dekbed met de strepen, dat al veel eerder aan slijtage ten offer was gevallen, en dat van de stapel Te-Doen bij de naaimachine was verhuisd naar de donkerbruine stoel bij het raam, waar het sindsdien fungeerde als hoes. Soms z je dingen dus ook helemaal niet meer, ook niet als je er naar zoekt. Ik vermoed dat Sint Antonius mij er vandaag eens fijntjes grinnikend op wees. ;-) (Zo'n gebed dat verhoord wordt, voordat het gebeden is...) Maar goed, heel de rest van de middag, en het begin van de avond ben ik er mee bezig geweest, en ook dat dekbed ligt nu in de kast. Niet helemaal gestreken, zoals die van gisteren, maar OK. :-) Die WOZ moet ik nog uitzoeken, maar ik heb er nadat ik naar de papieren heb gekeken zuchtend mijn hoofd over gebroken. Ik kwam er niet uit, te moe of zo, of nu ja... en ik heb dus toch maar hulp gevraagd aan de dochter die mij er vorig jaar zo goed mee geholpen heeft. Dat resulteerde in 1 3/4 uur vitamine F. Heel plezierig. Ja, ik voel er wel voor om nu, tegen half twaalf, richting bed te gaan. :-) (Zo komt er natuurlijk steeds minder uit mijn handen...) Nog even een kwartiertje Hebreeuwse Efemeride kijken van ds. Piet van Midden. En dan slapen. Heb een goede nacht, en een gezonde en gezegende dag morgen. 

23 maart 2020. Vanmiddag begon ik met mijn lange te-doen-lijst. Dat viel niet mee. Het repareren van mijn dekbed kostte me ongelogen 4 uur! Het oude strijkijzer had wat opstart moeilijkheden, en dat kostte tijd, ik bedacht mij dat de Heer had gezegd dat je geen nieuwe lappen op oude kleren moest naaien, en dat geldt natuurlijk ook voor een dekbed. Gelukkig had ik een hoeslaken, waarvan het midden vrijwel verteerd was, nooit weggegooid, en daar kon ik twee stukken afknippen, strijken, met instrijkband omzomen, en vervolgens vastspelden op het dekbed... Daarna mopperde de naaimachine, die zich ook al maanden verwaarloosd had gevoeld. Dus de eerste naad pakte niet. Enzovoort. Nu is een dekbed een mooi concept, maar het was nooit de bedoeling dat je via de binnenkant iets ging naaien. Er is maar een relatief kleine opening, dus dat was een heel gepruts. Maar, zie aan! Na het eten kon ik dat afstrepen, ik had het zelfs al opgeborgen in de kast. Jawel! Gestreken en wel. Soms is dat nuttig: dan kun je meer textiel op een vierkante meter optasten. Vanavond kreeg ik tot mijn grote genoegen een flinke portie vitamine F! Mijn zoon belde, en we hadden veel bij te praten, van filters voor dinges-office tot Amiga en zijn geliefden. Altijd leuk en stimulerend. Dus daarna heb ik nog een stel dingen van mijn lijstje kunnen afstrepen. Al lukte niet alles zoals ik wilde. Nieuw account, OK, en dan wordt het 06-nummer dat ik wil invoeren niet geaccepteerd. Hoezo dat? Nu ja. Het is alweer kwart over twaalf, en ik moet eigenlijk het allerbelangrijkste nog doen. De WOZ-waarde. Help!!!! Morgen, nu lukt het echt niet meer. Misschien, waarschijnlijk, is het dan al te laat. Maar dan is dat het nu ook. Morgen zien we het wel weer. Beweeg genoeg (heb ik niet gedaan, de vos preekt de passie!) en sta gezond(er) op. Deo volente. 

Zondag Laetare, 22 maart 2020. Het zou de verjaardag van onze dierbare Eduard van Groenestein geweest zijn. Hem te gedenken is tot zegen. :-) Verder was het een zonnige dag. Ik was op tijd wakker voor de TV-dienst, later een dienst voor de jeugd via de EO, niet mijn muziek, maar wel interessant. Goede gedachte. Na het eerste deel van mijn ontbijt, het lezen van een hoofdstukje Matthes, en nog wat dingen, trok ik de (stoute) schoenen aan, en stond ik om kwart voor twee al buiten in de zon. Nog steeds een felle wind. Vijf minuutjes kletsen met de buur-buren, die gisteren voor zoveel goeds hadden gezorgd, en daar ging ik. Het lukte me om helemaal naar het Luie Eind te lopen, ('k heb n keer een minuutje gezeten onderweg) en zo liep ik een rondje naar Tons graf, dat er vrij netjes bij lag, alle plantjes bloeiden, en een handvol kleine takjes deed mij al bukkend behoorlijk gymnastiek uitvoeren. Want bukken is mijn 'fort' niet. De natuur lag er mooi bij, Ton heel rustig, je zou haast zeggen: een dooie boel, maar zo hier en daar liepen er wel mensen. Op gepaste afstand heb ik een prettig gesprekje gehad met iemand die ik een jaar of 15 geleden voor het laatst heb ontmoet. Niet dat we elkaar herkenden. Het NL-alert van 12 uur was bij veel mensen binnen gekomen, en heel veel mensen namen een veel grotere, en bewustere afstand van elkaar in. Ik hoorde de term ook een aantal keren langs komen. :-) 
Toen ik na bijna anderhalf uur drentelen weer thuis was, waren mijn voeten moe! (Nee, Parel, er was gn ijs!) Dus heb ik eerst maar een tijdje gezombied, daarna iets nuttigs gedaan... Er waren telefoontjes, ik heb gegeten, later heb ik mij de luxe van een lang warm bad gegund (met een boek in het Frans, dat mag!) en ik heb een minuut of 20 besteed aan het inruimen en catalogiseren van de boekenkast. Dat schiet natuurlijk niet op, maar over een jaar ben ik een heel stuk verder. De ware op-weg-naar-Pasen sfeer zit er nog niet in. Ook geen paaseieren, zelfs geen donkere of paarse, die ik altijd in die tijd op hang. Wel liggen er twee kleine licht-paarse, die ik voor mijn verjaardag van Betty kreeg. Morgen moet er een heleboel gebeuren. Maar het is al een uur morgen, dus eh... na het slapen. 
Liefs en gezondheid wens ik je/U. 

21 maart 2020 was al voorbij voordat ik plaatsnam bij computer en toetsenbord... Om 12 uur kwamen 6 andere buren en ik bij elkaar om de wal eens wat op te schonen. Het was officieel een landelijke opschoondag geweest, maar het RIVM had daar tegen gestemd. Alleen had onze buur-buurman al plastic zakken en lange knijpers gekregen, om peuken, blikjes, papieren zakdoekjes en ander ongerief te verwijderen. Het viel ons eigenlijk mee hoe netjes het hier was. Ook het parkeerterreintje voor de vroegere school is onder handen genomen, de meeste bladeren die van het dak waren gekomen zijn weg, en A.&E. hadden buiten een tafeltje neergezet met koeken en paaseitjes, handgel en koffie, zodat we ontspannen met gepaste afstand nog wat na konden praten. Ondanks de straffe wind was het met die zon een heel plezierige anderhalf uur daar. Ik werd moe van het staan, daarom ging ik naar binnen. Maar het is wel een zaak die, zou Ton zeggen: saepa repetenda est. Ik was er helemaal van opgekikkerd! Dus na wat zitten en een lichte lunch, ging ik op weg om het plastic en glas weg te brengen. Via de Action, waar ik een kabeltje zocht dat ik vervolgens bij de AKO kocht (voor 1/3 van de originele prijs, en nog duurder dan ie bij de Action geweest zou zijn, hadden ze dat daar gehad), en een snel rondje AH voor wat fruit, kwam ik redelijk afgemat weer thuis. Maar ja, daar is dan de TV... ;-) Later was er de keuken om eten te maken, en de TV om het op te eten. Tijdens het onvermijdelijke journaal (voor)sorteerde ik de rest van de postzegels... Daarna dacht ik dat het nuttig was een rondje kinderen te bellen. Niet iedereen was beschikbaar, maar ik had leuke gesprekken met de helft. En een kleinzoon, terwijl de middelste van de kleinkinderen mij later enthousiast belde dat ze haar cijfers had gekregen, (ze doet een opleiding in de reisbranche), en dat ze 3 tienen had, dus gemiddeld boven een 9 zit!!! Knap! We hebben een hele tijd zitten praten, en zo'n een op een gesprek is wel heel gezellig, en diepgaand. Dus ja, het was al zondag toen ik de computer eindelijk aanzette. 
Morgen, straks, is het zondag Laetare, verheug je. Het is een van de beide roze zondagen in het kerkelijk jaar, halverwege de paarse vastentijden. Allen vallen er weinig kerken te bezoeken, des temeer is er gaande via TV en Internet. Wat dat betreft wint het kwaad het echt niet. ;-D Maar natuurlijk gaat mijn hart wel uit naar al die mensen die beroofd worden van al hun contacten. Eenzame opsluiting is een straf. Daar zal Nederland wel achter komen... :-(  Ook komt er denkelijk meer begrip voor de zwaarte van gevangenisstraffen. 

20 maart 2020. Een beetje guur, een beetje motregen, dat geeft geen energie! Wel heb ik een paar boeken weggebracht naar de buurtbibliotheek in de AH in de Twijnstraat. Tussen 4 en 5 is het redelijk rustig in de winkels. Ook redelijk voorzien, minstens 90% van het normale assortiment. Ik heb twee van mijn bosjes bloemen weggebracht m er mensen blij mee te maken, en dat maakte mij weer blij. :-D Verder een paar telefoontjes. Ook dat neemt tijd. De koning sprak netjes en aardig, maar ik miste de zegenbede. Dat doet ie anders wel. Jammer dus. Vond ik. Een wasje dat vannacht heeft gedraaid, en dat ik helemaal had vergeten, hangt nu voor een deel, het andere deel zit in de droogtrommel. Met het gevaar dat volgende maand mijn stroomleverancier betuttelend laat weten dat ik wr meer stroom heb gebruikt dan verwacht of dan vorig jaar. (Boeien! zou een van mijn dochters laten weten.) ;-) Hetgeen betekent dat het haar nt boeit. Verder heb ik nog wat postzegels gesorteerd op land. Vooral tijdens de reclameblokken, die eindeloos lijken te duren, is dat een aardige bezigheid. Het geeft me het gevoel nog iets nuttigs te doen. Verder heb ik bij mijn weten niets nuttigs gedaan, dus laten we deze dag maar snel dicht doen. Zo te horen is de droogtrommel ook min of meer klaar. CU2morrow. ;-)

19 maart 2020. Laat op, en nee... dat stoomstrijkijzer levert geen stoom meer, ook al heb ik het inwendige weer omgespoeld. Jammer. Nu ja, ik heb braaf mijn best gedaan. Verder heb ik enige tijd besteed aan een doos boeken, die ik heb open gemaakt. Niet te tillen. Maar ik ben niet veel opgeschoten. Morgen verder. Al dat thuiszitten en niet bewegen voelt ook niet goed, terwijl ik geen energie heb om iets te doen. Dus pakte ik de fiets maar om wat bloemen te halen. Ik reed zomaar door naar de IBB, waar ik een paar dingetjes mee nam, want ik had niet zoveel nodig, en waar ik wel wat takken met roze bloemetjes mee nam. De vaas die geschikt is, moest ik uit de schuur halen, en tja, die moest toch eerst eens gelijmd worden. Niet erg netjes, maar morgen kan ik de takken er wel in schikken, denk ik. Verder kost de mail ook veel tijd, ik heb wat postzegels afgeweekt, en ja, je kijkt toch meer en langer TV dan je van plan was. Dus is het weer dik over middernacht. Slaap lekker, en morgen gezond weer op, hoop ik - en bid ik. Bless you! 

18 maart 2020. Hier gaat het nog steeds goed, dus maak je geen zorgen. Er komt weinig uit mijn handen, en de dag loopt steeds meer over in de nacht (maar 's morgens slaap ik wel redelijk), en aangezien de MP zei dat we moesten zorgen dat we goed zouden slapen ben ik straks nog wel even gaan lopen. Er vroeg iemand om Lourdeswater, die heb ik bij haar op de trap gezet, en daarna dacht ik de bloemenindustrie eindelijk eens te steunen... Want alle oude bloemen waren echt al een tijdje dood, ook als je niet zo nauwkeurig keek. Helaas: bij AH op HC waren ze bezig grote dikke plastic lappen op te hangen voor de servicebalie, waar ook de bloemen plachten te staan. Plachten dus. Nu ja, er waren toch allerlei dingen die ik wel een dezer dagen zou kunnen gebruiken, (deels in de aanbieding, leuk!) dus het was geen vergeefse tocht. De biokippen lijken niet meer te leggen... of alle grieppatinten krijgen dagelijks een eitje, want dat is zo gezond en licht verteerbaar. Zou ik dan ook doen. Grappig, de een maakt een omweg, om niet te dicht bij je te komen, de ander staat drie man sterk in je nek te hijgen. :-) Vanavond heb ik drie kwartier staan strijken, heel vervelend werk, en de stoomstrijkbout heeft f zijn beste tijd al gehad (onzin, die heb ik nog maar een jaar of tien) f ik moet 'm alwr schoonmaken. Dat doe ik liever bij daglicht. Morgen dus. Maar ik vrees voor optie 1. We zullen het zien. Nu, dit was het geneuzel vanuit huize Voerman. Ik ga nog even proberen iets nuttigs te doen. Maar niet heel lang, want het is alweer 23 uur geweest. En ja, dan beginnen mijn hersens weer wat te werken. Lastig, niet? 
Houd je haaks. Bless you the Lord. xxx

17 maart 2020. Langzaam begint de realiteit van de viriliteit van dat virus binnen te komen. Maar ik merk wel dat ik te weinig beweeg, en nog te veel eet. Niet goed dus. Wel heb ik vandaag veel papier opgeruimd. Ook oude dozen van apparaten en zo, die ik altijd een jaar of wat opgevouwen naast de kast bewaar... maar als de garantie er af is, heb je er niet zo veel meer aan. Er stond nog een lege verhuisdoos op de slaapkamer, die heb ik net de trap afgesleurd. Het ging goed. Ik blijf mij, na eerdere valpartijen in het verleden, erg bewust van de risico's van trappen, dus ik ben heel voorzichtig, en ook ben ik dankbaar voor de leuningen aan twee kanten. Er draait een was van goed opgeborgen textiel dat uit een oude koffer kwam. Daarna zullen we morgen wel zien wat daar nog mee gedaan kan worden. Vandaag heb ik maar weer eens wat postzegels, die van oude post kwam, afgeweekt. Never a dull moment. Eerlijk gezegd zijn mijn dagen nog steeds veel te kort. Een plank boeken van Ton heb ik weer in de laptop gezet. Het lijkt misschien zonde van de tijd, maar ach, wat zou ik dat allemaal graag willen kunnen lezen! Dat zal voor anderen toch ook gelden? Misschien. 
Heb een goede nacht, en ik bid dat ieder die dit leest morgen gezond mag opstaan. xxx

16 maart 2020. Net als voor velen een wat bizarre dag, voor mij met lieve telefoontjes, onprettige mail, een hardware-matige teleurstelling, en verder kwam er heel weinig uit mijn handen, ook al was het lekker weer. Ik heb wat gecomputerd, dat was alles. Morgen vast beter. Bless you! 

Zondag Oculi (mijn ogen zijn gericht op de Heer) 15 maart 2020. Voor mij grotendeels een goede dag. Via TV en internet veel goede gedachten. Later waren er dingen uit te zoeken, en dat viel niet allemaal uit zoals verhoopt. Een schrik was het toen ik aan het eind van de middag hoorde dat ook de Oceaan, waar Parel en Ren proberen hun maaltje bij elkaar te scharrelen, om zes uur moest sluiten. Heel de Horeca, maar zij liggen mij nu eenmaal meer na aan het hart. Parel was al een paar dagen ziek, en de mensen waren al minder geneigd uit te gaan... :-( Tja, en toen kwam er ook verder niet veel uit mijn handen. Wel zag ik mooie en ontroerende berichten. En stomme en onzinnige grappen. Maar een poging tot humor is toch vaak een poging om 'het beste' te maken van datgene waarmee we niet kunnen omgaan. Mijn hart bloedt om die vluchtelingen in Zuid(Oost) Europa. 
Tussen hoop en vrees, honger en tanks... en afgewende hoofden. 
Want o, wij zijn zo zielig met onze corona. :-( 
Tijd om nog iets nuttigs te gaan doen. De PC staat ook weer te draaien met zijn deur open, want straks deed hij niets, en moest ik weer op van alles gaan duwen. Ik word daar niet erg hoopvol en blij van. Even een briefje wegbrengen. Het is droog. Dat scheelt. Liefs ende despereert niet!!! 

14 maart 2020. Een bijzondere dag. :-) Vol onverwachte tournures. Weer had ik slecht geslapen, en ik werd (te) vroeg wakker, maar het hielp dat de zon scheen. Ik had nog een kabeltje nodig, de Action had dat, maar weer niet een beschermingsblad voor de of het Tablet. Toen ik het niet nodig had, was het er wel. Komt wel weer goed, een keer. En passant nam ik nog wat fruit en zo mee. Geen toiletpapier, want dat is er nog. :-) Wel kreeg ik iedere keer de giechels als ik iemand met pakken toiletpapier zag lopen. Een aardig meisje zag mijn binnenpretje, en grijnsde: ik had ze cht nodig! :-D Later ging ik op weg naar het tuincentrum aan het Luie End voor informatie, en omdat ik dacht dat Ton nog geen bloemen had gehad voor 55 jaar huwelijk en zijn (onze) verjaardag. Een paar plantjes vond ik wel, maar geen rode rozen. Nu ja, dat komt dan wel. In de hemel hebben ze toch geen tijd meer. Zo makkelijk! Jammer genoeg gaan Amber en haar ouders morgen niet naar Sevilla voor een klein weekje. Ook mijn schoonzoon, die met zijn moeder richting Espaa zou gaan, zag er maar van af. De maatregelen van de Spaanse regering werden in de loop van de dag ook steeds straffer. En als alles dicht is, en zelfs de stranden verboden gebied zijn, heb je niet zoveel aan 20 graden Celsius. Een trieste zaak voor iedereen. Op weg naar het Tuincentrum raakte ik met iemand verwikkeld in een zeer pastoraal gesprek. We kenden elkaar helemaal niet, maar hadden wel gemeenschappelijke mensen. Grappig. Het moest dus zo zijn, daar, op dat moment. De Heer heeft Zijn (Haar) geintjes. ;-) Verder heb ik voor een collega, wiens dienst was afgezegd, (zoals heel veel diensten) zijn dienst op het internet kunnen zetten, op de site van de betreffende gemeente. Zijn we het virus toch te slim af. ;-D  - Dat had voor mij wel een hoog 'lekker puh!' - gehalte. 
Terwijl het bad volliep heb ik nog even wat boeken verplaatst, en in de computer gezet. Zo heb ik toch nog iets nuttigs gedaan voor het innerlijk onderhoud. En van dat bad heb ik genoten met een Nora Roberts in het Frans. Dat is in het algemeen een mooie voorbereiding voor de Waalse kerkdienst, als ik daarheen ga. Quod non. Ook daar slaat het kleingeloof toe. Of de voorzichtigheid. De k.o. - ploeg kan toch zelf bedenken dat ze beter thuis naar de televisie kunnen kijken? (k.o. = krakemikkige ouderen of zo.) (Ik reken mijzelf daar niet toe.)
Heb, hoe dan ook, een gezegende zondag, en natuurlijk bidden we voor alle zieken, voor alle verzorgenden en medici, veiligheidsmensen etcetera. :-) 

13 maart 2020. Voor vrij wat mensen is vrijdag de dertiende niet erg gelukkig uitgepakt. Daar had ik gelukkig geen last van. Wel word ik verdrietig van kerkdiensten die zijn afgelast, soms echt onnodig in mijn visie, kleine kerken, weinig mensen, hallo! Ruimte genoeg! En helaas gaat de Militaire Bedevaart dit jaar niet door. Ook om de kroontjes. Dat gaf mij wel de mogelijkheid om een paar tientjes extra uit te geven bij de MediaMarkt. 
(Natuurlijk pas nadt ik de post voor de zieken had verstuurd. Mijn eigen laserprinter deed weer moeilijk. Daar moet ik nog eens naar kijken. Gisteren of volgende maand.) 
Het inbouwen van mijn nieuwe en veel goedkopere SSD wordt nog een dingetje, en het 1op1 overzetten van de oude HD wordt echt een uitdaging, want ik weet intussen niet meer hoe ik dat placht te doen. Ik mis mijn Windows 10! Onnodig veel tijd heb ik gekeken naar de Infotainment van de regering over Kroon19, ook omdat er toch allerlei landen de boel dicht gooien, zoals Portugal en Tsjechi. Polen ook al, wist Amber mij gisteren te vertellen. Nu heb ik geen plannen, maar ja... Er kwamen allerlei e-mails binnen waar ik wel op moest reageren. En zo is het weer half een. Ik hoop dat het geen reprise wordt van de vorige nacht, want toen zag ik het nog zes uur worden, en min of meer licht, voordat ik echt in slaap viel...

12 maart 2020. Van harte gefeliciteerd, Amber! Ik heb een uurtje met haar gekout via de telefoon. Heel gezellig, en ze denkt ook over veel dingen na. Ze had haar Bossche grootmoeder een uurtje op bezoek gehad, maar zij heeft dan ook geen last van de beperkingen die de regering oplegt aan de 'doelgroep' van het Coronavirus. Er werd veel paniek gezaaid met ernstige gezichten, dus ja, ik laat morgen maar een gezellige bijeenkomst aan mij voorbijgaan, waar de lezingen van de komende zondag worden besproken. Jammer, want ik ben te weinig met theologie bezig. En met wat dan ook. Vandaag heb ik wel een uurtje besteed aan het opruimen van een deel van de tafel, en heel de avond aan het invoeren van de financin in de computer. Ik moet ook binnenkort eens aan de belasting beginnen. Maar de lijst van dingen die gedaan moeten worden lijkt dagelijks langer te worden. :-(  Het zou wel fijn zijn als ik die energie weer eens terugvond. Ik mis Ineke! 

11 maart 2020. Het oud papier is niet opgehaald, dat van de buren ook niet, van anderen wel. ??? Ik heb wat aan communicatie gedaan vandaag, maar vanavond is er iets niet goed gevallen, dus ik beweeg niet veel. Zonde van de dag. Morgen beter. Dan is 'ons Amber' jarig, en ze wordt 18, maar we worden niet verwacht om Den Bosch te bezoeken. Kroontjes. Ze had toch al andere plannen en verplichtingen voor de dag. Haar vader moet thuis werken. Niet dat hij het erg vindt om 1 1/2 uur minstens minder in de file te staan... Een heel fijne dag, lieve schat! Bless you!

10 maart 2020. Geen weer om naar buiten te gaan. Alleen een paar kaarten, die gepost msten worden, konden mij de straat op krijgen. Er is vandaag niet veel uit mijn handen gekomen, ik was gewoon moe. Van de verjaarspost (12 stuks, ik ben wel erg verwend, en ik vind het enig, mt postzegels zelfs) heb ik driekwart per mail beantwoord. Ook dat kost nog veel tijd. Parel is nog steeds ziek, dus zij kwam vandaag niet. 
Arm zielepietje. Tja, daar zit je dan met je lekkers. ;-) Ik ga tot Pasen maar niet op de weegschaal staan. :-( Het lukt dit jaar weer niet om netjes te vasten, hoewel ik dat eigenlijk wel wl doen. (Het goede dat ik wil doen, doe ik niet... in lijn met Paulus, maar ik word er niet vrolijk van.) (Niet dat de Heer het van me vraagt. Dat doe ik zelf.) Tonio moet thuis werken, want hij heeft domicilie in Brabant. Verjaardagen zijn ook niet aan de orde, natuurlijk, maar de postbode komt wel. Vandaag waren er weer 2 afzeggingen voor de Stichting. Gemeenten hebben steeds minder ruimte op hun kerkelijke kalender voor collectes buiten de verplichtingen die de PKN ze oplegt. En de Protestantse Kerken in Spanje zijn niet zo sexy meer. Pesten en discrimineren gebeurt nog steeds, maar ze worden niet meer opgesloten of verjaagd. Er zijn natuurlijk ergere gevallen, maar omdat ze in Afrika doodvallen van de honger, na al die sprinkhanenplagen, kunnen we toch ook niet zeggen dat hier voedselbanken niet meer nodig zijn? Ik ken hier verschillende mensen, die bij de gratie van de voedselbanken de touwtjes nog bijna bij elkaar krijgen. Zucht. Het leven is ingewikkeld, maar ook (voor mij) prachtig. Alleen die energie... die ontbreekt vandaag volledig. Morgen beter. Het is al bijna morgen. Welterusten, en ik wens iedereen morgen een vrolijke, energieke en gezonde dag. Bless you!

9 maart 2020. Mijn moeders verjaardag wilde ik nu eens netjes vieren. Aangezien er geen graf is voor haar, dacht ik met twee rode rozen naar Alkmaar te reizen, en die rozen op Papa's graf te zetten in glazen buisjes. Die moest ik nog wel in de schuur hebben, maar waar? Ook daar moet ik eens een inventaris van maken. Als het beter weer is. Vandaag liep alles tegen. De treinen, waardoor het me niet lukte om in Utrecht die bloemen te kopen... en Station Alkmaar gaf ook al geen vreugde. Geen nood: aan het eind van de Snaarmanslaan, begin Westerweg was altijd een bloemenkiosk. Dus ondanks het onverwachte miezerige weer liep ik daar vol verwachting heen. Helaas, dicht! Ik dacht onderweg nog wel iets te kunnen snaaien van bloeisels aan de openbare weg, net buiten de tuinen. Maar ook dat lukte niet. Uiteindelijk heb ik twee heel kleine takjes wit (krenten?) uit het openbare groen afgebroken. 
Die heb ik op het graf geplaatst. Ik had ze wel iets meer gegund, maar ze wisten er natuurlijk alles al vanaf. Zo zijn ze wel, daarBoven. Het was dik een half uur lopen vanaf het station en ik was toen al te moe om nog de stad in te gaan. Maar ja, verdorie! Dus sleepte ik mij naar het busstation, dat nu nog verder weg van de stad is. Daar nam ik de bus naar Egmond aan zee, want daar was ik al heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang niet meer geweest. En ik miste de zee al jaren. De zee stond hoog, het was op het topje van de vloed, dus ik heb wel even pootje gebaad. Verder kwam ik niet, de wind blies venijnig vanaf Engeland, waar het al hard regende. Hier nog niet, maar droog was het ook niet. Van de ene opgang naar de volgende liep ik denk ik zo'n 100 m tussen nat en net niet nat, af en toe scheen de zon, de zee was ruig, en ik had niet eens een fototoestel bij me. Wel mijn mobieltje, maar als ik dat buiten gebruik, zie ik haast niets. Ik had een foto van het graf gemaakt, maar die kon ik niet copiren naar de PC, al ben ik daar aan het eind van de avond minstens anderhalf uur mee bezig geweest. (De structuur van de mappen is bij de laatste doorgang van de douane verknoeid, ik zag, toen ik de HTC aan de PC hing, dat veel van die bestanden nog wel bestonden. Hoera!) Maar het lukte mij niet de foto van het graf te traceren, en echt, ik hb mijn best gedaan!!! 
Hoe dan ook, het was wel een min of meer feestelijke dag. A sentimental journey en zo. 
Verder heb ik een heel stuk gelezen in het boek dat ik voor mijn verjaardag kreeg van Diana of Amber. In bus en trein heb je er de tijd eens voor. :-) 
Maar ik was wel helemaal kapot, tegen de tijd dat ik thuis kwam. Ik gebruikte overmaat aan calorien, zonder te hoeven koken... het gebakje voor Mama's verjaardag komt morgen wel. Want er waren nog 2 soesjes over van de verjaardagen, die moesten echt op. Het is zonde als de bliksem er in slaat, placht mijn vader te zeggen. Ik zou het in elk geval zonde vinden als ze zuur werden. En dat zou toch wel eens kunnen gebeuren. Dus... de goede werken. ;-) 
Intussen ben ik al tikkend vanzelf van de 9e in de 10e gegleden. Mama, bless you! En morgen gaan we gewoon weer verder met leven. Er moet nog van alles. 

Zondag Reminiscere 8 maart 2020 was in de Waalse kerk vanmorgen een paarse dienst, maar in de Lutherse kerk bloeide het rood volop, want de nieuwe predikant daar werd bevestigd, en dat kan niet zonder het rood van de Heilige Geest. Met ruim honderd mensen, waarvan een vijfde schat ik familie van ds. H. Brederoo, klonk de liturgie en de muziek volop en aangenaam. Het was ook een Avondmaalsdienst, en voor deze ene keer doopten we de hostie in de wijn, al doende de boze te slim af te zijn, voor het geval deze gebruik wilde maken van virussen of de angst daarvoor. Er waren veel mensen waar ik al een tijd niet mee gesproken had, en er waren anderen die vonden dat ze nu maar eens met mij moesten praten. ;-) Al met al heel stimulerend, maar toen ik na totaal vijf uur in de 'heilige hallen' weer naar huis ging, was ik wel erg moe. En nog. Dus al heb ik veel aardige dingen te vertellen, ze komen niet meer boven. Soms heb je dat. Gevloerd door God en mensen. (En met plezier, maar de energie, die er straks volop was, is nu op.) Maar wat staan er toch een prachtige teksten in het Nieuwe Liedboek voor de kerken!!! Ik heb ze lang nog niet allemaal in de computer of in het hoofd. Ook als literatuur: aanbevolen. En,  interessant: het was vandaag de Internationale Dag voor de Vrouw, maar in geen van beide diensten is daarover gerept. Tja. 

7 maart 2020. In de morgen was het aangenaam weer: zonnig, en vrij windstil. Met plezier gunde ik mijzelf een uurtje vertier op de lapjesmarkt. Ik meende voor morgen toch iets te moeten maken, maar uiteindelijk is er niets van terecht gekomen. Wel heb ik een en ander gewassen, want de bovenkant van het dekbed was deze week gescheurd, en steeds verder natuurlijk. Nu ja, dat is gewassen en de nieuwe katoen ook, maar die is nog veel harder, dat ga je wel merken. Zelfs die heb ik nog niet kunnen naaien, ik moet de stof nog maar eens vaker wassen. Gelukkig was er nog wel een bruikbaar dekbed. Er bleken er nog twee te zijn met het zelfde euvel. Er is dus veel werk aan de winkel, maar daartoe moet de tafel leeg zijn, en die is juist de afgelopen week weer bedolven onder allerlei dingen die ik 'even' kwijt moest. Je bent ze makkelijker kwijt dan rijk op de juiste plaats. Boven heb ik nog wat dozen gesorteerd, en de inhoud in de laptop gezet, vanavond heb ik weer de inhoud van een van de ladekastjes in de PC gezet, en de plastic dozen heb ik elders geplaatst, zodat ik wanneer het Tonio uitkomt weer verder kan gaan met het inruimen van de boekenkast. Over een paar jaar zal het wel in orde zijn. (Kreun.) Maar goed... Heb morgen een gezegende zondag, en tot dan. :-) Leuk, ik kreeg ook nog een paar verjaarskaarten vandaag. ;-) Ik heb ook weer postzegels om af te weken. Zo gezellig! Dank aan iedereen!!!

6 maart 2020. Pffff. Er is afgewassen en opgeruimd, ik heb zelfs gezogen! Dat had ik gisteren ook al gedaan, maar om onduidelijke redenen zag het morgenlicht (kwart voor twaalf s morgenlicht, toch?) allerlei ongerechtigheden. Niet dat iemand dat gisteravond zag, want huize Voerman zat vol. Kleindochters die bij elkaar op schoot zaten, (dat vonden ze gezellig) allerlei stoelen die van her en der tevoorschijn waren gehaald, en nog werd er ook op de pianokruk plaats genomen. Mijn zusje kwam als eerste, met verwachte en onverwachte geschenken, en, als altijd, met gezelligheid. We gingen er net voor zitten met een glas lekkers en wat kaasjes, toen de bel voor het eerst ging. Mijn drie jongsten kwamen met kind en kraai,  en ik kreeg gisteravond allerlei leuke dingen: boeken, haarverzorging, oorbellen (een match met die van de kleindochter die ze meebracht, en die ik natuurlijk meteen in deed), een dahlia in een emmer, waarvan ik intussen heb opgezocht dat die tot in mei binnen moet blijven... gelukkig was er een groen plateau onder, dat scheelt met water geven, tuinhandschoenen ook, handig! Een geurkaars, een heel fysiek cadeau: het repareren van de centrale lamp in de slaapkamer (dochter 2 deed ook mee!) waarbij bleek dat ik inderdaad met het draaien van de lamp een draad uit het kroonsteentje tegen het plafond had losgekregen, en dat kortsluiting ook een mogelijkheid was geweest. Tot hiertoe had de Heer ons dus geholpen. Dank! En ook dank aan mijn slimme en mooie meiden, die zelf ook gereedschappen en trappen weer opruimden op hun plek. Fijn! Tonio draaide beneden voor weer een nieuwe lamp in en een andere lamp aan, zodat ik weer vrijwel volle verlichting heb bereikt. En dat was nog niet alles, want voor Ton waren er 125 narcissen-bollen. Ik had aangegeven dat ik het zo fijn zou vinden als Tons naam tegen zijn verjaardag tegenover het huis zou kunnen bloeien. Een mooi monumentje, toch? Jaren geleden had hij van Mik al eens een (treur)wilgje gekregen, dat een paar jaar heeft gegroeid en gebloeid, totdat het ten prooi viel aan de snoeilust van de gemeente. Nu moet ik uitvinden hoe ik Tons naam het best en het duidelijkst kan spellen in bloembollen... AAAEA? In elk geval niet TV! ;-) Meedenken wordt op prijs gesteld. De witte tuinplant heb ik intussen een plekje gegeven, tot grote vreugde van de plaatselijke worden. Natuurlijk begon het toen net te regenen.
Intussen is het half vijf geweest. Maar je bent weer op de hoogte. Het was een gezellige avond! Nu moet ik een buurman feliciteren. ;-) 
Verder bracht ik (alweer) plastic weg, en liep ik naar HC, want ik had beweging nodig, na alle calorierijke uitspattingen van gisteren. Maar ik bleef erg moe. Te moe zelfs om met een boek naar boven te gaan. Misschien haal ik 11 uur net, als ik me haast. Ik zag dat een van de armen van de lamp los hangt, dat wordt vervelend... dat wordt toch morgen een trap... :-( 
Maar nu naar bed. Ik ben echt op. ;-) Zeker een jaartje ouder of zo...

5 maart 2020. Een heerlijke avond, ik zal het morgen opschrijven, maar het is kwart voor twee en mijn ogen prikken zo! Erg moe, maar het was heel fijn. Geweldige cadeautjes en cadeaux, en fijn bezoek. Nu is het op en over en uit. Bless you all.  :-)

4 maart 2020. Gisteren heb ik van alles gedaan, maar... 's avonds bleek de computer het opeens helemaal niet meer te doen. Paniek dus! Zelfs geen piepjes meer, dat is ernstig. Eerst wel power, later werd daar ook niet meer op gereageerd. :-( 
Vanmorgen heb ik de computer nog eens open gemaakt en wat aangedrukt, geen reactie. Maar ja, toen Tonio een en ander (ander dus vooral) aandrukte, ging de PC wel aan. It takes a man. Mijn PC is f homo, of vrouw, een andere conclusie heb ik even niet. ;-) Maar ik dank God wel even op mijn blote knien!!! (Een voor een, anders kom ik niet meer overeind!)
Weer ging ik haastig naar de markt, en weer was Tons klokje niet gemaakt. Hm. Ik heb het meegenomen, en ging op de haastige terugweg (ik verwachtte wellicht bezoek) langs onze juwelier op de Springweg. Zij heeft ook nog wel adresjes. Het was een Toledaans klokje, dat ik van Ton gekregen had. Morgen is het 55 jaar na onze huwelijksdag. (Verjaardagen ook.) Onvoorstelbaar dat zowel mijn lief als ons bruidsmeisje al zijn overleden...
(Ik houd van Lelietjes-der-dalen!)
Even na half drie kwam een vroegere klasgenoot op bezoek. Hij bracht een boekje voor me mee over 50 jaar Nes Ammim, en dat was altijd 'iets' in ons gezin. Leuk dus!!! Hij had de wonderen van de nieuwe expositie in het Catharijneconvent al bekeken, en was er positief over. Dus dat ga ik binnenkort ook maar eens doen. Dankzij mijn jongste zus heb ik een museumkaart. :-) 
Later bracht ik plastic weg en dat soort dingen, ik liep door naar AH te HC, maar al kwam ik met een tas vol boodschappen thuis, niet alles waar ik voor uitgegaan kon ik vinden. Fris wilde ik 's avonds nog halen op de fiets, maar dat vergat ik vanavond nog. Dom! Morgen???

2 maart 2020. Een thuisdag, maar ik heb wel vrij wat kleine klusjes gedaan. Niet dat je er iets van ziet, eerder is er nog meer chaos. Bovendien heb ik de lamp in de slaapkamer kapot gekregen, toen ik die probeerde schoon te maken. De stofzuiger viel tegen, dus probeerde ik het met een doekje. Dan draai je de lamp, en kennelijk was dat een keer te ver. Zucht. Maar ja, dan weet je wel weer een cadeau voor een van de kinderen: het bestijgen van de grote trap, en het vernieuwen van de draad. Met enige pech moet de hele lamp er af. Maar mijn dank zal dan ng groter zijn. Voor ik zover was had ik wat papieren van Ton uitgezocht, en een aantal postzegels afgeweekt. Gisteren had ik een dikke enveloppe met postzegels van Hanny gekregen, zo geweldig! :-) Ik had veel zin om er meteen aan te beginnen, maar ik had de onverstandige gedachte dat ik eerst eens iets moest opruimen en schoonmaken. Dat komt er dan van! Tja!

Zondag invocavit 1 maart 2020. Vanmorgen was het vroeg dag, want ik moest om even voor tienen in Den Bosch zijn. Daar werd ik opgehaald voor de kerkdienst in ons dierbare Heusden. We waren met zijn tienen, plus de Heer en alle engelen, en vast en zeker een aantal dierbaren die hier met ons plachten te zijn. Ze zongen vast allemaal mee. :-) Ton en Wil en Leo en... en... en... Edy, die behoorlijk ziek geweest was, zong de Antifoon en na de preek zong hij Hndels Dank sei dir, Herr... Altijd erg mooi. Na de dienst wandelden we naar het Gouverneurshuis, waar we koffie dronken, met voor sommigen een zoetigheidje. Omdat het Papa's verjaardag was. We hebben (bijna) altijd op de verjaardagen van onze ouders een gebakje of zo genuttigd, en zo met plezier aan hen gedacht. ;-) Dat ontbrak vandaag ook zeker niet. Na afloop werd ik weer naar het station gebracht, waar de trein nt dichtging en vertrok, toen ik op het perron aankwam. Maar tien minuten later was er weer een trein. Tegen 2 uur was ik thuis, dankzij de fiets, die ik op het station had laten staan. Toch stond er af en toe nog wel een heel harde wind. Dat viel tegen. Na een flinke pauze ging ik de dienst maar eens op internet zetten. Dat kostte veel tijd. Gisteren had ik een paar fotootjes van de jarige kleinkinders gemaakt, maar Picture Publisher bleek onder Windows 7 niet optimaal te werken. Zeg maar gewoon: zo goed als niet. Dan maar over naar XP. Daar deed het dan weer wel, maar daar kan ik niet naar internet, en naar FP. Dus weer terug. Het schiet wel, maar niet op. Alles is zo t-r-a-a-g! Opeens tel ik mijn vroegere zegeningen weer. :-) 
Hoe dan ook, ik val om, ik heb de lezingen opgeruimd, en ik ga slapen, ik ben moe, en mijn ogen vallen nu vanzelf al toen... Morgen beter. Dat moet ook wel, want er valt veel achterstalligs te doen. 

29 februari 2020 was een schrikkeldag. Ik schrok er niet van. ;-) Voor de jarige kleinkinderen heb ik een pakje klaargemaakt, het is altijd zo kaal om alleen maar geld te geven. Maar ze wilden niet veel anders, en ik denk dat ze - met al dat bezoek - hun nieuwe smartphones wel konden aanschaffen. Mijn zus belde op, of ze me zou ophalen? Aangezien het vervelend weer was, met regen en windvlagen, dat had ik al gemerkt, toen ik toch nog een paar boodschappen moest doen, heb ik dat voorstel met enthousiasme aangenomen. Zo kon ik zelfs mijn nette (preek)schoenen aan. (IJdelheid!) Voor de terugweg had ik de fitflops in een tasje bij me. Helaas, toen ik om 6 uur richting Utrecht dacht te gaan, en mijn jongste mij ging wegbrengen, kwam er net iemand binnen, en in de verwarring vergat ik mijn tasje, waar intussen de nette schoenen in zaten. Zucht. Ik was om 7 uur binnen, en belde nog even. De jarige Lot beaamde dat de schoenen daar waren. Tja. Dan eerst maar eten. Ik moest ook mijn haren nog wassen, dat was er gisteren niet van gekomen. En ik kreeg een telefoontje. En toen kwam er antwoord op mijn vraag naar voorbeden... Gisteren had ik de boekjes voor de gemeente al geprint. Dus ik moest het in mijn eigen exemplaar verwerken. W7 ziet de laserprinter nog niet, dus moest ik naar XP om te printen. Het is gelukt. Over een kwartier is het zondag, dus ik ga maar snel eens kijken naar geschikte kleding die onder de toga past. 
Zo blijf je bezig. Heb een mooie en gezegende zondag. En ja, morgen is het de verjaardag van mijn vader. :-) Hij was van 1911. Maar morgen ga ik niet naar Alkmaar... dat zit er nu even niet in. Hij is trouwens hoog en droog in de hemel, vermoed ik. Waar en hoe dat ook is. Volkomen anders dan wij ons kunnen voorstellen, maar veilig in Gods Hand. :-) En daar gaat het om. 

28 februari 2020. Een klein beetje opgeruimd, verder heb ik aan de dienst gewerkt, want die zou ik eigenlijk vandaag helemaal afgedrukt willen hebben. Maar ja, die printers... Ik zocht tch maar eens op internet, en ja, ik vond er een pagina die uitlegt hoe je deze Canon zou moeten schoonmaken. Want het is natuurlijk te gek dat je twee keer een nieuwe cartridge inlegt, en dan nog nauwelijks kleur krijgt. De uitleg schoot te kort op het meest belangrijke onderdeel: hoe je de printkop los krijgt. Ik heb het filmpje wel 10 keer bekeken. Uiteindelijk schoot het onderdeel los. Veel heet water, voorzichtig drogen, en wel vieze, maar niet hl erg vieze handen. Dat zal voor zondag hoop ik wel weg zijn. ;-) De eerste proeven waren niet zeer bemoedigend. Nog maar eens een dieptereiniging, en nog eens... Met de instelling op zo donker mogelijk, lijkt het nu wel leesbaar. Vijf of zes minuten per boekje... het gaat nog wel even duren, en het is al half een. Nu ja, ik hoef morgenochtend niet vroeg in de trein te zitten. Dat scheelt. Mijn nichtje is morgen jarig, echt jarig op haar geboortedatum. Gefeliciteerd, jij en allen die dit bijzondere lot delen... ;-) 

27 februari 2020. Een dag van gemengde gevoelens. Vreugde om mijn jongste kleindochter. Van harte gefeliciteerd. Een fijne dag! Mijn dag had meer met afscheid en afronden te maken. Vannacht heb ik niet meer dan drie uur kunnen slapen. Best irritant als de wekker op kwart over zeven staat. Kwart over negen moest ik zo'n beetje de deur uit. Een half uur later ging de trein. Overstap in Zwolle, half twaalf was ik in Heerenveen, waar ik de bus richting Crematorium moest nemen. Volgens 9292OV was het dan nog 20 minuten lopen, volgens een behulpzame jonge dame die het nog even controleerde op het Busstation was het 13 minuten lopen. Ik deed er bijna een half uur over, maar ik was wel mooi op tijd. De eerste echtgenote van mijn lief had twee goede vriendinnen van goede Zwitserse komaf, waarvan er een huwde met een knappe Hongaarse vluchteling. Zelf was ze beeldschoon. (Dat tussen haakjes.) Zij is 8 jaar geleden overleden, Ton sprak nog bij haar begrafenis, en vandaag mocht de echtgenoot worden weggebracht. Een kleurrijke figuur, van wie in stijl afscheid genomen werd. Ongetwijfeld heeft Karoly er zelf van genoten vandaag. :-) 
Zijn dochter en haar man brachten me helemaal naar huis, ze reden toch langs Utrecht. :-) 
Het scheelde minstens 5 kwartier. :-) Maar ik was ook al dankbaar geweest als ze me naar het station hadden gebracht. Gisteravond had ik hard gewerkt, zodat ik de Sirius mee kon nemen en een opgeladen toetsenbordje, en een USB-sleuteltje, waar de dienst op stond. 
Ach, wat sneu nu, dat de voorgeladen Office mij niet toestond om het bestand te bewerken. :-( Mijn eigen Office 2010 was gesneuveld met de vorige Sirius. Dus ik moet echt nog zien een nieuwe aan te schaffen. In de wolken werk ik niet graag. Goed, genoeg gezeurd, ik ben super moe, en het is bijna 10 uur, ik ga proberen te slapen, en dan moet ik morgen maar vroeg op. Er moet nog veel gebeuren. Maar nu deug ik nergens meer voor. Welterusten!

26 februari 2020. Onverwacht bezoek, en daar was ik niet op gekleed, helemaal niet zelfs. Later zag ik dat de uitgebloeide bloemen er ook nog stonden. Een uurtje eerder had ik gezien dat ze weg moesten, maar ik was er nog niet aan toe gekomen. Oh oh! ;-) Tja. 
Op mijn programma stond ook: naar de markt, om mijn klokje op te halen. Ik moest wel even wachten tot het niet meer regende. En toen ik daar was, bleek de 'brave' man vanwege het slechte weer er nog niet op uit gegaan te zijn. Heel vervelend dus. In HC bleek opeens een Jumbo gevestigd te zijn. Dus nam ik ook daar maar wat boodschapjes mee, al hd ik het gevoel dat het iets duurder leek dan die op de Biltstraat. Maar ik kan me vergissen. Ik liep in elk geval wel te zeulen. ;-) Thuis was er zo het een en ander te doen, je hebt van die dagen, dus ik kwam pas heel laat aan de dienst toe. Bijna kwart voor een is het nu. Dat was ook weer niet de bedoeling. Het is aswoensdag geweest, en de paarse tijd is aangebroken. Ik moet de kleur van mijn desktop nog wel veranderen, maar dat kan morgen ook wel. Dan is onze Charlotte trouwens jarig. Maar ze moet gewoon naar school, dus vieren komt later. Van harte gefeliciteerd, lieve schat! Sweet Sixteen! :-)

25 februari 2020. Eindelijk minder wind, en ook wat minder regen. Ik moest naar de MediaMarkt, want ze hadden me daar een onjuiste adaptor meegegeven, en dan werken de dingen niet. Het hoofdkantoor had me verteld dat ze het in orde zouden laten maken, en dat die thuis zou worden omgewisseld, maar daar wilde de figuur die mij vanuit Utrecht opbelde niet van weten. Dat kostte te veel. Hoe zo? Ze maken toch altijd reclame dat ze het binnen twee uur kunnen brengen? Nu ja. De zon scheen nog even aan het begin van de middag, en ik pakte de fiets, het apparaat, een grote tas, en ging. Die grote tas had ik achteraf niet zo nodig, want ik had vergeten mijn plastic geld mee te nemen. Vreemd. OK. Het had allemaal veel voeten in de aarde, maar ik kwam in elk geval thuis met de juiste oplader en de gebruiksaanwijzing. Na drie uur opladen ruim, kon ik aan de slag, tot tevredenheid. Weer een hobbeltje genomen! Aangezien het morgen Aswoensdag is, heb ik bijna alle chocola opgegeten, en het was geen straf, hoogstens voor mijn lijn. Nu niet meer kopen! Er moesten nog meer verjaardags- en andere kaarten geschreven en gestuurd worden, en ook dat is gebeurd. Toen werd het ernstig tijd om hard aan het werk te gaan met het Hebreeuws en het Grieks. De eerste vier hoofdstukken van Genesis heb ik destijds voor mijn grote tentamen (veertig hoofdstukken, ik ben er een half jaar mee bezig geweest!) uitgebreid vertaald. Maar toen had ik MLS nog niet, het computerprogramma, dat ik rond 1980 of iets eerder heb aangeschaft, dus dat was allemaal nog met de hand uitgeschreven, in verschillende kleuren inkt. Intussen iets minder duidelijk te lezen dan nu. Ik heb mij nog een paar uur bezig gehouden met de Hebreeuwse tekst op de PC ook. En vanavond heb ik de eerste 3 minuten van de preek uitgeschreven. Het wordt een drukke week, want ik moest mijn tandartsafspraak al afzeggen i.v.m. een afscheid van een oude vriend van Ton en Beppie. Daar wil ik zo mogelijk toch wel graag heen. Maar goed, het is alweer half twee geweest, dus over en uit. 

24 februari 2020 was ook al zo'n natte en winderige bedoening. Ik moest wel een paar kaarten naar de post brengen, want deze tijd van het jaar is de grootste concentratie van jarigen voor mij. Het gaat nog even door. Ik heb eventjes gekeken naar Duitsland: Rosenmontag, daar plachten Ton en ik nog wel eens lekker lui in bed naar te kijken. Er was niet veel aan, en ik ergerde me aan al dat plastic, dat het milieu ingeslingerd werd. Maar ja, snoep en bloemen waar je mee gooit, zijn dan wel beter beschermd. Ik vroeg me natuurlijk af hoe het met mijn carnavalsvierders zou zijn. Tonio trof ik vanavond na het eten net voordat hij weer op de fiets stadswaarts zou stappen. Gisteren hebben ze er van afgezien: zoveel wind en regen was echt niet leuk meer. Vandaag heb ik mij onledig gehouden met het aanpassen van de sjabloon voor de nieuwe variant op de Lutherse liturgie in Heusden. Vroeger, toen ik jong en onschuldig was, klopten al die velden nog. Later kwam er er steeds meer fouten in. Irritant natuurlijk. Ik had al vaker gezocht, maar nu kwam ik toevallig (?) terecht op een webpagina waar gesuggereerd werd om de bladwijzers eens zichtbaar te doen zijn. Toen vielen er wel een paar kwartjes, maar het is wel heel wat uren werk geweest voordat ik het dotx bestand voldoende had aangepast. Er moesten ook nog wat euro's om. ;-) Maar goed, ik kon de opzet voor de liturgie voor Invocavit naar organist en (hoop ik) zanger sturen vanavond. En dat is toch maar weer leuk. De sjabloon voor Zeist en Utrecht (wezenlijk anders) heb ik ook aangepast. Ik hoop dat het voldoende zal blijken. Maar goed, dat was het dan wel voor vandaag. Nog even kijken wanneer ik naar de tandarts moet. Ik hoop dat ik dat terug kan vinden, want niet alle mails die ik heb binnengekregen onder Windows10 kan ik terugvinden. Er is in elk geval een gaping. Voor alle jarigen en andere vierders: veel plezier! 

Zondag quinquagesima of Esto mihi 23 februari 2020. Het was weer een heel onstuimige dag, zodat ik niet op de fiets naar de kerk kon (mocht) en evenmin later naar het station. Dat werd veel en lang lopen. Ah doe, so vermoeiend!!! Goed dat ik naar de kerk was gestuurd, want een van onze beste predikanten, Richard Bennahmias, vierde met 8 gelovigen (inclusief de organist) een bijzondere dienst. Ton hield erg van zijn preken, en ik was er van overtuigd dat hij, ds. Chappon en ds. Le Cornu zeker met genoegen luisterden! :-) (En ja, je moet nooit op het randje van het trottoir open!)  :-D  Nee, serieus, het was een preek die een groter verspreiding verdient. :-D  Aangezien de organist na de zegen nog een Kyri wilde inoefenen met de gemeente voor de dienst van de volgende week, als het nieuwe koor(tje) voor het eerst een aandeel in de dienst zal hebben, en ook het bekende lied voor de 40 dagentijd van Willem Barnard, dat door Maryse Hegeman van een mooie Franse tekst is voorzien (Les critures) op de melodie van Alles wat over ons gesproken is, werd het mij te laat om koffie te drinken. Jammer, maar ik moest wel naar huis, want ik had mijn OV-kaart niet bij mij. Domdomdom. En die had ik nodig om naar de Charismaatjes te gaan in de Oranjekerk in Amsterdam. Die kerk klinkt heel anders, veel harder n veel luider. Maar we zullen wel aan elkaar wennen. :-) Veel dierbare mensen gesproken, dat was fijn. Omdat mijn fiets niet bij het station stond, heb ik het niet aangedurfd om 'even' bij Parel te gaan kijken, want dat is toch nog weer wat extra lopen. Toen ik eindelijk thuis was, was ik ook echt kapot. Ik heb wat gegeten, gewoon koud, en ben vervolgens in een diepe slaap gevallen van een paar uur, terwijl de TV op de achtergrond van mijn gedachten <voor zover aanwezig> geruststellend murmelde. Af en toe zag ik vijf minuten iets en dan sufte ik weer verder. 
Op het laatst zag ik een deel van een stuk over dementie, aangrijpend en herkenbaar. 
Ik kan me zo goed voorstellen dat mijn vader, die het proces had meegemaakt waarin de dame, die zijn moeder was, veranderde in een ondeugende rotmeid, aan het gas wilde als het met hem zover zou komen. Jammer dat het zo sluipend ging, en dat ik het in elk geval niet herkende. Ik had rond die tijd zelf een hersenbloeding (ook niet herkend, want ik was nog zo jong) dus ik stelde hem gerust dat we allebei overspannen waren, na - en rond - de dood van Mama. Tja. Achteraf inderdaad twee verschijningsvormen van in wezen dezelfde zwakke punten. :-( (Ik ben er dankzij Ineke mooi uitgekomen, al heeft het heel lang geduurd, vooral de eerste jaren waren zwaar voor iedereen.)
Achteraf had ik mijn vader die jaren graag bespaard. Maar kennelijk kon dat niet zo wezen. :-( Jammer. 

22 februari 2020. Laat wakker, het was niet anders. Na het ontbijt bracht ik het plastic weg, het was een heel volle zak geworden, ook al probeer ik plastic-arm te leven, dat lukt niet, als zelfs in de ECO-winkel het papieren zakje een venstertje heeft met kunststof. Het waaide nog hard vanmiddag, dus ik waagde me niet aan de fiets. Morgen schijnt het nog erger te worden, daar word ik niet blij van, maar 'de mens lijdt het meest...' Ik kwam via de Mediamarkt terug, niet geheel tot mijn genoegen, zag ik later. Tja. Later zag ik dat ik beter meteen langs de Verwenner had kunnen gaan, maar dat vergat ik. Gewoon moe, denk ik. En er is voor morgen natuurlijk altijd genoeg. Fruit, roggebrood, veel kaas. En ik heb me een gebakje gepermitteerd om de 13e verjaardag van Pieter te vieren. Zij vierden het niet vandaag, dit keer wordt het wat later. Ook Charlotte is immers bijna jarig. Maar vandaag had Mama Laetitia wel als toetje een Pecan Pie gebakken, en dat was ongetwijfeld heerlijk. 
Ik heb nog zes bakjes met schroeven gesorteerd en beschreven. Zo grappig: ik kreeg vandaag drie echte brieven, dat is al heel lang geleden, want tegenwoordig is het 90% bedelbrieven van Goede Doelen. Alleen gisteren kreeg ik drie exemplaren van Petrus, om weg te geven. Wel lief. :-) Maar vandaag waren 2 van de 3 brieven van mensen die... reageerden op de kerstpost. Door ziekte de een pas nu, door drukte van verhuizing en boeken schrijven de ander. Uit Uppsala kreeg ik de aanbeveling de schroeven en de spijkers op een klein hoopje te vegen. Tja... dan wordt het heel lastig uitzoeken als je iets nodig hebt. En ik hb gelukkig nog wel eens iets nodig. Maar, <hoopvol/> ik ben echt een stuk over de helft. Al jaren had ik mij voorgenomen om dit als boetedoening te doen in de vastentijd. Het kwam er niet van, en nu moet het toch maar een keer af. Dan kun je ook verder. Overigens, L. ik heb van je vader hier nog een vaas staan die hij zelf gegraveerd had. Aan het eind van zijn leven begon hij met die hobby. Mocht je ooit in Nederland komen, dan sta ik die graag aan je af. Of aan je zus. Maar misschien hebben jullie er wel tientallen. :-) Hoe dan ook: post opent opeens weer werelden. Wat zijn we toch rijk met vrienden en kennissen over de hele wereld! 
Heb morgen een gezegende zondag, en wie carnaval viert zie toe dat hij niet valle. Of zij. Bless you all!

21 februari 2020. Goed nieuws: eindelijk heb ik een nieuwe Sirius gekregen. De kleine, zelfstandige PC van Ockel. Nu maar hopen dat alle problemen tot het verleden behoren. Ik moest er wel vroeg voor opstaan, en kwart over negen kwam de postbode al. Ik zat al een uurtje op mijn post, want zo vroeg kon hij komen. Natuurlijk heb ik de hele ochtend doorgebracht met dingen als internet instellen, etc. Er moet nog heel veel aan gebeuren. En ja, mijn office licentie ben ik intussen wel kwijt. En daar ben ik niet blij mee. Er staat wel een online-office op, maar ik ben hebberig, en wil mijn eigen programma's op mijn eigen computers. Dan kom je niet opeens voor het dilemma: betalen of stoppen. En dat zit er aan te komen. Open office is nog steeds niet 'mijn ding', al had ik die onder W10 op de hoofdPC wel draaien. Toen moesten er nog allerlei verjaarskaarten en dankkaarten worden verzonden, (dit is een heel drukke maand geweest voor de ooievaars,) een aardigheidje moest ik wegbrengen naar iemand die altijd erg aardig voor mij is, (het was droog) en ja, ik had ook gehoopt - en eigenlijk verwacht - dat ik een oproep van Ineke zou krijgen, maar haar behandelkamer kwam vandaag niet vrij. Heel jammer, want ik had haar hulp goed  kunnen gebruiken. Al met al liep ik toch een stuk door de stad, boodschapje hier, kleinigheidje daar. Er had nog iemand behoefte aan Lourdeswater, hier gaat het minder hard! :-) En zo tutte ik heel de middag door. Later heb ik nog n van de ladenkastjes ingeruimd met haken, ogen, kabelclips etc. Vanavond heb ik dat netjes in de PC gezet, en ook begon ik met de eerste vijf laatjes met (spaanplaat)schroeven. In elk geval is nu een begin gemaakt met een goede indeling. Morgen verder. Dan is mijn jongste kleinzoon jarig! Alvast gefeliciteerd Pieter!

20 februari 2020. Nog steeds heeft mijn lichaam veel behoefte aan slaap. Maar inslapen kon ik gisteravond niet, lastig is dat! Een verjaarsbezoekje heb ik maar niet gebracht, want met al dat hoesten leek het me niet verantwoord. En voor mij ook al niet fijn. Er kwam vandaag niet veel uit mijn handen. Ik heb een vaag algemeen plan gemaakt voor de schroeven en de spijkers, en ook heb ik de twee (zware!) kastjes omgedraaid. In de hoop dat de toegang iets makkelijker is. Natuurlijk moest ik eerst alles ontmantelen. Nu ja, nu weet ik weer wat er bovenop ligt. Misschien kan ik er morgen iets meer aan doen. Op de een of andere manier kan ik niet verder voordat al die dingen weg zijn van het tafeltje in die kamer boven. Een langdurig telefoongesprek - bijna een uur - schoot ook niet op, maar die dingen horen bij het werk en bij het leven. :-) En ja, dan weet ik weer hoezeer ik bevoorrecht ben! Maar die afspraak met de tandarts heb ik nog steeds niet gemaakt. Oei! Ook kreeg ik een paar mailtjes die ik niet helemaal vertrouwde. Die staan nog op de server, en ik hoop dat ze er geen kwaad kunnen. 

19 februari 2020. Eindelijk waait het minder hard. De energie hier houdt nog niet over, maar ik ben wel naar buiten gegaan om te kijken of de batterijenman op de markt stond. Er was een andere, ik moet volgende week terug komen, dat is natuurlijk vervelend, maar ik had zelf een pieletje van zijn plaats gewipt, en mij lukte het niet om dat weer terug te halen. Verder heb ik nog wat winkels bezocht, en zo lummelde ik de middag door. Vanavond heb ik eerst nog wat schroeven gesorteerd, het schiet allemaal niet op, en na het eten en TV heb ik nog een paar liederen aangepast en in de volgende dienst gezet. Tijd om te gaan liggen! 

18 februari 2020. Vandaag was ik niet uit mijn bed te branden. Na vier uur kwam ik pas in de benen en de kleren, tegen half zes deed ik wat boodschappen, en daarna heb ik mij niet tot activiteit kunnen verheffen. Eerst heb ik beneden wat zitten suffen bij de TV, daarna ging ik dat een half uurtje doen in bed. Dat half uurtje liep uit tot half elf, bij de Van Rossums bleef ik wel wakker, daarna kwam ik weet het niet meer, ik zag ook nog iets met Koninklijke Hoogheden, maar eigenlijk sliep ik toen al weer. Ik moest me toch nog wel uitkleden, dus zit ik hier maar even te verklaren dat ik wel leef, en niet echt ziek ben, maar gewoon... aan het bij komen, hoop ik. Dat ik niet kan werken met Windows 10 hindert me wel erg. Maar om dat in mijn eentje opnieuw te installeren, daar zie ik wel tegenop. Het herstellen op afstand lukte vorige week niet. Meestal word ik tegen elf uur wel helderder van geest, maar nu niet, dus morgen beter, hoop ik. Vast wel. Het komt goed, hoe dan ook. Ik zag dat de kleinkinderen een weekje later gaan vieren dan ik had gedacht. Net voor ik een kerkdienst heb, dat wordt dus wel een dingetje. Morgen zijn er ook verschillende mensen jarig, maar ik heb vandaag niet gedacht aan kaarten. Het spijt me. 

Een half uur later... Windows 7 is zooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo traag!!!

17 februari 2020. Gisteravond ging ik vroeg naar bed, maar van slapen kwam niet veel, want op ongeregelde tijden vertrokken er weer van verscheidene perrons sneltreinen in mijn ingewanden, en dan was het heel belangrijk dat ik geen minuut wachtte... :-( Tot na drie uur ging dat zo door, terwijl ik intussen door veel interessante TV-programma's heen sufte. Echt slapen durfde ik niet, maar uiteindelijk leek de goederentrein zonder lading te zijn vertrokken... Vanmorgen werd ik slap, sloom en lichtelijk misselijk wakker. Nu ja, wakker... 
Uiteindelijk ben ik naast de computer gaan zitten, en heb ik wat pogingen gedaan om de lezingen van gisteren op te ruimen, en die voor de volgende dienst te vinden. Ik heb zelfs een stuk liturgie in de PC gezet. Een hl lichte avondmaaltijd werd gevolgd door suffen bij de TV. Zelfs de interessante uitzending over runes in een meer in Peru (geloof ik) heb ik maar bij beetjes gezien. Nu ja. Ik ga maar slapen. Als ik kan. Nog even een rekening betalen als dat lukt. Geen idee... Het leven is wel eens makkelijker geweest, maar ook dan is het nog geweldig, toch? :-D

Zondag sexagesima 16 februari 2020 Het is half zes, en buiten regent het flink. Straks stormde het aardig, dus de voorspellingen kwamen wel uit vandaag. Goddank werd ik vanmorgen opgehaald voor de kerkdienst in Zeist. Ze zijn daar heel erg aardig voor mij! :-) En we waren wel met 17 mensen, dus dat viel behoorlijk mee, met dit weer, al zullen er mensen ook thuis gebleven zijn, omdat ze niet durfden te fietsen. Er waren ook dierbare mensen speciaal gekomen, en het is fijn ze af en toe te zien. :-) 
Na de lunch, (die mij helaas later weer helemaal ontglipte, en wat is het dn vervelend als je toevallig alleen thuis bent, en je je eigen troep moet opruimen!) ben ik maar achter de computer gaan zitten om de dienst op het internet te zetten. Ik zou die link nu op de site van de Lutherkapel moeten zetten, maar dat gaat via de PKN, en die gegevens heb ik nu niet, dat had ik onder W10 opgeslagen. Kreun. 
Mailwasher laat overigens wel zien dat er berichten op de server staan, maar ik kan ze in Outlook niet binnenhalen, heel vervelend. Verzenden kan ik wel. Ik ben er nog niet achter hoe ik dat in orde moet krijgen, ik vind het al fijn dat ik de dienst klaar heb. Nu ja, daar moet nog allerlei aan opgeruimd en vastgelegd, en dat zal wellicht wl lukken. 

15 februari 2020. Zo'n dag, weet je wel. Zo'n dag waarop alles mis gaat, en de rest ook. Ik ga je niet vermoeien met de dtails, maar het waren er vele. Nu krijgt de duvel me niet zo snel meer op de kast met dat soort trucjes, al moet ik toegeven dat ik mijn dierbare oude vriend in Londen, toen hij mij ng een keer opbelde, nadat ik al had verteld hoe bezig ik was (dat zal wel aan mijn slechte Engels hebben gelegen, zodat hij het niet goed had verstaan) wat l te kortaf heb verteld dat het nu niet uitkwam. Ik schaam me, want ik had net over irritatie en dat soort dingen gelezen in de dienst. Kreeg ik de gelegenheid van de Heer om te oefenen, en zag ik het wr niet! Domdomdomdomdom dus. Nu is het bijna 1 uur, bij mijn weten kan ik gaan slapen, maar ik heb nog niet gekeken of er iets is dat ik morgen aan kan. Ik ben z in de breedte opgerekt, niet mooi meer. In Petrus sta ik er ook niet op mijn voordeligst op, en dat was 2 maanden en minstens vier kilo geleden. Ik kreeg het net in de bus. Goed, morgen zondag. Heb een vrolijke en voorzichtige dag des Heren, en Hij die wind en wolk en regen in de Hand houdt, zal ook wel wegen vinden die jouw voet kan gaan... (Ik kan de tekst van het lied niet meer vinden, maar jij weet waarschijnlijk wel wat ik bedoel.)

14 februari 2020. Valentijnsdag.   In elk geval is een van de kaarten die ik gisteren verzonden heb, aangekomen. :-) Leuk dus. J Vanmorgen had ik een afspraak met Ineke, voor het eerst na Sinterklaas, en ze is vijf kwartier met mij bezig geweest. Ze kon een aantal twijfels en angsten wegnemen, mijn lelijke hoest is het resultaat van een schimmel, mat ze. (En nu herinner ik mij dat ze zoiets destijds ook al zei. Heb ik me voor niets zorgen gemaakt.) Op de terugweg heb ik nog een kaartje weggebracht, dat was toch een flinke omweg, voor mijn moede voeten. Niet zeuren! Van al die vrolijke Valentijn-etalages werd ik ook wel vrolijk. Na de late lunch scheen de zon in mijn studeerkamer, tamelijk onplezierig in de ogen, dus ging ik eerst nog maar op de fiets naar de stad. Gisteren moest ik mijn laatste restjes mooie enveloppen opmaken, omdat de gewone op waren. Dus ik heb er maar weer 300 ingeslagen, en je zult zien: voor je het weet zijn ze op! Voor Lourdes moet ik wel bijhalen. :-) Goed. Toen ik daarmee en met nog wat boodschappen thuis kwam, belde mijn buurman aan, om iets gezelligs met me te delen. Leuk. Dat werd een kopje thee en een praatje. Hij heeft bouwkunde gestudeerd, dus ik kon met hem wel overleggen over de boekenmolen. Uiteindelijk ried hij mij af om op dit moment heel veel tijd te stoppen in dat project, en 'm op de nieuwe plaats evenwichtig in te delen. De kamer ziet er iets beter uit, maar daarna moest ik maar wat gaan doen aan het eten, en het werk. O, eerst een uitgebreid telefoongesprek. Zo gaat dat soms. Vanavond heb ik de teksten eerst nog weer eens in de grondtalen doorgelezen, dat had ik ook al eerder gedaan, maar mijn geheugen is niet best. Ik denk dat het al tien uur was, eer ik aan de preek begon verder te gaan. ;-) 
Nu is het 1 uur, en al was ik graag verder geweest, het lijkt me verstandig naar bed te gaan. De wekker ging vanmorgen om 8 uur, dus... Straks verder. 
Ik moet nu wel 'op mijn handen lopen' om dit bestand naar de site te copieren. Lastig. Mail kan ik ook niet ontvangen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!! 

13 februari 2020. Dat is echt een dag met hobbels en kuilen!!! Ik kon mezelf niet voldoende in gang zetten, dus ik begon laat met de (Valentijns)post voor de zieken. Bij het aanzetten van de PC kreeg ik een heftige mededeling dat ik een antwoord op een gevoelige mededeling had gestuurd naar velen, via reply all, hetgeen absoluut niet de bedoeling was, en ik was daar ook erg ontdaan van. Maar dat was nog maar het begin, want onder W10 kon ik niet printen! Volgens de mededeling zou dat kunnen liggen aan het feit dat er geen standaardprinter werd gevonden. Nu, die was er wel degelijk. Dus ik dacht: maar even opnieuw opstarten, dan zal het wel goed komen. Toen kwam het dus absoluut niet goed!!! Schijfintegriteit moest worden gecontroleerd, en dat kon een uurtje duren. Help! Er werd opnieuw opgestart, het leek even goed te gaan, en toen kreeg ik het blauwe scherm dat meedeelt dat er iets niet goed gegaan is. (De vloek van de Sirius of zo?) Herstellen was de enige optie, dus ja... en dat werd het niet. De PC bleef booten zodra W10 was geselecteerd. 
Eindeloos. Gelukkig heb ik nog 2 OS-sen: XP en W7. Speciaal voor dit soort ongein. Ik moest een printer nieuw installeren, maar uiteindelijk had ik de belangrijkste 40 dingen net op de bus om 17u20. Toen ik een klein half uurtje later terug kwam met de afdeling Buitenland, was ik te laat. Maar goed, dit was gelukt!!! :-D Joepie! Tijd om W10 maar weer te proberen. Die bleef meteen booten. Soms moet dat een aantal keer, maar meestal gaat de PC dan toch wel verder, maar ach, ik ging intussen maar eten klaarmaken en tot mij nemen. Intussen TV-kijken... etc. Maar dat veranderde niets aan de situatie. Dus belde ik tegen een uur of 9 Laetitia maar. Zij belde me even later terug, en gedurende 5 kwartier hebben we van alles geprobeerd. De USB-stok waar de setup voor W10 op stond, en waar we de Sirius mee aan de gang hadden gekregen, bood ook niet voldoende soelaas. Maar helaas, er moet ook gewerkt worden aan de dienst. De Canon-printer, die de post nog redelijk had afgeleverd, was nu door z'n blauw heen. En de vertaling van docx naar doc bleek ook geen gelukkige greep, aangezien alle zwart nu donkerblauw was. Het duurde nog een uurtje voordat ik dat probleem had geredresseerd. Dat schiet echt op. Goed, die Canon deed het niet, blauw had ik niet meer, ergens moet ik een doosje hebben met nieuwe vervangingscartridges, maar dat kan ik niet vinden. Ja, echt, dat schiet fantastisch op! De laserprinter deed het de laatste dagen niet, want die echo'de de plaatjes met vieze strepen en troep op een volgende omslag, maar toen ik dacht: ik lees er wel door heen, kreeg ik tot mijn blijde verrassing een leesbare tekst. Nu ja. Ton placht de zeggen: 'Als je de eerste zin van de preek maar hebt, komt de rest ook wel.' De eerste zin heb ik. Maar aangezien het tien voor een is, heb ik geen zin om nu verder te gaan. Waarschijnlijk kan ik dit ook niet opladen naar de site, aangezien er geen internetverbinding is, maar dat is een probleem voor later. 

12 februari 2020. Vandaag was klusjesdag. Ik heb wat nieuwe batterijen gehaald en gezet in zendertjes van Klik-uit-Klik-aan en in een lichtje voor op mijn jas. Vanavond begaf een van de lichten op mijn fiets het, dus daar moet ik ook serieus naar kijken. Een wat al te permanente constructie, die ik moet slopen om een nieuwe batterij te plaatsen. Soms heb je geen keus. De organist wees me op een vergeten lied, ik heb een deel van de tafel leeg gehaald, wat financin gedaan, en het allerbelangrijkste verschoven, dus dat moet morgen cht gebeuren. Technisch is het al weer morgen, dus ik groet je! 

11 februari 2020 was nog steeds winderig, maar voornamelijk droog. Tonio kwam tussen de middag voetbalplaatjes halen, en hij haalde meteen voor mij een tak uit de goot. Erg prettig, want gisteren lukte het mij niet het badkamerraam open te maken. :-) Daarna moest ik een aantal pakjes klaar maken om te versturen, en natuurlijk: ook naar het postkantoor. Nu ja, de AKO. Vervolgens met een bosje bloemen naar de lieve mensen in de Lange Smeestraat van wie de echtgenoot en vader vandaag 10 jaar geleden overleed. Meestal onthoud ik dat niet zo nauwkeurig, maar ik heb hem mogen begraven, en we hadden al een goede band. Dus ja. :-) Ik heb en passant wat winterhuisjes een nieuw tehuis gegeven, ik had er best veel, en vanavond / vannacht heb ik de tekstverwijzingen uit de lezing uit 1 Corinthe 2, die ik nooit had opgezocht en afgedrukt, eindelijk eens netjes op papier gezet en geprint. Het kostte veel tijd. Een enkele keer vraag je je af waar een tekst vandaan komt, soms vind ik de verwijzingen niet zo erg relevant, maar dat weet je pas als je ze hebt opgezocht. Dus van die Boekenmolen is niets gekomen vandaag, de boeken zullen nog wel een tijdje op veel stapels in de salon liggen. Maar die stapels zijn tenminste (door Ton) geordend. ;-) Nu nog een mailtje naar Spanje, dat had ik uitgesteld omdat het lastig is. Echt dom. Je kunt het beste de lastige dingen eerst doen...
Hm. Intussen is het 2 uur 20. :-( 

10 februari 2020. Bijslapen en uitslapen lukte niet, vandaag, maar ik werd wel heel aangenaam gewekt door Betty. We hebben een uurtje bijgepraat, en dat was natuurlijk heel aangenaam. En dan nog denk je: dit heb ik vergeten, en dat had ik nog willen zeggen... Hoe dan ook... de energie kwam pas tegen het eind van de middag. Wel had ik een paar bedankjes geschreven, en gepost, en een telefoontje gepleegd... Natuurlijk waren in de tussentijd mijn gedachten bij mijn voorzitter... en diens artsen. Our man in L belde ook een paar keer. Ik heb een klein beetje gedaan aan de schroeven... en vanavond laat heb ik de boekenmolen leeggehaald, omdat de plek waar die stond mij niet helemaal beviel. Toen hij leeg was, kon ik 'm zonder moeite verplaatsen, maar hij blijft scheef hangen... Het hout heb ik meteen maar even behandeld met spul, waarvan ik ook niet weet of het wel het goede spul was. Nu ja. De bovenkant is wel heel erg gespleten. Vroeger was dat niet zo. Eigenlijk moet daar iets mee worden gedaan, maar degene die hier in de buurt dat soort dingen heeft gedaan, is gestopt met zijn zaak. Zorgelijk. Nu ja, er zijn veel dingen waar ik iets aan moet doen. Afspraken maken, en de volgende dienst... en ... en ... en ... Aangezien het al een uur is, ga ik daar morgen wel over nadenken. Bless you!

9 februari 2020 zondag Septuagesima. De groene tijd dus, en vanmorgen hing het groene antependium over de tafel in de kerk. De grote bobbel was er uit, maar het had nog wel ernstig last van cellulitis. ;-) Daar moeten we in de vastentijd maar weer eens iets aan doen. Vanwege de windstoten ben ik toch maar gaan lopen naar de kerk. (Een heel eind, als je haast had.) Genoeg mensen van het Consistoire, dus ik hoefde niet te collecteren, en ik kon meteen weg. Laetitia was, toen ik thuis kwam, al klaar met de schakelaar in de keuken, en ze had het blokje voor de schakelaar-stopcontact-combi al vastgemaakt, dus ik kwam vooral op tijd om Ah en Of te roepen, en om af en toe een extra vinger tegen het spul te houden, zodat zij met twee handen de zware en zeer onwillige draden kon buigen en op hun plaats zetten. Voor alle zekerheid trok ze ook overal stevig aan, om goed vast te stellen dat alles secuur verbonden was. Ja, je kunt mijn jongste om een boodschap sturen!!!! :-) Dus na vijf sessies werkte alles naar behoren! Echt, heel fijn. Vanavond werd duidelijk dat ook de tuinlamp werkte. (Die gaat aan als het duistert. - Nu was het al een duister dag, maar niet voldoende om de lamp dat zetje te geven.) Laetitia en ik brachten het gebruikte gereedschap naar boven, spraken over Ton's trein - uit zijn jeugdjaren, dus nu wel antiek - en zochten er een tijdje naar op de zolder. Dat ligt ongetwijfeld ergens heel ver achter en onder. Maar we zagen ook dat het dak sinds vorig jaar weer vol bladeren was komen te liggen. Dus ik maakte even de afvoer schoon, vanwege de verwachte hoosbuien, (doe later ook kwamen) en daarna hebben wij samen heel plezierig en effectief de bladeren in vijf of zes vuilniszakken gestopt, die we met een elegante zwaain in de tuin lieten vallen. Beter dan er mee door het huis sjouwen!!! Eentje moest ik 'overkleden' met een nieuwe vuilniszak, maar ik kan ze nu morgenochtend buiten zetten. Weer een hele rust. En ja, het werkt allemaal! We kunnen het hoofdstuk 'licht in de schuur' nu tevreden afsluiten. Dank je wel, Laetitia!!!! :-) En nu ook het extra stopcontact dat Betty destijds voor mij heeft aangelegd, en dat een weekje buiten gebruik was omdat er geen stroom op stond, ook weer aangesloten is, ben ik ook haar weer extra dankbaar. Kortom: hier gaat straks een tevreden moeder naar bed. Dat mag ook wel, want vannacht heb ik maar een uur of drie geslapen. Je hebt van die nachten... (dan is het dus heel vervelend als de wekker gaat!!!) Vanmiddag werd ik ook nog door mijn beide zussen gebeld, en dat was heel gezellig natuurlijk. :-) Altijd fijn. Daarna nog een pastoraal gesprekje, en al met al vergat ik iemand die ik zlf had willen bellen... Morgen, hoop ik. (En bid even voor Wout die morgen een gevaarlijke en delicate operatie moet ondergaan, alsjeblieft.) <En voor zijn artsen...> 

8 februari 2020. Een weinig productieve dag. Ik zag dat de nieuwe schakelaar voor in de schuur, degelijk en zwaar, te breed was voor de deurpost. Het zou niet handig zijn om naar links uit te wijken, want daar staat een open kast, je kunt er niet bij, dus dacht ik: een extra houten balkje rechts op de deurpost schroeven! Ooit wist ik waar al mijn stukjes en dingetjes waren, maar ik ben nog lang niet klaar met het opruimen en uitzoeken, boven. De laatste paar dagen heb ik daar zelfs niets aan gedaan. Maar goed, ik vond een mooi stukje hout, wat te dun wellicht, maar met twee verfspaantjes zou ik wel de goede afstand kunnen bereiken... En passant een was in de machine, dat was ik vergeten te doen... Kom ik beneden, ligt er op de kliko in de schuur precies het stukje hout dat ik had gezocht. :-) Iemand had dat daar neergelegd. :-D Met wat passen en meten kon ik de gaatjes maken waarmee het morgen vastgezet kan worden, maar het lukte me niet om dat stukje af te maken eer het te donker werd. Het was heel de dag al wat duister hier, maar je kon je niet voorstellen dat het zou gaan stormen. Ik vergat om het dak te inspecteren... Nu ja, we zullen zien. In elk geval heb ik de opzet van de dienst naar de organist kunnen sturen, die het altijd graag tijdig ziet... De goede organisten nemen er graag de tijd voor. Dat heb ik van onze dierbare Laurens van Baardewijk geleerd. Maar hij had dan ook altijd stukken die pasten bij de lezingen en de sfeer van de dienst. Zo fijn! Anderen orgelen iets wat hen toevallig uitkomt. :-(  Nu ja, God luistert anders dan wij. :-) Ik moet nog even een kaartje schrijven, dat ik al wel had geprint, en dan kan ik naar bed. Wees voorzichtig, morgen. Je bent belangrijk in Gods ogen! 

7 februari 2020 was een dag waarop er niet veel uit mijn handen kwam. Hoogstens wat 'handwerk'. Aan het groene Antependium van de Pieterskerk, dat in de jaren 90 door Ben Vos, een leraar Frans, voor de kerk is geweven en geborduurd, en dat in de loop der jaren lelijk was gaan bobbelen, doordat het weefsel door de zwaartekracht de samenhang wat verloor, heb ik deze middag vier en ene half uur met kleine steekjes zitten naaien, om tegenwicht voor de zwaartekracht te bieden. Klaar was ik nog niet, maar ik zat de mensen wat in de weg die het concert (o.a. Buxtehude) zouden opnemen. Het was een gezellig va et vient daar. 
Goed. De terugweg voelde al heel koud aan. Ik ben bezig geweest in de keuken: koken, afwassen, en voor het eerst in jaren heb ik weer iets gebakken. Een soort perentaartje. Daar kon ik niet afblijven, helaas. Oei. Ik heb in jaren niet zoveel boter, eieren en suiker bij elkaar gehad in n kom. :-(  En in mijn maag. Het vertraagde mijn tocht naar boven aanmerkelijk. En op de een of andere manier is het ook al weer zaterdag geworden. Dat kwam ook omdat ik een Spaanse film heb bekeken over de verschrikkelijke vlucht van heel veel duizenden mensen uit Mlaga in februari 1937. Zie hier. Gruwelijk. Maar het zegt wel iets dat dit nu weer getoond wordt. Heel erg lang is dit soort gruwelen ontkend, en er mocht niet over gesproken worden. Nu spreken enkele ouderen over hun ervaringen van toen. En er zijn beelden en geluidsfragmenten, die het mechanisme achter de oorlog duidelijk maken. Tegelijkertijd realiseer je je dat hetzelfde op dit moment in Idlib en elders plaatsvindt. Maar daar weten we wl iets van, en we kunnen er via Stichting Vluchteling, het Rode Kruis en andere helden van deze tijd in elk geval een klein beetje leed verzachten. Dat is goed. Het helpt altijd. 

6 februari 2020. Een korte nacht, want dat pakje... het werd vrij vroeg gebracht. Maar ik zat min of meer slapend te ontbijten, en mijn morgengebed is overgenomen door de Heilige Geest, want ik bakte er niets van. Na drie koppen koffie, en minstens tien 'powernaps' was ik in de middag in staat om wat klusjes te doen. Een nieuw gat voor een haakje, de salontafel leeg maken, min of meer dan, een stoffer over de vloer, en ja, ik vond de keukentelefoon weer. Maar die is zo lang leeg geweest, dat ik die helemaal opnieuw moet inrichten, en waar zijn de bijbehorende papiertje nu toch? Ik weet dat het destijds, toen ik ze kocht, ook al een heidens werk was. Tussendoor las ik een boekje uit, want ik wilde weten hoe het afliep... het leidde tot diep nadenken over mijn eigen leven. Tja. :-) Ik moet opeens denken aan die vlerk van een assistent op Neurologie die op mijn 55ste zei dat een bepaald, door de huisarts aangevraagd, onderzoek 'te duur was voor een hysterische oude vrouw die te weinig te doen had'. (Voor zo'n jongen moet je toch ook bidden, zou Roos L. hebben gezegd!) Ik heb nog steeds meer dingen te doen dan er uit mijn handen komen. Daar kan ik dan maar beter mee verder gaan, want ik ben weinig gestructureerd bezig. 
In elk geval heb ik vanavond nog wat muziek in de computer gezet, en dat voelde prettiger dan boven staan en schroeven sorteren. Maar ja, ook dat moet gebeuren. Morgen misschien? Of niet, natuurlijk... we zullen zien. Straks... 

5 februari 2020. Het was droog vandaag, en vrij zonnig. :-) Fijn, want Laetitia kwam even na tienen al klussen! l'Ange! 
Het was behoorlijk gecompliceerd, de oude leidingen moesten verwijderd, ze had heel zorgzaam en degelijk gezorgd voor plastic pijpjes en bochtjes etc. over de hele lengte van de electriciteitskabel. In feite is ze bijna 5 uur aan een stuk door aan het werk geweest, en als ze geen afspraak had staan om ergens om 4 uur met de kinderen te verschijnen, had ze het nog klaar gekregen ook. Bij de installatie van 1972 en die daarna is er wel wat afgerommeld, zo te zien. Nu wordt het netjes en overzichtelijk. Alleen was er net geen tijd meer om het af te werken. De aansluiting in de schuur is een klus die ik zou willen proberen, maar dan moet ik wel de trap op, en dat doe ik liever niet, als er niemand bij is. En het schema is voor mij nog steeds erg onduidelijk. Dus helaas. Nu is er genoeg te doen... een 'restauratieklusje' waar ik mee bezig was, heb ik vanavond min of meer af gekregen. In elk geval goed genoeg voor nu even. Al bleek de plaatsing nog suboptimaal. :-( Als ik er voor zit, weerspiegelt de lamp nog steeds hinderlijk, al had ik wel een gat geboord op een voor mijn gevoel goede afstand. The proof of the pudding...
Een gezellig telefoontje met mijn schoondochter D, opruimen beneden, en toen moest ik toch eerst even achter de PC, om iets na te kijken. Vandaag moet ik maar eens vroeg naar bed: het is heerlijk vers opgemaakt dank zij mijn doortastende dochter, en morgen kan er een pakje worden bezorgd tussen half negen en elf uur. Grrr... Maar ik ben dankbaar voor het vele werk dat vandaag is gedaan, al heb ik er weinig aan kunnen / mogen bijdragen. Morgen moest er maar weer eens iets gedaan worden door mijzelf. Nu misschien nog even een lied in de liturgie zetten, dan heb ik ook het gevoel dat ik iets heb gedaan. ;-) 
Zie je morgen!

4 februari 2020. Veel gedaan, al zie je er niet veel van. In elk geval is het schema voor de volgende dienst klaar. Dat is een heilzaam begin. ;-) Tonio kwam tussen de middag een cadeautje van Diana brengen. Zo lief van allebei!!! Bless you!

3 februari 2020. Vandaag was ik vrij druk bezig, met weinig opbrengst. Ik was tijden aan het zoeken naar een toetsenbord met usb-aansluiting, die hoort in de buurt van de PC te liggen, maar nu even niet. Boven dan? Nee, ook niet... onder de secretaire vond ik er twee die draadloos waren, dus dat schoot niet op, n had een ronde aansluiting met puntjes, ik kan niet op de naam komen, maar daar moest ik wel een verbindingsblokje voor hebben. Jawel, maar dat was een vrouwtje, en ik moest een mannetje hebben. Intussen had ik veel overhoop gehaald, en ook dat moest weer opgeruimd worden. Uiteindelijk viel mijn oog op een usb-kabel, waar... inderdaad het toetsenbord aan vast zat. Hoera. Het hielp niet om de kapotte mini-pc in het gareel te brengen, ik kon wel in de of het Bios komen, die hier anders heette, iets met een F... maar daar kon ik verder niets mee. :-( 
Wel, ik kon een item van mijn TEDOEN-lijstje afstrepen. Hoera. :-( Een klokje loopt weer, een andere is nu helemaal niet meer te hanteren... Een schilderij, dat ik had willen ophangen, heeft een gebroken lijst. De hoeken heb ik versterkt, maar de breuk zit boven in het midden. De breuk was zo rafelig, dat ik heb moeten zagen om ruimte te maken. Ergens in huis moeten rechte lego-strips zijn. Ik heb een paar uur besteed aan het overhoop halen van de gereedschapskist en andere mogelijke dingen, maar noppens. Die bovenkant moet wel worden versterkt, anders wordt het niets. Nu ja, genoeg te doen, morgen. Nu is het bijna 2 uur, en er komt veel kou van het raam. Niet fijn. Morgen beter. Ik ga snel naar de slaapkamer. ;-) Bless you, en slaap lekker, of heb een fijne dag als je dit leest. 

De laatste zondag van de Epifanie: 02-02-2020 De laatste zondag in de witte tijd. Hoewel de predikant vanmorgen een rode stola droeg. Wellicht omdat een diaken afscheid nam en een andere aantrad. Geen idee. Geen koffie, want Laetitia zou al bezig zijn, op dat moment. De koffie dronk ik dus thuis met haar. Ze had al veel uitgesloten met haar multimeter. We gingen met mogelijkheden en vragen naar de Praxis, waar ons probleem voor twee medewerkers te lastig was, en de derde ondanks 220V op het stopcontact toch de dikke kabel als waarschijnlijke boosdoener aangaf, plus een oplossing om dat anderszins te controleren. Dat gingen we toen maar doen, nee- dat ging Laetitia doen. Ze is langer dan ik, ze kan er beter bij, en eerlijk gezegd, het is mij te abstract. Voor mijn hersenbloeding in 1980 kon ik dat soort dingen wel aan, en daarna dnk ik ook nog wel, of ik had nooit meer zo iets complex' bij de hand. Maar ik moet bekennen dat ik het tot mijn irritatie niet meer volgen kon. Het kost me meer moeite om mij te concentreren. Daar word ik niet vrolijk van. Nu ja, ik ben toch al zeer bevoorrecht, dat de probleempjes zich niet uiten in mobiliteit of zo. :-) Echt, ik ben een gelukskind, als ik mijn situatie vergelijk met dierbare mensen om me heen, en met nog meer mensen verder weg. Vanavond heb ik geprobeerd te zoeken naar een registersleutel onder XP - waar een favoriet spelletje wl instellingen laat opslaan, hetgeen onder W10 niet lukt - maar ik kwam er niet uit. Nee, ik heb niets veranderd, wees gerust. Ik was er wel onder beide OS-sen veel tijd aan kwijt. Laten we dat maar onder 'ontspanning' boeken. Omdat Laetitia de grote puinzak kon openhouden, kon ik ook weer een boel tuinafval daar in doen. Echt heel prettig. Het licht in de schuur wordt een feuilleton, meesmuilde mijn jongste. Maar heus, daar komt ze wel uit, en ik mag af en toe iets vasthouden, en zo geeft ze mij het gevoel dat ik ook meedoe. ;-D    Zo gaat dat boven je vijftigste... Het is bijna middernacht, ik had boven nog een en ander willen doen, maar dat moet morgen maar... Dan is mijn jas hopelijk ook weer droog, want die wrd op weg naar de kerk toch nat!!! En mijn regenjas bleek later niet meer dicht te kunnen. Eigen schuld, dikke bult. :-(

1 februari 2020. Het was wel 11 graden, vandaag, en dat voelde licht-lenteachtig. Er is een rozeknop van vorig jaar, die toch uit lijkt te gaan komen! De sneeuwklokjes in de tuin zijn wel boven de grond, maar er zijn nog maar een paar echt in bloei. Vanmorgen raakte ik in paniek, toen ik uit een vervelende droom wakker werd, en meende dat het zondag was, en dus laat voor de kerk. Haastig ben ik opgestaan, zondagse kleren aan, koffie, kerkgeld, en wat gek!!! Geen religieuze programma's op NPO2! Zou de verloedering ongemerkt zo hebben toegeslagen? Eindelijk kwam ik er achter dat het zaterdag was. Ik kwam de hele morgen niet meer in mijn ritme. Boodschappen kon ik wel doen, dat scheelde weer, maar als het zondag was geweest had ik het met kaas en zo ook wel gered. :-) Die boodschappen deed ik te voet, de Heer vond dat ik wat beweging nodig had. Ging goed. 
Verder heb ik de spijkers nu allemaal geordend opgeruimd in de daarvoor bestemde laatjes. Nu moeten de schroeven met een ronde en een platte kop nog, en die met een enkele gleuf apart van die met een kruiskop. Morgen, of daarna. De kruiskopschroeven die in Tons kamertje verblijven liggen wel gesorteerd op lengte, maar in de verschillende laatjes op het zilverkleurige kastje, zijn er ook nog. Morgen. Of daarna. Morgenochtend komt mijn dochter stoeien met de electra. Dus als de website niet werkt, is de stroom afgesloten. Ik heb nog steeds geen UPS, en die doen het ook niet zo heel erg lang, heb ik begrepen... Nu ja. Heb een heerlijke zondag. De Heer is goed! 

31 januari 2020. De verjaardag van koningin Beatrix. Nu ja, officieel: prinses Beatrix. :-) Felicitaties. :-) Het lukte net om te twaalf uur beneden te zijn, en het eerste kopje koffie klaar te maken. Voor ik het dronk, waren we al tien minuten verder. ;-) Soms heb je dat. Braaf ging ik na het ontbijt helemaal naar boven om schroeven te sorteren. Het moet toch gebeuren, maar het kost veel tijd. Te veel tijd. Op een gegeven moment realiseerde ik mij, dat het al tegen drien liep, en dat ik gisteren de ziekenpost niet had gedaan. Fluks naar beneden dus. (Dat woordje 'fluks' zullen de kleinkinderen wel niet kennen, maar die lezen dit denkelijk ook niet.) Het lukte, ondanks een sputterende printer (dit keer mijn eigen laserprinter, ik vind dat de duvel van mijn spullen af moet blijven) zodat ik weer 7 vel mooi dik papier verknoeide, net op tijd de kaarten op de post te doen. Gelukkig was de bode een tikkeltje later, zodat ik ook de afdeling Buitenland nog kon versturen, die ik even had laten liggen. Opgelucht liep ik naar huis, en belde ik even aan voor een kort bezoekje, dat er eerder deze week niet van kwam. Het was half zeven eer ik opstapte, maar ach, soms moet je even bijpraten. ;-) Natuurlijk moest ik toen van alles nog opruimen. Later heb ik nog bijgepraat met mijn mooie en handige dochter, en een afspraakje gemaakt voor voortgezet klussen, en een filmpje bekeken dat Tonio op zijn website had gezet. En nog zo het een en ander... de tijd vliegt op die manier. Ook het spelletje, dat hij ooit voor zijn dames en mij had ontwikkeld, en dat intussen van mijn computer verdwenen was, heb ik weer genstalleerd. Tja, redelijk verslavend, ik was gewaarschuwd. Ik heb geen zin om te kijken waarom mijn laserprinter nu met poeder strooit. Morgen maar. Misschien. Geniet van je weekend. 

30 januari 2020. Vandaag heb ik mijzelf maar weer verwend. Nog een keer naar een museum, en wel in Leiden. Het Rijksmuseum voor Oudheden adverteerde al tijden met de niet-te-missen-unieke-etcetera tentoonstelling over Cyprus. Kijk vooral op de website, dan zie je genoeg moois. Kortom: ik was teleurgesteld door de onduidelijke opzet en de miezerige beschrijving, die ook nog eens telkens helemaal aan n kant van een kijk-eenheid in kleine lettertjes was aangebracht, zodat je telkens heen en weer moest lopen. Onrustig en onduidelijk, wat mij betreft. Ongetwijfeld zal de audiotour wel wat extra informatie hebben gegeven, maar - nu ja. Hm. Wel heerlijk was, dat ik heen en terug in de trein lekker verder heb kunnen lezen in het boek waar ik zondag in begonnen was. Het was een tikkeltje groot en zwaar, maar net te doen. Het is me gelukt de groente van gisteren (koud) weg te werken, onder het genot van een extra aflevering van mijn favoriete televisieprogramma onder (of na) etenstijd. En daarna, dat is altijd het vervelende, bleef ik hangen, en keek ik nog weer naar iets anders... Tja. Dus afgezien van een betaling en een mailtje was dit een dag waarvan ik mijzelf niet op de schouders kan slaan. Morgen beter maar. 

29 januari 2020. Vanmorgen had ik net mijn ontbijt op, toen Tonio klokke 12 aankwam met de nieuwe printer voor de Stichting. Dat was zijn nauwelijks gebruikte exemplaar, hij koopt een nieuwere die sneller is, en ook veel duurder. De schat. Ook heeft hij het probleem met de schuurdeur met harde hand opgelost :-D en een paar dozen oude toners meegenomen voor de milieustraat. Joepie. Ook heeft hij de volledige Karl May naar beneden gebracht, net als de oude printer, die echt onbruikbaar was geworden, de printer voerde hij af in de auto, en de tas met boeken zette hij voor mij op de rolstoel. (Zo handig!) Ik had nog een doosje met zaken die naar de ARM konden, en ik bracht alles meteen weg. Heel plezierig stond daar net iemand die het allemaal van mij met dank overnam, zodat ik mt tas en rolstoel terug kon naar huis. De printer doet het, Tonio had meteen de netwerkinstellingen aangepast, dus ja, dat is heel fijn allemaal. :-D  Toen bedacht ik dat ik het probleem van de snelkookpan maar eens moest oplossen. Ik heb er twee die het niet meer deden. De Presto was niet meer te repareren, er waren geen onderdelen meer voor. Jammer, het was een fijne pan. De Fissler wel. Voor bijna 18 euro hebben ze er een nieuw dingetje ingezet, dat kapot was. Het zat er al heel lang in, dus ach... Ik had wel even het probleem dat ik vergeten was hoe ik de pan precies dicht moest doen, dus ik duwde het schuifje steeds maar de verkeerde kant op. Nu weet ik het weer, en ja, hij werkt weer. Ik was er net mee bezig toen Maryse kwam. Heel gezellig, maar al pratende vergat ik de pan op tijd van het vuur te halen, dus de groente was tot moes gekookt, en rook niet lekker meer. Morgen koud eten is ook een optie. ;-) Vanavond heb ik uren gezocht naar een rekening die ik recent in handen heb gehad, gisteren kon ik die ook al niet vinden. Heel vervelend. Die had allang betaald moeten zijn. Dus ik heb maar gemaild om een e-copie van de rekening. Dat komt morgen vast wel goed. :-)

28 januari 2020. De feestelingen van vandaag heb ik niet meer bereikt, de dag was rommelig. Aan het begin van de middag ging ik op pad naar het Catharijneconvent, waar ze nog wel de reclame voor Noord-Zuid aan de gevel hadden, maar de tentoonstelling was tot en met zondag. Tja, toen moest ik in Amsterdam zijn. Jammer dan. Ik heb even de catalogus doorgekeken, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik er niet veel aan gemist heb, gewoon omdat dit een stijl is, waar ik niet veel mee heb, en waar ik ook wel het een en ander van gezien heb, in de loop van mijn nog te korte leven. Wel heb ik een aantal bijzondere stukken gezien, o.a. de kam van Oda, en de kopie van de huwelijksring van Katharina von Bora, voor mij een van de topstukken van het museum, ook al is het een kopie. Ik liep opgewekter terug dan heen. :-) Wat ik daarna heb gedaan, weet ik al niet meer, iets rustigs in elk geval, en na een telefoontje met Tonio vanavond ben ik naar boven gegaan om een en ander uit te zoeken en te ordenen. Morgen komt hij zijn nauwelijks gebruikte printer, die ik mag overnemen voor het Evangelie in Spanje, brengen. Het is hetzelfde type als die ik had, dus dat is mooi... ik kan de toner die ik had gekocht voor het laatste berichtenblad blijven gebruiken. Fijn. Om de een of andere reden is het nu al twee uur geweest, bizar. Dus ik groet je!!! ;-) Slaap lekker en heb een fijne woensdag. :-)

27 januari 2020. Er moesten wat klusjes gedaan worden, waar ik tegenop had gezien, en die ik dus voor mij uit had geschoven. Foei. Twee heb ik er gedaan. Brieven op de post. Mooi. Telefoontjes. Daarna maar weer opruimen, helemaal boven. Je staat zo een paar uur achter elkaar te sorteren. Het schiet niet op. Wel heb ik n grote doos leeggemaakt, waar de complete Karl May in zat. Die zit nu in een grote tas, in afwachting van mijn grote en sterke zoon, zodat hij ze naar beneden kan brengen, en misschien op de rolstoel kan zetten, die ik dan weer naar de ARM breng. Volgens moeders willen hun kinderen dat toch niet lezen. OK. Zaterdag vierde een stel hun trouwdag (niet, want ze moesten werken, maar ik zag wel een vaas met 17 rode rozen!) en morgen is het van een ander stel de trouwdag. Mijn warme wensen voor nog goede jaren samen. :-) De tijd gaat heel hard. Tijd voor mij om naar de keuken te gaan. ;-) 
(Dat had ik beter niet kunnen doen, want behalve gezonde groenten at ik ook bijna een heel pak koekjes. Grrr! En dat bij mijn volle 'verstand'! <Het moge duidelijk zijn dat ik daarvan niet zoveel meer heb.> Grr!) Wel heb ik een tijd achter de PC gezeten om wat financin 2020 in te kloppen. Ik moet nog wat overmaken voor een goed doel. Dat had ik ook al drie weken geleden willen doen. Nu dan maar meteen! Morgen gaat alles beter. Als de zon maar wil schijnen! ;-)

Zondag 26 januari 2020, de 3e na Epifanie. Een slechte nacht was het niet, maar ik viel minstens 6 keer in slaap om vijf minuten later weer wakker te wezen. Dat schoot niet op dus. Derhalve vanmorgen niet naar de kerk, maar met een oog open televisie gekeken, tot ik wakker genoeg was om op te staan. Na het ontbijt was het ook tijd om naar Amsterdam te gaan, waar de dienst van de ERV nu niet meer in de oude en vertrouwde Keizersgrachtkerk was, maar in de Oranjekerk. Een nieuwe plek, waar het anders klonk - niet slechter - en daar een en ander op andere plekken stond. Het was niet helemaal de eerste keer dat ik met de Metro ging in Amsterdam, maar van Centraal naar de Pijp was ik nog nooit gereden. En vandaar de weg vinden... gelukkig beende een oude vriend mij voorbij, ik kon hem niet bijbenen, maar zolang ik hem in de verte zag, kon ik de weg wel vinden. Nu ja, het was warm en lief, Elise Manna zong aanstekelijk en met veel humor, maar ook zo verstild en ontroerend... mooi! 
De koffie voor de dienst was gratis, een verwelkomend gebaar van de Oranjekerkgemeente... Tegen de achterwand stond een heel groot, maar licht en luchtig, staketsel, waar de hele Bijbel op dun materiaal was geplakt. Een neutrale wand, op het eerste gezicht, en vol betekenis, als je het eenmaal zag. Na de dienst waren er veel gesprekjes met deze en gene, en tegen kwart voor zes ging ik richting Parel, want ik was haar nog een 'koffieboeketje' schuldig. (Van haar verjaardag.) Helaas waren die al uitverkocht, maar een ander bloemetje lukte wel. Op zondag, maar toch... tja. Het was propvol in de Oceaan, er speelde een band, die ik al eens eerder had gehoord, jongens van mijn leeftijd, zoals Ton zou hebben gezegd. Dat was wel veel een hoop decibellerigheid, maar niet onaangenaam. Parel en Ren moesten natuurlijk werken, maar Parel en ik hadden toch 2x een paar minuutjes samen. Mik kwam ook nog, later, dus daar wachtte ik op, en verder zag ik veel aardige mensen, waar ik een praatje mee maakte. Bekenden en onbekenden. Douwe Bob, die geen bovenbuurman meer is, maar wel iemand waar ik erg op gesteld ben, zei me dat ik echt nog moest luisteren op de volgende muzikant. Dat was z'n goede...! Nu, die is minstens een half uur, maar voor mijn gevoel nog veel langer, bezig geweest met z'n sound check, voordat hij begon. Ik moest aan Levi Weemoet denken. ;-) 'Please, besp....' (Verbum sapientibus!) Maar goed, toen hij op gang kwam, deed hij dat ook stevig. Ik keek nog even op Instagram, om te kijken of mijn schoonzoon de naam daar had gezet, maar nee... wel een paar filmpjes. 
In elk geval werd ik heel lief door iemand met de auto naar het station gebracht. Dank je wel, Charlotte! Zo was ik even na tienen thuis. Maar toen heb ik eerst een uurtje voor zombie gespeeld. En daarna heb ik nog niet veel gedaan... 
De dag door Uwe Gunst ontvangen is weer voorbij. Ik ga maar eens proberen of het slapen nu beter lukt. ;-D
(Wat ben ik toch een bevoorrecht mens met zoveel liefde om mij heen!!!!)

25 januari 2020. Het weer is niet beter dan gisteren. Jammer. Om mijn schroeven en spijkers beter te sorteren, zocht ik naar een schuifmaatje. Dat heb ik ooit wel gehad. Misschien is het nog steeds ergens in huis, maar niet daar waar ik zocht. Op naar Pijper dan maar. Helaas, daar waren alleen de heel dure exemplaren te koop. 21 en ruim 40 euro. Het gebeurt zelden dat ik daar niet iets koop, maar dit was t veel van het goede. Op het Vredenburgplein is een ramsch-winkel, maar ook daar niets. Action, fluisterde het Stemmetje in mijn hoofd. Terwijl veel winkels in de stad al sloten of dicht waren, haastte ik mij herwaarts. Het assortiment gereedschap bij de Action is weer verplaatst en verminderd, lastig, en nadat ik rondgelopen had, en niets kon vinden, klampte ik een aardige jongeman, die er al minstens een paar maanden werkt, aan. Hij bekeek dezelfde planken, maar uiteindelijk vonden we een digitale schuifmaat op een schapje van 3 cm. Nog geen 5 euro. Kijk, daar werd ik erg blij van!!! Nu moet ik nodig eerst eens in bad, want mijn haar ziet er nt uit. Morgen is het zondag, dan wil ik toch doen alsof... ;-) 

24 januari 2020. Brrrr...! Nog vaag mistig en dus koud. De predikant van de Lutherse kerk ging door met 'Lezen voor de zondag'... en ik was uitgenodigd. Het was interessant, het is altijd fijn om over een tekst te kruipen, en ook om te zien wat anderen oppakken vanuit hun eigen achtergrond. Duiven als wrede doders, daar moet je een eigen ervaring mee hebben. :-) Van Lieveheersbeestjes kun je dat ook zeggen... :-D Daarna nagepraat met een goede vriendin, die ik te weinig zie, naar de Neu om een nieuwe lading te halen voor het label-apparaat, waar ik nu veel gebruik van maak, meteen langs de bank, om te zeuren over een onbegrijpelijke brief die ik kreeg... De dame die mij te woord stond, had al meer mensen hierover te woord gestaan. Een service die zou ophouden omdat er iemand was overleden? Terwijl ze gewoon gaan stoppen met die service. Punt. Zo slordig!!! 
Later ben ik nog maar eens op de fiets gestapt om naar de Twijnstraat te gaan. En na het eten, en na het kijken van een aflevering van een favoriete serie onder het eten, heb ik mij naar boven gesleurd, waar ik voornamelijk de inhoud van twee opruimbakken in de computer heb gezet. Que va piano va sano, zou Ton hebben gezegd. Hoewel... Er liggen nog een paar heel lastige uitzoekklussen... Dat wel. Morgen. Dat is het trouwens al. ;-D

23 januari 2020. Het weer lokte niet tot uitgaan, dat deed ik dus maar niet. Boven wat vakjes genummerd van de ladenkastjes voor schroeven, spijkers, en wat niet al. Pas als ik overzicht heb kan ik daar goed opruimen. Natuurlijk is net de tape op, waar mijn mooie apparaat adressen en cijfers etc kan afdrukken. Het is me te koud om daar op uit te gaan. Maar ik heb een beginnetje gemaakt met de financin voor 2020. Altijd weer iets waar ik heel erg bij moet nadenken. En dan komt over een tijdje de belasting weer. Ik heb de helft gedaan van mijn kleine lijstje voor vandaag. Morgen beter, toch?

22 januari 2020. Wat het huis verliest, dat vindt het weer, was een geliefde spreuk van mijn moeder. En ja, vandaag vond ik een knippertje voor het licht langs de trap en voor het lampje dat ik destijds voor Ton had gemaakt... Ik heb het zeer gemist, en ik ben erg blij dat ik het vond op een plek waar ik wel gekeken had, maar kennelijk niet gezocht. :-D Hoera! Nu kan ik het licht langs de trap naar boven beneden aandoen en boven uitzetten, en omgekeerd. Fijn. :-)  Verder heb ik een boel gedaan, maar ik ben niet verder gekomen met mijn lijstjes. Heel vervelend. Maar al met al ben ik een dankbaar mens. :-) Alleen, dat het alweer bijna 2 uur is, daar word ik minder blij van. 

21 januari 2020 was mistig en koud. Later op de dag condenseerde de mist tegen de takken van de bomen, zodat de mist langzaam uitregende. Helaas bleven er genoeg mini druppeltjes over om het fietsen onaangenaam te maken. Ik deed vanmiddag wat boodschappen, ging op zoek naar een speciale lamp - die was kapot, maar volgens de lampenist was ook de lamphouder kapot. Misschien is die te maken, maar dan moet ik weer heel vroeg op, een dezer dagen. Hij heeft een spreekuur op incourante uren. Slim, maar... Vanmiddag heb ik nog wat gereedschapsfrutsels uitgezocht. Ik kan ze niet allemaal benoemen, dus wordt het ook lastig om ze in doosjes te doen en die te catalogiseren. Maar als ik geen papier heb waarop staat wat er in al die doosjes zit, dan krijg ik van mijn lange leven geen idee van wat waar is. En dan koop ik ng meer van het zelfde. Ik had Laetitia al schuursponsblokjes mee gegeven, ik vond er vandaag ng drie. Genoeg voor de rest van mijn leven, vermoed ik. Maar dit moet toch worden opgeruimd voordat ik verder kan met Tons vroegere kamertje. Voor ik het wist, was het tijd om me om te kleden. Ik had een uitnodiging voor een concertje van mijn neef Hendrik Vonk, een van de maandelijkse Meysterconcerten in het Landhuis in de stad (de villa - later bibliotheek tegenover de Munt, op het hoekje van het Park Oog in Al) en ik had met een dierbare vriendin afgesproken daar samen heen te gaan. Voor die twee ben ik door de koude mistige nacht gefietst, langs een traject dat vooral terug niet te overzien was, maar zie! Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen en ik ben veilig thuis gekomen. Zij ook, hoop ik. :-) Om weer warm te worden heb ik alle koolhydraten die ik in huis kon vinden opgegeten. Deze week maar niet meer weten, denk ik. Terwijl ik snoepte las ik een ontspannend boek, en zo is het al bijna 2 uur. Oei! Tot morgen, maar niet al te vroeg!!! ;-) 

20 januari 2020. Het is kouder. Vanmorgen sloeg ik over, dus dat deel van de nacht heb ik goed geslapen. ;-) Ik heb wat mails geschreven, maar loop geweldig achter. Ook fietste ik naar de Twijnstraat, want er was niet veel meer te eten. Een hele lijst heb ik gemaakt met dingen die ik vandaag had moeten doen. Dat is het begin. Verder kwam ik niet. Wel heb ik boven 2x troepjes uitgezocht, en een vleugeltje aan een engel gezet, die van twee heel verschillende plekken kwamen. Zie je wel, als je maar nooit iets weggooit... ;-) Maar het is wel teleurstellend dat er zo weinig uit mijn handen kwam. Ik merkte dat ik behoorlijk last had van afasie, vandaag, dus er was toch een paar dagen geleden een bloedinkje, daarboven. Dat verklaart ook het gebrek aan energie, dat gaat er gewoonlijk mee gepaard. Nu ja, als het niet erger is... Ik ben een dankbaar en gezegend mensenkind. En morgen is er waarschijnlijk wel weer een nieuwe dag. :-)

Zondag 2 na Epifanie 19 januari 2020. Begin van de week voor het gebed van de eenheid der Christenen. Onze predikant heb ik daar vanmorgen niet over gehoord. Nu ja. Snel naar huis gegaan, nog maar eens de printer zorgvuldig schoongemaakt, alle trucjes er op losgelaten, maar toen ik een boekje wilde printen, werden de problemen met rood en geel weer steeds erger. :-( 
Nu ga ik de NAS weer even uitzetten, dus als de site niet wil, weet je waar het aan liggen kan. 
Het raadsel van de schuur en de verlichting daarvan is niet opgelost, maar dat komt vast wel een keer. Ik weet niet meer wat ik daarna heb gedaan, maar ach, het is rustdag. ;-) Na het eten heb ik een uurtje TV gekeken, daarna een was gedraaid, en gekeken naar wat er allemaal nog opgeruimd moest worden in het kamertje boven. Mijn zoon belde voor een gezellig praatje, de pijn is weg, dus we waren erg blij. Nadat hij had opgehangen, heb ik, opgemonterd, nog bijna 2 uur frutsels uitgezocht. Schroeven, moeren en bouten, spijkers apart, verbindingsdingen op een hoopje etc. Niet dat ze allemaal al zijn opgeruimd, daar gaan ook nog weer uren in zitten, maar voor de helft van de dingen heb ik nu wel een idee waar ze heen moeten. Dat scheelt. Half een. Slaap lekker. :-)  De dag door Uwe gunst ontvangen, is weer voorbij, de nacht genaakt... ;-D

18 januari 2020. Een feestelijke dag, want gisteravond kwam Betty tot de conclusie dat ze toch haar verjaardag nog wel een beetje wilde vieren. Vanmorgen had ik, tijdens mijn late ontbijt, want dat slapen lukte niet zo vannacht, mijn mooie dochter aan de telefoon, en zij loste het trage-OV-probleem voor mij op door haar lief te bellen die toch ergens in Utrecht aan het werk was. Die kom mij een half uur later halen, dus liet ik het ontbijt verder het ontbijt, en fietste ik ijlings naar de AH. Een bloemetje lukte, zij het niet zoals ik had gedacht. Maar een heel klein boeketje dat ik er bij had gepakt - z lief! - kreeg ik er gratis bij, want het had al twee dagen niet meer verkocht mogen worden. Thuis bleek dat de bloemetjes ook niet meer op eigen steel konden staan,  maar werden gedragen door de papieren kraag. Tja, die geef je niet meer weg, dus ik heb weer wat losse bloemen in aparte flesjes staan. 
Ook leuk. :-) Ik geniet er wel van dat ik weer bloemen in huis kan hebben, al zie ik er het meeste van, wanneer ze in de keuken staan. :-) Het was heel gezellig in Vianen, net niet te druk, en om half zes bracht mijn kleinzoon zijn zus en mij naar de bushalte. Altijd gezellig om ze even 1 op 1 te hebben! 
De twee volgende jarigen heb ik ook gezien. De jongste groeit opeens met reuzensprongen! Op HC deed ik nog een paar boodschapjes bij de AH daar, en toen krukte ik naar huis. 7 uur thuis, half acht aan het eten. Daarna een tijdje niets. Oei, oei! En er moest nog zoveel! Net heb ik een lastig stuk website bijgewerkt. Nu moet ik nog een schema bijwerken, waar ik geen zin in heb, en het is al kwart voor elf, dus te laat om de andere dochter te bellen. Het komt allemaal vast wel een keer goed. Meestal anders dan ik mij had voorgenomen. Maar ja... :-) 

17 januari 2020. Ging ik straks lopend op weg om een mooie kaart voor Dochter Twee te kopen, die morgen jarig is, liep ik in de regen langs de superlieve juwelier op de Springweg, kijk ik in de etalage, en kom ik er achter dat ik geen geld bij me heb, ook niet voor die kaart. :-(  Nu is Silvia een lieve vriendin geworden in de loop der jaren, en ze ziet me, roept me binnen en vraagt wat er is. Ach, zegt ze, z'n dag. Hoeveel heb je nodig? Tegen de tijd dat ik buiten sta is het min of meer droog. En de kaart komt nog op tijd in de brievenbus. Nu maar hopen dat hij morgen aankomt. Bij de Sjofar hebben ze echt beeldschone kaarten, die een cadeautje op zich zijn. Vanavond ben ik uitgebreid verder gegaan met het zoeken van de gegevens die de penningmeester wilde hebben. Dat is gelukt. De printer van het Evangelie lijkt aan het eind te zijn. De nieuwe toner, die daar vreselijk streept, doet het op mijn eigen machine wel goed. De printer moet kennelijk vervangen worden. Het liefst heb ik een zelfde type, omdat ik dan, als er iets is, makkelijk terug kan vallen op mijn eigen machine van het zelfde merk. Goed, het lag dus niet aan de rode toner. De gele vlekt ook, maar die doet het bij mij ook normaal. Alleen heb ik wel een slecht gevulde gele gehad, dus die moet retour. Ook weer iets om zorgvuldig uit te zoeken. Nu niet meer, want ik ben veel te moe. 
Alvast mijn felicitaties voor mijn slimme, mooie dochter!!! 

16 januari 2020. 't Is fris, buiten. De sneeuwklokjes zouden nu de kopjes zichtbaar moeten hebben, maar misschien is het ze te warm geweest. Ik zie een cm of 5 - 6. Anderen schrijven al over narcissen! De vogels zijn erg druk, er is genoeg te eten voor ze, want er was nog geen vorst hier. Vandaag was ik wat aan het tutten, kleine dingetjes doen, dat moet soms ook. Schiet niet op, dus. Wel heb ik voor het eerst dit jaar weer ziekenpost verstuurd. Mijn neef, die een fijne neus heeft voor het verkeerde moment, kwam net na vijf uur, toen ik als een razende postzegels aan het plakken was. Hij was gelukkig bereid hetgeen ik in de hand had ter post te bestellen. Daarna ging ik haastig verder, en ik kwam net op tijd om de laatste kaarten in de verzamelbakken van de postbode te stoppen. Hoera! Natuurlijk moest ik eerst de ene printer helemaal schoonmaken en opnieuw van inkt voorzien. De laserprinter boven heeft nog wat zorg nodig. 
Weer meer mensen die het Berichtenblad ongelezen terugsturen. En zo, dat je het oorspronkelijke adres niet eens meer lezen kunt. Dat schiet niet op, want w woont daar niet? Best lastig. Ik ga er morgen maar verder mee. Het hoesten blijft heftig en vermoeiend. Geen goed begin van het nieuwe jaar... 

15 januari 2020. Oei, weer een verjaardag vergeten! Het spijt me. Het was een drukke en wat chaotische dag. Laetitia kwam voor de electra, en ze heeft een wens van jaren vervuld: een lichtknop op het toilet met een lichtje er in. We hebben ook geprobeerd in de schuur de klik-in klikuit schakelaar, die ik gisteren terug vond, toe te passen, maar daar ging iets mis. Toen de stekker-schakelaar het leek te doen, deed de kerstverlichting het ook weer. Die knippert, dat deed die al eerder, maar nu ging de led-lamp in het zelfde tempo knipperen. Het is een wonder in onz' ogen, we zien het maar doorgronden 't niet. 
Ik kreeg verschillende Berichtenbladen terug, met alleen het woord: retour er op. Ook een paar kerstkaarten, aan mensen waarvan ik zeker weet dat zij niet verhuisd zijn, en dat zij mij mijn kerstpost niet op die manier retour zouden sturen. Geen reclame voor Sandd dus. Terwijl ik dacht dat zij secuurder waren dan sommige mensen van Post.nl... Kennelijk een kwestie van geluk of zo. Bizar voor de huidige prijs van de postzegels. Verder ben ik bijna bij met het in de computer zetten van de financin van vorig jaar. Nu moet ik nog dingen uitzoeken, en kijken of de nieuwe toners wl netjes werken. En anders doe ik het morgen wel, want ik ben koud en moe. Het gaat nog sub-optimaal, en ik mis Ineke!!! 

14 januari 2020. Mild maar winderig vandaag, en het motregende, toen ik naar het station ging. De moeder van een klasgenoot van Tonio, toen deze op de Kathedrale koorschool zat, was overleden, en aangezien ik nog tot vorig jaar contact had met haar, wilde ik graag naar Bilthoven toe. Vanaf het station is het in mijn tempo tegenwoordig een half uur lopen. Achter de rolstoel ging dat toch we iets sneller, meen ik me te herinneren. Het was een warm en lief afscheid, heel goed en bescheiden geregisseerd door een rouwbegeleidster, die ook de meeste verhalen erg mooi en rustig vertelde. Daar kijk je als halve collega met waardering naar. Ze heeft me ook met de auto afgezet aan het station, een bijzonder prettige geste, want het werd al koud, door een gure wind, die opstak. Er s wel een bushalte ergens, maar dan kun je maar 3 minuten mee. De rest moet je toch lopen, en als je via 09292 dat stukje wilt zien, krijg je de vraag of je het goedvindt dat Google meekijkt en dat opslaat. Nee dus! O, maar dan krijgt u dat ook niet te zien. Tja. Ik heb een heel oude kaart van TomTom op mijn HTC-tje, en zo kwam ik er ook, al was juist de aanvliegroute enorm veranderd. Het graf van mijn grootouders heb ik nu dus maar even niet bezocht. Later, als het weer zomer wordt. Misschien. Eigenlijk had ik ook nog wel even langs Tjitske willen gaan, maar dat kwam er ook niet meer van. Morgen moet ik weer vroeg op, en ik moet nu nog een half uurtje opruimen boven. Straks heb ik niet eens drie kwartier gehaald. Zo komt het nooit klaar. In elk geval heb ik veel lieve en aardige mensen gesproken vandaag. :-) Bless them all, Lord! :-)

13 januari 2020. Vanmorgen had ik moeite met het verlaten van het bed. Mijn moeder placht te zeggen: 'Je hartje slaapt nog!' :-) Klinkt wel lief. :-) Toen ik mezelf uit bed gesleurd had, en de oefeningen had overgeslagen waarmee ik gisteren juist zo braaf was begonnen, en na het ontbijt, ben ik op Tons kamertje wat gaan opruimen. Ik kwam tot de conclusie dat ik toch meer plastic bakken nodig had om al die handige dingen, die ik in de loop der jaren had vergaard, electra, fittingen, snoeren, verbindingen, stekkers, rollen tape in allerlei maten en vormen en met verschillende doelen, touwen, plastic draad, telefoon-onderdelen, tw tangen daarvoor, maar ook tangen om knoopjes aan te zetten, en dergelijke, afgewisseld met schroeven, moeren, spijkers, koperen spijkers uit en voor stoelen, etc. etc. gestructureerd op te ruimen. Nu was het een rommeltje, en het paste niet meer, zodat er van alles onvindbaar door elkaar zat. Tja. Na een uurtje sorteren ben ik eerst maar richting Stad gegaan, waar ik acht bakken haalde, net iets kleiner dan ik wilde, en ook dunner, maar omdat dze in de aanbieding waren, stonden er geen andere van een fatsoenlijke afmeting. Zo gaat dat. Hoe dan ook, toen ik eindelijk weer thuis was, na anderhalf uur, ben ik een paar uur bezig geweest. Met als gevolg dat het redelijk keurige kamertje nu n grote puinhoop is. Morgen verder, als ik de moed kan opbrengen. Maar ik heb wl die ene klik-uit klik-aan fitting gevonden, waar ik gisteren zo naar gezocht had, en waarvan ik wst dat die ergens moest zijn. Alleen gaan we die nu niet gebruiken. Toch wel jammer. Al met al ben ik wel erg moe. Ik had om tien uur in bed willen liggen, en dat was vast heel verstandig geweest. Nu is het kwart over elf. Dus voor ik in bed lig... Ach ja... ;-)

Zondag 12 januari 2020, doop van de Heer. Collega La Grouw zei daar interessante dingen over vanmorgen. :-) Daarna snel naar huis, maar lopend, andere gemeenteleden gingen naar de Noord-Zuid-tentoonstelling in het Catharijneconvent, maar ik had met Laetitia afgesproken. Vanwege de electra. Dat nam meer tijd dan verhoopt, want kennelijk was de schakelaar in de schuur kapot. Gelukkig had zij in hr voorraad nog zo'n model. Alleen bleek een dingetje dwars te liggen, toen we die eenmaal hadden vastgeschroefd. Bovendien had onze jongste het bericht gekregen dat iemand, die voor haar heel veel betekend had, op sterven lag. We gaan een andere keer wel verder. Ik kom er net achter dat ik de NAS niet weer aangezet had, toen we de stroom terug zetten op deze groep. Ik was namelijk zo moe, dat ik na het eten in bed gekropen ben, en daar heb ik vrolijk door allerlei TV-programma's heen geslapen, zodat ik nu om een uur klaar wakker ben. Tja. Misschien moet ik aanstonds maar weer de TV aanzetten, zodat ik weer in slaap sukkel. ;-)  

11 januari 2020 was niet veel beter dan gisteren. Wel ben ik langs Tons graf geweest met een paar nieuwe primula's. Die van Betty hadden het heel goed volgehouden het hele jaar. Driekwart bleef overeind en zelfs in bloei. De Kerststerren bleken het niet gehaald te hebben, dus die zijn vervangen, en ook een plantje dat met de Noorderzon vertrokken was. Verder was ik nauwelijks thuis, al heb ik veel gedaan. Niet dat je daar iets van ziet. Zo gaat dat soms. Tot mijn spijt kon ik zelfs lieve vrienden uit Spanje niet even begroeten. De tijden kreeg ik niet gecordineerd. Morgen is het weer zondag. :-) Rustdag? Echt niet! Donec requiescat in te... :-)

10 januari was een drukke en rommelige dag, ik vergat zelfs de dag bij te werken. Laat thuis.  

Tons moeder Suzette Voerman - de Roo in 19199 januari 2020. Moeders verjaardag is met een stukje Kerstcake gevierd vanmorgen. Daarna heb ik wat stof verplaatst, en in de tuin een deel van de rozen gekortwiekt. Maar ja, toen ging het regenen. Tijd om iets anders te gaan doen... 

(Maar ik heb geen zin!) Ik vermoed dat de laatste toner die ik in de printer van het Evangelie in Spanje heb gezet de boosdoener is. Heel vervelend. Ook na grondig schoonmaken van de printer geeft hij al snel weer dikke strepen. Misschijn zijn er meer dingen tegelijk aan de hand, ik weet het niet. Morgen maar eens naar kijken, ik val nu om van de slaap. Zodra ik stil zit, val ik in slaap. Boven had ik ook nog wat geprobeerd op te ruimen. Vandaag schiet het niet op. Achteraf heb ik tussen 11 en 12 toch nog kans gezien om mijn doos met verfspullen uit te mesten. Die kan morgen weer op de andere dozen gezet worden, en dan de lijmdoos er op. Dn kunnen er andere dingen gezocht en gepakt worden. In elk geval iets dat ik daar meende te kunnen vinden, lag er niet voor de hand. Dat heb je wel eens. Morgen beter, hoop ik.  

8 januari 2020. Morgen is het 121 jaar geleden dat mijn schoonmoeder is geboren. Toch een heugelijke datum, nietwaar? Na een slechte nacht (Waarom toch? Ik mis Ineke!) moest ik naar de tandhyginiste, die op haar rigide 'wetenschappelijke' stoel bleef zitten en weigerde een beetje tandplak in een meegebracht potje te smeren. Ik vermoed dat er ook mensen dat beroep uitoefenen die best willen uitleggen waarom zoiets geen wetenschappelijke waarde heeft, maar je dan toch ter wille zijn. Daar moeten we maar eens naar gaan uitkijken. Ach ja. Niet zo belangrijk. Vriendelijkheid is een beter smeermiddel voor de maatschappij dan het eigen gelijk. Hoe gelijk dat dan ook moge wezen. :-) Soit. 
In Tons kamertje heb ik weer een doos leeggemaakt. Het gaat moeizaam. Vanavond moest ik ng eens een keer zoeken naar een factuur die inderdaad niet betaald bleek. Weer een paar uur verspild. Ik was er gisteren ook al een paar uur mee bezig geweest. En zo schiet je niet veel op. Zondag krijg ik hulp met het licht. Dat is fijn. :-) En nu is het alweer bijna 1 uur. Tijd om over te gaan tot de volgende dag. Dan komt alles goed. Of niet. We zullen het wel zien. :-D 

7 januari 2020. Hard gewerkt vandaag. Tonio heeft geholpen, alleen met het licht in de schuur stond hij met de handen in het haar. Hij probeerde 4 lampen, ze deden het geen van allen. Later heb ik ze gecontroleerd in een ander ding: ze deden het. Dus is er iets mis met de fitting. Morgen? Vanavond ben ik uren bezig geweest met het saneren van mijn mailadressen. Omdat ik niet in staat was geweest de dierbaren in het buitenland een eigen kaart/briefje te sturen in de eigen taal, had ik (redelijk blindelings) alles en iedereen een veeltalige kerstwens gestuurd. Daar kwamen veel reacties op van 'kan niet gestuurd worden / onbekend etc.'  Daar was ik nog niet aan toe gekomen, maar nu heb ik een flink stuk strafwerk gedaan. Helaas, nog lang niet klaar. Morgen... Deo volente 

Drie Koningen 6 januari 2020. De laatste dag van de Kersttijd, en begin van de Epifanie. Maar ook Tonio's verjaardag. Vanmiddag kwam hij nog even langs, om te helpen met zware dingen (zodat ik nog vier uur glas heb staan afwassen en opruimen) en om zijn verjaarscadeautje te krijgen. Heel zorgzaam had hij voor mj geen Bossche Bol mee genomen, waar hij op zijn werk op had getracteerd... ik maak me immers altijd zoveel zorgen over mijn lijn? (Het overlegmodel, dat aan zijn vader niet zo besteed was tot diens 90ste, is kennelijk tot nu toe ook aan mijn favoriete zoon voorbij gegaan. ;-) Maar goed, nu kan ik dus weer rustig gaan lijnen. :-D ) (Ton en ik hebben altijd de aanmoediging van Habakuk ernstig genomen: Viert uw vierdagen <oude vertaling>... Die was ons door mijn vader al heel lang geleden met een zoete knipoog doorgegeven. Zo hebben we altijd een gebakje of zo iets genomen op de verjaardagen van onze ouders, ook toen ze al lang waren overleden, en vaak ook op de verjaardagen van de kinderen wanneer die het net vierden. Iemand moet het toch doen? ;-) Wij offerden ons graag op. ;-D  )
Hoe dan ook, de verjaardagen van de kinderen zijn voor mij altijd feestdagen, ik word er blij van. Extra leuk dat mijn jarige nog langs kwam vandaag om te helpen. Hij houdt me wel aan het werk, zo. Het eten heb ik daarna lang uitgesmeerd, met een laatste glas van de Oudjaarswijn, lekker feestelijk. Vanavond heb ik nog 10 boekjes min of meer afgedrukt, in elk geval lukte het wel om op mijn eigen laserprinter, die dit jaar even weigert dubbelzijdig te drukken, de omslagen in twee keer te printen. Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan. Morgen ga ik wel eens kijken of ik de printer van Het Evangelie nog eens open kan maken. De Sirius deed ook weer moeilijk. Ik heb nu het spelletje, waar de problemen mee lijken te beginnen, maar gewist, in de hoop dat het helpt. En zo werd het al weer 11 uur. Mijn zoon is nu ongeveer x jaar en 5 uur. Een lange dag was het destijds. Maar de moeite waard. :-) Morgen begin ik wel aan de rest van mijn leven. :-D Ik ben toch een heel gelukkig mensenkind! En zeer bevoorrecht!!! 

Zondag 5 januari 2020. Nog steeds kersttijd. Vanmorgen werd ik in de Pieterskerk verwacht, en ik merkte hoe de afgelopen tijd, die soms moeizaam was, omdat ook ik wel eens iets moest wegslikken bij het 'vergeef ons zoals wij vergeven hebben' toch heilzaam is geweest. :-) En dat is goed. :-) Vanmiddag heb ik eerst maar het Berichtenblad op internet gezet, al bedenk ik me dat ik hier en daar misschien nog wat linkjes zou moeten bijwerken. Morgen. Nu ga ik maar eens wat eten. En mij verheugen op morgen, want dan is mijn zoon jarig... Bijzonder, als je zo'n pasgeboren hummeltje ziet, kun je je niet voorstellen wat daar voor iemand uit kan groeien. Omgekeerd kun je de wel wl voor een deel volgen. Wat een voorrecht. Ook hij is 'mooi opgedroogd'! ;-) 
Ik kan mezelf en heel de familie wel met hem feliciteren. En zijn gezin ook. :-) Zijn laatste naam refereert aan de Koning van het Licht. :-)  En ja, hij is een brenger van licht. Een feestelijke dag morgen, hoe dan ook. :-) 
Vanavond nog gezellig gekletst met Dochter Twee. Hr DT heeft een kamer, daar moest toch meer aan gedaan worden, dan bij een oppervlakkige inspectie was voorzien. Dus DTa en DTb hebben heel hard gewerkt deze week. Ik zie ze eind volgende week wel om het tafeltje op te halen. ;-) De lak die ik er (eer?)gisteren nog op had aangebracht tussen de bedrijven door, is nu goed droog. :-) En met veel kleine tut-dingetjes ben ik ook weer te moe om naar bed te gaan. Maar ik doe het wel. ;-) Bless you.

4 januari 2020. Dat is me ook wat! Er moesten nog boekjes afgedrukt worden, ik had er net genoeg om te versturen, gisteren, maar gisteravond kleurde de printer van het Evangelie in Spanje, die kennelijk op zijn laatste 'poten' loopt, opeens dingen die blauw moesten zijn paars, en ook afbeeldingen kregen een zweem rood. Ik heb 'm uitgezet, en gedacht: morgen beter, hij is misschien te warm geworden. Maar... nog steeds, en ook een paar lelijke strepen die steeds erger worden. O.K. Dan zet ik mijn eigen laserprinter wel in. En hoe bedenk je het: die loopt vast. Enigjes! :-( Maar... vandaag kreeg ik mijn controle-exemplaar al in de bus. Dat weer wel. Dus het exemplaar dat ik nog moet bezorgen, kan ik gewoon wegbrengen. Nu nog even kijken waar de ****straat is. ;-) En straks zien we wel verder. Toch? 
Dat met die straat lukte. Ik heb nog een site bijgewerkt, want ja, het is opeens 2020, en wat vliegt de tijd. Die printer kreeg ik niet meer in orde. Voor morgen moet ik een paar papiertjes printen met de inktjetprinter, en dan niet dubbelzijdig. Moet te doen zijn, toch? Het is weer bijna zondag. Voor Tonio kreeg ik nog iets aardigs, maar ja, hij is ook een aardige jongen... Morgen weer vroeg op. Zie je zondag om 9u20. Weer heel andere koppels. ) Dat wordt swingen, begrijp ik. 
Nog even opschieten. Heb morgen een gezegende zondag. Nog steeds in de Kersttijd. De Heer zou zomaar kunnen komen. ;-D Bless you! 

3 januari 2020 Hoera, hoera, hoera!!!! Dank zij de Heer en mijn knappe zoon is het nt gelukt!!! (Tonio heeft tussen de middag extra tijd genomen om de zware snijmachine voor mij te bedienen. Het is een mooie oefening voor de armspieren. En hij heeft een stel boekjes gevouwen, ook een aanslag voor mijn duimen. Dus, ja!!! Dank je wel!) :-) De Berichtenbladen zijn op de bus, zelfs de twee laatsten konden om 17 u 10 nog mee met de kerstpost. :-) Een paar uur slaap vannacht, de wekker stond op 8 uur, en 123inkt liet de extra toner voor half tien bezorgen. Die had ik gisteravond even voor 23 u besteld. Wat een service! Toen kon ik onbezorgd door. Nu ja, bijna, want de bladzijde waren goor door een overmaat aan toner, die over de hele bladzij werd gestrooid. Een paar daarvan heb ik toch maar verstuurd, anders was het niet gelukt. Niet leuk dus... Ik heb nog maar een paar pakken extra wit papier gekocht (duurzaam en verantwoord natuurlijk) en ik heb een nieuwe toner-fles in de printer gezet. Gelukkig had ik er de vorige keer een extra aangeschaft. Maar het duurde wel weer even eer ik schone bladzijden had. 80 boekjes verder begon het weer. Ja, kom zeg! Nu moeten de exemplaren voor de rest van het bestuur nog afgedrukt, maar dat hoeft niet meer gisteren. :-D 
Wat ben ik opgelucht! Wel was ik te laat om die paar kerstkaarten te sturen aan mensen waarvan ik had gedacht: die sturen nooit iets, nu maar eens even niet, en die dan opeens wl een kaartje zenden. Of de post is vorige jaren in gebreke gebleven. Dat kan ook. Hoe dan ook: nu even niet en jammer dan. Ik kijk er in het weekend wel even naar. Nu ga ik even iets lekkers en iets leuks doen. O, op slag van zessen, dan kan ik ook gaan eten. ;-) 

2 januari 2020 (is allang voorbij). Hard gewerkt, maar heel vreemd, nog geen 40 boekjes nadat ik een nieuwe toner in de printer had gedaan, wilde die alweer een nieuwe. Gelukkig had ik er nog een in mijn eigen printer (zelfde merk), maar ik was hier niet blij mee. Na 20 boekjes zag ik dat er op de een of andere manier ergens iets was veranderd, zodat een aantal items niet netjes op de volgende bladzij begonnen. Ik heb geen toner om dat even vrolijk over te doen. Heel vervelend. Al dat vouwen en nieten is ook zwaar werk. Nu ja, niet zeuren, je moet iets over hebben voor je goede doel! De eerste 45 Berichtenbladen zijn via de Etos gepost. (Kerstzegels Pinkribbon Sandd) Meer zegels had ik niet meer van hen, en nieuwe hadden zij ook niet. Jammer, want het scheelt wel lekker, vergeleken met Postnl. Morgen maar vroeg op. Ik moest weer nieuwe toner bestellen... ik kom er niet met wat ik nog zelf had... Pech en duur! Maar laten afdrukken door de kopijwinkel is echt nog veel duurder. 

Dan heb je alles bijna klaar, nog een aardig wensje toevoegen, en Word slaat op tilt. Het is alweer morgen, dus ik stop maar even... Nogmaals: een mooi en gezegend 2020!!!! 

De goede woorden van de Penningmeester heb ik nog niet kunnen vinden, hij ook niet, natuurlijk. Of hij zag mijn noodkreet niet. Dus controleerde ik zover mogelijk de adressen, maakte de file klaar voor verzending met enveloppen, en ja hoor, nu drukt de printer af met grove strepen. Zo leuk!!!! Het kost allemaal tijd, en daar heb ik steeds minder van. Nog geen 36 uur. Schoonmaken hielp wel.  
    
De muziek uit Wenen roept veel goede herinneringen op: met Ton en de kinderen op bed, voor de televisie. Daarna Schansspringen. En intussen lekkere dingen. En later, na de Oudejaarsdienst in de geliefde Lutherse kerk in Heusden, ook weer deze muziek in het altijd gastvrije huis van de familie Hilwig, waarmee de vriendschapsbanden al dateren van 1958 en 1964...:-) Bless you all! 

01 januari 2020 begon ik met een glas en wat kaas en Johannes 1. Grieks. Dat was er al weer een tijdje niet van gekomen. De duisternis heeft Er niets van begrepen, en kreeg Er ook geen vat op. Mooi is dat. Een goed begin. Zo kunnen we verder. :-) 
Vandaag is mijn zwager Barry jarig. Van harte gefeliciteerd!!! 



Voor het nieuws van 2019 kan men klikken op nieuws_2019

Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2017 kan men klikken op nieuws_2017

Voor het nieuws van 2016 kan men klikken op nieuws_2016

Voor het nieuws van 2015 kan men klikken op nieuws_2015 

Voor het nieuws van 2014 kan men klikken op nieuws 2014

Voor het nieuws van 2013 kan men klikken op nieuws 2013

Voor het nieuws van 2012 kan men klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws 2006

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...