Terug naar Af. U ontvangt géén 200 euro...

18 april 2019. Witte donderdag. Liturgische kleur wit, maar volgens de huismeesteres van de Pieterskerk paars. Daar kun je over kibbelen, maar het is het niet waard. Voor beide opvattingen zijn argumenten. (En beiden vonden we de eigen opvattingen meer hout snijden. ;-D) Dus ja, je raadt het al: het was een dag vol van de Heer. Net als gisteren had ik vanmorgen niet eens de tijd om mijn oefeningen te doen. De kilo's vliegen er ook aan. Daar word ik niet blij en wel stijf van. Maar dat is nu even niet belangrijk. Vanmorgen las ik nog 3 hoofdstukken Johannes, tot en met het Avondmaal. Vanavond moet ik nog een paar hoofdstukken met de rede over de laatste dingen zien te lezen. Als het lukt. Vannacht had ik al niet veel geslapen, en dat merkte ik vandaag wel. Om half vier was er een fijne dienst in de Lutherse kerk, ongeveer 30 mensen, waarvan sommigen erg dierbaar zijn. Ik had het niet willen missen. Verder moest ik nog een verjaarskaart wegbrengen, want ik had iemands verjaardag gisteren vergeten. Toen heb ik wel een boel op de post gedaan, maar deze niet. Nu ja, het was prachtig weer, dus een ritje door de stad was geen straf. Of de jarige ook nog in de brievenbus kijkt, dat is (tegenwoordig steeds vaker) de vraag. 
Ik heb vast wel iets gedaan voor het eten, maar ik kan het me niet herinneren. Misschien een paar touwtjes door paaseieren gehaald of zo. Ik heb voornamelijk oervervelende eieren gemaakt, de laatste tijd. Een beetje geometrisch, onder het TV-kijken. Om 7 uur ging ik richting Pieterskerk, waar de dienst eerst in de Dekenkapel, en daarna in de Noorderkapel (ook Nicolaaskapel genoemd???) werd gehouden. Maryse heeft ons geleerd heel de kerk te gebruiken in het Liturgisch Spel, Geneviève heeft die traditie voortgezet en bevestigd, en zelfs zo dat zij die na haar kwamen deze traditie toch niet hebben kunnen afbreken. De preek van vanmiddag ging om de ontmoeting in dienstbaarheid (Jezus die de voeten waste, en daarmee een slavenklus op Zich nam), terwijl die van vanavond het kruisoffer van Jezus, waar het Avondmaal voor staat, in verband bracht met het offer van Izaäk door Abraham... en omdat Abraham bereid was dat offer te brengen <niet buitensporig in die cultuur en die tijd!> gaf de Heer in de plaats van Izaäk ter plekke een ander offerdier. En (een heel grote stap!) waar Jezus bereid is Zijn leven voor ons te geven, - en geeft! - schenkt God ons dat offer in de vorm van brood en wijn, als ik het goed heb begrepen. Tussen deze Preek en mijn begrip staan veel Franse woorden in. Een aardig deel ongrijpbaar voor mij. 
Na de dienst dronken we samen een kopje thee / koffie / water, want sommigen waren van ver gekomen, en zo werd de gemeenschap verder uitgebouwd. :-) Onze Française heb ik gevraagd mijn uitspraak voor het gebed dat ik morgen moet uitspreken even te corrigeren. Ton was daar altijd heel kritisch op. En zo werd het vanzelf later. Ik viel thuis in het laatste stuk van The Passion,  waarvan je kon zien dat het mensen raakte. Het muzikale idioom sprak mij minder aan, maar ik begrijp dat ik langzaam bezig ben op te schuiven naar de plek waar ik wel in deze wereld ben, maar vooral niet van deze wereld. En tamelijk overbodig, waarschijnlijk, al heb ik zelf dat gevoel nog niet. Nu is het kwart over één, en ik wil nog de paar hoofdstukken lezen van het Johannes-evangelie tot aan de gevangenneming en het verhoor, dan kan ik het morgenochtend weer verder meebeleven. 
Ondanks de moderne inzichten wat betreft de 'tijd', ervaar ik dat het meebeleven een 'daar-zijn' inhoudt op het moment dat het 'daar en dus hier' gebeurt. In feite is dat een omschrijving van het Hebreeuwse begrip זכר gedenken, present stellen. Daarmee raak je een beetje, een heel klein beetje, aan Gods omgaan met de tijd. De hoogste tijd om me daar op een andere manier mee bezig te houden. Heb een gezegende Goede Vrijdag, hoe je die ook viert of beleeft. Zo lief had en heeft God deze wereld, dat Hij Zijn Zoon er voor over gehad heeft, dat iedereen die in Hem wil (proberen te) geloven en Hem lief wil (proberen te) hebben, eeuwig mag leven in die Liefde. Wat let je om het te proberen? Hij wil er voor je zijn. En dat was geloof ik ook de rode draad door The Passion. ;-) Bless you!

17 april 2019 Mik is jarig. Het was erg onduidelijk hoe laat hij uit school zou komen, zodat wij (de grootmoeders) hem ter plekke konden feliciteren. Helaas bleek hij ziek thuis gekomen te zijn van school, met een hoofd vol watten. Maar hij vond toch dat we toch eigenlijk wel konden komen.
De communicatie liep niet helemaal vlot, zodat de grootmoeders elkaar niet hebben gezien. Ik was er tussen drie en vier, en Lea kwam een paar uur later. Nu ja. Jammer dan, want zij is zondag jarig. Aangezien Parel ook echt goed ziek was, (maar ze zette zèlf thee, en dat had ik nog wel voor haar kunnen doen, toch?) hielden we het heel rustig. De zieken hadden beiden flinke keelpijn, en alles was wat opgezet. Toen zijn vader binnenkwam met een filmpje op z'n mobieltje waarop (gisteravond) feestende klasgenoten op het Leidseplein te zien waren, vanwege Ajax, kon Mik zich wel een minuut of drie concentreren. :-)  Beterschap allebei! 
De terugreis verliep rustig, ik heb vandaag drie hoofdstukken Johannes gelezen. Dat geeft toch nog veel meer overzicht dan wanneer je het bij een hoofdstuk per dag houdt. Vanavond heb ik - na lang treuzelen - nog een uurtje boven opgeruimd. Nu ja, opgeruimd... er ligt weer een en ander dat weg kan, en net zoveel dat nog een nieuwe plek moet krijgen. Ik heb nog steeds te weinig kastruimte. Vanavond heb ik dit fotootje op het net gezet, en liturgietjes voor vrijdag en zaterdag afgedrukt. Het houdt me van de straat. Maar nu is het alweer ruim een uur morgen, dus tot dan. Heb goede dagen op weg naar Pasen. :-) 

16 april 2019. Met nog wel een wat slaperig hoofd haastte ik me vanmiddag naar de Lutherse kerk, waar de predikant met een aantal aardige gemeenteleden zich zou buigen over de lezingen van de zondag. Een aardig initiatief dat overigens al jaren bestaat. Het lukte mij nooit eerder. Het was heel warm en interessant, omdat mensen heel hun eigen bagage meenemen wanneer ze naar een tekst kijken. Dat ben je je niet altijd bewust. Eenmaal thuis heb ik een beetje zitten suffen geloof ik. Wel heb ik nog wat computerspullen naar de ARM gebracht, en dat is best moeilijk loslaten. Vanavond ben ik bezig geweest met de Paaskaarten, voor zieken en familie. Maar opeens realiseer ik me dat ik er nog een heel stel mis. Dat mag morgen, als ik er aan toe kom, want dan is onze Mik ook jarig. Zestien wordt hij al. 

15 april 2019. Vanmiddag zijn de drie dakkapelletjes op een rij geschoond. De dakhazen sprongen vrolijk van de een naar de ander. Alleen de driedelige ladder was een beetje te kort. Een wiebelige situatie. Maar het kostte hèn vrij wat tijd, en óns vrij wat geld. Voor nu is het schoon. Maar aangezien ze ondanks mijn heftige aanmaning niet in de goot te lopen, daar toch wel instapten, vrees ik voor bijkomende kosten. Hoge. Maar nu nog even niet. Omdat het bijna mooi weer was, probeerde ik naar de stad te gaan zonder hulpmiddelen. Zo heb ik minstens anderhalf uur rondgesloft. Vlug ging het niet. De bloeddruk leek er wel iets van te zakken. Dat is dan weer positief. Maar om dat nu elke dag te doen... hm. Barend maakte mij attent op het verwoestend vuur dat de Notre Dame de Paris uitholde. De tranen sprongen ook mij in de ogen. Vuur heeft ons gemaakt tot wat we zijn, volgens de Grieken, maar het is ook een vijand van al wat ons dierbaar is. :-(  Het legde mij ook plat. Maar om kwart over tien ging ik toch kijken hoe kleuters ouderdomskwalen bestrijden. Zoals Tonio vorige week zei: het is een charmant programma. (Alsof hij zijn vader citeerde!) Het verheugde mij om mijn dierbaren te zien opfleuren. Klein(e)kinderen doen goed!!! ;-D
De laatste keer dat ik ze zag was na Tons laatste dienst in Groningen, toen Parel omreed over Zelhem. Toen waren ze ook blij. :-) Maar de kleintjes lieten hen meer bewegen. :-D Eigenlijk was ik van plan intussen iets aan paaseieren te doen, maar ik kwam niet verder dan het uitblazen van twee eieren. En daarna, onder het kijken naar de vuurzee op TV5, heb ik nog twee boterlammetjes gemaakt. De houten vormpjes die mijn moeder had, pasten beter dan de mijne. Daar hebben we mesjes voor. Maar toch... Toen heb ik nog 'even' gekeken naar teksten waar wellicht morgen over nagedacht gaat worden. On verra. Kwart voor twee, toch wel tijd om er een eind aan te breien. (Omslaan doorhalen en af laten gaan....)

Zondag Palmpasen 14 april 2019 Aangezien ik ingeroosterd was om te collecteren etc. ging ik in de ijzige kou van de vroege morgen al op weg naar de Pieterskerk, met een dubbele bos kersentakken... De aardige voorganger van deze dag had namelijk aangekondigd dat hij vanwege zijn leeftijd ging stoppen. Tja. Hij is 84 en ziet er fit en vrolijk uit. Maar iedereen kent zijn eigen grenzen. En anders kent je partner die wel. ;-) Het koffiedrinken was gezellig, en de domineese sprak van een 'warme gemeente'! Sic. In elk geval bleef een deel lang hangen, en waren er geanimeerde gesprekken. Eenmaal thuis meende ik te moeten lunchen. Geen idee waarom, want ik had goed ontbeten, en de huismeesteres had van verkruimelde restanten koek een smakelijke cake gebakken. Aangezien het vasten wat dat betreft dit jaar niet lukte, heb ik vrolijk meegedaan. :-( Tja dus. Vanmiddag heb ik het paasei, waar ik gisteren het meeste al van had gedaan, en dat er zo lief uitzag, nog wat verder versierd, en het draadje om het op te hangen vastgezet. Om te laten drogen stond het ei op een stapel in de buurt van de telefoon, en ja, mijn moeder zei het al: 'Zondags steek houdt geen week!' Toen ik werd opgebeld, schrok ik, en stootte ik per ongeluk het ei om, natuurlijk kletterde dat op de grond: kapot! :-( Nu ja, het was wel goed dat ik de telefoon had opgenomen. Ik heb verder veel tijd besteed aan het corrigeren en aanvullen van 2 adressenlijsten, hetgeen ook een paar telefonades meebracht. Want als je niet zeker weet of iemand ergens nog wel woont, is het soms handig om maar te proberen of je op kunt bellen. Dat leek gewaardeerd te worden. En dus. Vanavond leek het me handig om alvast wat enveloppen af te drukken. Bij nummer een mekkerde de printer al dat er heel weinig inkt in zat. Daarom ging ik bijvullen. Maar de zwarte inkt liep er net zo hard weer uit. Een smeerboel!!! Dus bij nummer twee kreeg ik weer de mededeling dat er weinig inkt in zat. Bij nummer 275 was het hetzelfde liedje, dus ik heb alles maar afgedrukt. Ik was er net iets na middernacht mee klaar, en ik moet nog wel controleren of er nergens nummertjes afgevallen zijn, maar ik kan een heel klein streepje zetten bij de dingen die gebeuren moeten... Maar dat zien we morgen wel weer. Toch? 

13 april 2019. Dus was het zaterdag vandaag. Een koude dag, vanmiddag hagel en natte sneeuw, natuurlijk nét toen ik nog een boodschap ging doen, die ik gisteren vergeten had. De rollator kon er wel tegen. Later nam ik de fiets, want voor de predikant van morgen moest er nog een bloemetje komen. Dat kwam dit keer op mijn weg. Ik  heb nog wat gekleuterd met een paasei, dat is nog niet af, een van gisteren heb ik wel voltooid. Vanmorgen las ik Marcus uit. Het lukte net niet om de lezingen op Paasfeest uit te laten komen. Wel interessant om te lezen dat de Paasmaaltijd buiten of aan de rand van Jeruzalem plaats vond. (Marcus 14: 13 vv). Ton liet me ooit ook zien dat bij de intocht in Jeruzalem (Palmpasen) in Mattheüs 21 er sprake is van menigten die vóór Jezus uit richting Stad gingen, en menigten die Hem volgden, dat Marcus 11 zich daarbij aansluit, Lucas 19  eveneens, maar dat Johannes 12:12 vv nadrukkelijk stelt dat er ook mensen vanuit Jeruzalem Jezus met takken psalmzingend tegemoet gaan! Ik heb er vast wel eens over mogen preken, maar ik moest het toch weer even opzoeken. Een wezenlijk andere beweging!!! Goed, het is weer bijna zondag, en bedenk dat Hosanna niet betekent: Joepie en Hoera, maar: Ontferm U toch!!! 

12 april 2019. Op de een of andere manier heb ik gisteren de hele dag geleefd met de gedachte dat het vrijdag was! Wat een verrassing dat het vandaag alwéér vrijdag bleek! J Als gewoonlijk kwam ik traag op gang. Buiten lokte ook niet echt, maar ik meende toch eens serieus ernst te maken met de overtollige kerstzegels van Sandd. Dus mét handschoenen aan fietste ik naar de dichtstbijzijnde vestiging. Die was helmaal niet erg dichtbij, en ze konden niets voor me doen. Die fusie met Post.nl zou pas na de zomer zijn beslag krijgen, en verder moest ik mij maar verstaan met de (niet zo erg vindbare) klantenservice van Sandd. Ik werd er niet vrolijk van. Via allerlei achterstraatjes, waar ik anders nooit kom, zag ik Utrecht op weg naar huis weer uit een andere hoek. Verrassend! Met nagellak heb ik 2 paaseieren afgelakt, en daar werden ze wel mooier van, maar het stinkt zo! Erg veel inspiratie heb ik dit jaar niet. Wel heb ik een nieuwe (maar langdurige) manier ontwikkeld om nette gaten in paaseieren te maken: laat ze bijv. op een aluminium houdertje van waxinelichtjes een weekje rusten op een badje van schoonmaakazijn. Die is behoorlijk geconcentreerd. Als je die warm maakt scheelt het wel een dag of wat. De kalk lost op, en dan kun je met een nagelschaartje een net ovaaltje of rondje uit het nu zachte materiaal knippen. Ik deed het voorheen met een boortje. Die doorkijk-eieren vind ik altijd wel spannend. Maar of ze vallen, of ik geef ze weg. Er is altijd wel weer een aanleiding om nieuwe te maken. Vanavond heb ik weer flink wat data in de machine geklopt. Als je regelmatig metingen vastlegt, heeft het ook zin, als je die digitaliseert. Nu ja, ik ben een beetje bij, wat dat betreft. Maar er zijn nog veel lijsten in te voeren. Morgen of zo. 

11 april 2019. Een frisse, maar heldere dag. Een volle dag. Na het ter post bestellen van een verjaarskaart, en het haastig een liturgie verzenden, dacht ik: 'Ach, dat fluitekruid begint weer te bloeien! Zo vervelend voor degenen die er erg allergisch voor zijn!' En ik zette mij tot plukken. Best lastig, want de groenstrook voor het huis is behoorlijk ongelijk. Na een haf uurtje worstelen met de materie, zag een iets verdere buurvrouw mij. Zij liet mij later weten dat zij nu juist zo dol was op deze witte (stinkende) bloemetjes, en dat je er volgens haar niets van kreeg als je ze niet aanraakte. Hm. Dat is ze had aangeraakt merkte ik wel een beetje, maar ik meende toch echt te weten dat het zo niet zit. Dus besteedde ik tijd aan internet en aan een telefoontje, die ik anders op een andere manier had kunnen gebruiken. Nu ja, ik heb nog allerlei dingen op de tafel uitgezocht en deels opgeruimd, hetgeen de belastingaangifte vast ten goede gaat komen. In elk geval mijn overzicht op de financiën. Dat is soms ook nuttig. Er zijn nog tal van dingen te doen, maar die moeten morgen dan maar weer. Of zo. 

10 april 2019. Goed geslapen! :-) Het gaf me vandaag ook net wat meer energie. Dus bracht ik plastic en blik weg, liep door naar HC, deed er boodschappen, en kwam na dik anderhalf uur weer thuis. Mijn zomerjasje was vandaag eigenlijk te koud, dus ik probeerde flink door te lopen, ook omdat er een gure wind stond. Ik was wel verdrietig toen ik zag dat twee viooltjes, in de bloembakken, die na maanden kwakkelen nu eindelijk volop bloeiden, losgerukt waren. Nu mag ik hopen dat iemand ze elders geplant heeft!!! Boven en in de tuin beginnen de lelietjes der dalen hun groene neuzen omhoog te steken, en ook buiten beint er van alles te bloeien. Ik vermoed dat de Keukenhof wel open zal zijn. Ik hoop er toch eens heen te gaan, al ben ik daar wel (denk ik) eens geweest, toen ik heel jong was. Dit in tegenstelling tot de Efteling. ;-) Vandaag moest er vooral gewerkt worden aan de belasting. Er moet nog veel geordend worden. Morgen verder. ;-) 

9 april 2019. Nog net een aangename dag. Het werd al frisser. Ik liep om boodschappen te doen naar de Twijnstraat, en daar bleek dat de rollator weer een essentiële schroef kwijt was. Dus liep ik, na de boodschappen thuis afgegeven te hebben, door naar de fietsenmaker, die er nog wel eentje kon vinden. Geen bijpassende, maar wel een die paste. En dat was belangrijker. Voor een half zakje paaseitjes deed hij het gratis. ;-) Aardige mensen moet je af en toe iets extra's geven. Verder heb ik nog een paars 3D ei geprint. Nu ligt het in het zuur om de kalk eruit te verwijderen. Vanavond heb ik mij gebogen over de belastingen. Je vindt altijd weer iets waar je niet goed opgelet had, of waarvan je niet goed weet hoe je dat had moeten doen. Morgen verder. Intussen waait het buiten hard. Ik moet nog papier buiten zetten. Het is wel een luxe dat dat hier wordt opgehaald. GFT daarentegen niet.  

8 april 2019. Vandaag heb ik wat boodschapjes bij AH op de fiets gedaan. Dit nieuwe zadel is wel prettiger. :-) Vanmorgen heb ik een uitgebreid gesprek met mijn jarige schoonzoon gehad. Ik zou nog langsgaan, vanmiddag kwam het er niet van, toen kwam mijn buurman met een technisch probleempje. Soms 'zien' apparaten dingen niet... In elk geval kon ik de inhoud van een mini-cd op een stickje zetten voor hem. Maar dat vertraagde de rest van de dag. De rit naar Vianen duurde 5 kwartier in de bus, en nog niet de helft toen Betty mij vanavond met de auto weer thuis bracht. Aanzienlijk prettiger was dat. Dat is alle kleinkinderen weer zag, was ook een groot genoegen. En zo'n ritje à deux is ook altijd fijn. :-) Natuurlijk kwàm ik om mijn schoonzoon te feliciteren, hoor. ;-) 
Ik zette, een maal thuis, de TV aan, en zag de gezichten van mijn schoonzus en zwager voorbij flitsen. Technisch die van Ton, maar al het zijne is het mijne, nietwaar? En ik mag ze graag. De deden mee in een programma over de vraag of kleuters een positief effect kunnen hebben op met name de mobiliteit van ouderen. Het waren goed opgevoede kleuters, zover wij het mochten zien. ;-) En de stille humor van mijn zwager, en die van mijn schoonzuster waren zó herkenbaar! Dan ben je toch even heel dichtbij, al zit er zoveel afstand tussen! (Ook in tijd, want het programma is kennelijk in de herfst opgenomen.) In elk geval erg leuk. Voorzover ik kon heb ik de kinderen ingeseind. Van mijn hele programma voor vandaag is dus niets terecht gekomen, dat schuiven we door naar morgen. Bless you!

7 april 2019 Zondag Judica (doe mij recht). Begin van de Passietijd. Na een te korte nacht meende ik nog iets te moeten afdrukken voor de (gewone) organist, zodat mijn ontbijt er bij inschoot. En raad eens: er was een andere organist. Een heel goede, hoor. De dienst begon wat later en liep iets uit, maar de predikant was buitengewoon levendig en trok zich van de vaste microfoon niet veel aan. Tja. Ik hoorde de helft, en begreep twee/derde. Na mijn uitgestelde ontbijt ben ik tegen 4 uur maar eens op de fiets gestapt, want zulk mooi weer kun je niet laten lopen. Een uurtje fietsen via de Biltse rading leverde mij een fikse zadelpijn op, maar buurman Max was later zo vriendelijk om het veel zachtere zadel, dat ik al een half jaar had liggen, er voor mij op te zetten. Hij heeft de spierkracht die ik in mijn handen mis. Een proefrondje maakte duidelijk dat ik dat al véél eerder had moeten vragen. (Maar ja, je wilt mensen zo min mogelijk tot last zijn. Hm. Alsof ik mijn moeder hoor!!!) Later kwam ik er achter dat een voor de belasting nuttige afrekening kennelijk bij de notaris achter gebleven is. Het was mij eerder niet opgevallen dat dit ontbrak. En al die foto's had ik intussen gewist. Morgen (straks) moet ik daar maar eens goed naar gaan kijken. De tijd dringt!!! Dan is overigens mijn schoonzoon F jarig. Gefeliciteerd, jongen!

6 april 2019. Gisteren had ik kennelijk zó hard gewerkt, (en de nacht ervoor had ik ongewild overgeslagen) dat ik vanmiddag pas om half vier min of meer wakker werd, en mijn ontbijt maakte, terwijl de buurvrouw aan haar avondeten bezig was. :-D 
Een paar boodschapjes deed ik nog wel bij de Jumbo, want mijn koffie was echt helemaal op. Het was aangenaam fietsen! En dan te lezen dat er in Spanje sneeuw en regen en zelfs een waterhoos te verduren waren. Maar plaatselijk kan het er in het weekend ook 28 graden worden. Nu ja, als het hier morgen 20 graden wordt, vind ik het ook leuk! Vanavond heb ik mijzelf maar getracteerd op een lang warm bad, met haarmaskertjes enzovoort. Hoewel ik in de vastentijd gewoonlijk geen romannetjes lees, heb ik vanavond, met als smoes dat ik morgen mijn Frans weer een beetje paraat moet hebben, het laatste stuk gelezen van Nora Roberts: La Passion d'Amanda. En warempel, al vermoed ik dat ds. Bennahmias morgen de uitdrukking: 'perdre les pédales'  (de kluts kwijtraken) wel niet zal gebruiken, omdat die in één hoofdstuk 3x voorkwam, en ik uit de context begreep wat het moest betekenen, ik heb die toch onthouden, al moest ik de orthografie nog wel even controleren, en terecht. Terwijl het bad volliep heb ik nog twee bakken boeken, die allemaal ooit uitgezocht moeten worden, van Tons kamertje versleept en in de nu echt niet meer lege kast in het kamertje voor gestapeld op de andere. Daar liggen nog hoge stapels op de tafel, en onder de tafel is ook een en ander tot de nog opgestapeld, maar er lijkt iets meer loopruimte te zijn, en de strijkplank is ook weer bereikbaar. Waar een mens zich al druk over kan maken, terwijl de belastingen en het volgende exemplaar van het Evangelie in Spanje, de komende vergadering en de ongelezen ingekomen stukken veel belangrijker zijn... Het is de hoogste tijd om mij voor te bereiden op morgen. Heb een gezegende zondag!

5 april 2019. Leslie werd vandaag 91, en doet alle kinderen de groeten. J Hij had een prettige dag. Ik ook, maar vannacht had ik weer eens niet geslapen, dus ik begon om 7 uur met opstaan: bidden, een hoofdstuk lezen (Grieks, anders verleer ik het) - dat gaat langzamer, en toch lees ik er nog wel eens over heen, dan de goede werken (goede doelen aanklikken op internet), het dagboekje lezen dat op mijn site staat, en dan de oefeningen. Pfffffffff. Wassen en aankleden en ontbijten daarna, dan heb ik alweer een halve dagtaak achter de rug. Maar vandaag was ik om half tien al boven, want Laetitia zou dingen komen ophalen om ze weg te doen, en ik had me voorgenomen de boel zo te ordenen dat er spullen van Tons kamertje hier zouden kunnen staan. 
Er is heel veel het huis uitgegaan. Die auto van mijn jongste zat echt bomvol, en morgen heeft ze nog een heleboel werk om te sorteren wat naar de stort en wat naar de goede doelen gaat. Ik heb drie wassen gedraaid vandaag, en gisteren ook twee, zelfs heb ik nog buiten kunnen drogen!!! J Drie grote plastic dozen met boeken van Ton staan nu in die kast, zodat er op zijn kamertje meer loopruimte is. Het gekke is, dat ik nu drie heel grote dozen heb, waarvan ik de deksels niet kan vinden. Van zolder heb ik een dubbele deksel gehaald, en ik kon geen lege doos vinden waar die deksel bij paste. Echt idioot!!! Als één van de kinderen weet waar die dekselse deksels zijn, houd ik me aanbevolen, want zo kan ik er natuurlijk niets mee :-D 
Goed, vanavond laat heb ik mijn extra dochter P nog uitgebreid aan de lijn gehad, zij had goede berichten, en nu wordt het de hoogste tijd om te proberen te slapen. Of te rusten. CU2morrow!

4 april 2019. Van oudsher een dag met veel jarigen, maar die zijn gedecimeerd. :-( Vanavond wel uitgebreid gebeld met een van hen. Vanmiddag moest ik naar de bank, want ik voelde me daar niet zo veilig meer met dat geld daar. En ik heb zo'n apparaatje gekregen van hen, dat codes moet genereren. Alleen deed het niets. Meer dan het logo van de bank kreeg ik niet te zien, als ik het gebruikte. Zucht. Dus ging ik op de fiets naar het kantoor in het centrum van de stad. Na een half uur wachten kreeg ik een behulpzame jongeman. En ja hoor, wat gebeurt er: zodra ik er ben en ik mijn kaartje in het apparaat steek, reageert het wél zoals het moet. Nu ja, ik heb met enige hulp het een overgemaakt en het ander stopgezet, en dat soort dingen... maar #$%^&*! Voor een man doet ie het wel, en voor mij niet!!! Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.... Verder heb ik vanavond nog wat dingen verplaatst, zodat ik na veel jaren in de hoekkast van dat kamertje kon. De wasmachine is met de tweede lading bezig. Er hingen wat mooie japonnetjes in, en er stonden nog meer dingen in die weg moesten of uitgezocht. Ik kon ook niet overal bij. Maar met enig geluk kunnen we binnenkort daar dingen instoppen van Tons kamer, zodat daar de tweede helft opgeruimd kan worden, en zodat die misschien weer eens bewoonbaar gemaakt kan worden. Dat zou ook wel prettig zijn.  
En gek, na de wasmachine, nog een mailtje, nog een overschrijving, (die wel lukte, en een overschrijving die niet lukte) is het opeens bijna twee uur. Morgen maar verder met bestaan. In de hoop dat ik nu kan slapen, natuurlijk. ;-)

3 april 2019. Vandaag nam ik mijn rust even, want ja, ik was moe van gisteren. Ik heb zoveel moois gezien! Vanmiddag heb ik het hele verhaal nog eens verteld aan een verre buurman, toen ik een verjaarsbrief op de bus had gedaan. En vanavond aan Tonio, die mij opbelde. Toen was het ook al weer te laat om anderen te bellen, maar zij zullen de WhatsApp we hebben gezien. Een vers ei heb ik uitgeblazen, en voor de helft een donkere ondergrond gegeven. Ik vond nog een flink aantal lichte paaseieren, waarvan ik niet meer wist waar ze waren. Verder heb ik vanavond veel mailtjes gelezen, en wat internet dingen gedaan. Het was af en toe heel erg slecht weer vandaag, dus de dingen die ik buitenshuis moest doen heb ik zoveel mogelijk uitgesteld. Morgen?

2 april 2019. Vandaag heb ik mijn verjaardagscadeau van de kinderen gekregen: een lang gekoesterde wens ging in vervulling. Betty heeft me opgehaald om samen in Amsterdam naar een uitvoering van het Nationale Ballet in de Stopera te gaan, en wel: het superballet: het Zwanenmeer van P.I. Tschajkovski! Het was een heel bijzondere avond. Met een chique ambiance, een mooie zaal waarin alles goed te zien was, (mijn kijkertje leverde meer last dan gemak op) en waarin de aansprekende muziek de voorstelling letterlijk droeg. Zo knap wat de componist gedaan heeft met modulaties, waardoor opeens het giftige karakter van de zwarte zwaan hoorbaar wordt, en het gebruik van de verschillende instrumenten, dat me zo nooit opgevallen was!!! 

Dit was de eerste keer dat ik dit zo heb gezien, en Betty wist dat dit een grote wens was, al jaren. Het ging mijn stoutste verwachtingen ver te boven!!! De decors en de belichting waren ook al zo mooi. Dit was echt 100% genieten! Het heeft echt veel meerwaarde boven de vertoning op TV. :-) J Heel erg bedankt! Intussen is het drie uur, dus ik vermoed dat je mij niet voor de middag moet benaderen. ;-D

1april 2019. Ik heb de sirenes vandaag niet horen loeien. :-( Ik was een beetje laat op, na gisteren. ;-) Tja. Vanmiddag ben ik begonnen aan de liturgietjes voor Goede Vrijdag en Stille zaterdag. Dat is ook mijn enige activiteit voor Pasen. Ik mis al die diensten wel, maar tegelijk heb ik haast geen tijd meer om te leven, op de een of andere manier. Het komt vast goed. Vanmiddag ging ik bij de Pieterskerk een liedbundel halen, want deze vonden wij zelf te duur en niet prettig. Dan geef je er geen geld aan uit. Het liep uit op een uitgebreid bezoek, met veel practische kanten. Vanavond at ik laat, en ging ik lang door, maar de liturgietjes zijn zo goed al klaar om afgedrukt te worden. Een paar dingetjes moeten t.z.t. toegevoegd. Morgen moet ik maar weer eens aan urgente dingen beginnen. 

31 maart 2019. Zondag Laetare, (Verheugt u <over Jeruzalem>) een 'roze' zondag, ook wel: halfvasten. Ik  heb vannacht niet geslapen, wel wat gesuft, maar, ook al was ik even na 7 uur mijn bed uit, het tempo zat er niet in, en een gezond ontbijt uiteindelijk ook niet. 
De dienst in de Lutherse kerk was bijzonder, want nu de vereniging van Zeist en Utrecht e.o. (inclusief de Wartburg) een feit is, moest er een nieuwe kerkeraad komen. Drie mensen namen afscheid, drie anderen kwamen er bij, en een stuk of 9 - 10 moest worden herbevestigd. Ds. Catrien van Opstal deed het allemaal zo warm, persoonlijk en liefdevol, dat iedereen weer met nieuwe inspiratie aan het werk ging. Ze had ook de situatie van de niet-verloren zoon goed bestudeerd. :-) Verfrissend. Na een kopje koffie en een kort praatje hier en daar fietste ik naar huis. Het was nog fris om half een. Ik moest nog dingen bijeenpakken, om vervolgens naar het Station te fietsen. (Bij de Lampenboom liet ik mijn fiets achter. Dus geen rollator mee naar de Hoofdstad!) voor de dienst van de Charismaatjes (ERV). Die kun je zelfs terugluisteren. :-) Ook dit was een dienst waar je de Heer zeer nabij kon komen. :-) Na afloop ging ik richting Parel, maar zij was erg ziek. Haar lieten we dus maar rechts liggen. :'-( Ik trof wel mijn kleinzoon en mijn co-moeder Lea met haar dochter plus man. Voor Mik had ik studieboeken van Ton, handige dingen, leek me. Er is ongetwijfeld meer, maar of ik van die 6.000 of meer boeken een overzicht krijg voordat Mik zijn eindexamen heeft gedaan, waag ik te betwijfelen. Aangezien er een band bezig was met een optreden in de Oceaan, en het droog en zonnig was, had mijn schoonzoon de handen ook vol. Ik denk niet dat hij me zelfs maar gezien heeft. Na een heel eind lopen kon ik bus 65 pakken, waarmee ik vlak bij mijn zusje kon uitstappen. Dat had zij ook gedaan, dus ik belde tevergeefs aan. Mijn cadeautje heb ik dus aan de deurknop gebonden. Nu maar hopen en bidden dat zij het vinden, en niet iemand anders. (Het is in een portiek boven, dus dan is het aantal passanten niet zo groot meer.) Vervolgens via het Amstelstation naar huis, en toen was ik MOE! :-( En nog. Het is half elf geweest. Deze dag door Uw gunst ontvangen... Morgen verder. 

30 maart 2019 heb ik  hard gewerkt, maar wat ik gedaan heb, weet ik niet meer. Wel heb ik tot laat aan het Paasei voor mijn nieuwe neefje gewerkt, en het is op het nippertje afgekomen. Heel laat. Dat ik, vanwege de zomertijd, heel vroeg op moest, was niet erg, maar dat ik niet sliep... 

29 maart 2019. Een dag die omvloog. Na het ontbijt heb ik vanmiddag eerst dingen versleept in het kamertje voor, en daarna heb ik nog dingen gestreken, want er waren dingen voor de ARM die gewassen waren, en nu gestreken moesten worden. Zulke mooie dingen waren daarbij! O.a. de jurkjes die onze kinderen droegen toen we 10 jaar getrouwd waren. Nog steeds beeldschoon! En toiletjes die Ton voor me kocht, in het begin van ons huwelijk. Helaas had hier en daar de mot toegeslagen, soms zie je dat pas na het wassen! Tja. Maar ik had toch weer een rolstoel vol om weg te brengen. Er is een paar cm meer vrije ruimte, (alleen) als je het weet, zie je het. Voor een cadeautje dat denk ik komende week, of de week erna overhandigd kan worden, ben ik heel de avond bezig geweest. Dat voelt natuurlijk ook als een cadeautje voor mijzelf. Leuke dingen om te doen. 
Maar aan al die dingen die nog meer haast hebben, belasting en het Evangelie in Spanje, daar ben ik weer níét aan toegekomen. 
Morgen misschien?

28 maart 2019. Ondanks, of dankzij? de uitgebreide behandeling van Ineke heb ik vannacht niet geslapen. Af en toe een dutje, maar het was niets. Om zes uur dacht ik: ik moet maar opstaan. Om zeven uur deed ik dat ook. Aan het eind van de ochtend ging ik naar boven om eens naar de kast te kijken... die was al tientallen jaren niet open geweest. Voordat ik er bij kon, moest er heel wat worden versleept. Daar staat dus nog een uitdaging!!! Er waren veel kleren, waarvan hier en daar de mot dolle pret gehad had. Helaas, want het waren ooit mooie en dierbare kleren. Toen ik ongeveer het figuur van mijn jongste kleindochters had. Kortom: het was hard werken, een paar wassen draaien, een paar vuilniszakken naar de ARM, een vuilniszak in de schuur, die moet echt weg, mèt motten... en boven staat nog een flinke doos oud papier. Een doosje Playmobiel, waar ik voor mijn kleinkinderen eindeloos naar gezocht heb, kwam ik tegen in een kastje dat onder de tafel stond. Ook al minstens 25 jaar. Nog maar eens informeren... Kortom: met gebruik van veel energie heb ik kans gezien de kamer er nog veel rommeliger uit te laten zien. Knap hè? Het lukte me om voor verschillende zieken kaarten op de bus te doen voordat die geleegd werd, en vanavond heb ik er nog twee 'par main' gedelivreerd. Dat 'p.m.' vond ik al kind altijd heel chique! Het werd toen nog we gebruikt. Intussen is het middernacht, terwijl ik dacht om tien uur richting bed te zullen gaan. Maar toen was ik nog met de actie 'p.m.' bezig. ;-) 
Morgen maar weer eens bijslapen, als het lukt. 

27 maart 2019. Een meisje eet een ijsje, het speenkruid loopt uit, de lente breekt aan! 
Ha, een haiku met 17 vrolijke lettergrepen!!! 
Dat dacht ik al toen ik naar Ineke liep. Zij is lang met me bezig geweest, en dat was erg fijn, want ik was behoorlijk aangeslagen door alles wat de laatste twee weken was gebeurd. Toen ze klaar met mij was, ging ik naar de Pieterskerk, waar men bezig was met de voorbereidingen van diensten in de Heilige Week. Het meeste was al gedaan, maar het was goed mijn gezicht te laten zien. J Naar aanleiding daarvan ben ik vanavond bezig geweest met het doorspitten van muziekfiles op de computer, en in de archiefkast... (de laatste is nu weer iets lichter, sommige dingen konden echt weg), en uiteindelijk vond ik het gezochte lied op internet. Een ander lied dat ik tegenkwam was ter sprake gekomen n.a.v. een begrafenis die ik voorlopig niet hoop te doen, en dat heb ik nu weer in de computer gezet. Verder had ik een uiterst plezierig gesprek met mijn jongste zus, en naar aanleiding daarvan zocht ik weer beeldmateriaal op internet. Een volle dag dus. J Morgen is mijn zwager Jorn jarig. 
Welgefeliciteerd!  J

26 maart 2019. De Heer had Zijn ogen ook gericht op mij: ik krijg net bericht van de bank dat het hele bedrag dat door zakkenrollers illegaal van mijn rekening was gehaald, over een week weer op mijn rekening staat. Compliment, Amrobank! 
Maar het waren angstige en vermoeiende weken. Daarin heb ik echter ook veel lieve mensen ontmoet! 
Dank voor alle hulp en aandacht. :-) Vooral van mijn jongste steunpilaar, natuurlijk!!!! 
... J J J
Gewapend met een taartje voor het gezin ben ik naar Houten getogen, waar opgetogen werd gereageerd op deze vervanging van het toetje. J Uiteindelijk heb ik meegegeten en meegevierd, en ben ik naar huis gebracht. Het mooie is dat er nog een achterbak vol met spullen die weg mochten naar de ARM (o.i.d.) is meegenomen. Zo werden twee rampweken mooi afgesloten. Natuurlijk moet ik nog naar allerlei kaartjes achterheen, maar dat ik lastig, maar niet meer rampzalig. 

25 maart 2019. Vandaag heb ik maar eens wat bij-geslapen, dat was hard nodig. En wat opgeruimd. Verschil zie ik zelfs nauwelijks. Maar ooit............!!! Vanavond kon ik uitgebreid bijpraten met mijn oudste dochter, erg fijn was dat! Mijn kleinzoon wenste me ook even welterusten. Ach, dat zijn die momentjes waar je blij van wordt. Een (groot)moederhand is snel gevuld. Toch?!

Zondag 24 maart 2019, zondag Oculi. Ik had 'dienst' in de Pieterskerk (de enige functie die ik had was de predikant een hand geven en collecteren, wakker blijven en op de juiste momenten opstaan en gaan zitten, aangezien mijn collega en ik 'in het voorgestoelte der spotters' zaten (zoals mijn goede vader dat placht te noemen). De voorganger had een heldere stem en een goede dictie, dus dat wakker blijven viel mee. Ik kon hem goed volgen. Na het geld-tellen, dat ook bij deze zondagse verantwoordelijk hoort, bleek het op weg naar huis nog steeds vrij fris te zijn. Vannacht had ik hoogstens 2 uur geslapen, alles bij elkaar, dus ik was vrij duf. Maar de zon scheen, en ik heb mij geamuseerd met het verven van sommige paaseieren, en het afwerken van andere. Bij uitzondering waren er maar twee  religieuze exemplaren bij. Vanavond heb ik nog wat braafs gedaan achter de computer, en nu is de dag - door Uwe Gunst ontvangen - weer bijna voorbij. Slaap wel!

23 maart 2019. Boodschappen gedaan, heel voorzichtig, want ik had vanmorgen een bloedinkje. Opruimen heb ik ook heel rustig achter de PC gedaan, daar bekeek ik de financiën, en zag dat ik dingen drastisch om moet gooien. Dus heb ik net nog een brief geschreven, er zullen er nog meerdere volgen. De krant had ik gelukkig al opgezegd. Maar in wezen hebben we niets te klagen, vergeleken bij 90% van de wereldbevolking. Morgen (straks) zondag Oculi: Ik houd mijn ogen gericht op de Heer. En daar gaat het toch om. :-) 

22 maart 2019. Het was de verjaardag van Eduard geweest. We missen hem. Ik werd iets vroeger wakker, maar voordat ik al mijn oefeningen had gedaan, mijn hoofdstukje had gelezen en mijn gebeden had gezegd, liep het al tegen enen. Ik las net op internet dat de dagen voor ouderen zo snel gaan, omdat we trager dingen in ons opnemen. Dat zal het dan wel wezen. In elk geval hindert mijn gebrek aan energie en snelheid me wel. Na de brunch heb ik boven een klein uurtje opgeruimd. Verschil zie je niet. Ik was bezig achter een kastje en onder de tafel. Dus ja... iets meer stapels op de tafel om uit te zoeken. En waar zou nu toch de slinger zijn van het koekoeksklokje??? Sint Antonius, help! Ik gooi (vrijwel) nooit iets weg, dus het komt (misschien) wel goed. Intussen haast de tijd zich tussen de uren door naar de volgende dag! Ik moest plastic en glas wegbrengen, daarna liep ik door naar HC, waar ik laatst een kinderboekje had gezien dat misschien Pools was. (Mijn komende achterneefje heeft een Poolse moeder.) Maar het boekje was er niet meer, en achteraf denk ik dat het misschien wel Sloveens geweest was. Ton had dat verschil natuurlijk metéén gezien! (Er lag nog iets uit dezelfde? serie. Vandaar. Goed, toen via een paar winkels terug naar huis. Dat was nog net geen anderhalf uur geweest. En echt teveel voor mijn heupen. Na een tijdje rust ben ik op de fiets naar de Jumbo gegaan voor mijn 'Mellen'-kwark, die ik nog steeds de lekkerste vind. Het was wel heel prettig weer! 
Achteraf ben ik blij dat ik niet meegelopen heb in de Stille Tocht voor de doden van de 18de hier, (en voor die van Christchurch). Het waren minstens 16.000 mensen, en tegen de tijd dat ik bij de start was geweest, had ik al bijna evenveel gelopen als vanmiddag. Het duurde minstens anderhalf uur voordat het midden van de stoet op het 24-octoberplein was, dus ik was dankbaar dat ik het via de televisie kon meemaken. De weg terug was ook nog datzelfde eind. Maar het geheel was heel indrukwekkend en ontroerend. :'-( 
Het motto was:  Utrecht buigt niet . Veel jonge mensen. Witte en rode bloemen, witte en rode lampjes. We hebben een geweldige burgemeester, dat is duidelijk. Ook de duidelijke gemeenschapszin van de Moskee en de moslims uit de wijk en van verder weg werd gewaardeerd. Ik wilde wel dat we in de berichtgeving de naam van de dader niet meer zouden noemen, net als in Australië. 
Hij heeft bekend, dus hij is geen verdachte meer, maar een dader. 

Omdat ik Ambers pagina nog even bij wilde werken, en van het plaatje hiernaast ook vond dat het er bij hoorde (Nijntje is een onofficiele stand-in voor onze stedenmaagd), was ik een uurtje langer bezig dan gepland. Half twee. :-( En muggen en ander vliegend tuig, omdat het raam vanmiddag te lang open had gestaan, en de 'zeef' ervoor (ik kan weer eens niet op het woord komen) een paar gaatjes lijkt te vertonen. Irritant. Ik hoop dat ze niet op de slaapkamer bivakkeren. Grrrrrrrrrrrrr!!! 

21 maart 2019. Nee, erg lenteachtig was het niet, toen ik vanmiddag tegen de noen wakker gebeld werd. Nu kon ik op zich niet klagen over de tijd, maar aangezien het weer zo'n nacht was geworden van heeeeel laat inslapen, was ik nog niet uitgeslapen. Tja. Oefeningen, geestelijk en lichamelijk, kosten altijd veel tijd, maar ik heb ze braaf afgewerkt. En ik bedenk me nu iets dat ik vanmiddag meteen had moeten doen! Aantekening gemaakt. Een kort bezoekje liep wat uit. Ik wilde alleen iets afgeven, maar als je zo hartelijk binnen wordt genood, denk je dat de ander de tijd heeft. Quod non. Grappig. Daarna ben ik naar Swaak gegaan, want een paar onmisbare kleurtjes waren op. Ik probeer altijd wat Paaseieren te maken. De zwarte en paarse hangen al, maar er waren er kennelijk nogal een stel gesneuveld, vorig jaar. Dus daar moet iets bij, en die kleuren waren net op. Gelukkig was er een aanbieding, maar eigenlijk kan ik me dat soort luxe nu even niet veroorloven. :-(  ... Tijdens het eten klaarmaken heb ik 2 eieren half geverfd, en later de andere helften. Beschilderd moeten ze nog worden. Morgen of zo. Verder moest ik allerlei stukken doorsturen, die waren gescand, en veel te omvangrijk, maar met OCR ben ik echt uren en uren bezig geweest. Zo kom je aan je gewone dingen niet toe. En er ligt zoveel. Vanavond heb ik boven bijna de rest van het strijkgoed gedaan. Ik weet niet waarom de strijkbout na een tijdje stopt, ook al zit er nog water in het reservoir. Lastig, hoor! Je ziet geen verschil met gisteren, maar ik heb al met al toch bijna een uur opgeruimd (inclusief strijken). Braaf!

20 maart 2019. Eerste dag van de Poerim. Vanavond om 23 uur zoveel werd het lente, maar dat heb ik nog niet echt gemerkt. Morgen of overmorgen waarschijnlijk. Laat opgestaan, ergens daarna ben ik gaan stemmen. Vreemd genoeg is het papier vandaag niet opgehaald door de gemeente. :-( 
Toen vond ik dat de bak met spullen voor 'De ARM' maar eens weg moest. Af en toe leg ik er iets in, en die was weer vol. Mijn weg werd versperd door een bedrijfswagen, maar ach, de mensen die er aan het werk waren, wilden de rolstoel, waarop ik de bak vervoerde, er wel even langs rijden. Optimisten! Natuurlijk viel de bak, en een kopje en een theepot bleven heel, maar een oude pan verloor zijn handvat, zodat ik die weer mee terug moest nemen. Daar konden ze niets mee bij de ARM. :-( Na een omweg kwam ik dus weer thuis. Toen moest ik sleutels bij laten maken, want met een nieuw slot krijg je nooit genoeg sleutels voor de hele misjpoge. Een heb ik er al weggebracht naar een niet nabije buur, de andere moet nog. Want ja, iedereen sluit zichzelf wel eens buiten. De uitzending van Attenborough over Jumbo, de reuze olifant, stemde tot nadenken. Wel bijzonder wat biologen en andere wetenschappers kunnen ontdekken aan de hand van botten en andere resten. De mens is deze schepping niet waard, maar dat wisten we al. 
En toch... wat is de mens Heer, dat U aan ze denkt?
Een uurtje opruimen boven-voor leverde een tafel op, die gisteren leeg was, en geolied, maar nu weer vol ligt met dingen waar nog iets mee moet gebeuren. Maar de stapel strijkgoed is ook 3 cm geslonken. ;-) We komen er wel. Een keer. Later heb ik papieren gescand, want het geregel is nog lang niet afgelopen. Zo werd het morgen. En als ik straks de krant zie, kom ik er wel achter wat er zich verder in de buitenwereld heeft afgespeeld. 

19 maart 2019. Ik ben maar weggelopen uit dat TV-debat. Het ging meer om de vlotte babbel dan om inhoudelijke zaken. :-( 
Het was toch al een dag die in het teken stond van schade en schande. De schaduw van gisteren hing over de stad, en over ons leven. In elk geval voelde ík het zo. Politiebureau en bank en Sleutelkoning, het kwam allemaal langs. Dat wil zeggen: ik moest er langs. Maar nu zit ik weer veilig in een huis met een slot waar zeker niemand anders een sleutel van heeft. Van de weeromstuit (zoals mijn moeder placht te zeggen, je hoort dat woord, die uitdrukking, nu nog maar zelden,) ben ik weer van het rechte pad gedwaald, en heb ik gehoor gegeven aan mijn grote suikerbehoefte. De Heer heeft al 77 x 7 vergeven, zo niet meer. Balen! (Balen doe ik van mijzelf, niet van de Heer, natuurlijk. :-) ) Nu moet ik de spullen voor het stemmen nog gaan zoeken, en ienemienemutten. Of liever: bidden. 
Wel even iets aardigs om te delen: op het hoofdpolitiebureau kwamen er straks een paar kinderen uit een schoolklas met een versierde schaal vol aardige dingen, 'omdat de politie het gisteren zo goed had gedaan'! Zo lief!!! 
Ik begreep van de agent aan de balie dat veel mensen daar nog doodmoe waren van de emoties van gisteren. Dan is zo'n blijk van waardering zo kostbaar! :-) Kortom: ik heb alweer alleen maar aardige mensen ontmoet vandaag. Ik heb veel om voor te danken. En de rest is virtueel geluk. Toch? 

18 maart 2019. Vanmorgen werd ik vanuit Londen gebeld, of alles in orde was. ??? Ik wist van niets, maar het aanzetten van de TV hielp me uit de droom. Ik heb veel TV-uren gemaakt, vandaag. We mochten ook niet de deur uit. Pas nadat de vermoedelijke dader opgepakt ben ik helemaal boven nog wat gaan opruimen. Maar mijn toch zeer lichte vorm van PTTS is wel weer aangesproken, vandaag. Niet zo vreemd na vorige week natuurlijk. Dus heb ik straks met de meest nabije dochter nog maar eens overlegd over te nemen maatregelen. Die heeft een helder hoofd. :-) Het hebben van een familie-App bleek wel handig, dan is het snel duidelijk dat iedereen veilig is. De moeder van de jongste kleinkinderen werd ook nog gebeld met de vraag of ze zelf van huis naar school konden, of dat ze opgehaald werden. Netjes, toch. Dat heeft veel overwerk op allerlei scholen in een straal om Utrecht opgeleverd. 
Een grappig détail: nadat de Utrechtse bevolking de dringende raad had gekregen binnen te blijven, werden er beelden vertoond van de plek waar de vluchtauto was gevonden, en wat zag ik? Jawel... een kip op straat! Kennelijk had iemand anders dat ook opgemerkt, want bij herhaling de voorafgaande beelden, bleek dit fragment gewist. 
Maar ook al gebeuren zulke dingen elke dag op deze aarde, en erger, je gedachten en gebeden zijn toch wel bij al die gezinnen waar zo wreed in ingegrepen is. Een klein ongeluk kan een gezin al volkomen op zijn kop zetten, en dit is niet klein meer. God behoede hen allen. (Nog even je e-mail controleren maakt dat je al snel drie kwartier later naar bed gaat. Pffff.)

17 maart 2019, zondag Reminiscere. (Gedenk, Heer, of: denk aan ons, Heer.) De nacht was stormachtig, en redelijk kort. Alweer. Maar tegen de tijd dat ik naar de kerk ging, was het droog, zij het nog behoorlijk winderig. De predikant spraak, n.a.v. een doop en de lage stand van het grondwater, over de zegen van de regen, maar ik was niet de enige kerkganger die na afloop blij en dankbaar was dat de regen, die we tijdens de dienst hadden gehoord, intussen was opgehouden. :-) Vasten of geen vasten, (nee, op zondag géén vasten) er was een keur aan taart en eigengebakken koekjes. En gesprekken. Ik heb ook heel warme relaties in de Lutherse kerk. :-) 
Tegen de tijd dat ik thuis was gekomen, waren mijn voeten alweer behoorlijk moe, maar ik kon nog een uurtje zitten voordat mijn knappe dochter kwam. Zodra ik een beetje moe ben, vervloeien abstracte teksten tot grijze massa's, maar zij stuurde mij met vaste hand door de WOZ-perikelen heen. :-D :-D :-D 
Daarna hebben we samen een paar uur een bres geslagen in de stapels op het voorkamertje helemaal boven. Zij vertrok bijna vier uur nadat ze was gekomen, met een nu volle kofferbak, waarvan een klein deel naar de stort gaat, en het grootste deel naar de ARM of de Houtense variant daarvan. En raad eens???? De doos vol mooie meubeltjes die bij het poppenhuis hoorde, en die mijn ouders met eindeloos veel liefde en geduld hadden gemaakt, vonden we terug op de tafel. Die gaan nu naar de mensen die het poppenhuis hebben. Daar word ik echt blij van!!! En een rokje, dat ik allang niet meer kon vinden, bleek tussen het strijkgoed te liggen, waar ik een aardige voorraad van had opgebouwd. (Ik ben zó nieuwsgierig waar ik uiteindelijk mijn lekkere rode rokje zal vinden!!!!) Vanavond heb ik ontspannen een half uur staan strijken, niet echt zondagswerk, maar het was wel prettig om de lappen terug te vinden waarmee ik de dekbedovertrekken wilde gaan verstellen, die allemaal aan de bovenkant waren verteerd en gescheurd. De rest is nog best, maar zo komt er weer een flinke stuk bij op mijn lijstje: Te doen. En wellicht is de stapel naaiwerk tegen de zomer 25 cm lager. ;-D Een optimist kan zich vergissen, maar heeft vaak gelijk, nietwaar?

16 maart 2019. Deze woeste, stormachtige dag vierde Amber haar zeventiende verjaardag. Eerst was ze nog naar een open dag geweest voor een eventuele vervolgopleiding, die haar zeker aansprak, en vanaf drie uur zou ze haar verjaardag vieren. Aangezien er zich geen vrijwilligers hadden gemeld, heb ik het OV genomen. Zonder rollator, want die vangt nog vrijveel wind, en met windvlagen is dat erg lastig. Maar zonder rollator was het ook lastig, en ver. Erg ver. Wat ben ik al die tijd verwend!!! :-D  Ik waardeer het nu des temeer. 
En ook het feit dat mijn zwager en zus mij aanboden me thuis te brengen. :-D Zij waren er al even toen ik kwam, en ze moesten ook niet al te laat weg, maar dat kwam mij zelfs goed uit, want ik had vanavond ook nog een afspraak op het bureau. 
Hoe dan ook, de jarige straalde 17 verjaardagen uit, en ze had zelfs nog een cadeau uit Wenen voor mij meegebracht!!! Een mooie CD. :-) Ik heb zulke lieve kinderen en kleinkinderen! Daar kwamen er later ook nog een paar van, dus dat was erg gezellig. Jammer dat we zo vroeg weggingen, maar ik haal het wel een keertje in. ;-) 
Vanavond moest ik nog weg, dat schreef ik al, maar voordat ik op weg ging, kreeg ik een officieel telefoontje. Heel aardig. Het resultaat was dat ik de  documenten kon mailen, en dat ik volgende week, als het beter weer is, een en ander kan komen ondertekenen. Wat zijn er toch een vriendelijke mensen op de wereld! Zo had ik de tijd om de foto van Amber te bewerken, en de foto's van vorige week ook. Die heb ik nog aan mijn zusje kunnen sturen, en nu is de dag alweer helemaal voorbij. Heb morgen een gezegende zondag!!!!

15 maart 2019. Wat heerlijk dat mijn jongste vandaag vrij had. We zouden deze week ook nog naar de WOZ-waarde kijken, maar daar is het vandaag niet van gekomen, we hebben een hele middag besteed aan ongewenste zaken: 2 uur politiebureau, een uur bank, en in die stromende regen heen en weer rijden. Nu ja, dat kon ik aan haar overlaten. Ik moet er niet aan denken dat ik het allemaal met de fiets had moeten doen. Het was ècht slecht weer! Met al die mensen die ik onderweg op de fiets zag zwoegen had ik oprecht medelijden. Verder hadden we met veel aardige en vriendelijke mensen te maken, en dat allemaal omdat twee @#$%^$ meiden hun vingers niet thuis konden houden. Anders had ik ook vàst niet voor ze gebeden. :-( Nu maar wel... Tja. Tijd om naar bed te gaan, ik kon vanmiddag mijn ogen al niet meer open houden. Morgen beter. :-)

14 maart 2019. Tonio kwam me nog net niet wakker maken, :-) dat had iemand anders vanmorgen al gedaan. :-D Hij had een copie van een CD die ik zelf niet had kunnen maken. Leve de collega's!!! Vanmiddag was het tijd voor de ziekenpost. Vanavond moest er weer een condoleance de deur uit. (Die ligt klaar, is nog niet weg). En ik heb een heleboel opgeruimd om de WOZ-aanslag uiteindelijk te vinden op... de printer, vlak voor mijn neus. Vanmiddag had ik opeens zo'n vervelende oogmigraine, met allemaal kartelranden in je blikveld. Ik werd er beroerd van. Maar een uurtje liggen hielp wel - een beetje. Ik bleef wat suf. Belangrijke stukken voor morgen kan ik opeens niet vinden. Sint Antonius!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Maar wel leuke post van mijn kleindochter vanuit Wenen, wat lief! en van mijn grote zus. Ook: wat lief! :-D

13 maart 2019. Vandaag mocht ik naar Ineke, daarna ging ik een paar boodschappen doen, en toen werd het een mega-rampdag. :-(

12 maart 2019. Onze kleindochter Amber is jarig. 17 jaar werd ze al. Natuurlijk moest ze naar school, maar ze mag wel kiezen wat ze gaan eten. (En dat wordt lekker onverantwoord. ;) ) Vandaag heb ik even met haar gepraat, verder heb ik het lijstje met boeken afgewerkt, een laatje opgeruimd, zodat ik nu weer weet wat voor kaarten ik daarin vinden kan, een kapitaal aan kaarten gedroogd, die in mijn fietstas waren blijven zitten, maar die daarin nat geworden waren... (er zit wel een afvoergaatje onderin, maar niet op het onderste punt, en de kaarten zaten wel aan de zijkant, maar ik had ze niet gezien. Zondag was de fietstas open gewaaid(?) terwijl het regende, zodat er een flinke plas onderin de tas stond. Al waren die kaarten allemaal in plasticachtig materiaal verpakt, dat nam toch niet weg, dat ze flink nat werden. En dat zie je dan pas heeeeel veel later. Zonde dus. Verder heb ik vast tijd verlummeld, want de dag is voorbij, en ik moet het oud-papier nog buiten zetten. Wel fijn dat het hier wordt opgehaald. Maar groenteafval dan weer niet. Utrecht... 
Ik had nog meer willen opruimen, want ik hàd gehoopt deze week nog te kunnen protesteren tegen de WOZ-waarde. Onder begeleiding. 
Het mocht nog niet zo wezen. Morgen maar beter. :-D (Bij de kaarten die ik moest opruimen, en die ik wilde bewaren, was er één waarin iets stond van: een optimist heeft vaak gelijk. Kijk! 

11 maart 2019. Ondanks de isolatie heb ik het koud, bij de computer. Straks moet ik maar weer een warmtekussen aanzetten in bed. Anders slaap ik helemaal niet. Maar goed... vanmorgen kreeg ik een telefoontje van mijn zoon, gezellig. Ik was nog bezig met mijn hoofdstukje Grieks, maar ik heb het daarna braaf uitgelezen. De oefeningen heb ik overgeslagen, want Parel kwam niet veel later. We hebben eerst wat bijgepraat, daarna zijn we op het bovenste kamertje voor samen wat boektitels vast gaan leggen, en en passant zijn die boeken geordend. Dat was een werkje waar een trap nodig bij was, en daar loop ik nog even met een bochtje om heen. :-( Parel heeft op de trap gestaan, ik heb geschreven. Om drie uur kwam onze penningmeester om ons papieren te laten tekenen, dat was gezellig en nuttig. Toen hij weggegaan was, bleven we nog even praten, want je ziet elkaar tegenwoordig zo zelfden alleen. Dat mis je ook als moeder. :-) Vanavond heb ik een beginnetje gemaakt met het digitaliseren van de geordende boeken. 12 van de 6.000 of meer? Lachen!

10 maart 2019. Zondag Invocavit of cuaresima, de eerste zondag van de vastentijd. Ik mocht centen tellen in de Pieterskerk. Er was een geanimeerd kringgesprek na de dienst, zodat de middag vrij laat begon voor mij. Ds. Blei was heel goed te verstaan, en hij had iets te melden ook, dat scheelde voor mij een heleboel in de energie die ik in de concentratie moest stoppen. :-D Na een verdrietig telefoontje moest ik een aantal condoleance brieven schrijven, terwijl ik had gedacht vanmiddag wat bedankjes op te stellen voor de aardige kaarten die ik ter gelegenheid van de verjaardag(en) had gekregen. Vanavond was ik te moe om iets creatiefs te doen, dus ik heb naar Undercover Boss gekeken. Dat komt nu uit Engeland, en de beloningen en bonussen zijn minimaal vergeleken bij de opnamen uit de V.S. 
Eigenlijk is altijd weer de uitkomst: het personeel weet hoe het beter moet!  Maar het is wel een programma waar je soms schrijnende inkijkjes krijgt aan de onderkant van de samenleving. En telkens weer besef ik hoe bevoorrecht mijn leven altijd is geweest! 

9 maart 2019. De dag begon met een felicitatie voor mijn moeder, die per ongeluk aan mij gericht was. Dat leverde wel een gezellig gesprek op. J Het weer was bar en boos vandaag, ik heb een half uur opgeruimd, later, toen het beter weer werd, heb ik boodschappen gedaan. Maar van al die tien dingen op het urgente lijstje heb ik er geen gedaan. Het lijstje ben ik ook al kwijt. ;-) Vandaag heb ik de verjaardag van mijn moeder op de geijkte wijze gevierd, Maart is funest voor mijn goede voornemens. Morgen beter? 

8 maart 2019 . Een slechte dag. Vrolijk begon ik met het bezoekje van Tonio, maar daarna kwam ik in de koelkast nog een restant soesjes tegen, die ik al voor de verjaardag had gekocht. Ik had de keuze tussen weggooien en opeten. :-( Een duivels dilemma. Ik bezweek. :-( Toen was het hek ook van de dam. Ik hoop dat ik  morgen opnieuw kan beginnen, maar ik word niet blij van mijzelf. Een klein beetje heb ik opgeruimd, maar ik bleef heel de dag moe en lamlendig. Gewoon doorstrepen deze dag, en morgen opnieuw goed beginnen. De verjaardag van mijn moeder. :-)  Ik heb veel aan mijn ouders te danken, al was ik het in veel niet met hen eens. (En omgekeerd!) 

7 maart 2019. Intussen is de vasten begonnen...  Vanmorgen heb ik een beetje opgeruimd. Je ziet natuurlijk geen verschil. Vanmiddag moest ik de stad in, en nu heb ik voor een jaar waterfilters, met een frisse korting. Plezierig. Vermoeiend was het wel, zonder rollator, maar ik wilde het proberen. Terwijl ik gezellig koutte met mijn schoonzus, kon ik een beetje rusten, daarna sufte ik gewoon weg. En dat voor zo'n jonge blom! :-( 
Ik heb netjes gekookt, meestal is het iets rauws, en verder heb ik een deel van de achterstallige financiën in de computer gezet. 
Voor mijn gevoel heb ik zo goed als niets gedaan, maar kennelijk heb ik een té optimistisch idee van wat ik in een uur zou kunnen doen, als ik me maar concentreren zou... Morgen gaan we gewoon weer verder met het lijstje. 

6 maart 2019. Vandaag ging ik met mijn jongste zus naar Doesburg, om de Chagall-tentoonstelling te zien. De omvang ervan viel tegen, maar ik heb wel veel geleerd over zijn techniek. Héél weinig origineel materiaal, maar wel houtsneden naar aanleiding daarvan, en dat is een ongelooflijk nauwgezet werk. Het museum moet wel een open verbinding hebben met het dichtstbijzijnde ziekenhuis, met al die drempels en niveauverschillen, groot en klein. :-) De regen viel mee, de wind viel op de terugweg in elk geval bitter tegen. Terug in Utrecht hebben we nog samen een hapje gegeten op het Stationsplein, Seafood, aan te raden. :-) Toen heb ik eerst maar een paar uur zitten suffen, daarna zag ik een groot deel van een bijzonder interessante uitzending op 2, in de serie 2Doc van de VPRO: The Silence of the Others, over de Ley de la Memoria, de Amnestiewet, en het geforceerde doen vergeten in Spanje. Ik heb er verschillende keren over geschreven in het Berichtenblad van het Evangelie in Spanje. Maar hier zag je en hoorde je de levende (en nog net levende) getuigen van de verstikte geschiedenis. Zeer indrukwekkend. Het is de moeite waard om dat via 2Doc.nl nog eens te zien. 

5 maart 2019 was vol onverwachte gebeurtenissen. Het begon in de te vroege morgen, toen ik bij Smolders (en Bond) toch nog een paar gebakjes ging halen. Daar kwam ik Henk v H tegen, en we dronken samen een kopje koffie. Zo gezellig. 's Middags kwamen hij en Tjitske op bezoek, ze konden het goed samen vinden. Een heer en een dame, dat gaat bijna altijd goed. :-) Tjitske heeft nog net Tonio en Parel, René en Mik gezien, waarna wij naar de begraafplaats trokken om Ton te betrekken in de feestelijkheden. Ik had eerlijk gezegd een doosje tompouce-soesjes gekocht, een gekkigheidje, om daar op te eten, want Ton was dol op tompoucen. Ik niet zo. Maar Parel en de haren kwamen met een reuze bos bloemen aan, en met een nog grotere soesjestaart. Het aantal soesjes van mijn jaren. Tja, toen vergat ik de mini tompoesjes vanzelf. :-( We hadden geluk, want het was nog steeds droog hier. Op de begraafplaats zette Tonio nog wat rozen in de nu voorhanden vazen, en Mik en zijn vader gingen water halen, terwijl P+T mensmoedig de waterlanders terugdrongen. 

Mooi, niet? 
We gingen snel terug naar huis, want wie weet was er intussen iemand anders nog geweest. We waren later vertrokken dan we hadden gepland en waren dus ook na vieren terug. Er lag geen briefje. Wel veel post. Zo lief! Mijn eerste cadeautje vandaag kwam ook via de post: een... onderbroek op maat. ;-) Een nicht(je) heeft een bedrijf dat die maakt. Daar gaat veel TLC in, en dat voel je natuurlijk. Heel grappig. Van Tonio een spannend boek over de Tijd, allemaal onverwachte zegeningen. Tegen acht uur was de afwas gedaan en zwaaide ik de Amsterdammers uit. Tonio was toen al lang op weg naar de begrafenis van Knillis. Die is nu al 2 uur achter de rug. 
De buurman kwam nog even met zijn gade helpen dat lekkers op te maken, maar het lukte ook hen niet. Dus we hebben een uitdaging. 
Morgen! Het was een erg fijne verjaardag! 

4 maart 2019. Het heeft flink gestormd, en er lagen veel takken op de wegen. In de tuin ook. Ik had een heleboel willen doen, maar de helft lukte niet (lekkere gebakjes halen), en aan de andere helft (zoals het opruimen van de keuken) kwam ik niet toe. Maar gezogen heb ik wel, al zie je het niet. En zelfs de plumeau is uitgebreid langs lampen en dingen gehaald om vervolgens buiten uitgeklopt te worden. Volgens mij is die meteen een stuk dunner geworden, en het was zo'n mooie, van echte struisveren. ;-) Nu ja, morgen kan Tons geboortedag worden herdacht en ik haal nu ook eindelijk het gewenste getal... ;-) Afgezien van de gebakjes heb ik nog wel een en ander gehaald, dus zo stond de dag vooral in het kader van schoonmaken en boodschappen doen. Afgrijselijk huishoudelijk dus. Maar morgen...

3 maart 2019. Zondag quinquagesima (= Grieks voor 50ste) of Esto mihi. De laatste zondag voor de vasten, en in het Zuiden van het land is het Carnaval losgebroken. Onze Amber doet er vrolijk aan mee. Net als haar ouders. De scholen daar zijn nu vrij, terwijl de andere kleinkinderen de afgelopen week een korte vacantie hadden. In de Pieterskerk was een dienst met aanpalende lunch, in een poging de sfeer daar iets op te vrolijken. Dat lukte aardig: allerlei mensen die we al jaren niet hadden gezien, waren aanwezig. Aangezien ik maar een uur of vier min of meer gesluimerd had, vertrok ik voor het feest afgelopen was: ik viel om! Thuis heb ik voornamelijk zitten suffen. Vanavond vielen er telefoontjes te plegen en brieven te schrijven. Morgen moet er maar eens flink worden opgeruimd! 

2 maart 2019. Een wat matte en miezerige dag. Die heb ik voornamelijk doorgebracht met boodschappen doen, en met een heel lang warm bad. Dat was vast wel goed voor mijn rug en mijn heupen. Verder heb ik een droevig telefoontje gepleegd, en een boek uitgelezen. 

1 maart 2019. Vandaag vierde ik in alle rust mijn vaders 108ste geboortedag. Normaal deden we dat altijd met een gebakje - iets dat je nooit moest uitstellen, want: 'stel je voor dat de bliksem er in slaat!' Nu had de AH gisteren geen lekkere gebakjes meer, maar wel wat kleine soesjes. Helaas zijn die vandaag allemaal opgegaan. Lékker waren ze wel. :-) Kans op onweer was er niet echt. ;-) Dus dat wordt morgen wat voorzichtig aandoen wat calorieën betreft. De kilo's vliegen er weer aan. Een paar boodschappen heb ik alvast gedaan vanmiddag, maar op de fiets, want het loopt nog niet zo lekker. Verder heb ik vooral veel tijd verdaan. (En dat ene boek is uit. Weg ermee!) Vanavond heb ik wat data opgezocht van mijn vader, want dat wist ik niet meer, en voor zocht ik naar de sterfdatum van mijn peettante, tante Adrie. Die kon ik niet vinden, en al evenmin waar ze begraven is. Internet is erg incompleet, zag ik. Maar als je iets kwijt wilt, kun je het niet voor elkaar krijgen, en dat is heel pijnlijk. :'-( Ik had een heel lange lijst met dingen om te doen, maar het enige dat ik kan afstrepen is de post voor de zieken. Daarmee was ik weer een paar uur van de straat. ;-) Aangezien het alweer lang en breed zaterdag is, ga ik proberen te slapen. Vannacht kwam ik niet verder dan drie uur, dus dat kan niet gezond zijn. 

28 februari 2019. Mijn felicitaties aan mijn nicht en aan allen die op 9 februari geboren zijn. Mijn vader had zijn geboortedag op 1 maart, maar a) dan mag ik niet met mijn OV kaart reizen, of zo, b) dan is mijn laatste vrij reizen niet meer geldig, en vandaag wel. Dus trok ik om 1 uur de deur al achter mij dicht, om naar Alkmaar te sukkelen, waar ik om kwart over twee op het stationsplein stond. In Alkmaar ben ik geboren, en mijn ouders hebben daar hun hele gehuwde leven gewoond. Daar is ook mijn vader begraven. Het is een mooie gaarde, een ontwerp van Zocher, maar het was koud en kil vandaag, en licht mistig, met een gure wind er overheen. Hàd ik maar wat langer naar mijn handschoentjes gezocht, voor ik weg ging!!! Ik had nog wat plantjes meegenomen, dat bleken er meer dan ik er kwijt kon. :-) 

Maar een driekleurig 'k Vergeetjeniet-je heb ik speciaal voor Mama geplant, zij heeft geen graf, maar liet zich verstrooien. 
Voor Papa nog een paar oranjekleurige viooltjes, en dan heb je samen de vlag. Dat past wel bij ze. Voor de volledigheid nog een paar dieppaarse viooltjes. De grond is heel zompig daar, of het had er geregend, ik weet het niet. Een overtollig plantje liet ik achter bij mijn geliefde Pastoor Heijligers en zijn vrouw en dochter, en een staat er nu hier in de plantenbak. Eigenlijk had ik nog wel door de stad willen lopen, maar mijn benen hadden het op hun heupen, en ik kon mijzelf maar met moeite voortsleuren naar het station. Gelukkig had ik een regelrechte trein, net als heen, dus ik had geen gedoe met de rollator en de tassen. Naar huis komen was nog wel een 'dingetje'. Van half zeven tot half tien heb ik op apegapen gezeten. (Wel wat gegeten hoor!) Nu zit ik alweer een uurtje onbeweeglijk achter de PC, er moest zo een en ander gelezen en geschreven en gedaan. En eigenlijk is het tijd voor de ziekenpost. Maar ik vrees dat dit morgen wordt. 

27 februari 2019. Vandaag is het Charlottes 15de verjaardag. Ze heeft die 'en famille' doorgebracht, maar niet thuis. J Het was leuk! 
Vanwege de onrust over de vraag of mijn computer nu echt is gehackt of niet, lag ik lang te malen over alle verschrikkelijke mogelijkheden. Ik had per sms gevraagd om hulp aan de beide mannen in mijn computerleven. De een antwoordde vanmorgen, maar dat zag ik pas later, dat het waarschijnlijk wel mee zou vallen, de andere kwam mij tijdens zijn lunchpauze wakker maken, om opgelucht adem te halen toen bleek dat de computer nog op te starten was. Want ja, al was ik vroeg opgestaan, ik was uiteindelijk tijdens mijn Onze Vader in slaap gevallen, en dit keer wel als een blok. :-( 
Gelukkig kon ik nu toch de WiFi weer gebruiken. Via WhatsApp zag ik dat Tons graf gisteren óók nog van planten was voorzien. Geweldig. Hij zal er nu wel niet meer allergisch voor zijn! J Vanmiddag heb ik vier puinzakken gevuld met tuinafval, oud en nieuw. Puin, die zakken, want de rozentakken gingen er glad doorheen. Straks moet ik het nog allemaal even buiten zetten, want de vuilniswagen komt op donderdag hier vroeg. Vervolgens ben ik toch nog een paar plantjes wezen halen, en ik heb de niet-meer-zo-frisse rozen weggehaald op Kovelswade. Het is wel een mooi onderhouden begraafplaats. Zelfs de (nieuwe) vogelhuisjes hebben een nummer. Ik schat dat het totaal op 40 komt. Het was echt heerlijk weer om buiten te zijn vandaag. Natuurlijk moest ik een hele tijd bijkomen, maar ach. Alleen was ik net te laat om de brief voor mijn morgen jarige nicht op de bus te doen. Jammer dus. Al met al toch een gelukkige dag. J   

26 februari 2019. Help. Het schijnt dat mijn account is gehackt.  Of dat waar is weet ik niet, maar het is wel heel vervelend. Even onoplettend geweest. Verder heb ik in de tuin gewerkt vanmiddag, vanavond had ik andere dingen. Misschien moet ik de NAS maar uitzetten. Ja dus. :-( Help!

25 februari 2019. Vandaag heb ik een beetje bij-geslapen, een paar verjaarskaarten geschreven en die naar de brievenbus gebracht. Daarna ben ik doorgesukkeld naar de Twijnstraat, want het was prachtig weer, en daar moet je van genieten, al weet je tegelijk dat het een ernstige waarschuwing is van de opwarming van de aarde. Een heel gesprek daarover met een buurman gehad, die aan zijn vitamine D gehalte zat te werken. ;-) Tegen de tijd dat ik thuis was, bleek er heel wat tijd verstreken te zijn. Nog veel meer, toen ik uitgerust was. Vanavond heb ik geprobeerd een weekkalendertje naar mijn eigen zin te fabriceren in Word. Dat viel niet mee. Zonde van de tijd dus. Betty verheugde mijn hart met een lang telefoongesprek + een appje waarin ik kon zien hoe zij en Ferry Tons graf hebben voorzien van worteldoek, witte steentjes en bloempotjes. Dat moet een gigantisch werk geweest zijn. Dus ik ga nu getroost slapen, ook al heb ik in feite zo goed als niets gedaan. 

24 februari 2019. Zondag sexagesima. Als de wekker gaat na vier uur slaap... oei! Maar goed, beloofd is beloofd. Dus ik was op tijd in de kerk om de voorganger een hand te geven namens de gemeente, en mijn dwalende gedachten telkens met een schok terug te halen. Het kopje koffie van de huismeesteres voor de dienst heeft vast een goede uitwerking gehad. Na de dienst moest er koffie gedronken worden (mosterd...) en geld geteld worden. Kortom: ik stond om één uur buiten. Een paar cadeautjes moesten nog een beetje ingepakt worden, zodat ik pas wegging toen de verjaardag van de Houtense kleinkinderen van start ging. Na al die concentratie op dat Frans was ik al doodmoe. Maar kijk eens hoe aardig! Een sportieve iets-verdere-buurman ging naar de AH, en had de tijd om iets langzamer te lopen en mijn zware tas te dragen. De engel! En toen ik op de bestemming uit de trein gestapt was, en het station verliet, sprak een andere engel mij aan: een vriendin van mijn jongste! Laat zij nu een grote tas met wieltjes bij zich hebben, waar mijn tas nog bij kon!!! :-) En dankzij haar stimulerende gesprekken kon ik verder lopen dan ik eigenlijk kon. :-D 850 meter! Het was vrij rustig, ik zag 3 kleindochters en 1 kleinzoon, plus dochters en zoons. Heel gezellig allemaal. Ik kon geen weerstand bieden aan de schandelijk lekkere chocoladetaart, (er was ook een creatieve appeltartin, maar appels en ik liggen elkaar niet zo) en ja, toen kwam later de suikerzucht weer onverminderd opduiken. Vanavond heb ik helaas een half pakje visite-koekjes leeggegeten. :-( Ik hoop dat ik morgen weer terug kan komen op het rechte pad. Maar goed, mijn dochter bood aan om me thuis te brengen, en dat was de derde engel van vandaag. Heerlijk en luxe. Vanavond heb ik een poging gedaan om de paar foto's die ik gemaakt heb te bewerken. Eerst sloeg het programma helemaal vast, daarna ging ik op zoek naar een ander programma, en daar sloeg ik in vast. Maar mijn hoofdprogramma wilde vervolgens wel omgaan met de twee files waar ik in den blinde iets mee gedaan had met programma 2. Tja. 
Nu zijn mijn jongste kleinkinderen al 12 (Pieter) en 15 (Charlotte). Wat een leeftijden! En ze worden zo leuk!!! Het was fijn een flink deel familie weer te zien, en natuurlijk een paar goede vrienden van het gastgezin. :-) 

23 februari 2019. Een vrij milde dag voor de tijd van het jaar. Met de rollator trok ik er op uit om op HC boodschappen te doen. Natuurlijk moest ik daarna nog verder, toen nam ik de fiets maar. Vanavond nam ik het ervan in bad, zodat het stro bovenop via een maskertje weer min of meer het aspect van haar kreeg. Daartoe moest ik het ook wel laten drogen op krullers, anders was het nog een schapenvachtje geworden. Toen moest ik nog 'even' een tekst afdrukken, maar aan die tekst moest ik zoveel aanpassen, dat het nu kwart over twee is. Ik hoop en bid dat ik beter mag slapen dan de laatste nachten. :-( 

22 februari 2019. Vandaag is Pieter jarig. Mijn jongste kleinzoon wordt al twaalf jaar. Dat is een mijlpaal. Gefeliciteerd, Pieter! Een fijne dag! Vanmiddag ben ik op de fiets gestapt om potgrond te halen, en gebakken klei-korrels. Ik zag daarna dat mijn aankopen van gisteren beide ongeschikt zijn, want de ene kan niet aan een eensteensmuurtje worden opgehangen (waaraan dan wel?) en de andere heeft geen afwatering. Nu ja, de andere heb ik dan toch maar beplant. Een 10 liter zak potgrond is niet veel. Nu ja, leuk om met Sinterklaas te vragen. ;-) Er moesten nog wat verjaarskaarten de deur uit. Het is druk met verjaardagen, eind februari. Vanavond een gezellig gesprek met een van mijn dochters gehad, en verder heb ik nog steeds niet veel gedaan. Vervelend. Toch van slag. :-( Op het laatste moment heb ik nog een halve la geordend. In dit tempo doe ik twee jaar over mijn studeerkamer. Morgen zien we wel weer. 

21 februari 2019. Een late start. Eergisteren had ik per ongeluk een plantenbak van de haken gestoten. Die lag beneden voor de keukendeur in gruzelementen. Er is maar één plantje dat ik kon redden. Maar ik realiseer me dat het nog in de tuin ligt, en zich daar vast heel koud voelt. :-( Het is al donker en bedtijd, dus daar begin ik niet meer aan. Maar goed, ik heb vanmiddag geprobeerd een nieuwe plantenbak te kopen. Dat viel niet mee. Het werden er uiteindelijk twee, waarvan er maar één min of meer geschikt is. Dure vergissing dus. En dan moet ik nog op zoek gaan naar aarde. Tegen tienen werd ik nog gebeld met een heel onplezierige mededeling. :-(((((((((((((((( Soms begrijp je de psalmist beter... :-( ps 42 
Morgen echter is mijn kleinzoon Pieter jarig. En die wens ik een onbezorgde en vrolijke verjaardag toe! :-) 

20 februari 2019. Een rommelige dag! Voor een bezoek vanmiddag was ik niet goed voorbereid, want er kwam van alles tussen (een lang telefoongesprek etc.) zodat ik mijn papieren nog niet klaar had liggen, en ze vooral niet op het laatste moment had overgelezen, (en dan ben ik de détails alweer vergeten), bovendien kwam mijn bezoeker wat eerder dan afgesproken. Tja. Zucht. Toen hij weg was, na een nuttig gesprek, was ik net te laat om het begin nog een keer te zien van de Van Rossums over Alkmaar. Jammer. Maar ik heb de rest met genoegen bekeken. Toen was er nog iemand in de buurt jarig, ik kon voor het eten mijn opwachting maken. Nu bedenk ik mij dat ik een kaart had willen sturen naar mijn oudste nicht, die volgens haar familie vandaag jarig is, en in mijn agenda al jaren op de 21ste staat. Dat wordt dus hoe dan ook te laat. Morgen. Dat begint over vijf minuten, maar ik ga toch maar proberen een vuilniszak vol troep van het dak naar voren te slepen, en dan hoop ik naar bed te gaan. ;-)

19 februari 2019. Vanmorgen bleek ik weer flink aangekomen te zijn, terwijl ik gisteren echt geen gram suiker of chocola had genuttigd. Balen dus! De bloeddruk is ook weer aan het stijgen, dus wat dat betreft heeft Ineke's interventie weinig geholpen. Een van de oudere familieleden bleek overleden, de laatste van de vijf nichten van mijn vader. Ik zie mij niet om kwart voor tien in het Oosten van het land zijn. Volgens het spoorboekje moet ik dan voor achten al in de trein zitten, en dat wordt dan vast niet zitten. Dus heb ik met spijt een brief geschreven en gepost vanmiddag. Eieren waren er niet meer, dus die ben ik maar gaan halen. En ja, ik zag de supermaan vrij groot vlak boven de huizen staan. Maar de atmosfeer was nogal sfeerrijk, dus dat was een vaag geheel. Later, toen de maan veel hoger stond, probeerde ik het nog eens. Maar dat leverde nog steeds een dikke witte plak op. Daarna las ik op internet dat je handmatig je instellingen moet doen. Dat kan wel op dit toestel, maar ik kan het niet. Jammer dus. Laat maar zitten. Het leven is nu eenmaal vol teleurstellingen. Vanmiddag kreeg ik een onaangenaam telefoontje, met als gevolg dat ik een half uurtje zat te computeren en te zoeken. Misschien is het probleem opgelost. Daarvan had ik gedacht dat het al netjes afgedaan was, maar niet dus. Weer iets geleerd. Ik heb zojuist twee colleges van ds. Piet van Midden bekeken over psalm 12. Als zelfs hij het niet helemaal weet... ;-) De belangrijkste mensen in mijn leven konden frank en vrij zeggen: Dat weet ik niet, of: dan heb ik een fout gemaakt. Mooie mensen zijn dat. 

18 februari 2019. Het was nog redelijk weer vandaag, weinig wind. Ik dacht vanmiddag het platte dakje boven de keuken aan te pakken met de bladzuiger, maar de bladen waren te groot, en verstopten de ingang. Ook was alles nog nat, terwijl het al dagen niet geregend had. Dus heb ik maar wat bij elkaar geveegd. Maar nóg ligt alles vol met platanenzaadjes... Ik zag zelfs al een paar van die opgerolde 2-lobbige ontkiemende plantjes waar later taaie bomen uit komen. Dus die bladzuiger liet ik maar liggen. Op het dak helemaal boven lag  het vol met takken en takjes, en met heeeeeeel veel van die zaadpluisjes van de platanen. Uiteindelijk heb ik bijna een hele vuilniszak naar beneden gegooid. Die kwam zo te zien redelijk neer. Maar toen ik de rubber bezem een verdieping omlaag gooide bràk die! Niet dat de veger er af schoot, maar net onder de verbinding brak het geheel van de staal. :-( Gelukkig had ik daarvoor die bezem al gebruikt voor een stuk goot voor. Daar lag veel pluis en takjes en wat bladeren. Die komen van de buren, want die vertikken het hun goot schoon te maken, dus als de wind uit het Noorden waait, ligt het weer op mijn gedeelte. Grrrrrrrrrrrrrr! Nu ja, zielige arme oude mensen, zullen we maar denken. (Ja, die van het verbouwde huis bedoel ik.) Hoe dan ook: na half zes was ik gevloerd. In feite heb ik niets meer gedaan, behalve wat back-up-taakjes op de computer. Nu is het opeens tien over twaalf. De tijd is vandaag kennelijk vloeibaar. :-( 
Morgen moeten we maar weer eens serieus gaan leven. ;-)

17 februari 2019 zondag Septuagesima. De eerste zondag op weg naar Pasen. Mijn weg voerde naar de Lutherse kerk, waar een cantatedienst was. Er was veel zorg aan dienst én muziek besteed. Bach blijft voor mij redelijk slaapverwekkend. Het is zo geconstrueerd. Nu heb ik jaren geleden ook wel eens wat muziek geconstrueerd, maar ook als iets goed in elkaar zit, maakt dat het nog geen muzíék! Gelukkig waren Ton en ik het wat dat betreft altijd eens. ;-) Na de dienst viel er veel na te praten met verschillende mensen, en de vriendelijke koster maakte dat nog mogelijk toen bijna iedereen al weg was. Zo lief! Het was nog lente-achtig, en omdat de slogan van Fly-Lady's echtgenoot was: Do It Now! heb ik penselen en tubetjes bij elkaar gezocht, een schraper, waar ik niets aan bleek te hebben, een ijzeren bezem, een knielkussen en nog zo een en ander. Zo ging ik vlijtig  fietsend richting het Luie End, waar ik bij het hek van de begraafplaats toch maar netjes afstapte. Er ligt veel rul grind, en al kwám de gedachte aan een recht stuk fietsen héél even bij me op, foei! - het zou niet eens mogelijk geweest zijn. Nu ja, die vijf minuten lopen konden er wel bij. De stenen heb ik voorzichtig geschrobd, een beetje. Met blauw en bruin en wit heb ik nette vlekjes gemaakt op de zwarte spettertjes van gisteren, in de felle zon zag het er redelijk uit, en verder ben ik een hele tijd bezig geweest met het bestrijden van de taaie planten, die vanaf het pad een invasie hadden gepleegd op beide graven van Tons eerste echtgenote en heur ouders. Links daarvan stond nog een boompje in aanbouw, dat kreeg ik ook niet kapot. Roundup? Je kunt het niet eens meer kopen, geloof ik. Het zou ook zonde zijn van de rijke natuur daar. 
Minstens drie armen vol heb ik weggebracht, en de woeste baard is nu een net sikje, verder kreeg ik het niet weg. De rest laat ik over aan de jongere generaties!!!
Ik heb het voorlopig wel gehad met begraafplaatsen. Morgen moet ik misschien eens aan het platje beginnen, of de tuin, of het dak... Of... nu ja, de rest van al die dingen die allang gedaan hadden moeten zijn. Maar nu even niet. Straks heb ik nog postzegels afgeweekt. Ik had er van Geneviève en Gerard gekregen, en daar was ik erg blij mee. Ze zijn nu wel droog, dus die leg ik aanstonds plat onder zware boeken (stapels genoeg hier), zodat ik ze volgende week kan sorteren. Blijft leuk, en het zijn zulke kunstwerkjes soms!!! Het was een prettige dag, en die is nu wel om. Een prettige week verder! 

16 februari 2019. Vandaag had ik om twaalf uur een afspraak met Ineke. Zij werkt nu veel minder, en dat kan ik goed merken! Maar ze heeft heel wat gedaan, dus ik ben benieuwd. Omdat het nog steeds zonnig en droog was, en omdat ik en passant een busje zwarte verf had meegenomen en een rollersetje (koop die nooit bij de Aldi!!!) ben ik op de fiets gestapt en ben ik naar het kerkhof gegaan, om die letters wat bij te werken. Ze zijn nu wel heel leesbaar, maar omdat de rollertjes van het handvat sprongen, onder het werken, een paar keer zelfs, zitten er hier en daar ook een paar minder gewenste plekjes. Ik zal wel een keer teruggaan met grijze verf, om díe weg te werken. Ik had de indruk dat Alkydverf zich met water liet wegwerken, maar dat bleek niet het geval, al had ik water en keukenpapier meegenomen. Maar goed, dat werken we wel een keer bij. Er bloeiden veel sneeuwklokjes, en al is Kovelswade niet zo'n mooie begraafplaats als Soestbergen, ik bracht er een prettig uurtje door. Op de terugweg haalde ik nog wat boodschappen bij AH, daar kwam ik toch langs. En verder heb ik betreurenswaardig weinig gedaan. Ik heb mijzelf en mijn haren verwend met een heel lang bad, met meerdere maskertjes achterelkaar, en het herlezen van mijn laatste bad-boek, dat ik niet uitkreeg, maar wel half... en zo werd het laat. Alweer veel te laat. Morgen zondag septuagesima. De eerste zondag die gerekend wordt vanaf Pasen. Het is niet helemaal 70 dagen voor Pasen, maar het 'bekt wel lekker'. 
En wat mij betreft is dit dus de eerste groene zondag. Het weer is er wel naar. Ik zie morgen wel verder. Heb een gezegende zondag!

15 februari 2019. Slecht geslapen heb ik weer vannacht, en tegen 8 uur ging de wekker. Inderdaad, de postbode kwam om kwart voor negen. :-( Maar wel met een aangetekende brief uit Spanje, waar ik al twee weken op gewacht had. :-D  
Daarna heb ik allerlei brieven geschreven, dus ik was zo druk als een klein (een héél klein) baasje. In de ochtend was het nog behoorlijk koud, maar na de noen haalde de thermometer de 10 graden Celsius. Gisteren kwam het er niet van, omdat Tonio kwam en de post weg moest, dus ging ik met een dagje vertraging naar Soestbergen met een fraaie ruiker rozen. Die kon ik mooi schikken in Betty's glazen vaas met het kerstboompje, waar een aardige laag water in stond. ;-) De roze rozen, en de witte liet ik daar, met één rode roos. Ton liet me weten dat hij het prettig vond als de rode rozen naar het graf van Beppie gingen. Daar heb ik één witte aan toegevoegd. Voor het evenwicht. En voor haar beide ouders, die ernaast lagen, allebei een roze roos. Ik heb geprobeerd de restanten van de Alchemilla van vorig jaar weg te halen, maar met blote handen lukte dat niet erg. Er piepen alweer enkele verse lichtgroene scheuten onder het donkerbruine restant uit. De letters moeten echt bijgewerkt worden. Maar goed, ik heb het graf gevonden, dat was lastig, want ik liep in het begin 30 graden teveel naar rechts. In elk geval heb ik mijn Valentijnsboodschapjes gedaan. :-) Het tuincentrum is iets verderop, maar ik vond er niet wat ik zocht, en toch gaf ik aan kleinigheden nog veel te veel uit! Het was wel prettig fietsen. Maar toen ik thuis was, viel ik telkens weer in slaap. Tja, de man met de hamer. Maar ook vanavond is het niet beter. Ik probeerde Face Off (op MTV, rond etenstijd) te kijken, ik vind dat wel heel kunstig, maar ik sufte telkens weg. Dus ook al is het kwart over acht, ik denk dat ik aanstonds in mijn bed duik. Fijn dat ik binnenkort weer naar Ineke mag. Zo gaat het niet echt. (Maar verder heb ik niets te klagen hoor!) ;-) 
<Zeuren is nu eenmaal een van de (weinige) dingen waar ik erg goed in ben!>
 

14 februari 2019. Valentijnsdag. In de brievenbus lag een heel persoonlijk briefje van de postbode, dat hij iets voor me had, en dat ik er niet zou zijn geweest. Ik was nog niet weggeweest, en ik had de radio of tv niet hard aangehad. Dat flikt ie vaker. Niet leuk dus. Tonio kwam even na half twaalf, en toen lag het nog niet in de brievenbus. Ik was wel even populair, dat half uur, want ik kreeg een telefoontje van iemand die nooit om die tijd belt, en de koster van de Lutherse kerk kwam mijn rollator brengen, de schat! Toen kon ik later - nadat ik het briefje van de postbode had gevonden, plastic, glas en blik wegbrengen. Vervolgens moest ik mij haasten om de Valentijnskaarten voor de zieken te maken en sturen, hetgeen voor de meeste net lukte voor de bus werd gelicht. Daarna wilde ik nog een paar spulletjes naar de ARM brengen, maar daar waren ze net dicht. 'Tot vijf uur, mevrouw.' O. 'Maar wilt u daar van af?, dan pak ik het wel even voor u aan!' Er zijn zoveel aardige mensen op de wereld! 
Tonio kwam de batch-file voor xcopy nog even verfijnen, en dat lijkt goed te gaan. Natuurlijk heb ik nog wat tijd besteed aan het proberen hoe en of het werkte. ;-) Verder heb ik het 'Verborgen verleden' van Angela Groothuis gekeken. De Alkmaarse tongval is zalf op een zeer gemoed. :-) Subtiel maar onmiskenbaar. :-) 
Vanavond laat kwam mijn buurman nog met een DVD'tje langs, want zijn DVD-speler was niet te vinden onder Windows. De mijne wel, maar ik wist ook niet meer hoe het moest. Imageburn was mijn idee, maar dat werkte niet zoals Max graag wilde. Hij dacht dat het via de Mediaspeler kon. Dat kon uiteindelijk, maar één file stond er wel op, werd edoch niet getoond. Toen probeerde ik Moviemaker, maar die knapte er uit. Als iemand een goede, gratis en veilige optie heeft, hoor ik het graag. Intussen is het ruim over half twee, dus ik haak af. Heb een goede nacht, en een fijne dag morgen. ;-) 

13 februari 2019. Na een prettig lange nacht, nog lang niet lang genoeg, maar ja... werd het programma van de dag drastisch omgegooid doordat ik een aankondiging van een lief bezoek kreeg. Het lukte me niet om ervoor goed te ontbijten, dat werd erna, en helaas... niet gezond. Later heb ik wel netjes avondeten genuttigd. Ik heb vanavond wat achter de computer gezeten, wat dingen geprobeerd, maar het lukte niet. We strepen deze dag gewoon uit als mislukt. Soms heb je dat. Morgen beter! Vast!
Alle geliefden wens ik een liefdevolle Valentijnsdag. God houdt van je, en ik ook!

12 februari 019. Na een korte nacht - de wekker ging om 8 uur - moest ik nog even een boodschapje doen op de fiets, en daarna naar de kerk in de Hamburgerstraat, waar om 1 uur de rouwdienst voor mevrouw Visser zou beginnen. De kerk zat bijna vol, al kon Elia er nog makkelijk bij... Ds. van Opstal deed het onmogelijke: ze deed recht aan de overledene en haar zeer eigen denkbeelden, én aan haar opdracht als predikant. Mijn complimenten. Zo had ik dat niet kunnen doen. Een gelukkige keuze. De begrafenis zelf was gepland om 3 uur, te beginnen met nog een wereldlijk deel van het afscheid. Drie kinderen spraken, er was muziek, en ook werd er prima en spits gesproken door Herma Haaksema namens de Lutherse gemeente Heusden. Die was met 7 personen ruim vertegenwoordigd. :-) Herma, Hanny en ik werden helemaal vanuit Zeist opgehaald, en na afloop weer bij mij thuis afgezet. Wat zijn Lutheranen vaak toch een buitengewoon fijne mensen. :-D Op de begraafplaats werd ik in de plaatselijke rolstoel gereden. Mijn rollator had ik in de kerk achtergelaten, want ik wist dat die niet mee kon met de auto! 
Er werd plezierig nagepraat, al ontbrak het geörganiseerd condoleren. Daardoor sprak je de ene wel en de andere niet, en had je ook niet echt zicht op degenen die wel en die niet bij de familie hoorden. Dank zij Frans en Marijke was ik net voor zes uur weer binnen. Ik heb wat eten gemaakt, en verder viel ik telkens in slaap. Nu is het iets over negen uur, en ik ga mijn bed in. Niets voor mij, maar ik ben op. Morgen beginnen we opnieuw met leven. Toch? 

11 februari 2019. Redelijk droog vandaag. Ik ben niet verder gekomen dan de familie van L. Sterfdag van Joop, alweer 9 jaar geleden. Ik was moe, en feliciteerde met de verjaardag. :-( Het is wel de verjaardag ten hemel, maar toch... Vervelend. Had ook een paar intensieve telefoontjes gehad. Vanavond heb ik nog wat back-ups gedaan, ik ben bijna bij, maar het lukt niet goed te vergelijken of alles klopt. Daar komt vast een oplossing voor. Zalig zijn de optimisten. 

Zondag 10 februari, de laatste zondag van de Epifanie. Volgens de Lutherse traditie dan. Evengoed was het kleurenschema in de Pieterskerk ontleend aan een andere denktrant. Verwarrend, maar ach... De voorganger sprak lekker rustig, dat was prettig, toch kon ik me niet voldoende concentreren. Ik dwaalde telkens af. Dat lag vast niet aan hem. Het is een deskundig prediker. Na de dienst was er een kringgesprek met 2 visitatoren, dat ordelijk en redelijk prettig verliep. De gemeente is voor een groot deel betrokken, en dat is prettig. Toen ik halverwege de middag thuis was, had ik mij zolang en zo hard geconcentreerd, dat ik nergens meer puf voor had, anders dan TV kijken en een spelletje doen. Ook vanavond heb ik lang TV gekeken, een krimi en de Rembrandtklas. Spannend. Daar had ik nou best aan mee willen doen, als ik iets meer talent en kennis en kunde had gehad. :-) Verder heb ik geprobeerd 3 drives op te bakken op de NAS. (Nee, back-ups maken is de correcte formulering, ik wéét het wel). Ook moest er wat heen en weer gebeld worden voor dingen die deze week moeten gebeuren en andere dingen die volgende maand niet gaan gebeuren. Nu ja, dat zien we dan wel weer. Morgen wordt het weer een regendag. Nu regende het al te hard om het vuil buiten te zetten. Maar ik ben vanmorgen helemaal en vanmiddag bijna helemaal droog overgekomen. Dat zullen velen mij niet na kunnen zeggen. ;-D 

9 februari 2019. Om zeven uur pas in slaap gevallen, dan is tien uur wakker gebeld worden wel vroeg. Maar dat kan een ander niet weten. :-) Vandaag heb ik veel overtolligs gewist van de NAS, zodat er weer ruimte is om verse back-ups te maken. Vanavond heb ik mezelf getracteerd op een lang bad-met-een-boek, in de hoop dat ik aanstonds beter zal slapen. Dan moeten de krulspelden er wel uit, natuurlijk. Grote zijn het, want anders is het allemaal kroes. Ik zal noooooooooooooooooooit meer een seconde langer de permanentvloeistof laten zitten dan er op het doosje staat. Al staat de koning voor de deur. Morgen is de laatste witte zondag, daarna krijgen we een paar groene overgangszondagen, voordat we aan de vasten beginnen. Grappig, de maatschappij graait het kerstspul al gretig naar zich toe, maanden tevoren, en wij blijven daarna rustig in de feeststemming. :-) 
De komende maand zijn er heel wat feesten in de familie. Jammer dat een van de dochters er net niet kan zijn op het moment dat ik met mijn zusje iets leuks had bedacht. Nu ja, anders volgend jaar maar. :-( 
Hoe dan ook: heb een gezegende zondag!

8 februari 2019. Een dag waarop allerlei dingen op een holletje moesten gebeuren, brieven etc. Om vijf uur was er een lezing aangekondigd in het Bartholomeetje over de Domschat, maar degene die de lezing zou geven, kon niet komen. Dus werd het een impromptu - lezing over liturgische gewaden in het Catharijneconvent. Een paar jaar geleden hebben Ton en ik daar een tentoonstelling gezien met dat zelfde onderwerp, dus veel nieuws bracht het niet, maar het was op zich wel aardig, en inderdaad, je bent even helemaal uit je eigen wereldje. Dat werd een beetje klein, de laatste tijd. Vanavond ben ik bezig geweest met het herinrichten van de NAS, een tijdverslindend gebeuren, en met het uitruimen van één laatje. Inruimen wordt weer een volgende uitdaging. Morgen. Dat kan nog. ;-) 

7 februari 2019. Dit werd onverwacht toch weer een latertje... Na een late start ben ik naar de J. gegaan voor mijn kwark, die was al dagen op, en ook die van de AH, minder lekker, was inmiddels leeg. Gelukkig stormde het niet zo hard als aan de kust, maar ik zag er wel tegenop. Veel takken op de weg, minder verkeer, dat scheelde. Een bezoekje aan Maryse mislukte, omdat ze er niet was. Jammer. Vanavond moest ik toch verder gaan met ruimte maken op de NAS. Vreemd genoeg kreeg ik na een paar uur weer de mededeling dat de verbinding verbroken was. Ik moest opnieuw inloggen. Gisteren ook al. Want natuurlijk was ik intussen wel bezig met andere dingen op de computer. Er moest een overzicht gemaakt worden voor zondag. En afgedrukt, want ik begreep dat degene voor wie het was, niet happig is op het lezen van e-mail. Maar of dat dan nog wordt bezorgd, zaterdag? Nu ja, zo kwam het dat ik sadder and wiser om half drie de computer ga afsluiten. Morgen weer andere dingen hoop ik. :-) 

6 februari 2019. Na een trage start was ik vanmiddag op tijd in de Pieterskerk, waar ik met de beheerster in goede harmonie wat nuttige dingen deed. Omdat het regende was ik gaan lopen, dan word je minder nat dan op de fiets, maar om 5 uur regende het nog harder. Ik moest een boodschap doen, dus dat werd een ommetje. Al met al drentelde ik bijna een uur achter elkaar, en daar protesteerden beide knieën en heupen op den duur ernstig tegen. Maar op zich gaat het toch al weer wat beter dan een paar maanden geleden. Je moet die dingen groot zien. Vanavond ben ik bezig geweest met het ordenen van een aantal gegevens. Er ontbreekt nog een en ander, maar dat moet morgen maar. Het back-uppen was gisteren niet helemaal goed gegaan: gebrek aan geheugen. Daar moeten we morgen maar weer eens over na denken. Het is weer een uur geweest. Na elf uur 's avonds kan ik me toch beter concentreren dan eerder op de dag. Tja. Jammer dus. 

5 februari 2019 begon weer laat, dus ik had mijn ontbijt net een half uurtje op toen Tonio kwam om mij te helpen een nette back-up in te stellen. Dat kostte een paar uurtjes, omdat er ook allerlei gecontroleerd moest worden, daarna heb ik wat programma's bijgewerkt op de NAS en andere computer dingetjes. Van het lijstje dingen die vandaag moesten worden gedaan, heb ik de helft gedaan. Dat krijg ik niet meer af, vandaag. Dat geeft niet, zo de Heer wil is er morgen weer een dag, en anders is het niet meer nodig. Maar goed, eerst dat appelboompje dus! ;-D

4 februari 2019. Afbeeldingsresultaat voor pink ribbonBorstkankerdag lees ik. Ik bid voor alle mannen en vrouwen die er mee te maken hebben of krijgen. :-( Vandaag kon ik niet veel doen, ik was moe. Na het boodschappen doen nog meer, maar een stukje lopen moest wel gebeuren. Een doosje kerstkaarten van een paar jaar geleden heb nog ik uitgezocht, een handjevol blijft bewaard, hetzij heel mooie, hetzij van mensen die intussen overleden zijn. En de postzegels heb ik afgeknipt, die worden morgen geweekt en opgeborgen, hoop ik. Het was wel kostbaar sommige kaarten en brieven te herlezen. Dan krijg je meteen de neiging even op te bellen, maar 's avonds na tienen is dat minder geaccepteerd. Niet iedereen is zo'n avondmens. Het lezen en beantwoorden van de mail nam de rest van de tijd. Morgen beter, toch? 

Zondag vier na Epifanie, 3 februari 2019. Vanmorgen was mijn aanwezigheid in de Pieterskerk vereist. Het werd nog heel levendig, bij de koffie. Voor ik thuis was, had de klok al aardig doorgetikt. Ik heb wat ontspannen gerommeld, en nog een half laatje opgeruimd. Daar merk je niets van. Vanavond een beetje achter de PC mails weggedaan - de rest moet nog geordend worden. Dat zijn allemaal kleine klusjes, die veel tijd kosten en weinig opleveren. En ja hoor, het is weer laat. Nu ja, zover ik weet hoef ik niets vanmorgen. Heb een fijne dag!

2 februari 2019. Eindelijk weer eens bij-geslapen. 11 uur bijna. :-) Dat voelt niet uitgeslapen, maar wel beter. Aan het eind van de middag dus pas naar de stad gelopen voor wat boodschappen, en ja hoor, het belangrijkste vergat ik: mijn ontbijt van morgen. En kerkgeld. Dus moest ik na het eten nog een keertje op stap, nu naar de Twijnstraat. Het loopt tegen tienen, het bad loopt, en dit is het eerste moment dat ik de computer heb opgestart. De mini probeerde ik straks, maar die zat zonder energie. Die kan ik makkelijker opladen dan mijzelf. ;-) Morgen is er van alles te doen, dus ik zie wel. Heb een fijne zondag en geniet van de avond, voorzover die er nog is. Bless you the Lord.

1 februari 2019. Nog steeds een kwakkelwinter. Ik ben niet verder dan de brievenbus geweest. Vannacht heb ik domweg niet geslapen, wel wat gedommeld af en toe. Heel vervelend. Tegen half zeven kreeg ik het gevoel dat ik zou kunnen slapen, maar om zeven uur ging de wekker. De postbode kwam om kwart over tien, maar toen zat ik al heel lang op, klaar om pootjes te geven. De inhoud van het pakje viel wat tegen. Niet voldoende om terug te sturen. Maar dat heb je ook wel eens als je iets in een doos in een winkel koopt. Niet zeuren. Aan het begin van de middag voelde ik me echt ziek. Mijn ingewanden wilden uitgewonden worden, en daar werd ik niet opgewonden van. Ik moet zo nog een wasje uit de machine halen, bedenk ik me. Daarna ga ik maar naar bed, misschien lukt het vannacht wel. Dat zou leuk zijn! En dan hebben we, hoop ik, morgen een gewone dag. Ik was net nog begonnen aan het volgende laatje, en bevond dat de kostbare schuimrubber kappen voor de dure en mooie hoofdtelefoons, die ik in het voor had gekocht, ook in een plastic hoesje, en in een apart klein doosje, in 20 jaar volledig verpulverd zijn. Ik wist ook niet meer wat er in die lieve doosjes zat... Zonde. 

31 januari 2019. Koningin Beatrix verjaarde vandaag. Ik hield het iets minder feestelijk. Wel heb ik de hele middag besteed aan de post voor de zieken. Het kost altijd meer tijd dan ik me voorstel. Maar het lukte weer om het voor vijf uur in de bus te deponeren. Verder ben ik eindeloos bezig geweest met het schoonmaken en het laten werken van de snelkookpan die ik al ruim een jaar niet meer had gebruikt. Ook heb ik me opgegeven voor de jaarlijkse tocht met de militairen. Ik heb zo'n hekel aan het invullen van die formulieren! Er ligt hier al weken een ding voor de verzekering. Misschien kom ik er morgen aan toe. Dan moet ik gruwelijk vroeg mijn bed uit, want de postbode kan bij nacht en ontij aanbellen. Met een ruime marge. Grrr! Verder had ik vanavond een lang en gezellig gesprek met mijn beste vriendin Maryse, altijd inspirerend! En ik heb mijzelf nog getracteerd op een rondje Piet van Midden over psalm 6: 1-5. Zomaar werd het kwart over een. Tja. Dat wordt een korte nacht. ;-) (Nog korter, want ik moest nog echt een stuk scannen en versturen. Natuurlijk knapte het programma er een paar keer uit, en zo is het nu bijna 2 uur. Maar het stuk is verstuurd, en dat moest iets lastigs rechtzetten.) :-D

30 januari 2019. Slapen is nog steeds een rommeltje, maar ik kon uitslapen, dus dat maakte niet uit. :-) Pas toen ik boodschappen ging doen, om een uur of vijf, begon het te mot-regenen/sneeuwen. Vanavond heeft het aardig doorgesneeuwd, zag ik. Ik heb hier en daar een beetje opgeruimd, beneden zie je het verschil niet, boven is één la redelijk netjes, en ik heb aantekeningen wat er in zit. Daar moet ik nog een lijstje van maken. Ondanks vlijtig wegdoen, heb ik nu een nieuwe doos met allemaal 3D plakkertjes etc. Er zijn nog vijf laden en een tafel... waarschijnlijk eindig ik dan met nog grotere stapels dan ik nu heb. ;-D Verder heb ik het logboek huis weer eens bijgewerkt. Dat vroeg veel opzoekwerk. Toch is het nuttig die dingen bij elkaar te hebben. Tja. Morgen moet ik maar weer eens iets anders gaan doen. Wees voorzichtig, morgenvroeg! 

29 januari 2019. Hoewel ik graag op de fiets naar een zieke vriendin was gegaan, leek dat nog niet verantwoord, maar ben ik wel naar de stad gegaan. Dat was ook een beetje veel van het goede, al heb ik wel een paar minuutjes op een ongemakkelijk bankje in HC gezeten. En dan maar weer rusten en TV kijken. Dan hoef je geen concentratie op te brengen. Je kunt ook nog zappen. Vanavond begon ik aan het ordenen van plakkertjes en versierseltjes, die de laden uitpuilden. Soms kun je heel aardige dingen kopen voor weinig, maar het neemt allemaal wel ruimte in beslag. Ik had twee plastic doosjes gekocht vanmiddag, maar ik was nog halverwege het sorteren, toen ik gebeld werd, en ach, toen keek ik even naar de mail... en zo vervloog de tijd. En die lijst met things to do heb ik nog niet gevonden. Tja. 

28 januari 2019. Vandaag heb ik wat slaap ingehaald. Al was het laat eer ik insliep. Nu ja, er hoefde vandaag niets. Lekker, hoor! De hagelbuien buiten nodigden enige activiteit in die richting niet aan, al heb ik nog wel een paar brieven op de bus gedaan. Aan het eind van de middag heb ik de ijskast ontdooid en schoongemaakt. Dat betekende wel dat ik eerst moest zoeken naar de gebruiksaanwijzing. :-(  Uiteindelijk was het toch gewoon een kwestie van de stekker er uit. Toen was ik al weer moe, tjonge, wat ben ik een tut! Dus heb ik voor en na het eten wat tv gekeken, een paar telefoontjes beantwoord, en toen ik mij naar boven had gehesen, ben ik maar eens begonnen met het afhalen en opmaken van de bedden. Een eindeloze klus altijd, waar ik een grondige hekel aan heb. Het dekbed was gescheurd, dus ik heb weer extra naaiwerk liggen. Natuurlijk net bovenaan, in het zicht, dus om dat netjes te repareren... Ik moet op zoek naar een stuk laken dat al veel gewassen is. Nu ja, dat komt dan onderaan op de lijst van dingen die ik nog moet doen. Nummer nul is die lijst weer vinden. ;-) 

Zondag 27 januari 2019, de derde na Epifanie, begon wat moeizaam, want het was weer zo'n nacht... Als ik de wekker niet had gezet, had ik vanmorgen nog wél kunnen slapen, denk ik zo. Maar ik had me voorgenomen naar de Lutherse kerk te gaan, zo vaak zal ik Catrien niet meer horen hier. Het was een stralende doopdienst, met een schattige baby, en mensen van verschillende landen en talen. Nederlands, Engels en Grieks kwamen langs, en het was een anti-babels gebabbel na de kerkdienst. :-) Het weer nodigde niet uit om nog meer naar buiten te gaan. Er liggen een paar brieven, maar dat moet morgen maar. Het is net maandag, en het regent nog steeds. Het overzicht van de kosten van het Berichtenblad is nog afgekomen, dan kom je toch op 2.25 € ongeveer (met goedkope postzegels. Dus los 1.75 €. 

Vanavond heb ik de paar fotootjes die ik vanmorgen maakte bewerkt, en dat kostte me een hele avond, voor acht stuks. Wel lekker rustig werk. :-) 

26 januari 2019. Ook vandaag kwam er weinig uit mijn handen. Ik heb gezocht naar papieren, ben gestoord door de telefoontjes, die overigens welkom waren, maar dat kostenoverzicht heb ik nog steeds niet klaar. Ik mis op zijn minst nog één papier, dat ik kort geleden in handen heb gehad. Het is in huis, dat wel. En ik mis overzicht over deze chaos, terwijl ik alles toch echt had bewaard en opgeschreven. Maar waar? Voor Alzheimer-bright is het te vroeg, maar ik denk wel dat de bloedinkjes van vorige week er mee te maken hebben. Misschien geen verkleinwoord. Nu ja, het komt wel weer goed. Heb een gezegende zondag morgen. Er zijn allerlei dingen die ik had kunnen en willen doen, morgen, ik zie het niet gebeuren. Jammer. Er zal wel een goede reden voor zijn!

25 januari 2019. Ik ben nog steeds van slag. Vannacht kon ik niet slapen, dat moest ik inhalen tot de noen. Het schiet niet op. Omdat ik een pakje naar de post moest brengen, was ik in de stad, waar ik wat rondgekeken heb. Mooie aanbieding van de Action voor mijn Canon printer: goedkope inktpatronen. Nog een paar boodschapjes bij AH. En toen was ik weer moe. Het was nat en glad, en ik ben blij dat ik niet meer naar buiten hoef als het gaat vriezen, straks. Doodeng! Ik liep ook heel voorzichtig! Vanavond heb ik een lijstje gemaakt van dingen die snel moeten gebeuren. Ik kon er twee afstrepen, en was aan de derde begonnen. Dat schiet echt op zo! Morgen gaan we vrolijk verder. Hoop ik. 

24 januari 2019. Hm. De 2 van mijn toetsenbord zit een beetje vast. Daar moet ik binnenkort een paar uur aan besteden. (Ik weet dat je, als je 'even' iets gaat doen aan de computer, hetzij hardware, hetzij software, daar altijd heel veel tijd extra bij komt.) Vandaag was ik uitgeteld. Om half vijf had ik een kopje koffie met koek, als pré-ontbijt, en tegen zes uur had ik mijn ontbijt als avondmaal op. Met nog een worstje, dat nodig opgegeten moest worden. En een stukje kaas... en ja, ook een stukje chocola, dat nodig opgegeten moest worden, anders zou het me morgen maar verleiden tot het eten van zoetigheid. Maar de bloeddruk is wel weer wat omlaag, dankzij Ineke, en onze Lieve Heer. Behalve voor het wegbrengen van twee briefjes ben ik niet buiten geweest. Verder heb ik dom TV zitten kijken. Het was gisteren kennelijk teveel. Morgen beter, en vandaag maar eens wat vroeger naar bed. Na een paar mailtjes, en een overschrijving, is het toch al weer bijna kwart over elf. Weg met mij!

23 januari 2019. Nog steeds ligt er sneeuw, dus het wordt lopen vandaag, en niet fietsen, dat is me te eng. Als je met een fiets valt, val je harder en ongelukkiger. (Meestal.) De oorzaak van het probleem met de belasting lijkt opgelost: het had in vieren overgemaakt moeten worden. Door mij. Nu moet ik het nog drie keer overmaken. De gegevens krijg ik zo. Foutje van de notaris dus, maar dat kost me wel extra. :-( Maar de tandhygiëniste was enthousiast over het feit dat ik mijn happertjes zo goed bijhoud. Jammer, dat ik dat niet kon opbrengen toen ik zo met Ton bezig was. Het was wel ver lopen, en mijn nieuwe schoenen lopen niet lekker. Vanavond heb ik mijn FitFlops met een bontrandje aangedaan. Die sneeuw is er natuurlijk slecht voor, dat bijt uit, maar het liep wel een stuk lekkerder. Op zich loop ik toch een stuk beter, al had ik het zonder de rollator echt niet gered, allemaal. Er was in de kerk een bijeenkomst en petit comité, (petit omdat verschillende mensen kennelijk niet konden), de sfeer was prettig, maar ik heb de indruk dat het tijdelijke Consistoire wijzer van ons is geworden dan wij van hen. Op de terugweg kon ik nog net een boodschapje doen bij AH in de Twijnstraat, maar wat ik zocht was er niet. Nu ja. Morgen komt er waarschijnlijk weer een dag. :-) Die is intussen begonnen, dus ik zeg: heb een goede dag! 
(En nu: oogjes toe en snaveltjes dicht!)

22 januari 2019. Vandaag moest/mocht ik al om 12 uur bij Ineke zijn. Het werd dus een slordig ontbijtje. De zoon des Huizes werkt nu op haar woensdag. Maar vandaag was hij er niet, dus kon Ineke wat patiënten inplannen, waaronder deze. Dat was wel fijn, want ik had toch een paar flinke tikken gehad, donderdag. Ze heeft flink aan mij moeten sleutelen. Het sneeuwde al een uurtje voordat ik naar haar toe ging, en de rest van de dag bleef het vochtig in de lucht. Af en toe was het sneeuwmot, of motsneeuw, maar echt stoppen deed het niet, tot in de avond. Helaas beloven ze voor morgen hetzelfde, en dat komt me helemaal niet uit. Ik moest nog naar Pijper, waar de steuntjes mét hulsjes duur waren, en bijna uitverkocht. Bovendien klopt de vorm niet, maar die kan ik aanpassen. Morgen - of zo. Toen moest ik naar de bank op het Neu, en daar bleek dat de optie: betalen naar het buitenland minstens 2 uur van tevoren aangezet moest worden. Dat lieten ze me daar onder toezicht doen, en toen moest ik twee uur doodslaan. Dat resulteerde in een uitverkoopje bij de C&A, iets lekkers, dat ik onderweg oppeuzelde, een speurtocht door de MediaMarkt, waar ik een cadeautje voor een kind kocht (helaas niet in de uitverkoop) en nog zo het een en ander. Op mijn nieuwe schoenen liep ik steeds ongemakkelijker. Naar de bank haalde ik het net, gelukkig kon ik daar een half uurtje heel comfortabel wachten. Alweer onder toezicht (van een alleraardigste dame) maakte ik mijn bedragje over naar het verre buitenland, en toen moest ik de lange weg naar huis nog... Heel lang, en heel ver... zeker nu de wind de sneeuw in mijn gezicht woei! Toen ik thuis was, rond half zes pas, heb ik mij met blote voeten op het kleedje voor de televisie genesteld, en terwijl ik deed alsof ik TV keek of bladerde in een boek, dommelde ik telkens in. Tussendoor heb ik nog wat min of meer gezonde dingen gegeten, kaas en een mango, die deed alsof ie rijp was, maar ik de practijk dat weer loochende. Nu is het kwart over tien, en ik denk dat ik gewoon maar het bed in ga. Morgen wordt het weer een drukke dag, maar nu kan ik mijn ogen niet meer open houden... ;-/

21 januari 2019. Aangezien ik de wekker had gezet, heb ik een poging kunnen doen de 'bloedmaan' te zien. Om zes uur was de verduistering tamelijk compleet, maar binnen kon ik een en ander alleen aan de voorkant van het huis en door de boomtakken bekijken. Het moedigde niet aan om mij dik aan te kleden en naar buiten te gaan. Dus werd ik om 11 uur wakker gebeld door een vriend van ons, die mededeling deed van een overlijden. Omdat ik een van de liefste mensen die ik ken verwachtte om half twee, werd het dus nog haasten. Ik heb de oefeningen alweer overgeslagen. :-( Maar ik had net een licht ontbijt op, toen er werd aangebeld. Ze hielp ook nog even de vitrage van het raam voor te halen, want Laetitia zou vanavond komen, en dan zou ik een en ander met haar hulp weer op kunnen halen. Er viel een hulsje uit mijn handen, en Laetitia noch ik konden het vinden. Het is ook geen plek om languit op de grond te gaan liggen voor ons. Misschien als er weer eens een klein-kind langs komt. En anders moet ik bij Pijper op de Oudegracht gaan kijken of die het kunnen leveren. Wellicht is er nog een blikje met ijzerwaren in huis, waar zoiets in zit. Laetitia had haar infrarood-thermometer meegenomen. Dat gaf toch nog wat onverwachte inzichten in dingen die ik juist wel, en andere die ik niet zo nodig hoefde te isoleren. Ook bleek de isolatie van de voorgevel niet zo uitgebreid gepakt te hebben als verwacht. :-( In elk geval een indicatie waarom ik nu met een koude voet en een koude arm zit te tikken. Ik vertik het langer, en ga naar bed! En ja, die gekke dingen van de belasting ligt nu in de handen van de notaris. Die dacht ook al lang van mij af te wezen. En wie gaat dat betalen? We zullen het zien. Maar morgen nog niet. 

Zondag 20 januari 2019. De tweede zondag na Epifanie. Vanmorgen ben ik naar de Pieterskerk geweest. Het was wel koud onderweg! Lang koffie gedronken, dus ik begon vrij laat aan de middag. Die bracht ik door met het opruimen van een goed deel van de kerstversiering. De boom moet nog naar boven, de doos moet iets beter vastgesnoerd. Het is wel kaal, en overal ligt glitter. Vanavond heb ik een begin gemaakt met de financiën van 2019. Al doende kwam ik er achter dat de belasting weer iets heel onbegrijpelijks heeft gedaan. Daar moet ik morgen toch eens achterheen gaan. 

19 januari 2019. Ik was nog moe van eergisteren, maar heb toch de tocht naar de Twijnstraat volbracht. Daarna lang en rustig in bad bijgekomen. Nee, dat is niet gevaarlijk. Vanavond heb ik nog een paar gegevens uitgezocht voor de belastingaangifte. Meer omdat ik de gegevens van 2018 in mijn boekhoudprogrammaatje moet afronden voordat ik die kan overhevelen naar 2019. Wel interessant dat je toch nog 0,015% rente krijgt!!!! Tjonge! Dat is dus toprente, als je alleen maar spaart. Geld hebben op een bank kost kapitalen. Maar oude kous mag niet van de regering. Die zou ik trouwens ook alleen maar kwijt raken. Goed, het is weer zondag. De tweede zondag na Epifanie. Geniet ervan. Maar eerst even slapen, toch? God geeft het Zijn geliefden in de slaap, placht mijn moeder te zeggen. 

18 januari 2019. Op de dagen dat mijn kinderen jarig zijn, is mijn hart altijd blij. Bijzondere data. Gisteren heb ik een steviger tik gehad dan ik had gedacht, bovendien was ik van dat #$% geknuffel toch een beetje ziek geworden (keel en zo), dus ik bleef noodgedwongen tot halverwege de middag in bed. Op het nippertje heb ik de ziekenpost kunnen verzorgen, gelukkig was de postbode wat laat. Maar een poststuk waar ik meer tijd voor nodig had, kwam toch te laat. Ik heb het wel in de brievenbus gedaan. Zo kreeg ik toch nog beweging. Ik heb vanavond iets belangwekkends gezien op de TV, maar ik weet niet meer wat. Korte termijngeheugen. Zucht. Het gaat er niet op vooruit. Nu ja. Het leven is goed. Ik heb Betty nog even aan de telefoon gehad, Alessandra had op mijn verzoek bloemetjes voor haar gekocht, en dat heb ik net overgemaakt. En ja, dan is voor mij de kersttijd echt om. Met spijt in het hart heb ik de flonkerende lichtjes in de tuin uitgezet, met excuses aan al die vogels die niet konden slapen (maar dat doen ze toch al niet in mijn tuin), en ik heb de kerstboomlichtjes uitgedaan... als laatste ging mijn treintje uit, dat rondjes reed op de klep van de piano. Terwijl ik de andere dingen uitzette, mocht ie nog een keer alle liedjes laten horen. Ook de achtergrond van de computer is van kerst naar de Doop van de Heer overgegaan. Epifanie duurt nog heel even. Ik vind het wel prettig dat ik dit jaar eens niet in de vastentijd jarig ben. Ik ga met een noodvaart af op de 65 jaar. ;-) 

17 januari 2019. Te vroeg moest ik op. Ook vervelend dat ik weer een bloedinkje had vanmorgen. Na de begrafenis van onze oude vriend Martijn de Zeeuw, die goed getypeerd werd in een beschaafde en ingetogen dienst, waarna hij bijgezet werd in het graf van Karel van Lonkhuisen, die ik alweer 30 jaar geleden daar mocht begraven, was er nog uitgebreid de mogelijkheid om met deze en gene te praten. Helaas meende gene mij meerdere keren uitgebreid te moeten omhelzen, en dat is me ook niet goed bekomen. Ik houd toch nog wel enige afstand, bij de ruimere kring. Nu lukte me dat niet, en dat moet ik nu bezuren. Ik heb alleen maar zitten slapen en suffen vandaag. :-( 
Morgen is onze Betty jarig, maar omdat dit de drukste tijd van het jaar is op haar werk, viert ze het niet. Wel mijn hartelijke felicitaties! Liefs en alles wat je nodig hebt, schat. 

16 januari 2019. Het is duidelijk kouder dan de laatste tijd. Vanmorgen dacht ik wat slaap bij te werken, maar ik werd uit mijn bed geramd door de postbode. Om half tien. :-( De buren stonken er niet in, die kwamen hun pakje vanavond bij mij ophalen. Een lelijk ding van de Postcodeloterij. Wie zit daar nu op te wachten? Goed, vast wel mensen... en anders het goede doel. 
Ik ben toch maar terug gegaan naar bed, het was nog warm. ;-D Tot een uur of 12 kon ik slapen, daarna kwam ik nog steeds traag op gang, al heb ik wel alle oefeningen gedaan, die ik me kon herinneren, mijn hoofdstuk uit 1 Corinthe gelezen, gebeden, ontbeten, en een kaartje verstuurd voor mijn bijna jarige dochter. Morgen lijkt me te laat. Verder heb ik een deel van de achterstallige financiën 2018 in de computer gezet, helaas ben ik er nog niet mee klaar. De concentratie die je er voor nodig hebt, kost me veel energie. Nu ja. Morgen komt er wellicht weer een dag. Geniet ervan! 

15 januari 2019. Een wat gekke dag. Vannacht heb ik niet geslapen, en om 7 uur moest ik er al weer uit vanwege de CV man. Die kwam uiteindelijk wat later dan ik dacht, maar dat weet je nooit. Dus ontbijten en bidden en lezen heb ik beneden gedaan. Wel tamelijk brak. Tegen het eind van de morgen ging ik blik, plastic en glas wegbrengen, waarna ik doorstiefelde richting stad. Ik had nog iets dat geruild moest worden. Dat lukte niet, zonder bonnetje. Maar halverwege werd mijn hart verheugd, omdat ik totaal onverwacht mijn zoon tegen het lieve lijf liep. :-) Hij maakte een gezond ommetje in zijn lunchuurtje. Zijn pas zéér vertragend liep hij met mij terug richting stad. Gezellig was dat, ik werd er helemaal blij van. Een beetje chaotisch deed ik boodschappen, ik liep nog terug naar de Mediamarkt, om mijzelf een verjaarscadeau te geven. (Een soda-stream, de goedkoopste, die had geen stopcontact nodig. Ik heb er al aardig plezier van gehad. Maar ja, de man met de hamer kwam ook langs. Ik heb er een hekel aan om 's middags te gaan slapen, maar ik viel om, dus ik moest wel. Tegen zes uur werd ik bijna wakker, maar het duurde nog twee uur voordat ik het licht kon verdragen. Om half tien was ik aan eten toe. Ik had het ook over kunnen slaan, maar dan was ik geheid alle koekjestrommels leeg gaan eten. Veel tempo had ik niet meer, dus ik heb wat bonnetjes op volgorde gelegd, en die van contant betalingen van vorig jaar nog in de computer gezet. Nu is het weer tegen twee uur, dus ik stop hiermee. Tot morgen. Bless you!

14 januari 2018. Vanmorgen werd ik mijn bed uit gebeld door de cv-firma, dat er iemand in de buurt was, en of ze de ketel konden komen schoonmaken. Tja. Natuurlijk moest er weer iets worden vervangen. En of ik maar beneden wilde oppassen of de pliesie geen bonnen kwam schrijven. Hm. Maar goed, er is een demper uitgedroogd en kapot - terwijl ze nog geen jaar geleden voor een kapitaal hebben vertimmerd aan het apparaat... die demper was niet voorradig, dus morgenochtend, over 6 1/2 uur, kunnen ze voor de deur staan. Veel nuttigs heb ik geloof ik niet gedaan vandaag, maar om kwart voor zeven stond ik op het Domplein, vlakbij het 'homomonumentje', waar het COC-Midden-Nederland mmv kerken en gemeentebestuur een LIEFDEVOL antwoord wilde geven op de Nashville-verklaring, die voor zoveel onrust en verdriet en pijn had gezorgd. Het was mooi, het was koud, het was goed. 
De burgemeester sprak heel plezierig en invoelend, niet zonder humor, een dapper koor zong ik kleurige colberts, een dichter vertolkte de eigen tekst erg goed, een zangeres zong warm, en drie prima predikanten lieten zien dat er meer mogelijk is in de kerk dan je zo zou denken. Ook lachen! 
Ds. Nettie Dorland van de Domkerk, een predikant uit De Bilt, en Jochem Stuiver uit Maarssen. Alle drie met een boordje, dat schijnt een trend te zijn. Na afloop koffie en thee en napraten in de gastvrije Domkerk. 

Er waren veel kleurrijke kaarsjes neergezet op de gedenksteen. Het licht is hetzelfde. :-) Hartverwarmend, al was het erg koud. 
Daarna werd ik niet echt warm meer. Maar ik wilde de foto's nog wel 'even' bewerken. Anders komt het er niet meer van. 
Dus is het bijna kwart over twee, en daar de cv-man morgen terug komt, vroeg!!! wordt het weer een korte nacht. Het zij zo. 

Zondag 13 januari, 1e zondag na Epifanie. Na een heel onrustige en erg korte nacht vol bizarre dromen had ik aanwezig te zijn in de Pieterskerk. We besloten, net als heel veel gemeenten in Nederland, de prettige dienst met het zingen van het lied van Sietze de Vries: Ongestraft mag liefde bloeien.... Dan sta je, met 11-13 mensen, opeens in de volle breedte van de kerk. :-) 
Net als bij veel andere kerken onderweg, zag ik ook bij ons de regenboogvlag uithangen. Bravo! 

2. Niemand houdt de liefde tegen waar zij langs de straten gaat.
Wie met liefde is gezegend, koestert wie om liefde gaat.
God verhoede dat er iemand in de liefde wordt gekrenkt.
Ware liefde oordeelt niemand, maar aanvaardt haar als geschenk.

3. Liefde vraagt ons om ontferming tegen wie haar vlammen dooft.
Wie haar rechten wil beschermen vindt in liefde zelf geloof.
Wie voor liefde is geschapen vreest ook niet bij tegenwind.
Liefde is het hemels wapen dat de angsten overwint.

4. Leg de liefde niet aan banden, gun haar gang de vrije loop.
Geef haar bloemen nooit uit handen, want haar vrucht is onze hoop!
Ongestraft mag liefde bloeien, vrijuit zoeken naar de zon.
Liefdes loop verdraagt geen boeien, laat haar stromen als een bron!

Tekst: Sytze de Vries  
Mél: Wat de toekomst brengen moge. LvdK 293 Er zijn nog veel meer melodieën waarop dit is en kan gezongen.

Omdat ik voor iemand daar bloemen had gekocht, en die, toen er opeens onverwacht een kwartier was opgelost in het niet vanmorgen, ook vergeten had mee te nemen, kwam de begunstigde met mij me naar huis. Heel gezellig, we hadden veel bij te praten. En Tons nalatenschap aan bedrukt muziekpapier is weer 8 cm dunner. Dat komt op een goede plek, en dat is fijn. Dat voelt goed. Maar ik ben nog steeds moe van gisteren. Ik heb wat gelezen, wat getut, een paar mails gezien, een knoop aangenaaid die in de kerk van mijn blouse sprong (Zondags steek houdt geen week, zou mijn moeder zeggen. We zullen zien!) etc. En nu ben ik weer moe. Erg moe. Kwart over negen, en ik ga richting bed. Morgen ben ik dikker dan de laatste 6 weken, en de rest zie ik dan wel weer. Vanmiddag heb ik nog wel een tijd gesproken met de weduwnaar van onze goede oude vriend Martijn de Z. En ik heb een paar keer als Lieve Lita gefungeerd, <hij is er vandoor, komt nooit meer terug, kan ik nu ècht niet opbellen...???> <nee, en je weet dat ie weer terug komt, net als altijd!> <ja maar...> Nu ja, dat soort dingen. Daar heb je vrienden voor, nietwaar? <Net nog een belletje: nee, ik heb niet gebeld!> <goedzo! :-)> Ik ga rustig slapen. Of zo. 

12 januari 2019. Vandaag heb ik nog minder aan klusjes gedaan, maar ik ben wel naar de Waalse dag in Den Haag geweest. Dat was een beetje als vanouds. Een warm onthaal. Ik kwam pas voor het midddagdeel, op het moment dat ze in Den Haag begonnen, werd ik pas wakker. Af en toe moet je niet tegen het lichaam in gaan. Maar het was goed om weer eens te horen wat er omgaat in andere Waalse gemeenten. On continue! J Tegen de tijd dat ik thuis was gekomen, was ik wel erg moe. Ik had vergeten een boodschap te doen, al was ik wel door de AH gelopen, dus ik ging nog even op de fiets naar de Twijnstraat. Ook daar vergat ik iets essentieels voor het ontbijt voor maandag. Nu, jammer dan! Het wordt hoog tijd dat ik mij weer braaf aan mijn di-eet-niet-plan ga houden. Sinds de Kerst zijn er al veel te veel kilo's bijgekomen. Na morgen dus. Heb een gezegende zondag!

11 januari 2019. Dit was een dag van een paar kleine klusjes, en eigenlijk heb ik zo goed als niets gedaan. De notaris heeft de originele stukken terug gebracht. Dan denk je: het is afgerond. Maar nee, de kinderen krijgen ten onrechte stukken van de belasting, dat zij bedragen moeten betalen die ik allang ten hunner gunste heb betaald. Maak je geen zorgen, zegt de notaris. Maar toch. Een deurwaarder neemt eerst in beslag, en dan mag je pas protesteren. Nee, zegt de notaris, dat gaat niet gebeuren. Kortom... Morgen beter. Toch?

10 januari 2019 Kennelijk is het vorige berichtenblad van mijn computer verwijderd toen scndsk meende iets nuttigs te moeten doen. Ik heb een paar mappen met vele duizenden bestanden en vooral: delen van bestanden, en al was ik al een paar uur bezig, vind maar eens iets nuttigs! Vorig jaar ben ik in gebreke gebleven met backups, en ik had het ook niet op het web gezet. Oei, wat een ellende! 
Later: De grootste ellende is dat ik er uren en uren aan besteed heb, terwijl ik een domme fout had begaan: het had nr 87 moeten zijn, en niet nr 88. Dat kan ik niet meer terugdraaien... dom dom dom dom! Intussen is het 2 uur, dus de hoogste tijd!

9 januari 2019. Het is nog maar 140 jaar geleden dat Tons moeder werd geboren. Het was de bedoeling een gebakje op haar geboortedag te genieten, om de herinneringen zoet te houden, maar de AH had niets lekkers meer. Maar er waren nog wel lekkere dingen in huis, dus daar heb ik het maar mee gedaan. ;-D 
De laatste(?) 25 Berichtenbladen heb ik vanmiddag afgedrukt, nadat ik die lastige toner-overloop-fles (die dan ook overliep) had vervangen. Ze zijn ook geniet en gevouwen en bijgesneden, dus ze kunnen netjes in de bak die daarvoor is, zodat ik ze kan pakken wanneer iemand er naar vraagt. Vanavond heb ik het laatste Berichtenblad ook op het web gezet, en tot mijn schrik zag ik dat de vorige daar ook niet terecht was gekomen. Dat wordt morgen nog eens een aardig aantal uurtjes werken. Het houdt ook nooit op! (Erger: ik zie net dat hier en daar, om volkomen onbegrijpelijke redenen, teksten elkaar overlappen. Daar moet ook nog iets aan gedaan worden. Ik weet niet waar het aan ligt, een leuke uitdaging dus. Morgen? Het is al een half uur morgen. Nee, dat kostte maar 8 minuten. Ik zag wel weer een ander probleem, maar dat ga ik nu niet meer doen. Als de Heer niet komt vannacht, is er morgen weer een nieuwe dag.)

8 januari 2019. Het was onaantrekkelijk weer, en ik was erg moe van de afgelopen dagen, dus ik sliep diep, totdat ik door Leslie om kwart over een wakker gebeld werd. De groeten voor de kinderen! Het wakker worden wilde maar niet lukken, zodat ik tegen half zes mijn ontbijt maar combineerde met mijn avondeten. ;-) Mijn rug ligt dwars, dus van de dingen die echt moesten, heb ik nog weinig gedaan. Alleen denk ik dat ik nu wel het stuk over het leven van Ton af heb. Ik sta open voor aanvullingen. ;-) Morgen moet ik echt die Lexmark voorzien van een nieuwe tonerfles, maar ik zie er een beetje tegenop. Waarom, weet ik ook niet. Ik heb wel vaker in mijn leven dingen gedaan die ik niet eerder heb gedaan. Morgen. Als de zon schijnt. Dan heb ik er tenminste licht bij. Goed, nu nog een berichtje versturen en een verjaarskaartje schrijven. En de rest van mijn leven begint morgen. ;-D

7 januari 2019. Nee, de kerstboom en de versierselen zijn nog niet weg. Ik laat het lekker staan tot Betty's verjaardag, want ik heb er nog niet genoeg naar gekeken. Vandaag moest ik naar de tandarts, om een behandelplan door te nemen. Daar is weer niets van gekomen, omdat ik een tandstukje heb (dat ik zelf heb laten maken), waarmee ik in elk geval redelijk preken kan (eten is een andere zaak), wordt er nu pas iets gedaan als de boel uit mijn mond valt. Alle andere alternatieven zouden volgens hem betekenen dat ik maanden niet toonbaar ben. Hm. In elk geval heeft hij een klein gaatje gevuld. Tot nu toe vond hij dat de moeite niet, omdat hij niet verwachtte dat ik nog lang zou doen met dit gebit. Nu ja. Enige vooruitgang, maar... Vervolgens ging ik naar een schoenenwinkel, die bijna op mijn weg lag. Ik heb een paar gekocht voor nette gelegenheden, die ik uitermate lelijk vind, maar waar mijn zooltjes wel ik kunnen. Voor mijn gevoel zijn ze nú te wijd, en toch voel ik allerlei gevoeligheden nog. Echt een prinses op de erwt!!! In de late middag, en de avond ben ik maar weer verder gegaan met de bewerking van Tons naschrift. Mijn beeldbewerkingsprogramma sloeg telkens vast, dus dat schoot niet op. Ik moet maar eens zoeken naar de originele CD en kijken of ik het programma opnieuw kan installeren. Bovendien was ik heeeeel veel tijd kwijt met zoeken naar een bepaalde datum. In mijn archiefkast vond ik een en ander uiteindelijk. Maar om daar bij te kunnen, moest ik allerlei dingen verplaatsen, en daar zag ik zo tegenop. Dom dus. Dit ging veel sneller. Morgen verder.  

Zondag 6 januari 2019. Epifanie. Drie Koningen. Tonio begint aan zijn 51ste levensjaar. Van harte gefeliciteerd, schat! Moge het je goed gaan in dit nieuwe jaar!  
Het werd een late nacht, maar toch vond de Heer dat ik maar naar de (Pieters)kerk moest gaan. Dat kwam goed uit, want een van de waarnemend ambtsdragers had zich ziek gemeld, zodat ik de dominee een handje mocht geven. Gelukkig hoefde ik niet de afkondigingen te doen, maar omdat ds. Bakker vrij langzaam sprak, kon ik de dienst wel grotendeels volgen. Na de koffie en het geld tellen, kwam er nog een plezierig gesprek op gang, zodat ik pas om 2 uur naar huis fietste. Daar schopte ik de schoenen uit, en maakte ik het me gemakkelijk. Vermoedelijk viel ik wel lichtelijk in slaap. ;-) Toen het donker werd, belde ik mijn zoon, om te memoreren dat het 50 jaar geleden, toen hij eindelijk geboren werk na een lange dag werken, het ook donker werd, toen hij het kunstig levenslicht aanschouwde. Hij was thuis al aan het opruimen, maar ach, ik werd wel heel blij van dat gesprekje. Na het eten ben ik maar verder gegaan met de plaatjes voor Tons Naschrift. Ik kan het uitbreiden zoveel ik wil, nu de Trouw het verworpen heeft. Wie het lezen wil, die kan dat immers doen. En het hoeft niet. :-) Ik heb er heel de avond met veel plezier aan zitten werken, dus het was een fijne dag. 

5 januari 2019. Vandaag maakt Tonio de 50 jaar vol. Hij vierde dat in Dn Beer te Rosmalen, en gelukkig werd ik door mijn jongste zus en de bijbehorende zwager vervoerd. Op de heenweg waren hun oudste kinderen er ook bij. Plezierige mensen :-). 

Het was trouwens een heel gezellige party, met veel aardige mensen, een dansvloer, een wit roosje op elk tafeltje, en een man of 60-70 aan vrienden en familieleden van alle kanten. Ik werd genezen van mijn vermoeden dat ik wat doof werd, want het feit dat ik bijna niemand verstond, lag uitsluitend aan de overmaat aan decibellen. Op de terugtocht, in de gezegende stilte van een auto, was ik weer helder horend. ;-) 
Mijn kleindochter deed wat danspasjes met me, maar na drie minuten stoorden de restanten, of de geesten, wie weet? van de gisteren verwijderde likdoorns mij al te veel. Bovendien sta ik nog erg wankel op de benen, bleek. Volgend jaar beter. Intussen bloeide er van alles op. ;-) Niet alleen de roosjes. 
Mijn zoon was zichtbaar heel gelukkig, hij ging van tafeltje naar tafeltje, sprak met iedereen, en al was ik al thuis voordat het traditionele broodje krekèt geserveerd werd, (als uitsmijter) het feest ging zeker onverminderd voort, tot dat moment. Het was enig om niet alleen kinderen en kleinkinderen, maar ook neven en hun gades in vrolijke zetting te zien. 
En natuurlijk allerlei andere mensen die ik bij gelegenheden wel eens had ontmoet. Ik werd gepromoveerd tot 'tante Gea', en ook dat was grappig. Een geslaagd evenement, dus.

4 januari 2019. Zo'n dag dus... Vanmorgen vergat ik mijn oefeningen, totdat ik aangekleed was en al bijna weg moest. Nu is het al ver over middernacht, en ik ben moe en nu ja... niets lukt, niets kan ik vinden. Vanmiddag had ik een afspraak bij een lieve dame die mijn voeten onder handen zou nemen. Maar toen ik daar aankwam, heel lief door mijnheer van het station gehaald, was mevrouw nog met iemand bezig. Een uur later ook nog. Het was al dik na half negen eer ik weggebracht werd. De trein had ik net gemist, dus ik moest wachten tot 21.06. Tegen tien uur thuis, en ja, ik wilde toch even iets eten. Mijn zusje bleek gebeld te hebben, maar ze was - terecht - niet meer te bereiken. De informatie over mijn zoons a.s. verjaardag was onvindbaar, al weet ik dat ik die heel zorgvuldig had opgeruimd. 50 jaar geleden brachten de Drie Koningen hem in Amsterdam. Ze hoefden niets te gaan vragen aan Pilatus. Vervoer is nog niet geregeld, en er waren nog andere dingen die ik vóór de avond nog had gepland vandaag. De tenen prikken links en rechts, maar dat zal er wel bij horen, neem ik hoopvol aan. Ik ben erg moe. Heel erg moe, ik denk niet dat ik nog iets zinnigs kan gaan doen. Tot morgen dan maar! :-)

3 januari 2019. Om kwart voor negen ramde de postbode mij uit het bed, want gisteravond had ik een nieuwe tonerfles voor de printer van Het Evangelie in Spanje besteld. Eigenlijk 2, dat is goedkoper, en de mijne is er aanstonds ook aan toe. Vanmorgen heb ik bijna alles naar de Etos gebracht (vanwege de kerstzegels van de Sandd) en daarna haalde Tonio mij op om naar de crematie van mijn zwager Max te gaan, waar ik heel mijn gezin en mijn zussen en mijn neven tegenkwam. De jongens spraken gevoelvol en goed, mijn jongste zus heeft de gave van het woord, en het vermogen détails in een toespraak te verwerken, die mensen tot hun recht doen komen. En nog een beetje meer. :-) Het was een mooie bijeenkomst, waarbij Max zeer tot zijn recht kwam, en na afloop werd er ontspannen gecondoleerd en geconverseerd, met vrienden, familie en (on)bekenden. <Ton heeft me al vroeg geleerd om op onbekenden af te gaan, die een beetje buiten de boot lijken te vallen. Dat levert vaak aardige gesprekjes op.> Ik had bloemen meegenomen, maar die hadden we in Tonio's auto laten liggen, zodat hij en ik die later naar het graf van mijn grootouders brachten. Ik wilde wel eens weten waar ik ieder jaar 65 € voor moet betalen. 3BHH184. 
Er mocht wel eens geschoffeld worden, maar de letters waren kennelijk recent nog bijgeverfd. :-) In Jesaja 49:15 staat: Maar kan een vrouw haar zuigeling vergeten, of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg? Zelfs al zou zij het vergeten, Ik vergeet jou nooit. (zegt de Heer!) (Het moet mijn grootmoeder getroost hebben. Juist in haar dementerende jaren.) Nadat Tonio me thuis gebracht had, (wat een luxe toch!) was ik wel kapot, maar toch heb ik nog een paar noodzakelijke dingen gedaan, en de laatste exemplaren van het Berichtenblad ter Sandd-post besteld. Ik heb nog wel zegels over. 
Voor de ziekenpost heb ik ze ook gebruikt, dat kon nog, en dat scheelt. Het jaar vervindt zijn ritme. Aangezien ik telkens in slaap val achter het toetsenbord, zoek ik mijn bed maar op. 
Ik had de laatste weken ernstig slaaptekort, geloof ik 
Ik moet morgen nog een stuk of 25 boekjes afdrukken, nieten en vouwen, om weg te geven etc. Maar dat kan morgen wel. Nu ben ik op. Een bijzondere dag is wat mij betreft wel om. 

2 januari 2019. Hard gewerkt. De eerste 50 boekjes weggebracht, heel laat nog eens 125. De printer van het Evangelie gaf het op, de toneroverloopfles is meer dan vol, en de software stopte daarom de hardware. Dus moest ik verder gaan op mijn eigen printer, het kleine broertje van de printer van het Evangelie. Heel handig...  Tot kwart over vier, half vijf vannacht doorgegaan. Kreun. 

1 januari anno Domini 2019 Dat is wel even een overgang!!! Dus ja, ik begon deze dag wat later, maar dat mocht ook wel. ;-) 
Vanmiddag kwamen Diana en Amber met Tonio mee, ze bleven gezellig kletsen, en Diana raakte warempel verdiept in het artikel over Franco in het Berichtenblad. Dat is leuk, als iemand niet alleen doorbladert, maar echt gaat lezen! Intussen heb ik gekeken naar gewicht en omvang van het Berichtenblad, naar enveloppen etc. En nu moet ik, nadat ik gegeten heb, ernst maken met het afdrukken van de blaadjes en de adressen. Nee, ik heb niet genoeg van alles, maar morgen gaat de Kopijwinkel in de Lange Smeetraat weer open. (Hoop ik.) Grappig, ik zag dat het vorige jaar 1777 hits had gehad. Over een jaar zullen we zien wat dit oplevert. ;-) Welkom, vrienden en vriendinnen, kinderen en andere familieleden! Een gezegend jaar voor jullie allemaal. En nu: aan het werk! 
Pfff! Printers hebben allemaal hun eigen eigenwijsheden. Wat een ellende. Als je net alles weer precies hebt zoals het moet, dan verandert de printer rustig je lay-out, die net wél goed geprint werd, en dan heb je opeens een bladzij meer, met alle gevolgen van dien. Het is net een kleuterklasje, dus ik heb het maar opgegeven om tegelijk op de ene printer de adressen af te drukken, en op de andere het voorblad van het Berichtenblad. Dan duurt het nog maar wat langer. Ik kon net weer 25 velletjes van het mooie voorblad, waar ik er toch al niet genoeg van heb, weggooien. Grrr!
Middernacht. De adressen zijn afgedrukt, ik had zelf nog een stapeltje enveloppen, zodat ik net uitkwam. :-) En de eerste 120 dekvellen zijn gedaan. Morgenochtend eerst maar even papier halen. Er is licht aan het eind van de tunnel. Of ik het haal is een tweede. :-) Maar dat zien we morgen dan wel weer. :-D

 

reliablecounter.com



Voor het nieuws van 2018 kan men klikken op nieuws_2018

Voor het nieuws van 2017 kan men klikken op nieuws_2017

Voor het nieuws van 2016 kan men klikken op nieuws_2016

Voor het nieuws van 2015 kan men klikken op nieuws_2015 

Voor het nieuws van 2014 kan men klikken op nieuws 2014

Voor het nieuws van 2013 kan men klikken op nieuws 2013

Voor het nieuws van 2012 kan men klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws 2006

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...